Zondag 24 juni 2007
De doos
wat moet ik met mijn gevoelens
een stapel van niet meer kunnen
al die twijfels en verdriet
ik ben het beu
ze moeten weg
weet je wat
ik neem een doos
zo'n hele grote reuzendoos
al het niet meer willen gaat erin
alles gooi ik op de afvalhoop
fluitend ga ik terug naar huis
eindelijk verlost van al die dingen
maar aan de deur
staan ze me reeds op te wachten
ze lachen spottend met een grijns
zie je we
ons krijg je toch niet stuk
toen de eerste zomerdag vergeet-mij-nietjes tot bij haar bracht de lucht een sprankel hemelsblauw liet zien en het leven weer vooruit wou ga…
toen de eerste zomerdag
vergeet-mij-nietjes tot bij haar bracht
de lucht een sprankel hemelsblauw liet zien
en het leven weer vooruit wou gaan
maakte ze een afspraak met de tederheid
bouwde met het geduld steen voor steen een huis
vroeg de liefdesvlam om het nest te verwarmen
tot ze dartel als een veulen
hoopvol de eerste voetstap zette
de stenen werkelijkheid ontmoette
en een keiharde stem
haar gevoel de grond in boorde
nog even leven en dit komt nooit meer een hoofdstuk afgesloten het boek wordt dicht geklapt voorgoed voorbij lees je op de achterflap einde…
nog even leven
en dit komt nooit meer
een hoofdstuk afgesloten
het boek wordt dicht geklapt
voorgoed voorbij
lees je op de achterflap
einde
en op de harde kaft
staat geen vervolgverhaal
voorbij
en dan weet je het niet meer
alleen de pijn die blijft
twijfel groeit
wat rest is niets
van wat ooit was
en hoe het wordt
zal niemand je vertellen
dag bang ik voel angst toekomst twijfelt loslaten spreekt voorgoed gedaan wat doe ik met mijn jeugd ben het kind zijn nog niet beu zoek gebo…
dag bang
ik voel angst
toekomst twijfelt
loslaten spreekt
voorgoed gedaan
wat doe ik met mijn jeugd
ben het kind zijn nog niet beu
zoek geborgenheid
wil niet meedraaien in de wereld
die me staat aan te gapen
vraag volwassen zijn
nog even te wachten
mijn jeugd is nog niet uit gejeugd
voel me veilig in het bekende
verward stap ik in de nieuwe dag
je schraapt alles van je af als schapen drijf je ze bijeen het tuinpoortje staat reeds open nog even en ze mogen gaan de wijde wereld in je …
je schraapt alles van je af
als schapen drijf je ze bijeen
het tuinpoortje staat reeds open
nog even en ze mogen gaan
de wijde wereld in
je zorgt voor een uitlaatklep
kijk hoe ze gezellig dansen
ze rennen heen en weer
keuvelen met het blij gevoel
schateren met een zotte bui
je ziet hoe ze uitgelaten
als vrije vogels
door de ruimte vliegen
om even later
moe en uitgeput
samen het spel te spelen
van zullen we grijze wolken tellen
voorzichtig sluip je naar het huis
is de deur op slot
maar binnen staan ze je reeds op te wachten
pijnlijk kwetsen ze je ziel
je voeten zwemmen in het ettervocht
en schaafwonden schrijven letsels op je huid
vandaag kroop in de kleren van het luie gevoel
had geen zin om op te staan
een geeuw van vervelen ontsnapte uit zijn mond
het lichaam zocht de andere kant van het bed
zelfs de zonnestralen wisten hem niet te bekoren
plannen stonden vol ongeduld te wachten
boordevol energie gleden ze door de kamer
sprongen op het bed en schudden aan zijn lijf
hij voelde hoe kriebels langs zijn lichaam kropen
tot kleine beestjes met stokkenpoten
voorzichtig zijn ogen openden
de nieuwe dag schreeuwde levenslust in zijn oren
en uit zijn mond ontsnapte een kreet van verlangen
het nietsdoen werd met een schop naar beneden gedonderd
blijmoedig veranderde hij van kleren
te vroeg verloor je je jeugd je stierf op een lentedag de laatste blikken van je strijd om langzaam te ontwaken naast de gevallen bladen ver…
te vroeg verloor je je jeugd
je stierf op een lentedag
de laatste blikken van je strijd
om langzaam te ontwaken
naast de gevallen bladen
verdord lagen ze te verkleumen
de wind speelde vrij spel
en de regen regende verdriet
zodat je gevallen letsels
als wortels grepen naar de grond
om voor altijd lenteogen te verslinden
zodat klamme nevel bij je bleef
en als de lente ontwaakte
