Zondag 3 juni 2007
In mijn grabbelton
in mijn grabbelton van het goed gevoel
zoek ik de mooiste letters
ik dompel ze in een speciale dag
kneed ze om tot woorden
die mijn vriendschap bij je brengen
blozend komt de eerste letter tot bij mij
vandaag laat ik me niet doen
ook al sta ik als laatste in de rij
ik hoor er zeker bij
daarom maak ik van de z. een zonnebloem
dan miauwt de k.
ik ben daar thuis
vergeet mij niet
dus schenk ik jou een kat
met vele kleine katjes
nu dansen letters in het rond
ze zijn niet meer te houden
de l., de v. , de g., de k.
springen er zo vrolijk uit
ach weet je wat
je mag kiezen wat je wil
op deze dag
net een heel klein beetje anders
schenk ik je alle letters van het alfabet
al spelend kun je woorden rijgen
die gezellig met de zinnen spinnen
de mooiste gevoelens wil ik je geven
zodat je blijgezind een vrolijk deuntje fluit
weer een nieuwe zaterdag even voor de noen 's morgens haastig in de auto juist op tijd staat je op te wachten zoonlief krijgt zijn uitleef o…
weer een nieuwe zaterdag
even voor de noen
's morgens haastig in de auto
juist op tijd staat je op te wachten
zoonlief krijgt zijn uitleef ogenblikje
nieuwe akkoorden wachten
op het liedje van de dag
en jij gaat blij gezind
naar het plekje van bekoren
je proeft de woorden
geniet met al je zinnen
kijkt al eens tussen de regels
snuift de geur van nieuwe boeken
vergeet hoe de seconden minuten rijgen
tot de tijd je letters wakker schudt
met snelle pas naar het lokaal
nog slechts zeven keertjes slapen
dan is er weer een nieuw verhaal
je liefdeswoorden heb ik in mijn hart bewaard als diamanten stuk voor stuk gekoesterd en geborgen gestreeld tot strelens toe nu je woorden …
je liefdeswoorden
heb ik in mijn hart bewaard
als diamanten
stuk voor stuk
gekoesterd en geborgen
gestreeld tot strelens toe
nu je woorden niet meer spreken
als dwazen starend voor zich uit
gaat de glans stilaan verloren
en sterven ze langzaam dood
wat blijft is alleen nog steen
mijmerend kijkt ze naar het beeld van de verleden tijd de spraak was aangenaam hij speelde met woorden van bekoren wist het kwetsbare te her…
mijmerend kijkt ze naar het beeld van de verleden tijd
de spraak was aangenaam
hij speelde met woorden van bekoren
wist het kwetsbare te herstellen
een streling bracht balsem
als de dag eens struikelde
en hamers spijkers sloegen
in de voetstap op de grond
er was geen hopeloos geval
geen zucht in het misschien
het zwijgen stond nog niet geprogrammeerd
het antwoord op de vraag
kleurde bloemen in een vaas
en 's avonds dronk de wijn zijn portie nat
wie weet misschien
ze ziet een droombeeld voor haar ogen
een zomer die de vruchten plukt
en appels in een fruitmand
die blozend met de toekomst praten
moe gestreden lag hij in de kuil van eenzaamheid verkleumd door koude kilte speelden slierten van de nevel met de tranen van intens verlange…
moe gestreden lag hij
in de kuil van eenzaamheid
verkleumd door koude kilte
speelden slierten van de nevel
met de tranen van intens verlangen
hij wist dat hij moest klauteren
uit het dal van leeg gevoel
de kracht van verder gaan lag verspreid
als brokstukken van te hoog gegrepen doel
totaal gebroken
niet wetend hoe scherven nog te lijmen
schreeuwde hij een kreet van machteloos gevoel
als je wil vertel ik je een verhaaltje over donkere wolken die je soms benauwen en van een zon steeds dapper in de strijd hij weet wel dat h…
als je wil vertel ik je een verhaaltje
over donkere wolken die je soms benauwen
en van een zon steeds dapper in de strijd
hij weet wel dat hij vlug opnieuw zal schijnen
of van morgen die iedere dag weer komt
ook al was vandaag niet wat je dacht
na het donker wordt het licht geboren
en ga je dapper verder op je weg
of van het speelse kind dat in je leeft
haal het eens naar boven
en de mens, geloof me, hij is niet zo slecht
als je maar in vriendschap blijft geloven
je hoop is nog niet begraven
alleen wordt het een beetje anders dan je dacht
misschien moet je eens in het potje roeren
dan zie je hoe het geluk ergens op je wacht
het deed geen pijn dit voelde raar en toch ook goed er kwam een tinteling een vreemd gevoel onverschillig zwijgen wist haar blijkbaar niet t…
het deed geen pijn
dit voelde raar
en toch ook goed
er kwam een tinteling
een vreemd gevoel
onverschillig zwijgen
