Donderdag 5 april 2007
Afscheid
haar gebogen hoofd trilt van emotie
voorzichtig neemt ze het in haar handen
met een kwart draai naar links
mag het rusten op de stapel van de zwarte rouw
de uitgestrekte hand heeft ze gegrepen
maar het afscheid speelt de verkeerde rol
nu wil hij berouwvol vluchten
doch haar verdriet grijpt hem bij de kraag
dit is niet wat ik van je verwachtte
snikt ze met bevende stem
het verstand heeft hem reeds verlaten
verwrongen ligt het lichaam op de koude vloer
ijskoud gevoel kruipt vanuit de voegen
zo indrukwekkend vlug naar het hoofd
woorden blijven halverwege steken
nu de lippen krampachtig niet verroeren
de ogen staren wezenloos in het niets
het lichaam mag nog even leven
maar afscheid nemen kan ze niet
© Merel
bang verdringt ze haar gedachten het onvermijdelijke probeert ze weg te duwen haar hart kan het ritme niet meer volgen nu de tonen angstig v…
bang verdringt ze haar gedachten
het onvermijdelijke probeert ze weg te duwen
haar hart kan het ritme niet meer volgen
nu de tonen angstig vertienvoudigen
dan komt ze bij het huis
de loodjes liggen in de vroege duisternis
geduldig op de laatste stap te wachten
het voelt zo anders nu de dood
voor de deur de boeken sluit
haast je
weet hij haar te zeggen
ik heb op jou gewacht
de koude nevelslierten
komen stilaan binnensluipen
nog even en het is voorgoed gedaan
het afscheid neemt je bij de hand
ik laat je nu met hem alleen
weldra sluit ik zijn ogen voor de laatste keer
dan ben ik weg
en mag je tranen rouwen
© Merel
op een dag staat de dood haar op te wachten ze begrijpt niet echt wat hij bedoelt loopt al pratend verder op haar weg tot hij plots op haar …
op een dag
staat de dood haar op te wachten
ze begrijpt niet echt wat hij bedoelt
loopt al pratend verder op haar weg
tot hij plots op haar schouder tikt
schrik niet
ik heb het niet op jou voorzien
toevallig kom ik je hier tegen
het grijpt me naar de keel
hoe vrolijk nog naast je staat
nu ik op weg ben naar je ouderhuis
© Merel
samen zie je ze zitten netjes op een rij letters wachten op woorden er is de kriebel binnen in je verlangt naar een gedicht maar woorden zij…
samen zie je ze zitten
netjes op een rij
letters wachten op woorden
er is de kriebel binnen in
je verlangt naar een gedicht
maar woorden zijn soms koppig
laten je al eens in de steek
je gevoelens willen pronken
zinnen lezen op papier
gedachten staan te dringen
vertellen wat hen stoort
hoe moet je het verwoorden
voor een keer schrijf je geen gedicht
© Merel
chaos in mijn hoofd neemt me mee naar een doolhof van gevangen zijn de weg gaat steil omhoog tot niet meer kunnen dolend niet weten waar hij…
chaos in mijn hoofd
neemt me mee
naar een doolhof van gevangen zijn
de weg gaat steil omhoog
tot niet meer kunnen
dolend
niet weten waar
hijgend
geen adem meer
alleen
een leeg gevoel
ga ik verder met niet weten
tot ik voor een afgrond sta
vertwijfeld vraag ik aan mezelf
wat doe ik nu
ik kan je niet beloven om me in het stilzwijgen te begraven nadat jij en ik je weet wel wat met je vinger streelde je mijn zinnen bespeelde …
ik kan je niet beloven
om me in het stilzwijgen te begraven
nadat jij en ik
je weet wel wat
met je vinger streelde je mijn zinnen
bespeelde je mijn intens verlangen
en liet je me smeken om veel meer
mijn vuur wakkerde aan
en hitsig als ik was
brak de wellust in mij uit
je sensuele prikkels
maakten van mijn lichaam
een speeltuig van genot
in het bos wist je me te strikken
en ik schreeuwde mijn explosie uit
zes het zegt je niets gewoon een zes rijmt zelfs op prinses en toch is zes zo heel bijzonder als je kunt voelen en weet wat ze bedoelen gaat…
zes
het zegt je niets
gewoon een zes
rijmt zelfs op prinses
en toch is zes
zo heel bijzonder
als je kunt voelen
en weet wat ze bedoelen
gaat een wereld open
met een beetje geduld
en wat goede wil
vertellen die zes
een heel verhaal
en dan is er nog de waarheid druipend in het begrijpen die vol ongeduld aan je deur staat te kloppen hij schudt je wakker moeizaam vechtend …
en dan
is er nog de waarheid
druipend in het begrijpen
die vol ongeduld
aan je deur staat te kloppen
hij schudt je wakker
moeizaam vechtend met je pijn
of kruip je liever in de zwarte aarde
vluchtend uit de werkelijkheid
