Nu

ze is een vrouw 
verstrengeld in de seizoenen
langzaam ontwaakt ze uit haar winterslaap
wrijft de pijn uit haar stramme ledematen
en kijkt hoopvol om zich heen

haar verwarde gedachten
ontkiemen zoals zaad
dat nooit zal sterven
in de aarde geduldig wacht
tot een droom weer waarheid wordt
en een nieuwe lente van verlossing spreekt

alleen de tijd zal haar leren
of nieuwe bloesems helend zijn
de wereld raakt stilaan in bloei
als een bloem bloeit ze voorzichtig open

hoe moet het verder
dacht de jongen

nu de grauwe werkelijkheid
zijn blik verduisterde
de dag geen kleur bekende
en de horizon zijn lichaam streelde

opgedroogde tranen kenden het verhaal
ontgoocheling waakte naast zijn bed
vallen en opstaan wist hoe de woede
soms zijn zoeken verstoorde

kan ik nog geloven in een wonder
vroeg hij zich af
nu het gevecht de hoop de grond in boorde

jij bent het wonder waar ik in geloof
wist de moeder te vertellen
jij bent uniek en zo bijzonder
het mooiste wonder dat ik ken

onder de regenboog
schuilen woorden
ze haperen
staan even stil
mijmeren bij zinnen
van zo lang geleden

misschien
weten ze niets te zeggen
wachten
tot de zon door de wolken breekt
en gouden letters schrijft

gelukkig
zijn er onderwegjes
die samengevat
het momentje
van de dag beschrijven

er loopt een kronkel door zijn hoofd
als een eigenzinnige bocht
zaait hij dwarsbalken langs zijn baan
hij zit klem
weet niet waar naar toe
wringend probeert hij eruit te kruipen

het botsen krijgt hem kapot
hij krijst woorden zonder zin
valt in de herhaling
tiert in zijn onmacht
kan geen halt meer roepen

hij spuwt zijn gal uit

het monster staat hem aan te gapen

een vogeltje vliegt tot bij mijn boom
heel voorzichtig
zou hij durven
ja hij komt wat dichterbij
kijkt me aan
met van die oogjes
ze spreken de taal
van vergeef het mij
fluisterend, zo verlegen
zingt hij zijn sorry lied

geloof me
dit is niet wat ik wil
maar wie ben ik
een kleine vogel
dat zo graag zijn nestje bouwt

klapwiekend met zijn vleugels
vliegt hij weg van mij
het laatste takje van de hoop
dat kleine beetje dat nog rest
neemt hij met zich mee

      ©  Merel

nu ik geen bootsman vind
die me kan vertellen hoe het met je gaat
sta ik hier met bloemen aan je graf
mijn woorden blijven steken
na al die jaren mis ik je nog steeds
voel ik nog steeds de pijn

zal ik je vertellen van het verdriet dat in mij woont
de pijn die me nog steeds kwelt
en het verleden dat me achtervolgt
de genen die je me hebt gegeven
krijg ik helaas niet stuk getrapt
ze overleven verder in mijn zonen
en maken me compleet kapot

het is beter dat je niet beseft
dat er een beestje in me kruipt
het schuldgevoel dat knaagt
(en ja ik weet het wel)
en nog steeds mijn ogen vochtig maakt
hoe het verwerken mijn huis niet vindt
en niet begrijpen naast me loopt

ik weet niet of de wind tot bij je komt
en mijn woorden de overkant bereiken
misschien is het beter om te zwijgen
je rust niet te verstoren

ik laat je stilletjes verder slapen
het ga je goed
waar je nu ook mag zijn

       ©   Merel

hij had een oogje laten vallen
op een vrouwelijk oogje knap en slank
zijn oogje liep haar achterna
lonkte naar haar lieflijke kijkers
zou het kunnen
dat zo'n kijkertje
verliefde blikken naar hem sloeg

en ja
de vonken sprongen over
de oogjes straalden
vier oogjes voelden zich heel goed

zij had ook een zusje
hij toevallig een broertje
nu voelen acht schitterende parels
vlinders in hun bol

ik zie je liggen op de grond
zwarte letters
op kraakwit papier

speels windje
wil plagertje met je spelen
even vlieg je naar omhoog
om dan met een zachte landing
in het dauwgras te belanden

rustig geniet je
tussen de vergeetmenietjes
en rozen in vuur en vlam
een klaproos leest even je zinnen
begint zo waar te blozen

het is alsof een zuigkracht
me naar je woorden lokt
en de zevende hemel bij me brengt

hunkerende letters schrijven poëzie
liefdeswoorden schitteren in een erotisch spel
nodigen me uit tot hete passie
hitsige taal brengt mijn fantasie op hol

straks
als het donker wordt
open ik de poort  . . .

