Woensdag 7 maart 2007
Kampvuur
ik kijk naar de vlammen,
hoor het kampvuur knetteren
dat ik naast mijn tentje heb gestookt
ik wil geen herinnering meer
al de pijn die er was
verdriet
het knagen binnen-in
het slecht gevoel
alles heb ik in het vuur gegooid
straks is er alleen nog as
en vraag ik aan de wind
om het weg te blazen,
naar een wereld waar ik niet kom
starend naar de vlammen
vertellen ze mij
hoe koppig het verleden is
niet op te branden
soms smeulend
dan weer heel intens
uitdoven
nooit
wat brengt straks voor jou nieuwe vruchten om te plukken ik zie je gulzig eten rijk van sap plakkerig van verlangen loopt het langs de weg d…
wat brengt straks voor jou
nieuwe vruchten om te plukken
ik zie je gulzig eten
rijk van sap
plakkerig van verlangen
loopt het langs de weg
die hoopvol naar je lacht
of komt dadelijk
met goed bedoelde woorden
je gevoelens strelen
om even later
een stap terug te zetten
en de poort te openen
waar machteloos op je wacht
als de avond valt
en vandaag zijn deuren sluit
zal eindelijk het je wel vertellen
hoe zou het gisteren zijn geweest als eergisteren niet was gekomen en met zijn pijlen gemengd met gif zijn stoute beestjes is mij schoot zou…
hoe zou het gisteren zijn geweest
als eergisteren niet was gekomen
en met zijn pijlen gemengd met gif
zijn stoute beestjes is mij schoot
zou alles anders zijn
als ik me had verweerd
of als ik in een andere schoot
mijn oorsprong had gevonden
hoe zou het zijn vandaag
als kleuren vleugels hadden
en de wind vol dwaze streken
me meenam naar een oase van vergeten
hoe zou het zijn
als ik geen vragen had
kon kijken in het diepste van mijn ogen
en mijn spiegelbeeld mij een knipoog gaf
ik heb gezocht maar niet gevonden 's morgens bij het ontwaken van de nieuwe dag wachtte ik tevergeefs ik zocht je binnenshuis, in de mensen,…
ik heb gezocht maar niet gevonden
's morgens bij het ontwaken
van de nieuwe dag
wachtte ik tevergeefs
ik zocht je binnenshuis,
in de mensen, in de tuin
fietsend ben ik op zoek gegaan
ontmoette bomen, dieren en de bloemen
wanhopig vertelde ik mijn verhaal
maar ze verstonden niet mijn taal
ik ontmoette al het mooie op mijn weg
steeds zoekend begreep ik het niet
's avonds zo moe gezocht,
ging ik schuilen bij de nacht
troostend legde hij me
onder een deken van sterren
die fonkelden alleen voor mij
ik weet niet hoe het kwam
waren het de sterren of de stilte van de nacht
mijn zoektocht van niet vinden,
het geluk waar ik zo naar zocht
het liep naast me - kon het zo omarmen
arme ik
ik liep het steeds voorbij
ergens in het beneden dal lig je rustig te genieten een zijn met de stilte je lijkt wel het troetelkind van de sluimer toch staan je ogen op…
ergens in het beneden dal
lig je rustig te genieten
een zijn met de stilte
je lijkt wel het troetelkind
van de sluimer
toch staan je ogen op wacht
de soldaat in je blijft paraat
nog even voor de storm komt
dan spuwt gal zijn gif
als een katapult schiet je omhoog
en speel je het spel van de kwelling
grinnikend van ongenoegen
omdat jij - de pijn -
weer zo pijnlijk waarheid wordt
slapen heeft een bocht gemaakt
vergeten langs te komen
bij de vrouw
die badend in het zweet
in haar gedachten zwemt
ze grabbelt in haar denken
probeert gevoelens te ontwarren
goed of slecht
het maakt niet uit
wat komt is welkom
als ze maar kan schrijven
kneden in de woorden
even laten rijzen
tot de letters trappelen
om te pronken op papier
dan weet ze
nu is het goed
de wereld mag het weten
maar zij alleen
kent de ware aard van haar gedicht
wat deed de vrouw met haar gevoelens in de knoop zo moeilijk te ontwarren ze trok aan de dicht geritste spinsels voelde pijnlijk knagen zo l…
wat deed de vrouw
met haar gevoelens in de knoop
zo moeilijk te ontwarren
ze trok aan de dicht geritste spinsels
voelde pijnlijk knagen
zo lang reeds onderweg
dolend in eenzame strijd
stilstaan bij de sprokkels
opgeraapte splinters
wanhopig sorteren
het niet meer weten
ze bleef overeind
in het raar gevoel
zoekend naar haar diepste ik
te lang verborgen
in vastgeroeste gedachten
ze kon niet meer
de pieker van de vrouw
ontsnapte als verwarde woorden
uit haar diepste hol
vasthouden vluchtte
ze kon niet meer terug
misschien
raakte ze nu bevrijd
Woensdag 28 februari 2007
er groeit iets diep in mij het lijkt op pijn een gevoel niet te plaatsen het maakt me bang het smaakt naar zure soep een treurig plantje laa…
er groeit iets diep in mij
het lijkt op pijn
een gevoel niet te plaatsen
het maakt me bang
het smaakt naar zure soep
een treurig plantje
