Woensdag 21 februari 2007
Afscheid
toen ik je kamer binnenkwam
greep onmacht me bij de keel
naast je ziekenbed zat de dood
reeds geduldig in een stoel te wachten
je ogen keken me angstvallig aan
maar ik vond geen woorden
ze bleven steken ergens halverwege
dat je doodging zag ik niet zitten
ik schoof het van me weg
kon het nergens plaatsen
laat staan aanvaarden
je zou weer sterk worden
en zeker blijven leven
daarom zei ik niets
afscheid nemen
was voor zoveel later
ik hoorde niet hoe later
na mij de kamer binnenkwam
wil je wat poëzie vroegen de woorden ze schreven een gedicht over opgekropt verdriet een droom die verdween en weggespoeld verlangen de tran…
wil je wat poëzie
vroegen de woorden
ze schreven een gedicht
over opgekropt verdriet
een droom die verdween
en weggespoeld verlangen
de tranen stonden paraat
geduldig wachtend
om te stromen naar de zee
van zoute parels
of toch niet ?
ze trokken een streep door het gedicht
in de verte stond hoop te kijken
jij daar ik zie niet graag je pijn laat ons delen samen huilen maar ook vechten als twee vechters en met ellebogenstoten boetseren we een ru…
jij daar
ik zie niet graag je pijn
laat ons delen
samen huilen
maar ook
vechten als twee vechters
en met ellebogenstoten
boetseren we een ruimte
groot genoeg
voor jou en mij
we weten te ontsnappen
uit de dwangbuis
die knarsetandend van de pijn
krassen in onze zielen snijdt
we springen door het gat
voelen hoe een vreugdestoot
ons meeneemt naar een veld
waar witte vlinders hoopvol vliegen
en de bijen nectar van de zonnebloem verzamelen
en ons laten proeven van een zoete droom
op vleugels van gelukkig zijn vliegen we de wijde wereld in
tot we landen op een plek waar verdergaan
met open armen ons staat op te wachten
ze voelde zich de prooi een lokaas van het verdriet er werd aan haar geknaagd gescheurd tot lijden toe haar hart bloedde rode tranen als str…
ze voelde zich de prooi
een lokaas van het verdriet
er werd aan haar geknaagd
gescheurd tot lijden toe
haar hart bloedde rode tranen
als stroomstoten haar kraakten
bitter was de smaak van
het pijnlijk treffen van hulpeloos gevoel
ze was geketend door de pijn
de gevangene van haar smart
opgesloten in haar gouden kooi
trachtte ze tralies te doorbreken
ze wou niet weten van de luxe om haar heen
als haar ziel kapot ging van ellende
Zaterdag 17 februari 2007
angstvallig keek ze in de ogen van het mes wees maar niet bang vandaag snijd ik geen sneden uit je ziel te vaak heb ik je gekwetst samen met…
angstvallig keek ze
in de ogen van het mes
wees maar niet bang
vandaag snijd ik
geen sneden uit je ziel
te vaak heb ik je gekwetst
samen met het verdriet
bracht ik je diepe pijn
nu spreken woorden van berouw
de tafel heb ik voor je gedekt
zes stoelen knusjes bij elkaar
eentje voor een vriendschap heel speciaal
een ander brengt je een staaltje hoop
ook het geluk mag niet ontbreken
samen met een schaterlach
zit er ook nog het goed gevoel
de zesde stoel speciaal voor jou
is een mengelmoes van alle stoelen
hoor je hoe de borden roezemoezen
en de glazen klinken van plezier
vanavond krijgt verdriet geen kans
dit is de tafel van niet denken
laat me even stilstaan zwijgen mezelf ontdekken mijmeren niets dat moet dromen meegaan met de golven wachten tot een nieuwe lente komt terug…
laat me even
stilstaan
zwijgen
mezelf ontdekken
mijmeren
niets dat moet
dromen
meegaan met de golven
wachten
tot een nieuwe lente komt
terugkomen
niet meer graven
verder leven
laat me even
maar jij
blijf dicht bij mij
ook al stokken woorden
wacht niet
maar breng je woorden
tot bij mij
Donderdag 15 februari 2007
ik ben vandaag heel lief geweest in de school braafjes meegewerkt en niet één keertje geluierd mijn boterhammen zijn allemaal op krijg ik mo…
ik ben vandaag heel lief geweest
in de school braafjes meegewerkt
en niet één keertje geluierd
mijn boterhammen zijn allemaal op