ik vind je niet
in de cirkel van (zijn dat) vrienden
sta ik afwezig te kijken
er is alleen maar ongemak
voel me zo alleen
op de dool
niet wetend
waar ik wie nu weer ontmoet

ik stop met vragen
ze worden
als vervelend aangevoeld

kom ik bij een andere cirkel
dan nog hoor ik enkel stemmen
die roezemoezen
en me niet vertellen
hoe ik wie nu weet te vinden

ik zwijg
sta er wat verloren bij
weet niet hoe het verder moet

ze dwaalde door de lange gang
op zoek naar de gesloten deur van waarheid
bruine stoelen netjes op een rij
kenden het leed van zo veel voorgangers
gelaten zag ze de norse blik van de mens
wachtend op het oordeel van de witte jas
angst parelde op getrokken gezichten

een drukkende stilte vulde de ruimte
enkel het kloppen van de bange harten
bonkte als een monotoon geluid
tegen de witte muur van eenzaamheid

hier was ze een nummer
op het slagveld van de ziektekiemen
niet meer dan een lijdend voorwerp
hopend op een goede afloop

ze droomde van een goede fee
met een toverstokje in haar hand
zag hoe de kabouters huilden
Sneeuwwitje lag nog steeds te slapen

ze geloofde nog in sprookjes
de boze heks was super slecht
gelukkig maar voor Hans en Grietje
was het huisje snoep om van te smullen

ze speelde met de poppen
en vertelde een verhaaltje
Assepoester was een schoentje kwijt
de prins kwam reeds op het witte paard

het kind haar oogjes straalden
ze was een meisje van bijna zes
en voelde zich een klein prinsesje

hier stoppen woorden
het niet begrijpen schudt het hoofd
een pas ontloken bloem
geplukt in het prille van haar leven

de huiver kruipt diep in jou
meevoelen tekent rouwregister
ongeloof blijft staan
verdriet zit heel diep
iedereen voelt pijn

dan begint de mens te praten
het kon je zoon of dochter zijn
klein en groot weet het te raken
een wrang gevoel komt in je maag
een krop zo moeilijk te verteren

zinloos geweld
het houdt niet op

stilaan kroop hij in de herinnering
van het opgeslorpte beeld
fragmenten uit het verleden
droomden een nieuw leven
nachtelijk ontwaken
baadde in klam zweet
het niet vergeten hield hem in de ban

de wijze vrouw keek toe
zag hoe het verdriet hem benauwde
met de band van de liefde
begeleidde ze hem behoedzaam
tot bij de rand van de omheining
haar woorden brachten beelden tot bij hem
uitpuilende ogen
probeerden het nieuwe te doorgronden

alleen de nevel
bleef als een balk in het oog
de spelbreker van zijn leven

haar ik zag hoe ze geeuwde
langzaam ontwaakte en
ontsnapte uit de bloemerige kool
een ooievaar stond haar op te wachten
met de vleugels van een nieuw leven
bracht hij haar naar het huis
waar ze de geur van geborgen zijn rook

kleine letters sprongen haar tegemoet
ze dansten vreugdesprongen
en wisten haar hart te verwarmen
op  een spandoek van de hoop
las ze blije welkom woorden
een vaas met lentebloemen
klom langs de franjes van het tafelkleed
en zong een vrolijk lied

ze straalde van geluk
met een blos op haar wangen
schreef ze een gedicht

haar woorden riepen blije kreten
repten zich naar de letters
en zeiden

zie eens hoe ze groeit

ze zoekt woorden die haar vertellen
dat alles ooit zal wennen
zoals de dageraad een nieuwe dag begint
vogels het concert van het leven fluiten
een zon die met haar zinnen speelt
zonder het gevoel alsof er iets ontbreekt

de schakel die met het wennen spreekt
zo doodgewoon
alsof het nooit anders is geweest

ze vraagt aan jou wanneer het wennen komt
misschien zie jij
hoe het op een hoek haar staat op te wachten
een lieflijk deuntje voor haar zingt
de ontkenning naar de verdoemenis schopt

ze wacht tot je woorden troostend
haar gevoelens strelen
maar
de woorden die ze hoopt te horen
gaan verloren ergens in de wind

of het wennen ooit zal wennen
wie zal het haar vertellen

als de avond
geen woorden vindt
het gevoel een steek verliest
niet weten naar haar kijkt
wrijft ze in de ogen
van de verbazing
wacht tot die ene zin
zijn betekenis laat vallen
misschien begrijpt ze dan
waarom vandaag
zo anders voelt

ze zocht naar het verwerken
vroeg het begrijpen
welke boom de vruchten van de wijsheid droeg
het begrijpen dompelde zich in het niet weten 
blies haar vraag de wolken in
zodat de vleugels van de wind
haar liet proeven van een zee van tijd

ze wreef onrust uit haar ogen
ontdekte een plek waar de waarheid
met open armen op haar wachtte
hij troostte haar en vertelde het verhaal
van een treurende vrouw die de waarheid
niet in de ogen durfde kijken
gebukt ging onder schuldgevoelens
en verstrikt raakte in het kluwen van verdriet

ze keerde terug naar het begin van haar pijn
vroeg het verwerken nog even geduld te hebben
tot ze in de ogen van de werkelijkheid kon kijken

het meisje danste met de droom
ze had haar nieuwe schoentjes aan
en met haar kobalt jurk
voelde ze zich de prinses
van het galabal
ze dronk  voor het eerst
van de beker van geluk
zag sterren fonkelen en
proefde van haar stoutste dromen
nog even en wie weet misschien
vloog ze in de armen van de prins
die haar teder kuste

ze zweefde met het gevoel
van lopen op de wolken
en vroeg zich af
hoe lang zo iets kon duren

want morgen
wist ze te vertellen
is alles weer zo doodgewoon