wist haar blijkbaar
niet te raken
vroeger was ik klein en heel verlegen wou zo graag het grote meisje zijn dapper had ik in mijn boekentas gelegd heel alleen zou ik de weg…
vroeger was ik klein en heel verlegen
wou zo graag het grote meisje zijn
dapper had ik in mijn boekentas gelegd
heel alleen zou ik de weg wel vinden
niemand moest me komen halen
klein meisje was echt waar "groot genoeg"
toen de schoolbel met een hels kabaal
de meisjes braafjes uit de klas liet gaan
zat een kindje heel alleen op een bankje in de gang
huilde bittere tranen van verdriet
dapper was ineens zo klein geworden
zag dat niemand op haar wachtte
"groot genoeg" was terug het kleine meisje
en durfde niet alleen naar huis te gaan
ze blijft dapper vrolijk lachend alsof de werkelijkheid zijn teugels heeft gelost en in galop het verre einder kiest sterk zijn lijkt haar g…
ze blijft dapper
vrolijk lachend
alsof de werkelijkheid
zijn teugels heeft gelost
en in galop het verre einder kiest
sterk zijn lijkt haar grote troef
maar de laatste kaart
is nog niet uitgespeeld
's avonds bij het slapengaan
schudt ze nog eenmaal al de kaarten
dan komt de harten vrouw naar boven
en kruipt de pijn weer diep in haar
zwakte proeft van moeilijk
ze is een vrouw
met opgekropt verdriet
je knipoogt een oogje naar mij vrolijk lonkt het uit een hoekje lijkt me te begluren rolt wat dichterbij en ik knijp mijn ogen dicht alsof i…
je knipoogt een oogje naar mij
vrolijk lonkt het uit een hoekje
lijkt me te begluren
rolt wat dichterbij
en ik
knijp mijn ogen dicht
alsof ik je niet zie
mijn wimpers wimperen
schuiven wat opzij
ik zie
je ogen tuimelen
naar omlaag
hoe je in mijn topje gluurt
je pupil raakt bijna
mijn blote borsten aan
je lippen tuiten
een zoenende beweging
hunkerende ogen
staan op springen
nog even
en ze landen in mijn schoot
mijn pas gehuilde tranen lagen kriskras op de grond moedeloos te bekomen in hun tocht naar reddeloos verloren huiverend klampten ze zich vas…
mijn pas gehuilde tranen
lagen kriskras op de grond
moedeloos te bekomen
in hun tocht naar reddeloos verloren
huiverend klampten ze zich vast
aan het laatste beetje nattigheid
nog even en ze droogden uit
als parels voor de zon
ze mompelden over de zin van hun bestaan
de kleinste wilde weten
welk leed de grootste had gekend
plots kwam ik aangelopen
liep al joggend in het rond
hijgend zochten ze naar een houvast
wilden zo graag oogvocht zijn
mijn kijkers waren opgedroogd
ik liep met sterke pas
te moe om mij te volgen
lachte ik ze even uit
zomaar een vrouw pieker kluistert gedachten verleden was mooi heden is verdriet moedeloos en dan weer hoop als vallen en opstaan hoop brengt…
zomaar een vrouw
pieker kluistert gedachten
verleden was mooi
heden is verdriet
moedeloos en dan weer hoop
als vallen en opstaan
hoop brengt droom
droom ziet wonder
wonder is geloven
geloof is wijs
het verdriet maakt haar wijs
ze wil verrijzen
opstaan
groeien
als zaad in de aarde
ze heeft tijd en wacht
tijd brengt lente
er is een merel gevallen uit het nest verwonderd kijkt ze naar haar gekwetste vleugels likt de wonden probeert al lijmend schade te beperken…
er is een merel
gevallen uit het nest
verwonderd kijkt ze
naar haar gekwetste vleugels
likt de wonden
probeert al lijmend
schade te beperken
er is een merel
voorzichtig staat ze op
struikelt even
vindt geen houvast
die zekerheid tot bij haar brengt
er is een merel
pijn zaait rozen met scherpe doornen
in het tuintje van haar ziel
ogen bloed doorlopen tranen
rode plassen op de grond
er is een merel
ze zingt niet meer haar merellied
© Merel
ik wil spelen met het kind in mij dansen in een witte jurk verwonderd kijken naar het bijtje en de bloem pretlichtjes in mijn ogen zien same…
ik wil spelen met het kind in mij
dansen in een witte jurk
verwonderd kijken naar
het bijtje en de bloem
pretlichtjes in mijn ogen zien
samen giechelen om een niets
geheimpjes delen steeds
steeds opnieuw de sterren tellen
stiekem kijken of niemand het ziet
en een snoepje pikken uit de verboden doos
een liedje zingen en waarom niet hinkstap springen
zo maar even gek doen en me laten gaan
ik heb je toegevoegd aan mijn blij gevoel laat je nu nog rusten voor heel even geduldig zal ik wachten tot je ogen open bloeien ik zal je …
ik heb je toegevoegd
aan mijn blij gevoel
