Vrijdag 13 juli 2007
Hartstocht
er is hartstocht
dat met verlangen spreekt
en de wind die teder
met mijn zinnen speelt
er is de huiver diep in mij
de kriebel als je naar me kijkt
een rilling brengt me van de wijs
dan komt het beven van mijn stem
als een minnaar kom je dichterbij
een knetterend vuur bespeelt de passie
als een schokgolf gaan we op en neer
glijdend in de natte zaligheid
twee lichamen verstrengeld in elkaar
als een klein bang vogeltje kwam je naast me zitten ineen gedoken kroop je angstig in jezelf toen ik je vroeg hoe je je voelde zag je het we…
als een klein bang vogeltje
kwam je naast me zitten
ineen gedoken
kroop je angstig in jezelf
toen ik je vroeg
hoe je je voelde
zag je het wel zitten
thuiskomen
was geen hindernis voor jou
toch verkrampte je
ogen staarden in het niets
wanhoop schreef zorgen op je gelaat
ik had met je te doen
wou je troostend in mijn armen sluiten
maar ik kon niet anders
dan je loslaten
gekwetste vleugels keerden terug
ik wist niet dat het nest je kraakte
anders was ik met je meegegaan
je kwam met je lieve lach verkrampte lippen aarzelden even hoorden hoe je schaterde en als een wonder toverde je een glimlach op het gelaat…
je kwam
met je lieve lach
verkrampte lippen
aarzelden even
hoorden hoe je schaterde
en als een wonder
toverde je
een glimlach op het gelaat
als een tornado
bracht ze storm in je hoofd
je werd stil
een beetje bang
deed een stap terug
tot je
als een windekind
met het avondlicht verdween
en 's morgens verstokte lippen het niet begrepen
verliefdheid heeft zijn gevoelens bijeen geroepen netjes in de koffer gelegd en met een klap het deksel dicht gedaan hij wrijft zich in de h…
verliefdheid heeft zijn gevoelens bijeen geroepen
netjes in de koffer gelegd
en met een klap het deksel dicht gedaan
hij wrijft zich in de handen
dit was het dan
een zoen
vergeet het maar
daar sta je dan verdwaasd te kijken
liefde heeft je in de steek gelaten
emoties dolen in de tuin van verwarde spinsels
losgelaten
vinden ze geen weg terug
tot ze de vijver van verdriet ontmoeten
zullen we verdrinken
zinken in het niets
ze twijfelen nog even
misschien . . .
als een pas ontloken bloem proefde ze van het nieuwe leven de tuin van het alledaagse opende de poort van de ontdekking voorzichtig zette ze…
als een pas ontloken bloem
proefde ze van het nieuwe leven
de tuin van het alledaagse
opende de poort van de ontdekking
voorzichtig zette ze een stap naar buiten
ontdekte een park zo veel groter
dan het tuintje van haar jeugd
nieuwsgierig zocht bevrediging
nam haar mee naar het pad van de hartstocht
ze hoorde hoe de vruchten van de passie
vol verlangen tot haar spraken
de ogen van de tederheid lokten haar
naar het intieme plekje in het bos
dartel als een veulen speelde ze met de liefde
als een jonge vrouw telde ze rode sprietjes in het gras
© Merel
zij neemt vakantie in haar hart kan de vergrijzing niet meer volgen voelt zich onbegrepen alsof klein niet groot mag zijn de spanning snijdt…
zij neemt vakantie in haar hart
kan de vergrijzing niet meer volgen
voelt zich onbegrepen
alsof klein niet groot mag zijn
de spanning snijdt gevaarlijk in haar hoofd
scherpe tongen schreeuwen boze taal
zij vraagt niet veel maar zelfs dat
is blijkbaar soms te hoog gegrepen
en hij voelt het bonzen in zijn lijf
roept een halt naar de vochtige ogen
zijn hand beeft nu zijn geliefde
met een adempauze de nacht in gaat
dan keek ze naar buiten zag hoe het zonnelicht ontwaakte en met gouden vleugels haar ijskoud gevoel ontdooide door het open raam snoof ze de…
dan keek ze naar buiten
zag hoe het zonnelicht ontwaakte
en met gouden vleugels
haar ijskoud gevoel ontdooide
door het open raam
snoof ze de geur
van pas geboren bloemen
het tjilpen van de ringmus
bracht haar in vervoering
iets in haar begon te leven
en de zon vroeg met zachte stem
"zal ik bij je blijven
voor altijd
of voor heel even"
"als dit het toppunt van genieten is"
fluisterde ze
"blijf dan voor heel even,
