De tak

dat trekje rond je mond
het lijkt een lach
of toch niet

ik zie hoe schijnt bedriegt
de rimpels rimpelen
lijnen naar omlaag
met groeven
die als je ze kunt volgen
grimassen trekken
naar het getrokken gelaat

dat lachje lacht zich groen
er is iets dat hij mist
hij weet niet wat
maar het voelt niet goed

wolken klitten samen
tot een donkerzwart
benauwend drukkend
gaat de wereld nu vergaan ?

het is alsof ze praten
overdonderd luister je naar de taal
sombere gedachten
machteloos gevoel
ze spuwen hun frustratie uit
de wind neemt toe in kracht
drijft de wolken uit elkaar

grijsblauw geeft je weer wat hoop
nog even en de zon breekt door

even werd het haar teveel
het rolluik klapte ogen dicht
ze zag beelden voor het netvlies dansen
heen en weer
een tuimeling van opgestapeld verlangen

de keuze bracht vraagtekens naar het niet weten
een illusie sprak lieve woordjes met het luchtkasteel
en de droom zocht beschutting in een oase
een bron van sprankelend water
keuvelde met de stralen van de fontein

speelse druppels streelden  haar stille slaap
het lichaam ontwaakte uit het loom gevoel
voeten repten zich naar het koele nat
spetterden in de plassen van herboren

een zinnenstrelende verfrissing
prikkelde haar lusten
en zinnenprikkelende gedachten
flirtten met haar erotische fantasie

de mantel van geborgenheid
zong voor haar een liefdeslied
toch werd ze mee gezogen
door de vleugels van de pijn
naar het kanaal van ontgoocheling

moe van de ontreddering
vlocht ze vlechten met
de ketens van verloren veld

                   Met een dankjewelletje voor Annelies en Tine


het stond  in je geheugen geprogrammeerd
ergens weggeduwd
in de buurt van ooit duurt nog heel lang

ooit
in de verleden tijd
waren er twee engelen
een duif vloog naar de wolken
vertelde hoe je daar beneden
in de poel  van machteloos gevoel
nietig in je eentje lag te vergaan

de engelen namen je onder hun vleugels
vertelden je het verhaal van een nieuw bestaan
vertrouwen bekende kleur
stilaan ontsnapte je uit de greep van niet meer kunnen
stond op en ontdekte hoe het gras wat groener groende

ooit
in de toekomst zou het gebeuren

vandaag verdwijnen twee engelen in het luchtledige
langzaam zie je ze wazig worden
in de straat van afscheid schrijf je hun naam
voorgoed gedaan krast de zwarte kraai

maar een witte duif kirt toekomstwoorden
nu je dit hoort moet je wel geloven

juist toen de zon de schakelaar omdraaide
en met gulle hand het licht rondstrooide
dacht ze dit wordt een dag om te flierefluiten
ik koop ijspralines en gooi mijn pieker overboord

maar de dag werd stilgezet
het licht kroop in dieperik
en de mens sprak harde taal
de kast kraakte van ellende
en scherpe messen hielden zich paraat
sneden weldra diepe groeven in haar zielenpijn
de wind gromde zijn  ongenoegen uit
vogels zwegen opgeschrikt door de verstomming

angstig donker werd de lucht
hulde zich in de greep van het stilzwijgen
keek niets vermoedend toe
hoe een bliksemflits haar in tweeën brak

in mijn grabbelton van het goed gevoel
zoek ik de mooiste letters
ik dompel ze in een speciale dag
kneed ze om tot woorden
die mijn vriendschap bij je brengen

blozend komt de eerste letter tot bij mij
vandaag laat ik me niet doen
ook al sta ik als laatste in de rij
ik hoor er zeker bij
daarom maak ik van de z. een zonnebloem

dan miauwt de k.
ik ben daar thuis
vergeet mij niet
dus schenk ik jou een kat
met vele kleine katjes

nu dansen letters in het rond
ze zijn niet meer te houden
de l., de v. , de g., de k.
springen er zo vrolijk uit
ach weet je wat
je mag kiezen wat je wil

op deze dag
net een heel klein beetje anders
schenk ik je alle letters van het alfabet
al spelend kun je woorden rijgen
die gezellig met de zinnen spinnen

de mooiste gevoelens wil ik je geven
zodat je blijgezind een vrolijk deuntje fluit

weer een nieuwe zaterdag
even voor de noen

's morgens haastig in de auto
juist op tijd staat je op te wachten
zoonlief krijgt zijn uitleef ogenblikje
nieuwe akkoorden wachten
op het liedje van de dag

en jij gaat blij gezind
naar het plekje van bekoren
je proeft de woorden
geniet met al je zinnen
kijkt al eens tussen de regels
snuift de geur van nieuwe boeken
vergeet hoe de seconden minuten rijgen
tot de tijd je letters wakker schudt

met snelle pas naar het lokaal
nog slechts zeven keertjes slapen
dan is er weer een nieuw verhaal

