Maandag 18 juni 2007
Te vroeg
te vroeg verloor je je jeugd
je stierf op een lentedag
de laatste blikken van je strijd
om langzaam te ontwaken
naast de gevallen bladen
verdord lagen ze te verkleumen
de wind speelde vrij spel
en de regen regende verdriet
zodat je gevallen letsels
als wortels grepen naar de grond
om voor altijd lenteogen te verslinden
zodat klamme nevel bij je bleef
en als de lente ontwaakte
kwam niemand je vertellen
hoe in het groene gras
de vergeet-me-nietjes bloeiden
ik wil je simpelweg vertellen dat ik om je geef hoe de liefde in me bubbelt en rijkelijk champagne op mijn lichaam morst zodat je kunt proev…
ik wil je simpelweg vertellen
dat ik om je geef
hoe de liefde in me bubbelt en
rijkelijk champagne op mijn lichaam morst
zodat je kunt proeven van het hemels genot
tongstrelend mijn terrein verkent
en ik je laat genieten in mijn tuintje
om achteraf te rusten
in de schoot van tederheid
ik wil alleen maar schrijven
hoe ik hunkerend van verlangen
mij nestel in het liefdesnest
hoopvol op je wacht
tot je vleugels moe van het vliegen
een duikvlucht nemen
en het plekje vinden
waar ik zonder schroom
liefdeswoorden voor je streel
ik wil
en dan word ik stil
kijk naar het papier zo maagdelijk wit
ik vind geen woord dat zegt
hoe veel ik om je geef
wat ze ziet is het spiegelbeeld van een vrouw pijn tekent verse sneden en haar getrokken gelaat heeft zijn kleur verloren gebukte schouders …
wat ze ziet
is het spiegelbeeld van een vrouw
pijn tekent verse sneden
en haar getrokken gelaat
heeft zijn kleur verloren
gebukte schouders
rusten op een gebroken ruggengraat
wat ze voelt
is onmacht
opstijgend vanuit de schoot
van het bestaan
wat ze zoekt
is een gedicht
ze vindt geen zinnig woord
dat haar gevoel beschrijft
wat ze weet
is hoe het moeder hart
verdrinkt in de pijn van het verdriet
met snelle stap doorkruis je de schemerbaan gewoon rechtdoor niet beseffend hoe een stem van de vervolg caravan je bijna op de hielen trapt …
met snelle stap
doorkruis je de schemerbaan
gewoon rechtdoor
niet beseffend
hoe een stem van de vervolg caravan
je bijna op de hielen trapt
mevrouw
schouder tikkend hijgt hij
woorden uit zijn mond
mevrouw
is dit misschien van jou
met een glimlach
onthaast de vrouw
in het stilstaan naast de tijd
verwijst ze hem naar de mevrouw
die mevrouw
bedoel je mij
ik ben dan wel een vrouw
maar voel me zo gewoon
doodgewoon gewoon
dat gedoe met die mevrouw
is niets voor mij
klein meisje wil niet slapen bang ligt in haar bed laat een lichtje branden blijf nog even bij mij straks komt spookje weer en weet ik niet …
klein meisje wil niet slapen
bang ligt in haar bed
laat een lichtje branden
blijf nog even bij mij
straks komt spookje weer
en weet ik niet waar schuilen
hoor je me wel roepen
als de droom zo griezelig
me wakker maakt
en ik niet weet waar ik ben
dan zie ik spinnen kruipen op het behang
en monsters kijken me zo vreselijk aan
mijn oogjes blijven open
ik kies voor wakker
donker is zo donker
en angst maakt me heel klein
ze wist niet juist waarom hoe of wanneer het gebeurde maar op een ochtend werd ze wakker in het land waar niemand woont er was geen hoop die…
ze wist niet juist waarom
hoe of wanneer het gebeurde
maar op een ochtend werd ze wakker
in het land waar niemand woont
er was geen hoop die naar bevrijding zocht
geen rust voor het opgejaagd gevoel
een doodse stilte greep haar bij de keel