wat begreep ze van de prille lente de bloesems van het nieuw begin speciaal voor haar bijeen gezocht als voedsel voor haar ziel wat anderen …
wat begreep ze van de prille lente
de bloesems van het nieuw begin
speciaal voor haar bijeen gezocht
als voedsel voor haar ziel
wat anderen wist te bekoren
bracht bij haar een wrang gevoel
de herinnering stond met zijn hamer klaar
klopte al het loslaten er weer in
het leek alsof het gisteren was
die vreselijke dag begin april
al de stuk gesprongen vaatjes
als meststoffen voor haar verdriet
kon ze ooit ontsnappen
uit de emoties van de pijn
de krop bleef steken in de keel
het slikken deed weer zeer
onder de boom van niet geweten
stond ze met schuldgevoelens in haar hand
je kon er niets aan doen - galmde het in haar oren -
toch bleef de wroeging pijnlijk naast haar staan
je wist me te bekoren alleen al je naam bracht mijn fantasie op hol de verleiding was te groot ik kon niet anders dan hunkerend van verlange…
je wist me te bekoren
alleen al je naam
bracht mijn fantasie op hol
de verleiding was te groot
ik kon niet anders
dan hunkerend van verlangen
de vruchten van je aanbod plukken
likkebaardend
tongstrelend
proefde ik van het genot
watertandend
vroeg ik om meer
ik smolt voor je ijskoud gevoel
zo voldaan
keek ik met een glimlach
naar de bevrediging
in de namiddagzon
heb ik je tot ziens gezegd
het smachten blijft bestaan
vol verlangen kijk ik uit
naar de volgende keer
in het tuintje van de tederheid droomde ze vol verlangen van een leven met zijn twee fladderend had ze gevlogen als een vlinder in het rond …
in het tuintje van de tederheid
droomde ze vol verlangen
van een leven met zijn twee
fladderend had ze gevlogen
als een vlinder in het rond
nu eens werd ze bedrogen,
soms liep de liefde van haar weg
in haar nachten met de eenzaamheid
hadden tranen soms vrij spel
tederheid zag haar huilen
nam haar in zijn passie mee
in zijn tuin liet hij haar dromen
speelde liefdevol met haar een spel
even zou ze gaan geloven
in een leven niet meer alleen
voorzichtig liet hij haar ontwaken
was er een gevoel van spijt ?
keek heel even, ging dan verder
wou niet weten wat er zou gebeuren
als ze eenzaamheid weer in de ogen keek
angst kwam naast haar staan keek in de ogen van het ongerust gevoel zag hoe de bezorgdheid als een aureool boven haar hoofd hing met een zac…
angst kwam naast haar staan
keek in de ogen van het ongerust gevoel
zag hoe de bezorgdheid als een aureool
boven haar hoofd hing
met een zacht gebaar nam hij haar pols
voelde hoe de slagen galoppeerden
op het ritme van duizend bonkende hamers
die als een wildeman in haar tekeer gingen
zweetdruppels zochten een weg
naar een bekken waar ze veranderden
in zwarte parels die misnoegd gromden
over de mismoed die dreigend boven haar hing
ze liet zich meevoeren naar de rivier van de kennis
waar een wijze vrouw aan de oever op haar wachtte
op de tonen van een toverfluit brachten klanken
als een melodie van hoop de overtuiging tot bij haar
de streling bracht haar lichaam tot rust
en de merel floot opnieuw een lied
ze zocht woorden voor een gedicht staarde in de leegte trok aan de bel van de verleden tijd hoopte op die ene zin van dansende letters en h…
ze zocht woorden voor een gedicht
staarde in de leegte
trok aan de bel van de verleden tijd
hoopte op die ene zin van dansende letters
en het gevoel dat van ontroering sprak
in haar bed wachtte ze op een droom
deed haar ogen dicht en zag alleen een zwarte schim
ze ontwaakte en keek in de ogen van de toekomst
een waas niet te ontwarren was alles wat ze zag
ze voelde zich ongelukkig
proefde van de wrange smaak
verslikte zich in haar onzekerheid
en wist niet wat haar overkwam
ze vroeg om een gedicht
maar de inspiratie liet zijn steken vallen
je zaaide twijfel in mijn tuin woorden nestelden zich angstig in de grond gevoelens werden weg gemaaid je blik stortte naar omlaag pijnlijk …
je zaaide twijfel in mijn tuin
woorden nestelden zich angstig in de grond
gevoelens werden weg gemaaid
je blik stortte naar omlaag
pijnlijk in de zwarte aarde
plat gewalst door het niet weten
op het pad van het verlangen
wist het onkruid uit te niets
tussen de voegen te ontwaken
voorzichtig trok je je terug
nu netels je verwarring prikten
