Herinnering

mijn oma is een doodgewone vrouw
dat denkt toch iedereen
alleen zo nu en dan
een keertje in de maand
haalt ze uit haar keukenkast
een grote glazen bol
dan zet ze de deur wijd open
en sluipen rare mensen naar het huis
met punthoed en een lang gewaad
er wordt geroezemoesd en wat getoverd
soms zie ik een stokje door de kamer vliegen

ik zit heel braafjes in de zetel
als ik zwijg mag ik blijven kijken
best spannend al die heksen en tovenaars

maar weet je wat er laatst gebeurde
die met zijn lange baard mompelde een toverspreuk
halverwege moest hij plots heel hard niezen
en ik . . . je kunt het nooit raden

ik ben nog steeds het brave meisje van weleer
maar telkens bij volle maan verander ik
voor een dag of twee in een zwarte kat

een moeder op een witte stoel
de handen knokend in elkaar
lijkbleek kijkt ze naar omhoog
ziet witte jas zo machtig groot
ze verwacht geen wijze woorden
geen tranen die vol medelijden samen
met haar het verdriet in plassen schreien

een witte jas zoekt naar de juiste akkoorden
wil de moeder niet overdonderen
ze wikt en weegt en twijfelt even
welke tonen passen in de weegschaal
hoe ze de balans ook keert of draait
het evenwicht is in duisternis gehuld
de zorg rimpels rond haar ogen
en de trekjes om haar mond
verraden hoe moeilijk dit is

ze wist nog hoe de gisteren gesponnen woorden
vrolijk huppelden naar het weefgetouw
met een gouden draad van de belofte
werden vervelende vlechten geweven
tot garens niet te breken
haar oren maakten vreugdesprongen
zo gelukkig met de klanken die ze hoorden

's ochtends stond ze voor het keukenraam te dromen
de bloesems breiden alvast een perfecte dag
vlug scheidde ze de laatste kammen
de spinsels vielen eindelijk op de grond
nu zat ze geduldig in haar stoel te wachten
nog even dan verliet ze het koude huis
om haar lichaam te verwennen
met de stralen van de middagzon

's avonds keek ze hoe de lucht verkleurde
van blauw rood naar donker zwart
haar hart was uit haar binnenste gekropen
ingedoken in een hoekje verbeet ze haar verdriet
de belofte zo naar uitgekeken
lag met gebroken scherven voor zich uit te staren

dat ene liedje klinkt zo zalig
opgewekt fluit ik het deuntje mee

ik ga de wolken tellen
er is alleen een blauwe lucht
de zon vertelt me dat het lente is
het begint te kriebelen van verlangen

de wind speelt teder met mijn haren
en het heden wappert opgewekt
aan de draad van goed gevoel

ik neem het leven bij de hand
kijk verwonderd in zijn blik
liefdevol weet het me te bekoren

vandaag is het geluk bij mij
morgen is nog ver weg

       ©   Merel

liefde neemt haar bij de arm
samen sterk
bezorgd knijpt hij in haar hand
kan ze dit wel aan

voor de allerlaatste keer
staat de kist van rust haar op te wachten
met gebogen hoofd ontmoet ze de massa
een zee van mensen gaat aan haar voorbij
stille woorden zinken langzaam in het niets
nu haar verdriet afscheid neemt van wat zo dierbaar is

het wordt de laatste reis
zijn levensweg is nu volbracht

tot ooit nog eens aan de overkant
komt  zo pijnlijk dicht bij haar

        ©    Merel

moet hij zich jarig voelen
nu vandaag als een mes van pijn
de brokstukken van die ene dag
weer uit de mesthoop kruipen

hij had ze nochtans met het afval
als restletsels op de compost gegooid
hopend dat ze bij het verteren
als gescheiden korrels verder gingen
zonder de pijnscheuten van het verdriet

nu staat hij hier bij het niet verwerken
de maden kijken hem glimlachend aan
zingen speciaal voor hem het lied
van lang zal hij leven in zijn tweede leven

hij klopt het jarig zijn van zich af
graaft ijlings tussen de verrotte bladeren
en stampt het in een diepe kuil

          ©  Merel

haar gebogen hoofd trilt van emotie
voorzichtig neemt ze het in haar handen
met een kwart draai naar links
mag het rusten op de stapel van de zwarte rouw

de uitgestrekte hand heeft ze gegrepen
maar het afscheid speelt de verkeerde rol
nu wil hij berouwvol vluchten
doch haar verdriet grijpt hem bij de kraag
dit is niet wat ik van je verwachtte
snikt ze met bevende stem

het verstand heeft hem reeds verlaten
verwrongen ligt het lichaam op de koude vloer
ijskoud gevoel kruipt vanuit de voegen
zo indrukwekkend vlug naar het hoofd
woorden blijven halverwege steken
nu de lippen krampachtig niet verroeren
de ogen staren wezenloos in het niets
het lichaam mag nog even leven
maar afscheid nemen kan ze niet

             ©   Merel

bang verdringt ze haar gedachten
het onvermijdelijke probeert ze weg te duwen
haar hart kan het ritme niet meer volgen
nu de tonen angstig vertienvoudigen

dan komt ze bij het huis
de loodjes liggen in de vroege duisternis
geduldig op de laatste stap te wachten
het voelt zo anders nu de dood
voor de deur de boeken sluit

haast je
weet hij haar te zeggen
ik heb op jou gewacht
de koude nevelslierten
komen stilaan binnensluipen
nog even en het is voorgoed gedaan

het afscheid neemt je bij de hand
ik laat je nu met hem alleen
weldra sluit ik zijn ogen voor de laatste keer
dan ben ik weg
en mag je tranen rouwen