krijg ik morgen nog zo een met choco
mijn schoenen heb ik uitgedaan
en gisteren ben ik ook op tijd gaan slapen
alles is netjes opgeruimd
en mijn broertje heb ik niet geplaagd
je mag het hem altijd even vragen
mama,
krijg ik nu een toverbol
Woensdag 14 februari 2007
de streling aan het lijf weet niet wat eerst te aaien hunkerende borsten tong proeft van de tepel hete adem zoent kust verwarde vreugdetrane…
de streling aan het lijf
weet niet wat eerst te aaien
hunkerende borsten
tong proeft van de tepel
hete adem zoent
kust verwarde vreugdetranen
zoekend in het wilde weg
ontbloot en zonder schroom
kussen op verborgen plekjes
vurig van verlangen
knetterende vonken
tot de climax komt
en ze als twee lepeltjes
zich wentelen in de slaap
hoe kan ik je zeggen wat ik voel als het hoofd het mij niet vertelt gedachten springen op en neer maken een puinhoop van mijn zijn orde make…
hoe kan ik je zeggen wat ik voel
als het hoofd het mij niet vertelt
gedachten springen op en neer
maken een puinhoop van mijn zijn
orde maken in het brein
waar warboel meester is
maakt angst nog zo veel dieper
ik ben anders dan de rest
weet verdomme goed hoe dat voelt
wil zo graag lopen in de rij
waar gewoontjes in zijn vuistje lacht
soms word het me te veel
wankel ik heel even
en hel ik over naar de verkeerde kant
dan barsten alle emoties uit mijn lijf
wil ik mijn anders zijn verslaan
tot je me troostend in je armen neemt
wiege-sussend lieve woordjes fluistert
en rust weer even in me kruipt
voor een lief iemand met autisme
dan kijkt thuis me in de ogen raar gevoel bekruipt mijn maag regelmaat is verdwenen planning weet het niet schema vindt geen weg weekend is …
dan kijkt thuis
me in de ogen
raar gevoel
bekruipt mijn maag
regelmaat is verdwenen
planning weet het niet
schema vindt geen weg
weekend is als elastiek
rekbaar
duurt een eeuwigheid
mooi is slechts van korte duur
werkelijkheid weer zo dichtbij
verder ga ik
ik kan niet anders
maar onrust knaagt
ik zie hoe het jonge leven
grabbelt in zijn onkunde
en kiezen moeilijk
moeilijk maakt
ochtend opent ogen mooi geweest zegt vaarwel een zee van rust welgekomen verwarde gedachten van kan niet meer pluk ik uit mijn bestaan even …
ochtend
opent ogen
mooi geweest
zegt vaarwel
een zee van rust
welgekomen
verwarde gedachten
van kan niet meer
pluk ik uit mijn bestaan
even afscheid nemen
in mijn handen
ga nu maar
waaien weg
met de noordenwind
nog even
zee van water
verre horizon
golven beuken op het strand
straks staat thuis
weer op mij te wachten
voel een dromerig verlangen
zie hoe
muren binnen baden
in een stille rust
strooi mijn droom
in alle hoeken van het huis
na een weekendje weg aan zee
op een dag breekt het geduld
je laat de boel ontploffen
vonken springen in het wilde weg
vuurwerk knettert met zijn woorden
het zo lang steeds kalm blijven
barst in duizend stukken uit elkaar
tot je angstig naar jezelf kijkt
de schrik klopt bonkend in je hart
die rare ik - je kent ze niet
wat doe je daar nu mee
schuldgevoelens druipen van je af
en je kruipt verlegen in je schelp
© Merel
Donderdag 8 februari 2007
bijna stoorde ik de stilte geluidloos lag hij te genieten onder het sneeuwwit tapijt vol vreugde zette ik de eerste stappen mijn afdruk ston…
bijna stoorde ik de stilte
geluidloos lag hij te genieten
onder het sneeuwwit tapijt
vol vreugde zette ik de eerste stappen
mijn afdruk stond getekend in de sneeuw
hoe wist ik dat hij daar rustte
ik trapte bijna op het deken
waaronder hij behoedzaam
zijn slaap had neergelegd
gelukkig zag ik net op tijd
hoe een krans van nevelslierten
het plekje aan me toonde
mijn adem stokte even
verschrikt zette ik een stap terug
maar alles bleef in al zijn eenvoud prachtig
dit winters tafereel van kant geweven draden
en bomen met een witte mantel
bleef in alle stilte verder leven
© Merel
ook al was het midden winter toch dacht ze aan begraven want na hem kwam de lente met af en toe reeds warme dagen ze hield van warmte op de …