ik zag het gras verdorren
bloemen kraakten in het niet begrijpen
ergens bij de buren hoorde ik een vogel fluiten
alleen in mijn tuin bleef het akelig stil
toch was alles niet verloren
aarzelend kwamen primula's de tuin verkennen
je loopt alleen in een regen van verdriet een jas ben je vergeten raar, maar je voelt het niet de regen is je maatje je vriendje voor een da…
je loopt alleen
in een regen van verdriet
een jas ben je vergeten
raar, maar je voelt het niet
de regen is je maatje
je vriendje voor een dag
nu mag je even huilen
niemand die het ziet
ik geloof in jou ze plukte witte rozen voelde hoe een doorn stak en het bloed met rood geweld neen op haar handen schreef de lucht zag zwart…
ik geloof in jou
ze plukte witte rozen
voelde hoe een doorn stak
en het bloed met rood geweld
neen op haar handen schreef
de lucht zag zwart van het ongeloof
plensde van ellende een natte bui
en rode vegen liepen langs de heuvel
met trage pas naar het dorre gras
ik geloof in jou
zijn denken infiltreerde haar
sijpelde zachtjes bij haar binnen
en ik geloof je niet
kwam heel dicht bij haar
ze hoorde een monotoon gezoem
het huilen van het ongeloof
ze krabde onmacht uit zijn ogen
drong binnen in zijn gedachten
schreeuwde kreten van het kunnen
tot woorden barstten van de overlast
en letters niet meer wisten wat te zeggen
en toch dacht ze
moet ik nog in je geloven
omdat je spinsels me bekoren als pareltjes van wijze raad soms een beetje triest en dan weer hoopvol open bloeien omdat ik een heel klein be…
omdat je spinsels me bekoren
als pareltjes van wijze raad
soms een beetje triest
en dan weer hoopvol open bloeien
omdat ik een heel klein beetje
in je gedachten delen mag
en je zo beter kan begrijpen
omdat je in mij gelooft
me weet te overtuigen
en ik door mijn schrijfsels
een nieuwe ik ontdek
omdat ik je wil danken
voor de vriendschap die we kennen
omdat vandaag een heel klein beetje
van jezelf één jaartje telt
omdat . . .
gewoon
zo maar
dit kattebelletje
mama ik voel een beetje bang nu ik mijn weg verlies ik zoek al tastend in de nevel vind verloren zaken niet terug de chaos kent geen einde m…
mama
ik voel een beetje bang
nu ik mijn weg verlies
ik zoek al tastend in de nevel
vind verloren zaken niet terug
de chaos kent geen einde
maakt stapels in mijn hoofd
ik wil wel maar ik weet niet hoe
en hoop dat je mij gelooft
mama
de parels die ik huil
lopen langs mijn wang
mijn kussen proeft naar zoute tranen
ik wil niet anders zijn
jongen
ik hoorde je schreeuwen op de gang
leg je hoofd maar op mijn schouder
bang neem ik met me mee
maak van je handen vuisten
jaag de kwelduivels nu maar weg
je bent een vechtersbaasje
en ik vecht met je mee
ze dronk teugen van de fantasie leefde even in een andere wereld de werkelijkheid bleef buiten wachten de betovering wist haar te bekoren he…
ze dronk teugen van de fantasie
leefde even in een andere wereld
de werkelijkheid bleef buiten wachten
de betovering wist haar te bekoren
het leek alsof ze in een sprookje was
en danste op de tonen van de melodie
ze was het jonge meisje dat de hoofdrol speelde
en voelde zich ook een beetje anders
het kind in haar kwam tot leven
ze straalde in het even vergeten
het groot zijn viel van haar af
nu mocht ze klein zijn in haar denken
straks stapte ze weer in het alledaagse
maar het kind wekte haar uit een diepe slaap
de vreugde stond haar op te wachten
ze huilde zelfs tranen van geluk
wat ik je nog wil vragen is hoe het nu met je gaat raak je uit je verwarde spinsels of blijf je kleven in het kluwen van het web zie je een …
wat ik je nog wil vragen
is hoe het nu met je gaat
raak je uit je verwarde spinsels
of blijf je kleven in het kluwen van het web
zie je een stukje helderheid
vage streepjes hemelsblauw
of blijven donderwolken
bedreigend dicht bij jou
kun je een gaatje vinden
in de chaos van je brein
weet je jezelf te bevrijden
raak je wegwijs uit je zijn
wat doe je met je toekomst
kleurt hij wit of toch nog zwart
of blijf je liever zweven
in de tint van parelgrijs
zoveel vragen zul je denken
maar ook ik moet je iets vertellen
wat ik je straks wil zeggen
zijn de spinsels die ik spin
ook de pijn zo diep in mij
en al de rest
dat vertel ik je later wel
1 reactie op dit bericht
Verkillend