Tinteling

vroeger was ik  klein  en heel verlegen
wou  zo graag het grote meisje zijn
dapper had ik in mijn boekentas gelegd
heel alleen zou ik de weg wel vinden
niemand moest me komen halen
klein meisje was echt waar "groot genoeg"

toen de schoolbel met een hels kabaal
de meisjes braafjes uit de klas liet gaan
zat een kindje heel alleen op een bankje in de gang
huilde bittere tranen van verdriet
dapper was ineens zo klein geworden
zag dat niemand op haar wachtte

"groot genoeg" was terug het kleine meisje
en durfde niet alleen naar huis te gaan

ze blijft dapper
vrolijk lachend
alsof de werkelijkheid
zijn teugels heeft gelost
en in galop het verre einder kiest

sterk zijn lijkt haar grote troef
maar de laatste kaart 
is  nog niet uitgespeeld

's avonds bij het slapengaan
schudt ze nog eenmaal al de kaarten
dan komt de harten vrouw naar boven
en kruipt de pijn weer diep in haar

zwakte proeft van moeilijk
ze is een vrouw
met opgekropt verdriet

je knipoogt een oogje naar mij
vrolijk lonkt het uit een hoekje
lijkt me te begluren
rolt wat dichterbij

en ik
knijp mijn ogen dicht
alsof ik je niet zie
mijn wimpers wimperen
schuiven wat opzij

ik zie
je ogen tuimelen
naar omlaag

hoe je in mijn topje gluurt
je pupil raakt bijna
mijn blote borsten aan

je lippen tuiten
een zoenende beweging

hunkerende ogen
staan op springen
nog even
en ze landen in mijn schoot

mijn pas gehuilde tranen
lagen kriskras op de grond
moedeloos te bekomen
in hun tocht naar reddeloos verloren
huiverend klampten ze zich vast
aan het laatste beetje nattigheid
nog even en ze droogden uit
als parels voor de zon

ze mompelden over de zin van hun bestaan
de kleinste wilde weten
welk leed de grootste had gekend

plots kwam ik aangelopen
liep al joggend in het rond
hijgend zochten ze naar een houvast
wilden zo graag oogvocht zijn

mijn kijkers waren opgedroogd
ik liep met sterke pas
te moe om mij te volgen
lachte ik ze even uit

zomaar een vrouw
pieker kluistert gedachten
verleden was mooi
heden is verdriet
moedeloos en dan weer hoop
als vallen en opstaan
hoop brengt droom
droom ziet wonder
wonder is geloven
geloof is wijs
het verdriet maakt haar wijs

ze wil verrijzen
opstaan
groeien
als zaad in de aarde

ze heeft tijd en wacht
tijd brengt lente

er is een merel
gevallen uit het nest
verwonderd kijkt ze
naar haar gekwetste vleugels
likt de wonden
probeert al lijmend
schade te beperken

er is een merel
voorzichtig staat ze op
struikelt even
vindt geen houvast
die zekerheid tot bij haar brengt

er is een merel
pijn zaait  rozen met scherpe doornen
in het tuintje van haar ziel
ogen bloed doorlopen tranen
rode plassen op de grond

er is een merel
ze zingt niet meer haar merellied

          ©  Merel

ik wil spelen met het kind in mij
dansen in een witte jurk
verwonderd kijken naar
het bijtje en de bloem
pretlichtjes in mijn ogen zien
samen giechelen om een niets
geheimpjes delen steeds
steeds opnieuw de sterren tellen
stiekem kijken of niemand het ziet
en een snoepje pikken uit de verboden doos
een liedje zingen en waarom niet hinkstap springen
zo maar even gek doen en me laten gaan

ik heb je toegevoegd
aan  mijn blij gevoel
laat je nu nog  rusten
voor heel even

geduldig zal ik wachten
tot je ogen open bloeien
ik zal je sussen
voorzichtig wakker kussen

voorbij de horizon
neem ik je mee
naar een veld rode kleur
waar klaprozen
klapzoenend zoenen

vergeetmenietjes pronken
madeliefjes heel liefjes
met de boterbloempjes stoeien
en de bijen nectar zoeken

dan streel ik je verlangen
dans met jou de tango d'amore
tot we uitgeblust horen
hoe tussen de korenbloemen
het naspel zijn liedje zingt

stilzwijgend keek de engel naar omlaag
gegrepen door de pijn die ze zag
kwam schuld naast haar staan

de jongen vocht zijn strijd
geplaagd door muizenissen
pijnigden spinsels zijn gevoel
de zwarte weduwe die langzaam in hem kroop
maakte dat hij stilaan een slachtoffer werd
van het oorlogsveld waar opgeven
in de verte victorie kraaide

de vleugels van de engel raakten het verdriet
dit heb ik niet gewild
mompelde ze verbouwereerd
ze zocht naar troost
keek naar woorden die verschrikt rechtsomkeer maakten

hij kraakte haar vleugels
nu opgekropte woede uit hem vloog

nu zijn hoofd van barsten spreekt
de onrust in hem kruipt
schreeuwt hij onmacht uit zijn lijf
voelt hij zich zo onbegrepen

