De cirkel

ze dwaalde door de lange gang
op zoek naar de gesloten deur van waarheid
bruine stoelen netjes op een rij
kenden het leed van zo veel voorgangers
gelaten zag ze de norse blik van de mens
wachtend op het oordeel van de witte jas
angst parelde op getrokken gezichten

een drukkende stilte vulde de ruimte
enkel het kloppen van de bange harten
bonkte als een monotoon geluid
tegen de witte muur van eenzaamheid

hier was ze een nummer
op het slagveld van de ziektekiemen
niet meer dan een lijdend voorwerp
hopend op een goede afloop

ze droomde van een goede fee
met een toverstokje in haar hand
zag hoe de kabouters huilden
Sneeuwwitje lag nog steeds te slapen

ze geloofde nog in sprookjes
de boze heks was super slecht
gelukkig maar voor Hans en Grietje
was het huisje snoep om van te smullen

ze speelde met de poppen
en vertelde een verhaaltje
Assepoester was een schoentje kwijt
de prins kwam reeds op het witte paard

het kind haar oogjes straalden
ze was een meisje van bijna zes
en voelde zich een klein prinsesje

hier stoppen woorden
het niet begrijpen schudt het hoofd
een pas ontloken bloem
geplukt in het prille van haar leven

de huiver kruipt diep in jou
meevoelen tekent rouwregister
ongeloof blijft staan
verdriet zit heel diep
iedereen voelt pijn

dan begint de mens te praten
het kon je zoon of dochter zijn
klein en groot weet het te raken
een wrang gevoel komt in je maag
een krop zo moeilijk te verteren

zinloos geweld
het houdt niet op

stilaan kroop hij in de herinnering
van het opgeslorpte beeld
fragmenten uit het verleden
droomden een nieuw leven
nachtelijk ontwaken
baadde in klam zweet
het niet vergeten hield hem in de ban

de wijze vrouw keek toe
zag hoe het verdriet hem benauwde
met de band van de liefde
begeleidde ze hem behoedzaam
tot bij de rand van de omheining
haar woorden brachten beelden tot bij hem
uitpuilende ogen
probeerden het nieuwe te doorgronden

alleen de nevel
bleef als een balk in het oog
de spelbreker van zijn leven

haar ik zag hoe ze geeuwde
langzaam ontwaakte en
ontsnapte uit de bloemerige kool
een ooievaar stond haar op te wachten
met de vleugels van een nieuw leven
bracht hij haar naar het huis
waar ze de geur van geborgen zijn rook

kleine letters sprongen haar tegemoet
ze dansten vreugdesprongen
en wisten haar hart te verwarmen
op  een spandoek van de hoop
las ze blije welkom woorden
een vaas met lentebloemen
klom langs de franjes van het tafelkleed
en zong een vrolijk lied

ze straalde van geluk
met een blos op haar wangen
schreef ze een gedicht

haar woorden riepen blije kreten
repten zich naar de letters
en zeiden

zie eens hoe ze groeit

ze zoekt woorden die haar vertellen
dat alles ooit zal wennen
zoals de dageraad een nieuwe dag begint
vogels het concert van het leven fluiten
een zon die met haar zinnen speelt
zonder het gevoel alsof er iets ontbreekt

de schakel die met het wennen spreekt
zo doodgewoon
alsof het nooit anders is geweest

ze vraagt aan jou wanneer het wennen komt
misschien zie jij
hoe het op een hoek haar staat op te wachten
een lieflijk deuntje voor haar zingt
de ontkenning naar de verdoemenis schopt

ze wacht tot je woorden troostend
haar gevoelens strelen
maar
de woorden die ze hoopt te horen
gaan verloren ergens in de wind

of het wennen ooit zal wennen
wie zal het haar vertellen

als de avond
geen woorden vindt
het gevoel een steek verliest
niet weten naar haar kijkt
wrijft ze in de ogen
van de verbazing
wacht tot die ene zin
zijn betekenis laat vallen
misschien begrijpt ze dan
waarom vandaag
zo anders voelt

ze zocht naar het verwerken
vroeg het begrijpen
welke boom de vruchten van de wijsheid droeg
het begrijpen dompelde zich in het niet weten 
blies haar vraag de wolken in
zodat de vleugels van de wind
haar liet proeven van een zee van tijd

ze wreef onrust uit haar ogen
ontdekte een plek waar de waarheid
met open armen op haar wachtte
hij troostte haar en vertelde het verhaal
van een treurende vrouw die de waarheid
niet in de ogen durfde kijken
gebukt ging onder schuldgevoelens
en verstrikt raakte in het kluwen van verdriet

ze keerde terug naar het begin van haar pijn
vroeg het verwerken nog even geduld te hebben
tot ze in de ogen van de werkelijkheid kon kijken

het meisje danste met de droom
ze had haar nieuwe schoentjes aan
en met haar kobalt jurk
voelde ze zich de prinses
van het galabal
ze dronk  voor het eerst
van de beker van geluk
zag sterren fonkelen en
proefde van haar stoutste dromen
nog even en wie weet misschien
vloog ze in de armen van de prins
die haar teder kuste

ze zweefde met het gevoel
van lopen op de wolken
en vroeg zich af
hoe lang zo iets kon duren

want morgen
wist ze te vertellen
is alles weer zo doodgewoon

en de vrouw schrijft haar verhaal
op het doek van pijnlijk treffen
waar ze als moeilijk bij haar komt
vlug haar tranen mee weet te drogen