zelfs de wind was compleet verdwenen
er was geen licht die warmte bracht
alleen kilte en eenzaamheid
waarin duisternis de scepter zwaaide
en ze verkrampt ijskoud zweet verloor
er was niets dat haar bekoorde
asgrauw keek ze naar de werkelijkheid
ze vond geen woorden om mee te praten
zelfs haar droom was in rook opgegaan
straks maakt het huis zich klaar voor het ochtend ritueel de schijntafel staat gedekt stoelen wachten tot de grimassen zonder woorden voor z…
straks maakt het huis zich klaar
voor het ochtend ritueel
de schijntafel staat gedekt
stoelen wachten tot de grimassen
zonder woorden voor zich uit starend
het dagelijks humeur bepalen
ik ben geen ochtendmens
laat hij verstaan
buiten belooft een mooie dag
binnen wordt de schijn bewaard
later ruimt ze op
werpt de ergernis in de vuilnisbak
morgen dekt ze weer dezelfde tafel
samen met een boeketje woorden om mee te praten
nu je stilzwijgen een verbond sluit met ik heb geen woorden meer en je twijfel zaait in de wildernis van mijn gevoelens weet ik met mezelf g…
nu je stilzwijgen een verbond sluit
met ik heb geen woorden meer
en je twijfel zaait
in de wildernis van mijn gevoelens
weet ik met mezelf geen raad
verweesd blijf ik in de stilte staan
spits mijn oren in de zoektocht naar een klank
een fluisterstem die overtuiging brengt
en de zekerheid weer in mij laat wonen
heb ik mezelf teveel bloot gegeven
mijn pijn die ik met jou wil delen
de steken van verdriet die me zo pijnlijk raken
misschien weet je niet wat zeggen
kun je het knagen niet begrijpen
ik wacht op een witte vlinder
die woorden bij me brengt
en een klaproos die het bloedrood van mijn hart
aan de rode roos met harde doornen schenkt
wat in haar verbeelding sprak
was hoe ze het heden zag
ze dacht aan een krom gebogen tak
ietwat uit zijn evenwicht
hij hoorde nog bij die grote boom
maar verzonk in zijn gepeins
kon zijn draagkracht niet meer aan
helde naar de verkeerde kant
sprak met somber over hoe zijn geest
botste met de werkelijkheid
haar verbeelding had geduld
hoorde hoe de tak soms kwetsend tot haar sprak
slikte even en sleepte zich moeizaam verder in de werkelijkheid
ze streelde hem
wiegde teder zijn gemoed
tot het wonder leven bracht
groen de tak ontmoette
en de wind hoopvol met de blaadjes speelde
in de armen van geborgen zijn laat ik je even rusten leg je moe zijn maar te slapen je angst knuffel ik wel weg ik ben heel dicht bij jou he…
in de armen van geborgen zijn
laat ik je even rusten
leg je moe zijn maar te slapen
je angst knuffel ik wel weg
ik ben heel dicht bij jou
het waaklichtje brandt de ganse nacht
de boze geesten krijg ik wel klein
knuffelbeer ligt naast je in het bed
en de goede fee zingt lieve wensjes
droom maar over het kabouterland
morgen wek ik je heel vroeg
dan loop ik met je door de regen
en springen we vrolijk in een waterplas
dat trekje rond je mond
het lijkt een lach
of toch niet
ik zie hoe schijnt bedriegt
de rimpels rimpelen
lijnen naar omlaag
met groeven
die als je ze kunt volgen
grimassen trekken
naar het getrokken gelaat
dat lachje lacht zich groen
er is iets dat hij mist
hij weet niet wat
maar het voelt niet goed
wolken klitten samen tot een donkerzwart benauwend drukkend gaat de wereld nu vergaan ? het is alsof ze praten overdonderd luister je naar d…
wolken klitten samen
tot een donkerzwart
benauwend drukkend
gaat de wereld nu vergaan ?
