De dood

samen zie je ze zitten
netjes op een rij
letters wachten op woorden
er is de kriebel binnen in
je verlangt naar een gedicht
maar woorden zijn soms koppig
laten je al eens in de steek

je gevoelens willen pronken
zinnen lezen op papier
gedachten staan te dringen
vertellen wat hen stoort
hoe moet je het verwoorden
voor een keer schrijf je geen gedicht

           ©  Merel

chaos in mijn hoofd
neemt me mee
naar een doolhof van gevangen zijn
de weg gaat steil omhoog
tot niet meer kunnen
dolend
niet weten waar
hijgend
geen adem meer
alleen
een leeg gevoel
ga ik verder met niet weten

tot ik voor een afgrond sta
vertwijfeld vraag ik aan mezelf
wat doe ik nu

ik kan je niet beloven
om me in het stilzwijgen te begraven
nadat jij en ik
je weet wel wat
met je vinger streelde je mijn zinnen
bespeelde je mijn intens verlangen
en liet je me smeken om veel meer
mijn vuur wakkerde aan
en hitsig als ik was
brak de wellust in mij uit
je sensuele prikkels
maakten van mijn lichaam
een speeltuig van genot
in het bos wist je me te strikken
en ik schreeuwde mijn explosie uit

zes
het zegt je niets
gewoon een zes
rijmt zelfs op prinses
en toch is zes
zo heel bijzonder
als je kunt voelen
en weet wat ze bedoelen
gaat een wereld open
met een beetje geduld
en wat goede wil
vertellen die zes
een heel verhaal

en dan
is er nog de waarheid
druipend in het begrijpen
die vol ongeduld
aan je deur staat te kloppen

hij schudt je wakker
moeizaam vechtend met je pijn

of kruip je liever in de zwarte aarde
vluchtend uit de werkelijkheid

wat begreep ze van de prille lente
de bloesems van het nieuw begin
speciaal voor haar bijeen gezocht
als voedsel voor haar ziel

wat anderen wist te bekoren
bracht bij haar een wrang gevoel
de herinnering stond met zijn hamer klaar
klopte al het loslaten er weer in

het leek alsof het gisteren was
die vreselijke dag begin april
al de stuk gesprongen vaatjes
als meststoffen voor haar verdriet

kon ze ooit ontsnappen
uit de emoties van de pijn
de krop bleef steken in de keel
het slikken deed weer zeer

onder de boom van niet geweten
stond ze met schuldgevoelens in haar hand
je kon er niets aan doen - galmde het in haar oren -
toch bleef de wroeging pijnlijk naast haar staan

je wist me te bekoren
alleen al je naam
bracht mijn fantasie op hol
de verleiding was te groot
ik kon niet anders
dan hunkerend van verlangen
de vruchten van je aanbod plukken

likkebaardend
tongstrelend
proefde ik van het genot
watertandend
vroeg ik om meer
ik smolt voor je ijskoud gevoel

zo voldaan
keek ik met een glimlach
naar de bevrediging 
in de namiddagzon
heb ik je tot ziens gezegd

het smachten blijft bestaan
vol verlangen kijk ik uit
naar de volgende keer
      

in het tuintje van de tederheid
droomde ze vol verlangen
van een leven met zijn twee
fladderend had ze gevlogen
als een vlinder in het rond
nu eens werd ze bedrogen,
soms liep de liefde van haar weg
in haar nachten met de eenzaamheid
hadden tranen soms vrij spel

tederheid zag haar huilen
nam haar in zijn passie mee
in zijn tuin liet hij haar dromen
speelde liefdevol met haar een spel
even zou ze gaan geloven
in een leven  niet meer alleen

voorzichtig liet hij haar ontwaken
was er een gevoel van spijt ?
keek heel even, ging dan verder
wou niet weten wat er zou gebeuren
als ze eenzaamheid weer in de ogen keek            

angst kwam naast haar staan
keek in de ogen van het ongerust gevoel
zag hoe de bezorgdheid als een aureool
boven haar hoofd hing
met een zacht gebaar nam hij haar pols
voelde hoe de slagen galoppeerden
op het ritme van duizend bonkende hamers
die als een wildeman in haar tekeer gingen
zweetdruppels zochten een weg
naar een bekken waar ze veranderden
in zwarte parels die misnoegd gromden
over de mismoed die dreigend boven haar hing
ze liet zich meevoeren naar de rivier van de kennis
waar een wijze vrouw aan de oever op haar wachtte
op de tonen van een toverfluit brachten klanken
als een melodie van hoop de overtuiging tot bij haar
de streling bracht haar lichaam tot rust
en de merel floot opnieuw een lied

ze zocht  woorden voor een gedicht
staarde in de leegte
trok aan de bel van de verleden tijd
hoopte op die ene zin van dansende letters
en het gevoel  dat van ontroering sprak
in haar bed wachtte ze op een droom
deed haar ogen dicht en zag alleen een zwarte schim
ze ontwaakte en keek in de ogen van de toekomst
een waas niet te ontwarren was alles wat ze zag

ze voelde zich ongelukkig
proefde van de wrange smaak
verslikte zich in haar onzekerheid
en wist niet wat haar overkwam

ze vroeg om een gedicht
maar de inspiratie liet zijn steken vallen

je zaaide twijfel in mijn tuin
woorden nestelden zich angstig in de grond
gevoelens werden weg gemaaid
je blik stortte naar omlaag
pijnlijk in de zwarte aarde
plat gewalst door het niet weten