         ©   Merel

op een dag
staat de dood haar op te wachten
ze begrijpt niet echt wat hij bedoelt
loopt al pratend verder op haar weg
tot hij plots op haar schouder tikt

schrik niet
ik heb het niet op jou voorzien
toevallig kom ik je hier tegen
het grijpt me naar de keel
hoe vrolijk nog naast je staat
nu ik op weg ben naar je ouderhuis

             ©   Merel

samen zie je ze zitten
netjes op een rij
letters wachten op woorden
er is de kriebel binnen in
je verlangt naar een gedicht
maar woorden zijn soms koppig
laten je al eens in de steek

je gevoelens willen pronken
zinnen lezen op papier
gedachten staan te dringen
vertellen wat hen stoort
hoe moet je het verwoorden
voor een keer schrijf je geen gedicht

           ©  Merel

chaos in mijn hoofd
neemt me mee
naar een doolhof van gevangen zijn
de weg gaat steil omhoog
tot niet meer kunnen
dolend
niet weten waar
hijgend
geen adem meer
alleen
een leeg gevoel
ga ik verder met niet weten

tot ik voor een afgrond sta
vertwijfeld vraag ik aan mezelf
wat doe ik nu

ik kan je niet beloven
om me in het stilzwijgen te begraven
nadat jij en ik
je weet wel wat
met je vinger streelde je mijn zinnen
bespeelde je mijn intens verlangen
en liet je me smeken om veel meer
mijn vuur wakkerde aan
en hitsig als ik was
brak de wellust in mij uit
je sensuele prikkels
maakten van mijn lichaam
een speeltuig van genot
in het bos wist je me te strikken
en ik schreeuwde mijn explosie uit

zes
het zegt je niets
gewoon een zes
rijmt zelfs op prinses
en toch is zes
zo heel bijzonder
als je kunt voelen
en weet wat ze bedoelen
gaat een wereld open
met een beetje geduld
en wat goede wil
vertellen die zes
een heel verhaal

en dan
is er nog de waarheid
druipend in het begrijpen
die vol ongeduld
aan je deur staat te kloppen

hij schudt je wakker
moeizaam vechtend met je pijn

of kruip je liever in de zwarte aarde
vluchtend uit de werkelijkheid

wat begreep ze van de prille lente
de bloesems van het nieuw begin
speciaal voor haar bijeen gezocht
als voedsel voor haar ziel

wat anderen wist te bekoren
bracht bij haar een wrang gevoel
de herinnering stond met zijn hamer klaar
klopte al het loslaten er weer in

het leek alsof het gisteren was
die vreselijke dag begin april
al de stuk gesprongen vaatjes
als meststoffen voor haar verdriet

kon ze ooit ontsnappen
uit de emoties van de pijn
de krop bleef steken in de keel
het slikken deed weer zeer

onder de boom van niet geweten
stond ze met schuldgevoelens in haar hand
je kon er niets aan doen - galmde het in haar oren -
toch bleef de wroeging pijnlijk naast haar staan

je wist me te bekoren
alleen al je naam
bracht mijn fantasie op hol
de verleiding was te groot
ik kon niet anders
dan hunkerend van verlangen
de vruchten van je aanbod plukken

likkebaardend
tongstrelend
proefde ik van het genot
watertandend
vroeg ik om meer
ik smolt voor je ijskoud gevoel

zo voldaan
keek ik met een glimlach
naar de bevrediging 
in de namiddagzon
heb ik je tot ziens gezegd

het smachten blijft bestaan
vol verlangen kijk ik uit
naar de volgende keer
      

in het tuintje van de tederheid
droomde ze vol verlangen
van een leven met zijn twee
fladderend had ze gevlogen
als een vlinder in het rond
nu eens werd ze bedrogen,
soms liep de liefde van haar weg
in haar nachten met de eenzaamheid
hadden tranen soms vrij spel

tederheid zag haar huilen
nam haar in zijn passie mee
in zijn tuin liet hij haar dromen
speelde liefdevol met haar een spel
even zou ze gaan geloven
in een leven  niet meer alleen

voorzichtig liet hij haar ontwaken
was er een gevoel van spijt ?
keek heel even, ging dan verder
wou niet weten wat er zou gebeuren
als ze eenzaamheid weer in de ogen keek            

angst kwam naast haar staan
keek in de ogen van het ongerust gevoel
zag hoe de bezorgdheid als een aureool
boven haar hoofd hing
met een zacht gebaar nam hij haar pols
voelde hoe de slagen galoppeerden
op het ritme van duizend bonkende hamers
die als een wildeman in haar tekeer gingen
zweetdruppels zochten een weg
naar een bekken waar ze veranderden
in zwarte parels die misnoegd gromden
over de mismoed die dreigend boven haar hing
ze liet zich meevoeren naar de rivier van de kennis
waar een wijze vrouw aan de oever op haar wachtte
op de tonen van een toverfluit brachten klanken
als een melodie van hoop de overtuiging tot bij haar
de streling bracht haar lichaam tot rust
en de merel floot opnieuw een lied

ze zocht  woorden voor een gedicht
staarde in de leegte
trok aan de bel van de verleden tijd
hoopte op die ene zin van dansende letters
en het gevoel  dat van ontroering sprak
in haar bed wachtte ze op een droom
deed haar ogen dicht en zag alleen een zwarte schim
ze ontwaakte en keek in de ogen van de toekomst
een waas niet te ontwarren was alles wat ze zag

ze voelde zich ongelukkig
proefde van de wrange smaak
verslikte zich in haar onzekerheid
en wist niet wat haar overkwam

ze vroeg om een gedicht
maar de inspiratie liet zijn steken vallen