laat zijn hoofdje hangen
ik wacht op woorden die niet komen
misschien begreep je me niet goed
wit sterft duistere tinten grijs kleurt zwart somber voelt zich thuis je hoort knarsetanden stille pijn die niemand ziet eenzaam beeft vers…
wit sterft
duistere tinten
grijs kleurt zwart
somber
voelt zich thuis
je hoort
knarsetanden
stille pijn
die niemand ziet
eenzaam beeft
versteend verlangen
de traan traant
een parel van verdriet
ik was moe en zo ontgoocheld al keek ik dwars door me heen ik vond niet wat ik zocht voorzichtig raakte ik de verwardheid aan sloeg een eenz…
ik was moe en zo ontgoocheld
al keek ik dwars door me heen
ik vond niet wat ik zocht
voorzichtig raakte ik de verwardheid aan
sloeg een eenzame kreet die niemand hoorde
en sprong in het gat van de angst
als ik de ontdekking ontmoette
en de waarheid tot me sprak
zou ik dan verder kunnen
niet meer verdwalen in de duisternis
onverschillig mijn schouders ophalen
en dapper naar de toekomst kijken
de twijfel kwam naast me staan
"ik weet het niet" zei ze
"als ik jou was zou ik nog even wachten"
mijn zoeken staat op barsten nog even en alles zakt als een pudding in elkaar wat doe ik met mijn zwijgend lijden nu ik steeds minder van me…
mijn zoeken staat op barsten
nog even en alles
zakt als een pudding in elkaar
wat doe ik met mijn zwijgend lijden
nu ik steeds minder van mezelf begrijp
ik neem mijn hoofd
en leg het met het niet meer kunnen
heel voorzichtig naast mijn lichaam neer
op mijn kussen huilt het verwarde tranen
doorweekt en nat schud ik het op
de pluimen weten te ontsnappen
en dwarrelen langzaam in het rond
ik hoop dat eentje je weet te raken
en in alle stilte tot je fluistert
hoe mijn zoektocht wanhopig wordt
nu ze nog steeds geen antwoord kent
Zaterdag 24 februari 2007
mijmeren stilstaan bij het prille begin een eitje en een zaadje hielden van elkaar en dan kwam jij negen maanden lang bleef je in me wonen t…
mijmeren
stilstaan
bij het prille begin
een eitje en een zaadje
hielden van elkaar
en dan kwam jij
negen maanden lang
bleef je in me wonen
tot die dag
zo heel bijzonder
mijn eerst geborene
zo klein
lieflijk mooi
mijn zoontje
is een zoon geworden
nu ben ik klein
en jij zo groot
mijn grote zoon
op deze dag zo heel speciaal
vlieg ik even naar het verleden
en beleef opnieuw
je allereerste dag
onder de schaduw van genegenheid rust het vertrouwen naast de kracht ik hoop dat ze elkaar beminnen het liefdevolle zaad zal wortel schieten…
onder de schaduw van genegenheid
rust het vertrouwen naast de kracht
ik hoop dat ze elkaar beminnen
het liefdevolle zaad zal wortel schieten
vol verwachting pluk ik zijn vruchten
ik koester ze speciaal voor jou
laat je proeven van zijn kunnen
geloof me maar, het is echt waar
van een klein kwetsbaar plantje
zul je groeien en openbloeien
levenslustig, vol goede moed
Donderdag 22 februari 2007
aarzelend, een trilling van heel misschien fluit de merel weer een deuntje is het waar, mereltje, hoor ik vreugdeklanken in je zang heel pri…
aarzelend,
een trilling van heel misschien
fluit de merel weer een deuntje
is het waar, mereltje,
hoor ik vreugdeklanken in je zang
heel pril en stil,
een nog niet zeker weten,
ode aan een nieuw begin
is het waar mereltje,
klinkt hier het lied van opstaan,
verdergaan met wat stille stond
een melodie van hoop en verlangen
strek je vleugels maar
vliegen, zo iets verleer je niet
leef je uit in merel-land
en mereltje weet je wat
ik geef je slechts één woord
geniet
© Merel
Woensdag 21 februari 2007
toen ik je kamer binnenkwam greep onmacht me bij de keel naast je ziekenbed zat de dood reeds geduldig in een stoel te wachten je ogen keken…
toen ik je kamer binnenkwam
greep onmacht me bij de keel
naast je ziekenbed zat de dood
reeds geduldig in een stoel te wachten
je ogen keken me angstvallig aan
maar ik vond geen woorden
ze bleven steken ergens halverwege
dat je doodging zag ik niet zitten
ik schoof het van me weg
kon het nergens plaatsen
laat staan aanvaarden
je zou weer sterk worden
en zeker blijven leven
daarom zei ik niets
afscheid nemen
was voor zoveel later
ik hoorde niet hoe later
na mij de kamer binnenkwam
wil je wat poëzie vroegen de woorden ze schreven een gedicht over opgekropt verdriet een droom die verdween en weggespoeld verlangen de tran…
wil je wat poëzie
vroegen de woorden
ze schreven een gedicht
over opgekropt verdriet
een droom die verdween
en weggespoeld verlangen
de tranen stonden paraat
geduldig wachtend
om te stromen naar de zee
van zoute parels
of toch niet ?
