Nevelsluiers

ze liet een oogje vallen
stuurde het
totaal van de wijs
richting knappe kerel

het oogje begon
zo waar te blozen
stamelde woorden
voelde zich verlegen
wou zo graag versieren

ze flirtte met de kijkers
van die stoere vent
keek diep in zijn ogen
kon het niet geloven
een knipoog
sprong haar tegemoet

samen rolderbolderden ze
twee oogjes
zagen passie groeien
en kregen een verliefd gevoel

dan ontmoette ik het huis
met grote letters stond geschreven
in het zwart op maagdelijk wit

         geluk te koop

vreugde sprong zowaar in mij
maakte een tuimeling in het goed gevoel
heel even dacht ik 
mijn letsels te begraven

hoopvol opende ik de deur
van een lange duistere gang
halverwege stond geschreven

                 SORRY

           UITVERKOCHT
        

kom Merel
je mag gaan
laat je oude vleugels rusten
ze geven je slechts pijn
hier zijn vleugels van ontdekken
voor je vlucht hoog in de lucht

vlieg maar boven alles uit
langs de verlaten straten
tot voorbij de kleuren van de regenboog

vlieg voorbij jezelf
spring uit je veilig nest
laat eenzaam tot je komen
rust maar op de hoogste bergtop
kijk  mijmerend naar beneden
je bent een stipje van het groots geheel
ik zie je knikken van begrijpen
zo dankbaar dat je er mag zijn

ze zou vandaag trakteren
iedereen kwam aangelopen

ze was vrolijk en goedgezind
helemaal niet alleen

ze deed haar schoenen uit
danste op haar blote voeten
en iedereen danste met haar mee

ze werd moe
ging liggen in het groene gras
iedereen wenste haar goedenacht
en nestelde zich dicht bij haar

morgen
vertelde ze
komt de pijn weer bij me wonen
één dag mocht ik even vrolijk zijn
maar nu het verdriet weer gaat knagen
komt bang akelig dicht bij mij
laat me nu niet alleen

en iedereen rende angstig weg

uitzichtloos toekijken
machteloos gevoel
niet begrijpend
jij en ik
vragen naar het waarom

hij
heeft niet te kiezen
speelt de hoofdrol
in dit eenmansspel
slachtoffer voor altijd

als twee toeschouwers
huilen we tranen
tot trots een zakdoek neemt
onze ogen opengaan
en we beseffen hoe dapper
hij door het leven gaat

jij blijft me vragen hoe het met me gaat
zal ik het stilzwijgen naast me leggen
stilaan vertrappelen en de vastgeroeste gedachten
insmeren met de handen gedompeld in de olie
die alle moeilijke woorden in alle eenvoud bevrijden

zal ik je voorzichtig vertellen hoe een plantje van de hoop
in de schaduw van mijn tuin langzaam groeit
morgen maak ik plaats voor de zon
hak ik alle takken om die het plantje storen
het zal open bloeien en ik wacht geduldig
tot ik zijn vruchten plukken mag

nu voelt moe en pijnlijke herinneringen
vullen een emmer met gemorste tranen
het niet aanvaarden vindt geen open deur
om stilaan te ontsnappen en plaats te maken
voor een opgeruimd gevoel

nu staat mijn wereld nog even op zijn kop

nu alles donkert
wrijft hij in zijn handen
spot met de vrouw
die wanhopig tastend
in het duister
de weg zoekt
naar een nieuw bestaan

stil verdriet gedragen
knaagt de onrust
als een grijze rat
er woelt een kwelgeest
in de pieker van haar dagen

nog even slaapt ze
naast uitzichtloos gevoel

straks

voorbij de dageraad
langs de groene heuvels van de hoop
spint ze plannen met de hunker
droomt ze armen die haar verwarmen
en een witte vogel die haar meeneemt
naar een wereld zonder pijn

mijn wiegendroom
je bent mijn veilige haven
bij jou voel ik me thuis
je bent mijn redding in de donkere nacht
de boei die ik met beide handen
omklem om nooit meer los te laten

mijn wiegendroom
jouw wereld is mijn eerste leven
de schoonheid streelt mijn kijkers
een rilling kruipt heel diep in mij
ik voel koud en toch ook warm
en leef in de verleden tijd
ik droom je droom zo heel intens
je loslaten lukt me niet
zonder jou ben ik verloren
een ziel die botst tegen de harde werkelijkheid
er is geen nevel en geen enge ruimte
alleen een open veld zonder horizon

mijn wiegendroom
in je wereld wil ik verder dromen
laat je beelden voor altijd leven

mijn wiegendroom
in jou zie ik wat ik niet meer zie

weet je wat ik zie
de zomer die weldra komt
een zondagochtend
vogels fluiten hun concert
en ik
ik voel geluk in mij
trek mijn oogverblindend frivole jurkje aan
blote benen
voelen zomerwindje
en tenen
die gevaarlijk dansen
in mijn open schoentjes

dan ren ik naar buiten
loop je tegemoet
we plukken van de zonnestralen
en walsen in het vroege licht

tot we uitgeput zien
hoe boven onze vijver van verlangen
ons spiegelbeeld in alle hevigheid hunkert
en jij met een ruk
mijn frivole jurk
in het dauwgras gooit

herinnering voelt pijn
een gapende wonde
kijkt in het rond
verkrampte letsels
springen uit de etter
eindelijk bevrijd
van opgekropte emotie

komen tot bij mij
krabben in mijn vergeten
splijt weer open

in de schuif van het verwerken
zoek ik naar een pleister
ontdek alleen vergeten momenten
die verschrikt naar opzij rennen
ik grabbel tussen de hoop onverteerde pijn
en voel hoe de open wonde lijdt