nu zijn kunnen is gehalveerd
de toekomst bange nevelslierten brengt
angst om de hoek staat toe te kijken
kruipt hij langzaam in zijn donker hol

nu het verdriet haar moeder zijn verstoort
de zielenpijn zo knagend in haar woont
het schuldgevoel krampachtig bij haar blijft
kneedt ze emoties om tot een gedicht

ze is een vrouw 
verstrengeld in de seizoenen
langzaam ontwaakt ze uit haar winterslaap
wrijft de pijn uit haar stramme ledematen
en kijkt hoopvol om zich heen

haar verwarde gedachten
ontkiemen zoals zaad
dat nooit zal sterven
in de aarde geduldig wacht
tot een droom weer waarheid wordt
en een nieuwe lente van verlossing spreekt

alleen de tijd zal haar leren
of nieuwe bloesems helend zijn
de wereld raakt stilaan in bloei
als een bloem bloeit ze voorzichtig open

hoe moet het verder
dacht de jongen

nu de grauwe werkelijkheid
zijn blik verduisterde
de dag geen kleur bekende
en de horizon zijn lichaam streelde

opgedroogde tranen kenden het verhaal
ontgoocheling waakte naast zijn bed
vallen en opstaan wist hoe de woede
soms zijn zoeken verstoorde

kan ik nog geloven in een wonder
vroeg hij zich af
nu het gevecht de hoop de grond in boorde

jij bent het wonder waar ik in geloof
wist de moeder te vertellen
jij bent uniek en zo bijzonder
het mooiste wonder dat ik ken

onder de regenboog
schuilen woorden
ze haperen
staan even stil
mijmeren bij zinnen
van zo lang geleden

misschien
weten ze niets te zeggen
wachten
tot de zon door de wolken breekt
en gouden letters schrijft

gelukkig
zijn er onderwegjes
die samengevat
het momentje
van de dag beschrijven

er loopt een kronkel door zijn hoofd
als een eigenzinnige bocht
zaait hij dwarsbalken langs zijn baan
hij zit klem
weet niet waar naar toe
wringend probeert hij eruit te kruipen

het botsen krijgt hem kapot
hij krijst woorden zonder zin
valt in de herhaling
tiert in zijn onmacht
kan geen halt meer roepen

hij spuwt zijn gal uit

het monster staat hem aan te gapen

een vogeltje vliegt tot bij mijn boom
heel voorzichtig
zou hij durven
ja hij komt wat dichterbij
kijkt me aan
met van die oogjes
ze spreken de taal
van vergeef het mij
fluisterend, zo verlegen
zingt hij zijn sorry lied

geloof me
dit is niet wat ik wil
maar wie ben ik
een kleine vogel
dat zo graag zijn nestje bouwt

klapwiekend met zijn vleugels
vliegt hij weg van mij
het laatste takje van de hoop
dat kleine beetje dat nog rest
neemt hij met zich mee

      ©  Merel

nu ik geen bootsman vind
die me kan vertellen hoe het met je gaat
sta ik hier met bloemen aan je graf
mijn woorden blijven steken
na al die jaren mis ik je nog steeds
voel ik nog steeds de pijn

zal ik je vertellen van het verdriet dat in mij woont
de pijn die me nog steeds kwelt
en het verleden dat me achtervolgt
de genen die je me hebt gegeven
krijg ik helaas niet stuk getrapt
ze overleven verder in mijn zonen
en maken me compleet kapot

het is beter dat je niet beseft
dat er een beestje in me kruipt
het schuldgevoel dat knaagt
(en ja ik weet het wel)
en nog steeds mijn ogen vochtig maakt
hoe het verwerken mijn huis niet vindt
en niet begrijpen naast me loopt

ik weet niet of de wind tot bij je komt
en mijn woorden de overkant bereiken
misschien is het beter om te zwijgen
je rust niet te verstoren

ik laat je stilletjes verder slapen
het ga je goed
waar je nu ook mag zijn

       ©   Merel

hij had een oogje laten vallen
op een vrouwelijk oogje knap en slank
zijn oogje liep haar achterna
lonkte naar haar lieflijke kijkers
zou het kunnen
dat zo'n kijkertje
verliefde blikken naar hem sloeg

en ja
de vonken sprongen over
de oogjes straalden
vier oogjes voelden zich heel goed

zij had ook een zusje
hij toevallig een broertje
nu voelen acht schitterende parels
vlinders in hun bol

ik zie je liggen op de grond
zwarte letters
op kraakwit papier

speels windje
wil plagertje met je spelen
even vlieg je naar omhoog
om dan met een zachte landing
in het dauwgras te belanden

rustig geniet je
tussen de vergeetmenietjes
en rozen in vuur en vlam
een klaproos leest even je zinnen
begint zo waar te blozen

het is alsof een zuigkracht
me naar je woorden lokt
en de zevende hemel bij me brengt

hunkerende letters schrijven poëzie
liefdeswoorden schitteren in een erotisch spel
nodigen me uit tot hete passie
hitsige taal brengt mijn fantasie op hol

straks
als het donker wordt
open ik de poort  . . .