laat je nu nog rusten
voor heel even
geduldig zal ik wachten
tot je ogen open bloeien
ik zal je sussen
voorzichtig wakker kussen
voorbij de horizon
neem ik je mee
naar een veld rode kleur
waar klaprozen
klapzoenend zoenen
vergeetmenietjes pronken
madeliefjes heel liefjes
met de boterbloempjes stoeien
en de bijen nectar zoeken
dan streel ik je verlangen
dans met jou de tango d'amore
tot we uitgeblust horen
hoe tussen de korenbloemen
het naspel zijn liedje zingt
stilzwijgend keek de engel naar omlaag gegrepen door de pijn die ze zag kwam schuld naast haar staan de jongen vocht zijn strijd geplaagd do…
stilzwijgend keek de engel naar omlaag
gegrepen door de pijn die ze zag
kwam schuld naast haar staan
de jongen vocht zijn strijd
geplaagd door muizenissen
pijnigden spinsels zijn gevoel
de zwarte weduwe die langzaam in hem kroop
maakte dat hij stilaan een slachtoffer werd
van het oorlogsveld waar opgeven
in de verte victorie kraaide
de vleugels van de engel raakten het verdriet
dit heb ik niet gewild
mompelde ze verbouwereerd
ze zocht naar troost
keek naar woorden die verschrikt rechtsomkeer maakten
hij kraakte haar vleugels
nu opgekropte woede uit hem vloog
nu zijn hoofd van barsten spreekt de onrust in hem kruipt schreeuwt hij onmacht uit zijn lijf voelt hij zich zo onbegrepen nu zijn kunnen is…
nu zijn hoofd van barsten spreekt
de onrust in hem kruipt
schreeuwt hij onmacht uit zijn lijf
voelt hij zich zo onbegrepen
nu zijn kunnen is gehalveerd
de toekomst bange nevelslierten brengt
angst om de hoek staat toe te kijken
kruipt hij langzaam in zijn donker hol
nu het verdriet haar moeder zijn verstoort
de zielenpijn zo knagend in haar woont
het schuldgevoel krampachtig bij haar blijft
kneedt ze emoties om tot een gedicht
ze is een vrouw verstrengeld in de seizoenen langzaam ontwaakt ze uit haar winterslaap wrijft de pijn uit haar stramme ledematen en kijkt h…
ze is een vrouw
verstrengeld in de seizoenen
langzaam ontwaakt ze uit haar winterslaap
wrijft de pijn uit haar stramme ledematen
en kijkt hoopvol om zich heen
haar verwarde gedachten
ontkiemen zoals zaad
dat nooit zal sterven
in de aarde geduldig wacht
tot een droom weer waarheid wordt
en een nieuwe lente van verlossing spreekt
alleen de tijd zal haar leren
of nieuwe bloesems helend zijn
de wereld raakt stilaan in bloei
als een bloem bloeit ze voorzichtig open
hoe moet het verder dacht de jongen nu de grauwe werkelijkheid zijn blik verduisterde de dag geen kleur bekende en de horizon zijn lichaam s…
hoe moet het verder
dacht de jongen
nu de grauwe werkelijkheid
zijn blik verduisterde
de dag geen kleur bekende
en de horizon zijn lichaam streelde
opgedroogde tranen kenden het verhaal
ontgoocheling waakte naast zijn bed
vallen en opstaan wist hoe de woede
soms zijn zoeken verstoorde
kan ik nog geloven in een wonder
vroeg hij zich af
nu het gevecht de hoop de grond in boorde
jij bent het wonder waar ik in geloof
wist de moeder te vertellen
jij bent uniek en zo bijzonder
het mooiste wonder dat ik ken
onder de regenboog schuilen woorden ze haperen staan even stil mijmeren bij zinnen van zo lang geleden misschien weten ze niets te zeggen wa…
onder de regenboog
schuilen woorden
ze haperen
staan even stil
mijmeren bij zinnen
van zo lang geleden
misschien
weten ze niets te zeggen
wachten
tot de zon door de wolken breekt
en gouden letters schrijft
gelukkig
zijn er onderwegjes
die samengevat
het momentje
van de dag beschrijven
7 reacties op dit bericht
Een fijne week gewenst, Merel !
Weer een mooi schrijfseltje dat uit je totsen is gevloeid ,Merel .Het is steeds de moeite waard om bij je te komen bijlezen !! Lieve groetjes en een fijne week gewenst van een bloemen- en paardenliefhebster , louisa
...
jarig zijn
liefs.
mooi en vrolijk
hallo
wel steeds komen lezen....
Lieve Merel, nu eindelijk maar eens even schrijven.Wat heb je er weer prachtige teksten opgezet meisje.Helaas is blogbezoek nog steeds erg vermoeiend, zit dan wel stilletjes te lezen en als het kan even een puntje te geven of zo..maar in GB tè weinig...komt wel weer toch? Veel liefs en een kusje van Rozemarijn.Weeral een knappe tekst Merel !!!
Als dat niet genieten is, maar ik maak er ook een fantastische zondag van. Jij toch ook ?
Amuseer je maar alvast ! Groetjes.