kwam niemand je vertellen
hoe in het groene gras
de vergeet-me-nietjes bloeiden
ik wil je simpelweg vertellen dat ik om je geef hoe de liefde in me bubbelt en rijkelijk champagne op mijn lichaam morst zodat je kunt proev…
ik wil je simpelweg vertellen
dat ik om je geef
hoe de liefde in me bubbelt en
rijkelijk champagne op mijn lichaam morst
zodat je kunt proeven van het hemels genot
tongstrelend mijn terrein verkent
en ik je laat genieten in mijn tuintje
om achteraf te rusten
in de schoot van tederheid
ik wil alleen maar schrijven
hoe ik hunkerend van verlangen
mij nestel in het liefdesnest
hoopvol op je wacht
tot je vleugels moe van het vliegen
een duikvlucht nemen
en het plekje vinden
waar ik zonder schroom
liefdeswoorden voor je streel
ik wil
en dan word ik stil
kijk naar het papier zo maagdelijk wit
ik vind geen woord dat zegt
hoe veel ik om je geef
wat ze ziet is het spiegelbeeld van een vrouw pijn tekent verse sneden en haar getrokken gelaat heeft zijn kleur verloren gebukte schouders …
wat ze ziet
is het spiegelbeeld van een vrouw
pijn tekent verse sneden
en haar getrokken gelaat
heeft zijn kleur verloren
gebukte schouders
rusten op een gebroken ruggengraat
wat ze voelt
is onmacht
opstijgend vanuit de schoot
van het bestaan
wat ze zoekt
is een gedicht
ze vindt geen zinnig woord
dat haar gevoel beschrijft
wat ze weet
is hoe het moeder hart
verdrinkt in de pijn van het verdriet
met snelle stap doorkruis je de schemerbaan gewoon rechtdoor niet beseffend hoe een stem van de vervolg caravan je bijna op de hielen trapt …
met snelle stap
doorkruis je de schemerbaan
gewoon rechtdoor
niet beseffend
hoe een stem van de vervolg caravan
je bijna op de hielen trapt
mevrouw
schouder tikkend hijgt hij
woorden uit zijn mond
mevrouw
is dit misschien van jou
met een glimlach
onthaast de vrouw
in het stilstaan naast de tijd
verwijst ze hem naar de mevrouw
die mevrouw
bedoel je mij
ik ben dan wel een vrouw
maar voel me zo gewoon
doodgewoon gewoon
dat gedoe met die mevrouw
is niets voor mij
klein meisje wil niet slapen bang ligt in haar bed laat een lichtje branden blijf nog even bij mij straks komt spookje weer en weet ik niet …
klein meisje wil niet slapen
bang ligt in haar bed
laat een lichtje branden
blijf nog even bij mij
straks komt spookje weer
en weet ik niet waar schuilen
hoor je me wel roepen
als de droom zo griezelig
me wakker maakt
en ik niet weet waar ik ben
dan zie ik spinnen kruipen op het behang
en monsters kijken me zo vreselijk aan
mijn oogjes blijven open
ik kies voor wakker
donker is zo donker
en angst maakt me heel klein
ze wist niet juist waarom hoe of wanneer het gebeurde maar op een ochtend werd ze wakker in het land waar niemand woont er was geen hoop die…
ze wist niet juist waarom
hoe of wanneer het gebeurde
maar op een ochtend werd ze wakker
in het land waar niemand woont
er was geen hoop die naar bevrijding zocht
geen rust voor het opgejaagd gevoel
een doodse stilte greep haar bij de keel
zelfs de wind was compleet verdwenen
er was geen licht die warmte bracht
alleen kilte en eenzaamheid
waarin duisternis de scepter zwaaide
en ze verkrampt ijskoud zweet verloor
er was niets dat haar bekoorde
asgrauw keek ze naar de werkelijkheid
ze vond geen woorden om mee te praten
zelfs haar droom was in rook opgegaan
straks maakt het huis zich klaar voor het ochtend ritueel de schijntafel staat gedekt stoelen wachten tot de grimassen zonder woorden voor z…
straks maakt het huis zich klaar
voor het ochtend ritueel
de schijntafel staat gedekt
stoelen wachten tot de grimassen
zonder woorden voor zich uit starend
het dagelijks humeur bepalen
ik ben geen ochtendmens
laat hij verstaan
buiten belooft een mooie dag
binnen wordt de schijn bewaard
later ruimt ze op
werpt de ergernis in de vuilnisbak
morgen dekt ze weer dezelfde tafel
samen met een boeketje woorden om mee te praten
nu je stilzwijgen een verbond sluit met ik heb geen woorden meer en je twijfel zaait in de wildernis van mijn gevoelens weet ik met mezelf g…