je liefdeswoorden
heb ik in mijn hart bewaard
als diamanten 
stuk voor stuk
gekoesterd en geborgen
gestreeld tot strelens toe

nu je woorden niet meer spreken
als dwazen starend voor zich uit
gaat de glans stilaan verloren
en sterven ze langzaam dood
wat blijft is alleen nog steen

mijmerend kijkt ze naar het beeld van de verleden tijd

de spraak was aangenaam
hij speelde met woorden van bekoren
wist het kwetsbare te herstellen
een streling bracht balsem
als de dag eens struikelde
en hamers spijkers sloegen
in de voetstap op de grond

er was geen hopeloos geval
geen zucht in het misschien
het zwijgen stond nog niet geprogrammeerd
het antwoord op de vraag
kleurde bloemen in een vaas
en 's avonds dronk de wijn zijn portie nat

wie weet misschien
ze ziet een droombeeld voor haar ogen
een zomer die de vruchten plukt
en appels in een fruitmand
die blozend met de toekomst praten

moe gestreden lag hij
in de kuil van eenzaamheid
verkleumd door koude kilte
speelden slierten van de nevel
met de tranen van intens verlangen
hij wist dat hij moest klauteren
uit het dal van leeg gevoel
de kracht van verder gaan lag verspreid
als brokstukken van te hoog gegrepen doel

totaal gebroken
niet wetend hoe scherven nog te lijmen
schreeuwde hij een kreet van machteloos gevoel

als je wil vertel ik je een verhaaltje
over donkere wolken die je soms benauwen
en van een zon steeds dapper in de strijd
hij weet wel dat hij vlug opnieuw zal schijnen

of van morgen die iedere dag weer komt
ook al was vandaag niet wat je dacht
na het donker wordt het licht geboren
en ga je dapper verder op je weg

of van het speelse kind dat in je leeft
haal het eens naar boven
en de mens, geloof me, hij is niet zo slecht
als je maar in vriendschap blijft geloven

je hoop is nog niet begraven
alleen wordt het een beetje anders dan je dacht
misschien moet je eens in het potje roeren
dan zie je hoe het geluk ergens op je wacht

het deed geen pijn
dit voelde raar
en toch ook goed

er kwam een tinteling
een vreemd gevoel

onverschillig zwijgen
wist haar blijkbaar
niet te raken

vroeger was ik  klein  en heel verlegen
wou  zo graag het grote meisje zijn
dapper had ik in mijn boekentas gelegd
heel alleen zou ik de weg wel vinden
niemand moest me komen halen
klein meisje was echt waar "groot genoeg"

toen de schoolbel met een hels kabaal
de meisjes braafjes uit de klas liet gaan
zat een kindje heel alleen op een bankje in de gang
huilde bittere tranen van verdriet
dapper was ineens zo klein geworden
zag dat niemand op haar wachtte

"groot genoeg" was terug het kleine meisje
en durfde niet alleen naar huis te gaan

ze blijft dapper
vrolijk lachend
alsof de werkelijkheid
zijn teugels heeft gelost
en in galop het verre einder kiest

sterk zijn lijkt haar grote troef
maar de laatste kaart 
is  nog niet uitgespeeld

's avonds bij het slapengaan
schudt ze nog eenmaal al de kaarten
dan komt de harten vrouw naar boven
en kruipt de pijn weer diep in haar

zwakte proeft van moeilijk
ze is een vrouw
met opgekropt verdriet

je knipoogt een oogje naar mij
vrolijk lonkt het uit een hoekje
lijkt me te begluren
rolt wat dichterbij

en ik
knijp mijn ogen dicht
alsof ik je niet zie
mijn wimpers wimperen
schuiven wat opzij

ik zie
je ogen tuimelen
naar omlaag

hoe je in mijn topje gluurt
je pupil raakt bijna
mijn blote borsten aan

je lippen tuiten
een zoenende beweging

hunkerende ogen
staan op springen
nog even
en ze landen in mijn schoot

mijn pas gehuilde tranen
lagen kriskras op de grond
moedeloos te bekomen
in hun tocht naar reddeloos verloren
huiverend klampten ze zich vast
aan het laatste beetje nattigheid
nog even en ze droogden uit
als parels voor de zon

ze mompelden over de zin van hun bestaan
de kleinste wilde weten
welk leed de grootste had gekend

plots kwam ik aangelopen
liep al joggend in het rond
hijgend zochten ze naar een houvast
wilden zo graag oogvocht zijn

mijn kijkers waren opgedroogd
ik liep met sterke pas
te moe om mij te volgen
lachte ik ze even uit

zomaar een vrouw
pieker kluistert gedachten
verleden was mooi
heden is verdriet
moedeloos en dan weer hoop
als vallen en opstaan
hoop brengt droom
droom ziet wonder
wonder is geloven
geloof is wijs
het verdriet maakt haar wijs

ze wil verrijzen
opstaan
groeien
als zaad in de aarde

ze heeft tijd en wacht
tijd brengt lente