mijn oma is een doodgewone vrouw
dat denkt toch iedereen
alleen zo nu en dan
een keertje in de maand
haalt ze uit haar keukenkast
een grote glazen bol
dan zet ze de deur wijd open
en sluipen rare mensen naar het huis
met punthoed en een lang gewaad
er wordt geroezemoesd en wat getoverd
soms zie ik een stokje door de kamer vliegen

ik zit heel braafjes in de zetel
als ik zwijg mag ik blijven kijken
best spannend al die heksen en tovenaars

maar weet je wat er laatst gebeurde
die met zijn lange baard mompelde een toverspreuk
halverwege moest hij plots heel hard niezen
en ik . . . je kunt het nooit raden

ik ben nog steeds het brave meisje van weleer
maar telkens bij volle maan verander ik
voor een dag of twee in een zwarte kat

een moeder op een witte stoel
de handen knokend in elkaar
lijkbleek kijkt ze naar omhoog
ziet witte jas zo machtig groot
ze verwacht geen wijze woorden
geen tranen die vol medelijden samen
met haar het verdriet in plassen schreien

een witte jas zoekt naar de juiste akkoorden
wil de moeder niet overdonderen
ze wikt en weegt en twijfelt even
welke tonen passen in de weegschaal
hoe ze de balans ook keert of draait
het evenwicht is in duisternis gehuld
de zorg rimpels rond haar ogen
en de trekjes om haar mond
verraden hoe moeilijk dit is

ze wist nog hoe de gisteren gesponnen woorden
vrolijk huppelden naar het weefgetouw
met een gouden draad van de belofte
werden vervelende vlechten geweven
tot garens niet te breken
haar oren maakten vreugdesprongen
zo gelukkig met de klanken die ze hoorden

's ochtends stond ze voor het keukenraam te dromen
de bloesems breiden alvast een perfecte dag
vlug scheidde ze de laatste kammen
de spinsels vielen eindelijk op de grond
nu zat ze geduldig in haar stoel te wachten
nog even dan verliet ze het koude huis
om haar lichaam te verwennen
met de stralen van de middagzon

's avonds keek ze hoe de lucht verkleurde
van blauw rood naar donker zwart
haar hart was uit haar binnenste gekropen
ingedoken in een hoekje verbeet ze haar verdriet
de belofte zo naar uitgekeken
lag met gebroken scherven voor zich uit te staren

dat ene liedje klinkt zo zalig
opgewekt fluit ik het deuntje mee

ik ga de wolken tellen
er is alleen een blauwe lucht
de zon vertelt me dat het lente is
het begint te kriebelen van verlangen

de wind speelt teder met mijn haren
en het heden wappert opgewekt
aan de draad van goed gevoel

ik neem het leven bij de hand
kijk verwonderd in zijn blik
liefdevol weet het me te bekoren

vandaag is het geluk bij mij
morgen is nog ver weg

       ©   Merel

liefde neemt haar bij de arm
samen sterk
bezorgd knijpt hij in haar hand
kan ze dit wel aan

voor de allerlaatste keer
staat de kist van rust haar op te wachten
met gebogen hoofd ontmoet ze de massa
een zee van mensen gaat aan haar voorbij
stille woorden zinken langzaam in het niets
nu haar verdriet afscheid neemt van wat zo dierbaar is

het wordt de laatste reis
zijn levensweg is nu volbracht

tot ooit nog eens aan de overkant
komt  zo pijnlijk dicht bij haar

        ©    Merel

moet hij zich jarig voelen
nu vandaag als een mes van pijn
de brokstukken van die ene dag
weer uit de mesthoop kruipen

hij had ze nochtans met het afval
als restletsels op de compost gegooid
hopend dat ze bij het verteren
als gescheiden korrels verder gingen
zonder de pijnscheuten van het verdriet

nu staat hij hier bij het niet verwerken
de maden kijken hem glimlachend aan
zingen speciaal voor hem het lied
van lang zal hij leven in zijn tweede leven

hij klopt het jarig zijn van zich af
graaft ijlings tussen de verrotte bladeren
en stampt het in een diepe kuil

          ©  Merel

haar gebogen hoofd trilt van emotie
voorzichtig neemt ze het in haar handen
met een kwart draai naar links
mag het rusten op de stapel van de zwarte rouw

de uitgestrekte hand heeft ze gegrepen
maar het afscheid speelt de verkeerde rol
nu wil hij berouwvol vluchten
doch haar verdriet grijpt hem bij de kraag
dit is niet wat ik van je verwachtte
snikt ze met bevende stem

het verstand heeft hem reeds verlaten
verwrongen ligt het lichaam op de koude vloer
ijskoud gevoel kruipt vanuit de voegen
zo indrukwekkend vlug naar het hoofd
woorden blijven halverwege steken
nu de lippen krampachtig niet verroeren
de ogen staren wezenloos in het niets
het lichaam mag nog even leven
maar afscheid nemen kan ze niet

             ©   Merel

bang verdringt ze haar gedachten
het onvermijdelijke probeert ze weg te duwen
haar hart kan het ritme niet meer volgen
nu de tonen angstig vertienvoudigen

dan komt ze bij het huis
de loodjes liggen in de vroege duisternis
geduldig op de laatste stap te wachten
het voelt zo anders nu de dood
voor de deur de boeken sluit

haast je
weet hij haar te zeggen
ik heb op jou gewacht
de koude nevelslierten
komen stilaan binnensluipen
nog even en het is voorgoed gedaan

het afscheid neemt je bij de hand
ik laat je nu met hem alleen
weldra sluit ik zijn ogen voor de laatste keer
dan ben ik weg
en mag je tranen rouwen

         ©   Merel