nu je stilzwijgen een verbond sluit
met ik heb geen woorden meer
en je twijfel zaait
in de wildernis van mijn gevoelens
weet ik met mezelf geen raad
verweesd blijf ik in de stilte staan
spits mijn oren in de zoektocht naar een klank
een fluisterstem die overtuiging brengt
en de zekerheid weer in mij laat wonen
heb ik mezelf teveel bloot gegeven
mijn pijn die ik met jou wil delen
de steken van verdriet die me zo pijnlijk raken
misschien weet je niet wat zeggen
kun je het knagen niet begrijpen
ik wacht op een witte vlinder
die woorden bij me brengt
en een klaproos die het bloedrood van mijn hart
aan de rode roos met harde doornen schenkt
wat in haar verbeelding sprak
was hoe ze het heden zag
ze dacht aan een krom gebogen tak
ietwat uit zijn evenwicht
hij hoorde nog bij die grote boom
maar verzonk in zijn gepeins
kon zijn draagkracht niet meer aan
helde naar de verkeerde kant
sprak met somber over hoe zijn geest
botste met de werkelijkheid
haar verbeelding had geduld
hoorde hoe de tak soms kwetsend tot haar sprak
slikte even en sleepte zich moeizaam verder in de werkelijkheid
ze streelde hem
wiegde teder zijn gemoed
tot het wonder leven bracht
groen de tak ontmoette
en de wind hoopvol met de blaadjes speelde
in de armen van geborgen zijn laat ik je even rusten leg je moe zijn maar te slapen je angst knuffel ik wel weg ik ben heel dicht bij jou he…
in de armen van geborgen zijn
laat ik je even rusten
leg je moe zijn maar te slapen
je angst knuffel ik wel weg
ik ben heel dicht bij jou
het waaklichtje brandt de ganse nacht
de boze geesten krijg ik wel klein
knuffelbeer ligt naast je in het bed
en de goede fee zingt lieve wensjes
droom maar over het kabouterland
morgen wek ik je heel vroeg
dan loop ik met je door de regen
en springen we vrolijk in een waterplas
dat trekje rond je mond
het lijkt een lach
of toch niet
ik zie hoe schijnt bedriegt
de rimpels rimpelen
lijnen naar omlaag
met groeven
die als je ze kunt volgen
grimassen trekken
naar het getrokken gelaat
dat lachje lacht zich groen
er is iets dat hij mist
hij weet niet wat
maar het voelt niet goed
wolken klitten samen tot een donkerzwart benauwend drukkend gaat de wereld nu vergaan ? het is alsof ze praten overdonderd luister je naar d…
wolken klitten samen
tot een donkerzwart
benauwend drukkend
gaat de wereld nu vergaan ?
het is alsof ze praten
overdonderd luister je naar de taal
sombere gedachten
machteloos gevoel
ze spuwen hun frustratie uit
de wind neemt toe in kracht
drijft de wolken uit elkaar
grijsblauw geeft je weer wat hoop
nog even en de zon breekt door
even werd het haar teveel het rolluik klapte ogen dicht ze zag beelden voor het netvlies dansen heen en weer een tuimeling van opgestapeld v…
even werd het haar teveel
het rolluik klapte ogen dicht
ze zag beelden voor het netvlies dansen
heen en weer
een tuimeling van opgestapeld verlangen
de keuze bracht vraagtekens naar het niet weten
een illusie sprak lieve woordjes met het luchtkasteel
en de droom zocht beschutting in een oase
een bron van sprankelend water
keuvelde met de stralen van de fontein
speelse druppels streelden haar stille slaap
het lichaam ontwaakte uit het loom gevoel
voeten repten zich naar het koele nat
spetterden in de plassen van herboren
een zinnenstrelende verfrissing
prikkelde haar lusten
en zinnenprikkelende gedachten
flirtten met haar erotische fantasie
de mantel van geborgenheid zong voor haar een liefdeslied toch werd ze mee gezogen door de vleugels van de pijn naar het kanaal van ontgooch…
de mantel van geborgenheid
zong voor haar een liefdeslied
toch werd ze mee gezogen
door de vleugels van de pijn
naar het kanaal van ontgoocheling
moe van de ontreddering
vlocht ze vlechten met
de ketens van verloren veld
4 reacties op dit bericht
ik stuur je
Dag Merel...
Het woordenspel...
gaar Merel wel
groetjes,goede week in 't vooruit,
Fred
Dag Merel. Blijf maar fluiten. Alles valt ooit in de plooi.
Ik wens je een fijne zondag. Pierre.
hallo