ze trokken een streep door het gedicht
in de verte stond hoop te kijken
jij daar ik zie niet graag je pijn laat ons delen samen huilen maar ook vechten als twee vechters en met ellebogenstoten boetseren we een ru…
jij daar
ik zie niet graag je pijn
laat ons delen
samen huilen
maar ook
vechten als twee vechters
en met ellebogenstoten
boetseren we een ruimte
groot genoeg
voor jou en mij
we weten te ontsnappen
uit de dwangbuis
die knarsetandend van de pijn
krassen in onze zielen snijdt
we springen door het gat
voelen hoe een vreugdestoot
ons meeneemt naar een veld
waar witte vlinders hoopvol vliegen
en de bijen nectar van de zonnebloem verzamelen
en ons laten proeven van een zoete droom
op vleugels van gelukkig zijn vliegen we de wijde wereld in
tot we landen op een plek waar verdergaan
met open armen ons staat op te wachten
ze voelde zich de prooi een lokaas van het verdriet er werd aan haar geknaagd gescheurd tot lijden toe haar hart bloedde rode tranen als str…
ze voelde zich de prooi
een lokaas van het verdriet
er werd aan haar geknaagd
gescheurd tot lijden toe
haar hart bloedde rode tranen
als stroomstoten haar kraakten
bitter was de smaak van
het pijnlijk treffen van hulpeloos gevoel
ze was geketend door de pijn
de gevangene van haar smart
opgesloten in haar gouden kooi
trachtte ze tralies te doorbreken
ze wou niet weten van de luxe om haar heen
als haar ziel kapot ging van ellende
Zaterdag 17 februari 2007
angstvallig keek ze in de ogen van het mes wees maar niet bang vandaag snijd ik geen sneden uit je ziel te vaak heb ik je gekwetst samen met…
angstvallig keek ze
in de ogen van het mes
wees maar niet bang
vandaag snijd ik
geen sneden uit je ziel
te vaak heb ik je gekwetst
samen met het verdriet
bracht ik je diepe pijn
nu spreken woorden van berouw
de tafel heb ik voor je gedekt
zes stoelen knusjes bij elkaar
eentje voor een vriendschap heel speciaal
een ander brengt je een staaltje hoop
ook het geluk mag niet ontbreken
samen met een schaterlach
zit er ook nog het goed gevoel
de zesde stoel speciaal voor jou
is een mengelmoes van alle stoelen
hoor je hoe de borden roezemoezen
en de glazen klinken van plezier
vanavond krijgt verdriet geen kans
dit is de tafel van niet denken
laat me even stilstaan zwijgen mezelf ontdekken mijmeren niets dat moet dromen meegaan met de golven wachten tot een nieuwe lente komt terug…
laat me even
stilstaan
zwijgen
mezelf ontdekken
mijmeren
niets dat moet
dromen
meegaan met de golven
wachten
tot een nieuwe lente komt
terugkomen
niet meer graven
verder leven
laat me even
maar jij
blijf dicht bij mij
ook al stokken woorden
wacht niet
maar breng je woorden
tot bij mij
3 reacties op dit bericht
mooi
Ik lees
Weer schitterende teksten
Lieve Merel, toch even binnen kijken en lezen...erg mooi gedaan weer....
ook "Ik heb gezocht" vind ik prachtig....dank voor je vriendschap en begrip meidje...hoop snel weer iets nieuws op mijn blog te kunnen zetten..
maar het gaat niet altijd zoals ik wil hè? Heel veel liefs en een knuffel van Rozemarijn.