ook al was het midden winter
toch dacht ze aan begraven
want na hem kwam de lente
met af en toe reeds warme dagen
ze hield van warmte op de blote huid
en bruine benen in een zomerrokje
maar vooral dacht ze aan iets heel bijzonders
bijna dagelijks reed ze langs de gesloten poort
vol ongeduld wachtte ze op de eerste lentezon
dan stond "open" weer in grote letters voor de deur
ze kon bijna niet wachten
want ijsjes eten deed haar nu reeds likkebaarden
het kon niet vlug genoeg weer lente zijn
© Merel
mijn wiegenvrouw ik had een droom vannacht weet dat jij het zult begrijpen mijn horizon was mijlen ver ik kon hem niet meer grijpen er was e…
mijn wiegenvrouw
ik had een droom vannacht
weet dat jij het zult begrijpen
mijn horizon was mijlen ver
ik kon hem niet meer grijpen
er was een schitterend licht
ik werd heel warm vanbinnen
de chaos in mijn hoofd
viel als stukken uit elkaar
ik kon weer van vooraf aan beginnen
mijn wiegenvrouw
die droom maakt me weer wat sterker
ontroering steelt bij mij een traan
misschien ben ik nu een stapje verder
© Merel
mijn wiegenkind ik wil wel met je huilen maar als we samen tranen stromen doet pijn nog veel intenser pijn veel liever neem ik je met je han…
mijn wiegenkind
ik wil wel met je huilen
maar als we samen tranen stromen
doet pijn nog veel intenser pijn
veel liever neem ik je met je hand
zoek voor jou een lieve lach
en leer je stilstaan
bij de kleine dingen van het leven
© Merel
vandaag speciale actie kom de gedichten lezen stond geschreven op een spandoek aan de brug van het station een waslijn van gedichten vrolijk…
vandaag speciale actie
kom de gedichten lezen
stond geschreven
op een spandoek
aan de brug
van het station
een waslijn van gedichten
vrolijk bengelend
met knijpers
die kleur bekenden
het huis bloosde
sierlijk versierd
en het gedicht genoot
nooit gedacht
dat ze
(maar wat zag ze plots - ook jij )
tussen andere dichters
beroemd en oh zo groot
mee mocht wapperen
aan de Sara koord
© Merel
vandaag zoekt woorden vindt geen gedicht kijkt omhoog een merel vliegt niet meer blijft zweven in haar mijmeringen midden in het zijn even s…
vandaag
zoekt woorden
vindt geen gedicht
kijkt omhoog
een merel vliegt niet meer
blijft zweven in haar mijmeringen
midden in het zijn
even stilstaan
kijken hoe het was
achterwaarts vliegen
gaat niet meer
enkel verder met de tijd
wil nog groeien
zaadjes pikken
proeven van het echte leven
spreidt de vleugels
vliegt vooruit
vol zelfvertrouwen naar de zon
op de tonen van de nieuwe dag
hoopt ze dat de mens haar ziet
© Merel
mijn wiegenvrouw laten we niets verzwijgen hoop heeft zich vastgeroest in de ankers van de werkelijkheid toch ben ik niet zo somber als je d…
mijn wiegenvrouw
laten we niets verzwijgen
hoop heeft zich vastgeroest
in de ankers van de werkelijkheid
toch ben ik niet zo somber als je denkt
alleen af en toe voelt het zo moeilijk
dan proef ik zilte tranen van de pijn
en wiegenvrouw
soms doet het zeer
als mijn verwerken weer wat groeit
© Merel
Donderdag 1 februari 2007
mijn wiegenkind ik blijf in jou geloven weet het wel het is zo moeilijk om je te begrijpen gisteren schreef ik nog een gedicht misschien moe…
mijn wiegenkind
ik blijf in jou geloven
weet het wel
het is zo moeilijk
om je te begrijpen
gisteren schreef ik nog een gedicht
misschien moet je het eens lezen
het spreekt van helderblauw
en weet je dag te kleuren
zodat het spookbeeld
somber is zijn naam
verdoemd is tot verdwijnen
mijn wiegenkind
als ik je nu eens hoop kon geven
© Merel
4 reacties op dit bericht
...
ik ben er stil van.......
Lieve Merel, hier schieten woorden even tekort....zo ontroerend...doet me ergens aan denken...zie je vrijdag wel.Ik was ook nog bij ene Jasmijn op bezoek...die is net zo mooi als jij.Heel veel liefs en een dikke kus van Rozemarijn.Leven
aangrijpend