maar kom terug morgen in de vroege ochtend
en overmorgen en al die andere dagen . . . "
© Merel
als je nog aan me denkt stuur dan een vredesduif misschien kom ik ooit terug nu laat ik je nog alleen voel geen heimwee knagen er is geen ge…
als je nog aan me denkt
stuur dan een vredesduif
misschien kom ik ooit terug
nu laat ik je nog alleen
voel geen heimwee knagen
er is geen gemis van wat ooit was
mijn bootje dobbert rustig verder
het woelige is bij jou gebleven
ik voel me thuis hier tussen
de stille waters aan de zee
heel alleen verdrink ik in mijn pijn
als een wassende gestalte
zal ik verrijzen en sterke stappen
zetten in het natte zand
ik beloof je niets
maar als de vredesduif
voor je raam zijn vreugde zingt
weet dan dat ik naar je verlang
dan verneemt de vrouw hoe de akkoorden met de verkeerde genen spelen het schuldgevoel komt naast haar staan spreekt met harde taal verdriet …
dan verneemt de vrouw
hoe de akkoorden
met de verkeerde genen spelen
het schuldgevoel komt naast haar staan
spreekt met harde taal
verdriet tekent vrouwenogen
huilt splinters met de moeder
alsof het gisteren was herinnert ze zich die allereerste keer de droom kwam schoorvoetend haar zinnen strelen het koesterde haar goed gevoel…
alsof het gisteren was
herinnert ze zich die allereerste keer
de droom kwam schoorvoetend
haar zinnen strelen
het koesterde haar goed gevoel
ze nam hem teder in haar armen
wiegde hem in slaap
en in het bed van goede nacht
droomde ze de toekomst
die rooskleurig naar haar lachte
ze had plannen bijeen gespaard
de weg voorzichtig uitgestippeld
ze mijmerde
blozend zag ze hoe ze de hoofdrol speelde
en de droom in de loge applaudisseerde
nu is ze ademloos
ziet hoe uit haar luchtkasteel
zuchtend van ontgoocheling
langzaam adem ontsnapt
de droom geeft niet op
wiegt haar onrust in slaap
fluistert stille woorden
en weeft voor haar een nieuwe droom
vaarwel festival keiharde rockmuziek campingplaats vrienden in de tent terug van weg geweest kleine oogjes weinig slaap verbrande neus modde…
vaarwel festival
keiharde rockmuziek
campingplaats
vrienden in de tent
terug van weg geweest
kleine oogjes
weinig slaap
verbrande neus
moddervlekken
reuze honger
vuile was
maar vooral
fantastische herinneringen
veel verhalen
en een goed gevoel
gisteren zag hij zijn vriendinnetje terug
vandaag slaapt mijn zoon lekker lang uit
Afscheid
dit is het eindpunt naar een nieuw begin nog eenmaal kijkt hij achterom voelt heimwee knagen nu hij het gevoel moet achterlaten…
Afscheid
dit is het eindpunt
naar een nieuw begin
nog eenmaal kijkt hij achterom
voelt heimwee knagen
nu hij het gevoel moet achterlaten
afgesloten
staat in zijn hoofd geschreven
komt nooit terug
de rust die hij ontmoette
bij het binnenstappen van de poort
een groene oase die je zinnen prikkelde
voorbij
voorgoed vaarwel
naast hem staat de vrouw
die als een moeder zoveel jaren
zorgde voor haar grote kroost
ook zij gaat weg
het is goed geweest
vol verwachting begroet ze haar nieuwe tijd
die met een knipoog naar haar wuift
zij is dapper
begint een nieuwe fase zonder angst
flitst het in zijn gedachten
zij was het klopje op mijn schouder
de engel die me bewaakte
afscheid nemen doet een beetje pijn
ook ik wil dapper zijn
weet nog niet echt hoe het moet
maar het komt wel goed
ze droomde een gedicht
werd wakker gekust door haar goede fee
die haar meenam naar een zee van geluk
golven van tederheid streelden haar zinnen
de zon speelde met zijn stralen op haar blote huid
ze danste door een wereld zonder zorgen
plukte wilde rozen in het veld van begeerte
en dronk gretig aan de fontein van de liefde
de zonsondergang schilderde voor haar
een romantisch tafereel waarbij ze ingetogen
luisterde naar Mozart's Kleine Nachtmuziek
in de huiver van de ontroering
nestelde ze zich in de zetel van het goed gevoel
Merel @
kom stille vrouw genoeg getreurd veeg je zwarte spinsels weg voordat ze je verzieken begraaf je muizenissen nu voorgoed ze hebben je te lang…