op het pad van het verlangen
wist het onkruid uit te niets
tussen de voegen te ontwaken
voorzichtig trok je je terug
nu netels je verwarring prikten
ik zag het gras verdorren
bloemen kraakten in het niet begrijpen
ergens bij de buren hoorde ik een vogel fluiten
alleen in mijn tuin bleef het akelig stil

toch was alles niet verloren
aarzelend kwamen primula's de tuin verkennen

je loopt alleen
in een regen van verdriet
een jas ben je vergeten
raar, maar je voelt het niet
de regen is je maatje
je vriendje voor een dag
nu mag je even huilen
niemand die het ziet

ik geloof in jou

ze plukte witte rozen
voelde hoe een doorn stak
en het bloed met rood geweld
neen op haar handen schreef
de lucht zag zwart van het ongeloof
plensde van ellende een natte bui
en rode vegen liepen langs de heuvel
met trage pas naar het dorre gras

ik geloof in jou

zijn denken infiltreerde haar
sijpelde zachtjes bij haar binnen
en ik geloof je niet
kwam heel dicht bij haar
ze hoorde een monotoon gezoem
het huilen van het ongeloof

ze krabde onmacht uit zijn ogen
drong binnen in zijn gedachten
schreeuwde kreten van het kunnen
tot woorden barstten van de overlast
en letters niet meer wisten wat te zeggen

en toch dacht ze
moet ik nog in je geloven

omdat je spinsels me bekoren
als pareltjes van wijze raad
soms een beetje triest
en dan weer hoopvol open bloeien

omdat ik een heel klein beetje
in je gedachten delen mag
en je zo beter kan begrijpen

omdat je in mij gelooft
me weet te overtuigen
en ik door mijn schrijfsels
een nieuwe ik ontdek

omdat ik je wil danken
voor de vriendschap die we kennen
omdat vandaag een heel klein beetje
van jezelf één jaartje telt

omdat . . .
gewoon
zo maar
dit kattebelletje

mama
ik voel een beetje bang
nu ik mijn weg verlies
ik zoek al tastend in de nevel
vind verloren zaken niet terug
de chaos kent geen einde
maakt stapels in mijn hoofd
ik wil wel maar ik weet niet hoe
en hoop dat je mij gelooft

mama
de parels die ik huil
lopen langs mijn wang
mijn kussen proeft naar zoute tranen
ik wil niet anders zijn

jongen
ik hoorde je schreeuwen op de gang
leg je hoofd maar op mijn schouder
bang neem ik met me mee
maak van je handen vuisten
jaag de kwelduivels nu maar weg
je bent een vechtersbaasje
en ik vecht met je mee

ze dronk teugen van de fantasie
leefde even in een andere wereld
de werkelijkheid bleef buiten wachten
de betovering wist haar te bekoren

het leek alsof ze in een sprookje was
en danste op de tonen van de melodie
ze was het jonge meisje dat de hoofdrol speelde
en voelde zich ook een beetje anders

het kind in haar kwam tot leven
ze straalde in het even vergeten
het groot zijn viel van haar af
nu mocht ze klein zijn in haar denken

straks stapte ze weer in het alledaagse
maar het kind wekte haar uit een diepe slaap
de vreugde stond haar op te wachten
ze huilde zelfs tranen van geluk

wat ik je nog wil vragen
is hoe het nu met je gaat
raak je uit je verwarde spinsels
of blijf je kleven in het kluwen van het web
zie je een stukje helderheid
vage streepjes hemelsblauw
of blijven donderwolken
bedreigend dicht bij jou

kun je een gaatje vinden
in de chaos van je brein
weet je jezelf te bevrijden
raak je wegwijs uit je zijn
wat doe je met je toekomst
kleurt hij wit of toch nog zwart
of blijf je liever zweven
in de tint van parelgrijs

zoveel vragen zul je denken
maar ook ik moet je iets vertellen
wat ik je straks wil zeggen
zijn de spinsels die ik spin
ook de pijn zo diep in mij
en al de rest
dat vertel ik je later wel  

raak me niet aan vandaag
het doet alleen maar pijn

wat zeg ik nu
ik zou het niet eens voelen
zo verstrengeld met mijn pijn
dat niets me nog kan raken
zelfs jij kunt mijn smart niet dempen
laat staan begrijpen

maar als je het wel kon
liet ik je likken aan mijn lijf
stukken uit me bijten
mocht je me kussen
en in het heetste van het samenspel
kon je gemakkelijk in me glijden
ik zou je ontvangen dat weet je wel

maar ik zit verkrampt in het pijnlijk voelen
zo akelig dichtbij schiet het zijn pijlen
en weet me te raken als nooit voorheen

voor de spiegel staat een arme sukkelaar
ik die dacht stilaan te berusten
zie in het gelaat de krampen van de pijn

ze voelde zich niet goed vandaag
zwarte raven vlogen heen en weer
kwamen gevaarlijk dicht bij haar gemoed
angst had zijn jas reeds uitgedaan
kippenvel geselde haar lijf
rillend probeerde ze het gevoel te dempen

er hing iets in de lucht
het rook naar uitgespuwde miserie
verdriet dat langs de stekels van de pijn
een doornhaag rondom haar bouwde
hoe ze ook probeerde om zich te bevrijden
de schrammen sneden steeds dieper in haar zijn

dan kwam de eerste donderslag
de lucht kleurde gevaarlijk donkerzwart
een beklemmende stilte geselde haar ziel
hartenpijn vluchtte schielijk uit haar mond
met haar ogen viel ze op de werkelijkheid

haar moederhart vierendeelde
toen zwarte letters haar vertelden
hoe eenzaam kinderpijn kan zijn