De twijfel

mijn zoeken staat op barsten
nog even en alles
zakt als een pudding in elkaar
wat doe ik met mijn zwijgend lijden
nu ik steeds minder van mezelf begrijp

ik neem mijn hoofd
en leg het met het niet meer kunnen
heel voorzichtig naast mijn lichaam neer
op mijn kussen huilt het verwarde tranen
doorweekt en nat schud ik het op
de pluimen weten te ontsnappen
en dwarrelen langzaam in het rond
ik hoop dat eentje je weet te raken
en in alle stilte tot je fluistert
hoe mijn zoektocht wanhopig wordt
nu ze nog steeds geen antwoord kent

mijmeren
stilstaan
bij het prille begin

een eitje en een zaadje
hielden van elkaar
en dan kwam jij

negen maanden lang
bleef je in me wonen

tot die dag
zo heel bijzonder
mijn eerst geborene
zo klein 
lieflijk  mooi
mijn zoontje

is een zoon geworden
nu ben ik klein
en jij zo groot

mijn grote zoon
op deze dag zo heel speciaal
vlieg ik even naar het verleden
en beleef opnieuw
je allereerste dag

onder de schaduw van genegenheid
rust het vertrouwen naast de kracht
ik hoop dat ze elkaar beminnen
het liefdevolle zaad zal wortel schieten

vol verwachting pluk ik zijn vruchten
ik koester ze speciaal voor jou
laat je proeven van zijn kunnen
geloof me maar, het is echt waar
van een klein kwetsbaar plantje
zul je groeien en openbloeien
levenslustig, vol goede moed

aarzelend,
een trilling van heel misschien
fluit de merel weer een deuntje

is het waar, mereltje,
hoor ik vreugdeklanken in je zang
heel pril en stil,
een nog niet zeker weten,
ode aan een nieuw begin

is het waar mereltje,
klinkt hier het lied van opstaan,
verdergaan met wat stille stond
een melodie van hoop en verlangen

strek je vleugels maar
vliegen, zo iets verleer je niet
leef je uit in merel-land
en mereltje weet je wat
ik geef je slechts één woord 
geniet

         ©   Merel

toen ik je kamer binnenkwam
greep onmacht me bij de keel
naast je ziekenbed zat de dood
reeds geduldig in een stoel te wachten
je ogen keken me angstvallig aan
maar ik vond geen woorden
ze bleven steken ergens halverwege
dat je doodging zag ik niet zitten
ik schoof het van me weg
kon het nergens plaatsen
laat staan aanvaarden
je zou weer sterk worden
en zeker blijven leven
daarom zei ik niets
afscheid nemen
was voor zoveel later

ik hoorde niet hoe later
na mij de kamer binnenkwam

wil je wat poëzie
vroegen de woorden

ze schreven een gedicht
over opgekropt verdriet
een droom die verdween
en weggespoeld verlangen
de tranen stonden paraat
geduldig wachtend
om te stromen naar de zee
van zoute parels

of toch niet ?
ze trokken een streep door het gedicht

in de verte stond hoop te kijken

jij daar
ik zie niet graag je pijn
laat ons delen
samen huilen
maar ook
vechten als twee vechters
en met ellebogenstoten
boetseren we een ruimte
groot genoeg
voor jou en mij
we weten te ontsnappen
uit de dwangbuis
die knarsetandend van de pijn
krassen in onze zielen snijdt

we springen door het gat
voelen hoe een vreugdestoot
ons meeneemt naar een veld
waar witte vlinders hoopvol vliegen
en de bijen  nectar van de zonnebloem verzamelen
en ons laten proeven van een zoete droom
op vleugels van gelukkig zijn vliegen we de wijde wereld in
tot we landen op een plek waar verdergaan
met open armen ons staat op te wachten

ze voelde zich de prooi
een lokaas van het verdriet
er werd aan haar geknaagd
gescheurd tot lijden toe
haar hart bloedde rode tranen
als stroomstoten haar kraakten
bitter was de smaak van
het pijnlijk treffen van hulpeloos gevoel

ze was geketend door de pijn
de gevangene van haar smart
opgesloten in haar gouden kooi
trachtte ze tralies te doorbreken
ze wou niet weten van de luxe om haar heen
als haar ziel kapot ging van ellende

angstvallig keek ze
in de ogen van het mes

wees maar niet bang
vandaag snijd ik
geen sneden uit je ziel
te vaak heb ik je gekwetst
samen met het verdriet
bracht ik je diepe pijn
nu spreken woorden van berouw

de tafel heb ik voor je gedekt
zes stoelen knusjes bij elkaar
eentje voor een vriendschap heel speciaal
een ander brengt je een staaltje hoop
ook het geluk mag niet ontbreken
samen met een schaterlach
zit er ook nog het goed gevoel