kom stille vrouw
genoeg getreurd
veeg je zwarte spinsels weg
voordat ze je verzieken
begraaf je muizenissen nu voorgoed
ze hebben je te lang gekweld
ergens onder de harde woorden
laat je de pijn maar rusten
samen met het verdriet
mag het verdrinken in het eigen nat
donker is niet echt zo donker
de maan kijkt op je neer
zie hoe de sterren naar je fonkelen
straks breekt de lucht weer open
ergens is er nog een weg
die minder kronkelt dan voorheen
een mens staat je op te wachten
aan het einde van de horizon
de lach verbrijzelt al je zorgen
je bent niet meer alleen
de geur blijft hangen als vers gemalen peper prikkelt het je zinnen je blik kijkt over je schouder alsof je zintuig de herinnering wil vange…
de geur blijft hangen
als vers gemalen peper
prikkelt het je zinnen
je blik kijkt over je schouder
alsof je zintuig de herinnering
wil vangen en bewaren
in de bloesems van de tederheid
even werd je verlangen een
blauwe hemel met witte vogels
vloog je mee naar een wereld
waar gouden harpen voor je zongen
en elfjes dansten met de rozen
je snoof intens van het goed gevoel
maar wist : dit blijft niet duren
nu zie je weemoed naast je huilen
de wind neemt je herinnering mee
de geur die je zo graag wil bewaren
vermengt zich met de hemelsluizen
als een eenzame wandelaar
ploeter je verder in de modderbrij
emotioneel verliest de vrouw een traan de jongen kijkt begrijpt dit is trots het voelt goed
emotioneel
verliest de vrouw
een traan
de jongen kijkt
begrijpt
dit is trots
het voelt goed
vreemd hoe met de eerste zomerdagen een herfststorm vernieling oogst in de tuin van haar pas gezaaide gevoelens onthutst bekijkt ze de verni…
vreemd hoe met de eerste zomerdagen
een herfststorm vernieling oogst
in de tuin van haar pas gezaaide gevoelens
onthutst bekijkt ze de vernielde emoties
haar voetstappen gaan tergend traag vooruit
nu ze krakend de scherven aanraken
hij die zijn ellende niet weet af te leggen
tegendraads de zomer in de vernieling schopt
en als een razende zijn woorden niet kan temmen
bonkt harde slagen tegen de appelboom
en laat haar proeven van de gekwetste vrucht
ze zwijgt de klanken die angstvallig aan haar lippen hangen
raapt een vergeten emotie op
en laat bang bezit nemen van haar hart
haar blik spreekt boekdelen
woorden laten zich niet kennen
blijven eenzaam plakken op de mond
die gisteren nog speelse kussen stal
en als het kind
uitgeput
verkrampt in zijn niet kunnen
vlucht in de buik van de harde aarde
om eenzaam
kwelduivels te tellen
en duisternis te verteren
wat doe je dan ?
de poëzie spreekt van een baaldag kijkt met lede ogen naar het gedicht wuift de woorden weg maakt plaats voor het pijnlijk voelen dat voor a…
de poëzie spreekt van een baaldag
kijkt met lede ogen naar het gedicht
wuift de woorden weg
maakt plaats voor het pijnlijk voelen
dat voor alle zekerheid
met een zakdoek zwaait
hoe kan ik je zinnen geven
als in mijn hoofd de klokken luiden
en ik smekend om genade vraag
de pijn hakt in mijn geheugen
kan niets zinnigs verzinnen
het verdriet staat voor het raam
me aan te gapen
nog even en de glasscherven
snijden splinters in mijn ziel
ik struikel over de onzekerheid
raak verstrikt in de armen van de onmacht
die me raken als nooit voorheen
het dichten wrijft genoegzaam in de handen
twijfelt niet en schrijft een gedicht
wat moet ik met mijn gevoelens
een stapel van niet meer kunnen
al die twijfels en verdriet
ik ben het beu
ze moeten weg
weet je wat
ik neem een doos
zo'n hele grote reuzendoos
al het niet meer willen gaat erin
alles gooi ik op de afvalhoop
fluitend ga ik terug naar huis
eindelijk verlost van al die dingen
maar aan de deur
staan ze me reeds op te wachten
ze lachen spottend met een grijns
zie je we
ons krijg je toch niet stuk
2 reacties op dit bericht
Mooi geschreven Merel
Na polsproblemen kan ik eindelijk weer mijn blogronden doen !! Lieve groetjes uit Limburg
hallo
dt is pure passie,proficiat !