de sporen die ze achterlaat
worden kleine scheurtjes van verdriet
ze klemmen zich angstvallig vast
aan de geweven draden van de zekerheid
steeds meer letsels blijven plakken
ieder met zijn eigen wonde
ze spreken met de taal van verder gaan
krabben bedekken het ergste leed
maar soms begint eentje te bloeden
een rode draad loopt door het verhaal

nieuwe spinsels nestelen zich in het stof
het wordt een wirwar van gesponnen miserie
een rode draad die steeds verder kleurt

weet je nog de woorden die ik ooit schreef
hoe we beiden tranen huilden om ons kind
je tranen werden stilaan gouden parels
met de glinster van de trots
het missen bracht soms een wrang gevoel
en nu het weerzien om de hoek komt kijken
huil je weldra stromen van geluk

hoe graag zou ik de tranen van je stelen
en niet meer huilen met de dwaze kuren
van het opgekropt verdriet
heel diep in mij zit het verwerken
nog steeds zo pijnlijk vastgeroest
ik zou beter moeten weten
en tranen huilen van geluk
om het dapper zijn dat met hem groeit

maar mijn kraan blijft water geven
aan de beek gevuld met pijn
iets verder staat de beek van het geluk
hij is volledig opgedroogd

is het echt nog maar een jaar geleden
dat een grijze mus de tafel dekte
de gewoonte zijn jas aandeed
en verlegen in de schoenen stapte
ze leek op niets bijzonders
eentje van de te vergeten soort
zo doodgewoon en soms een beetje saai
leefde ze van dag tot dag

stilaan kwam de ontdekking
met woorden van geloven naast haar staan
het musje begon zo waar te blozen
de grijze tinten stapten in de regenboog
het zelfvertrouwen streelde haar kunnen
een nieuwe ik kwam in haar wonen

het musje dekt nog steeds de tafel
met alle letters gedompeld in een woordenbad
ze speelt met zinnen
en als ze haar lezers mag geloven
zijn haar kopjes en haar borden
nu kleine stukjes poëzie

                 Met dank aan iedereen die hier komt lezen
                 en een steun voor me is om verder te schrijven.
                Een jaar geleden schreef ik heel onzeker mijn eerste gedicht

Als een schalkse ruiter
in het ritme van galop
hoorde je hoe hij naderde
hij greep je bij de keel
je kon niet anders dan
als een lijdend voorwerp
achter hem aan hinniken
je voelde hoe sprakeloos
je meester werd
woorden van niet zeggen
werden achtergelaten als
gewiste sporen in het zand
je toekomst werd
een storm van razernij
toen besef je de spiegel
van eenzame ruiter gaf

je ogen hebben glans verloren
en je blik kijkt door een dichte mist
een boek heb je reeds dichtgeklapt
gekleurde letters komen nooit terug
wat doe je met de herfstbladen
in al hun kleur en pracht
en de hemel, zee en bergen
neem je ze mee in het nieuwe boek

je blik zoekt naar woorden
ze blijven steken in mijn keel
wat je vraagt kan ik niet geven
ijspegels bevriezen in je ogen
zelfs mijn warmte kan ze niet ontdooien
ik wil zo graag de redder zijn
die kilte dooft en fonkel weer doet groeien

maar een zwarte raaf krast zijn verhaal
als twee drenkelingen klampen we ons vast
aan de nevelsluiers van je bestaan

ze liet een oogje vallen
stuurde het
totaal van de wijs
richting knappe kerel

het oogje begon
zo waar te blozen
stamelde woorden
voelde zich verlegen
wou zo graag versieren

ze flirtte met de kijkers
van die stoere vent
keek diep in zijn ogen
kon het niet geloven
een knipoog
sprong haar tegemoet

samen rolderbolderden ze
twee oogjes
zagen passie groeien
en kregen een verliefd gevoel

dan ontmoette ik het huis
met grote letters stond geschreven
in het zwart op maagdelijk wit

         geluk te koop

vreugde sprong zowaar in mij
maakte een tuimeling in het goed gevoel
heel even dacht ik 
mijn letsels te begraven

hoopvol opende ik de deur
van een lange duistere gang
halverwege stond geschreven

                 SORRY

           UITVERKOCHT
        

kom Merel
je mag gaan
laat je oude vleugels rusten
ze geven je slechts pijn
hier zijn vleugels van ontdekken
voor je vlucht hoog in de lucht

vlieg maar boven alles uit
langs de verlaten straten
tot voorbij de kleuren van de regenboog

vlieg voorbij jezelf
spring uit je veilig nest
laat eenzaam tot je komen
rust maar op de hoogste bergtop
kijk  mijmerend naar beneden
je bent een stipje van het groots geheel
ik zie je knikken van begrijpen
zo dankbaar dat je er mag zijn

ze zou vandaag trakteren
iedereen kwam aangelopen

ze was vrolijk en goedgezind
helemaal niet alleen

ze deed haar schoenen uit
danste op haar blote voeten
en iedereen danste met haar mee

ze werd moe
ging liggen in het groene gras
iedereen wenste haar goedenacht
en nestelde zich dicht bij haar

morgen
vertelde ze
komt de pijn weer bij me wonen
één dag mocht ik even vrolijk zijn
maar nu het verdriet weer gaat knagen
komt bang akelig dicht bij mij
laat me nu niet alleen

en iedereen rende angstig weg

uitzichtloos toekijken
machteloos gevoel
niet begrijpend
jij en ik
vragen naar het waarom

hij
heeft niet te kiezen
speelt de hoofdrol
in dit eenmansspel
slachtoffer voor altijd

als twee toeschouwers
huilen we tranen
tot trots een zakdoek neemt
onze ogen opengaan
en we beseffen hoe dapper
hij door het leven gaat