de zesde stoel speciaal voor jou
is een mengelmoes van alle stoelen
hoor je hoe de borden roezemoezen
en de glazen klinken van plezier
vanavond krijgt verdriet geen kans
dit is de tafel van niet denken

laat me even
stilstaan
zwijgen

mezelf ontdekken
mijmeren
niets dat moet
dromen
meegaan met de golven

wachten
tot een nieuwe lente komt
terugkomen
niet meer graven
verder leven

laat me even
maar jij
blijf dicht bij mij
ook al stokken woorden
wacht niet
maar breng je woorden
tot bij mij

ik ben vandaag heel lief geweest
in de school braafjes meegewerkt
en niet één keertje geluierd
mijn boterhammen zijn allemaal op

krijg ik morgen nog zo een met choco

mijn schoenen heb ik uitgedaan
en gisteren ben ik ook op tijd gaan slapen
alles is netjes opgeruimd
en mijn broertje heb ik niet geplaagd

je mag het hem altijd even vragen

mama,
krijg ik nu een toverbol

de streling aan het lijf
weet niet wat eerst te aaien
hunkerende borsten
tong proeft van de tepel
hete adem zoent
kust verwarde vreugdetranen
zoekend in het wilde weg
ontbloot en zonder schroom
kussen op verborgen plekjes
vurig  van verlangen
knetterende vonken
tot de climax komt

en ze als twee lepeltjes
zich wentelen in de slaap

hoe kan ik je zeggen wat ik voel
als het hoofd het mij niet vertelt
gedachten springen op en neer
maken een puinhoop van mijn zijn
orde maken in het brein
waar warboel meester is
maakt angst nog zo veel dieper

ik ben anders dan de rest
weet verdomme goed hoe dat voelt
wil zo graag lopen in de rij
waar gewoontjes in zijn vuistje lacht
soms word het me te veel
wankel ik heel even
en hel ik over naar de verkeerde kant
dan barsten alle emoties uit mijn lijf
wil ik mijn anders zijn verslaan

tot je me troostend in je armen neemt
wiege-sussend lieve woordjes fluistert
en rust weer even in me kruipt

        voor een lief iemand met autisme
       
        
       

dan kijkt thuis
me in de ogen
raar gevoel
bekruipt mijn maag
regelmaat is verdwenen
planning weet het niet
schema vindt geen weg
weekend is als elastiek
rekbaar
duurt een eeuwigheid

mooi is slechts van korte duur
werkelijkheid weer zo dichtbij
verder ga ik
ik kan niet anders
maar onrust knaagt
ik zie hoe het jonge leven
grabbelt in zijn onkunde
en kiezen moeilijk
moeilijk maakt

op een dag breekt het geduld
je laat de boel ontploffen
vonken springen in het wilde weg
vuurwerk knettert met zijn woorden
het zo lang steeds kalm blijven
barst in duizend stukken uit elkaar

tot je angstig naar jezelf kijkt
de schrik klopt bonkend in je hart
die rare ik - je kent ze niet
wat doe je daar nu mee
schuldgevoelens druipen van je af
en je kruipt verlegen in je schelp

           ©  Merel

bijna stoorde ik de stilte
geluidloos lag hij te genieten
onder het sneeuwwit tapijt
vol vreugde zette ik de eerste stappen
mijn afdruk stond getekend in de sneeuw
hoe wist ik dat hij daar rustte
ik trapte bijna op het deken
waaronder hij behoedzaam
zijn slaap had neergelegd

gelukkig zag ik net op tijd
hoe een krans van nevelslierten
het plekje aan me toonde
mijn adem stokte even
verschrikt zette ik een stap terug
maar alles bleef in al zijn eenvoud prachtig
dit winters tafereel van kant geweven draden
en bomen met een witte mantel
bleef in alle stilte verder leven

          ©   Merel

ook al was het midden winter
toch dacht ze aan begraven
want na hem kwam de lente
met af en toe reeds warme dagen
ze hield van warmte op de blote huid
en bruine benen in een zomerrokje

maar vooral dacht ze aan iets heel bijzonders

bijna dagelijks reed ze langs de gesloten poort
vol ongeduld wachtte ze op de eerste lentezon
dan stond "open" weer in grote letters voor de deur
ze kon bijna niet wachten
want ijsjes eten deed haar nu reeds likkebaarden
het kon niet vlug genoeg weer lente zijn

           ©  Merel

mijn wiegenvrouw
ik had een droom vannacht
weet dat jij het zult begrijpen
mijn horizon was mijlen ver
ik kon hem niet meer grijpen
er was een schitterend licht
ik werd heel warm vanbinnen
de chaos in mijn hoofd
viel als stukken uit elkaar
ik kon weer van vooraf aan beginnen

mijn wiegenvrouw
die droom maakt me weer wat sterker
ontroering steelt bij mij een traan
misschien ben ik nu een stapje verder

               ©  Merel