het is alsof ze praten
overdonderd luister je naar de taal
sombere gedachten
machteloos gevoel
ze spuwen hun frustratie uit
de wind neemt toe in kracht
drijft de wolken uit elkaar
grijsblauw geeft je weer wat hoop
nog even en de zon breekt door
even werd het haar teveel het rolluik klapte ogen dicht ze zag beelden voor het netvlies dansen heen en weer een tuimeling van opgestapeld v…
even werd het haar teveel
het rolluik klapte ogen dicht
ze zag beelden voor het netvlies dansen
heen en weer
een tuimeling van opgestapeld verlangen
de keuze bracht vraagtekens naar het niet weten
een illusie sprak lieve woordjes met het luchtkasteel
en de droom zocht beschutting in een oase
een bron van sprankelend water
keuvelde met de stralen van de fontein
speelse druppels streelden haar stille slaap
het lichaam ontwaakte uit het loom gevoel
voeten repten zich naar het koele nat
spetterden in de plassen van herboren
een zinnenstrelende verfrissing
prikkelde haar lusten
en zinnenprikkelende gedachten
flirtten met haar erotische fantasie
de mantel van geborgenheid zong voor haar een liefdeslied toch werd ze mee gezogen door de vleugels van de pijn naar het kanaal van ontgooch…
de mantel van geborgenheid
zong voor haar een liefdeslied
toch werd ze mee gezogen
door de vleugels van de pijn
naar het kanaal van ontgoocheling
moe van de ontreddering
vlocht ze vlechten met
de ketens van verloren veld
Met een dankjewelletje voor Annelies en Tine het stond in je geheugen geprogrammeerd ergens weggeduwd in de buurt van oo…
Met een dankjewelletje voor Annelies en Tine
het stond in je geheugen geprogrammeerd
ergens weggeduwd
in de buurt van ooit duurt nog heel lang
ooit
in de verleden tijd
waren er twee engelen
een duif vloog naar de wolken
vertelde hoe je daar beneden
in de poel van machteloos gevoel
nietig in je eentje lag te vergaan
de engelen namen je onder hun vleugels
vertelden je het verhaal van een nieuw bestaan
vertrouwen bekende kleur
stilaan ontsnapte je uit de greep van niet meer kunnen
stond op en ontdekte hoe het gras wat groener groende
ooit
in de toekomst zou het gebeuren
vandaag verdwijnen twee engelen in het luchtledige
langzaam zie je ze wazig worden
in de straat van afscheid schrijf je hun naam
voorgoed gedaan krast de zwarte kraai
maar een witte duif kirt toekomstwoorden
nu je dit hoort moet je wel geloven
juist toen de zon de schakelaar omdraaide en met gulle hand het licht rondstrooide dacht ze dit wordt een dag om te flierefluiten ik koop ij…
juist toen de zon de schakelaar omdraaide
en met gulle hand het licht rondstrooide
dacht ze dit wordt een dag om te flierefluiten
ik koop ijspralines en gooi mijn pieker overboord
maar de dag werd stilgezet
het licht kroop in dieperik
en de mens sprak harde taal
de kast kraakte van ellende
en scherpe messen hielden zich paraat
sneden weldra diepe groeven in haar zielenpijn
de wind gromde zijn ongenoegen uit
vogels zwegen opgeschrikt door de verstomming
angstig donker werd de lucht
hulde zich in de greep van het stilzwijgen
keek niets vermoedend toe
hoe een bliksemflits haar in tweeën brak
in mijn grabbelton van het goed gevoel zoek ik de mooiste letters ik dompel ze in een speciale dag kneed ze om tot woorden die mijn vriendsc…
in mijn grabbelton van het goed gevoel
zoek ik de mooiste letters
ik dompel ze in een speciale dag
kneed ze om tot woorden
die mijn vriendschap bij je brengen
blozend komt de eerste letter tot bij mij
vandaag laat ik me niet doen
ook al sta ik als laatste in de rij
ik hoor er zeker bij
daarom maak ik van de z. een zonnebloem
dan miauwt de k.
ik ben daar thuis
vergeet mij niet
dus schenk ik jou een kat
met vele kleine katjes
nu dansen letters in het rond
ze zijn niet meer te houden
de l., de v. , de g., de k.
springen er zo vrolijk uit
ach weet je wat
je mag kiezen wat je wil
op deze dag
net een heel klein beetje anders
schenk ik je alle letters van het alfabet
al spelend kun je woorden rijgen
die gezellig met de zinnen spinnen
de mooiste gevoelens wil ik je geven
zodat je blijgezind een vrolijk deuntje fluit
weer een nieuwe zaterdag even voor de noen 's morgens haastig in de auto juist op tijd staat je op te wachten zoonlief krijgt zijn uitleef o…
weer een nieuwe zaterdag
even voor de noen
's morgens haastig in de auto
juist op tijd staat je op te wachten
zoonlief krijgt zijn uitleef ogenblikje
nieuwe akkoorden wachten
op het liedje van de dag
en jij gaat blij gezind
naar het plekje van bekoren
je proeft de woorden
geniet met al je zinnen
kijkt al eens tussen de regels
snuift de geur van nieuwe boeken
vergeet hoe de seconden minuten rijgen
tot de tijd je letters wakker schudt
met snelle pas naar het lokaal
nog slechts zeven keertjes slapen
dan is er weer een nieuw verhaal
je liefdeswoorden heb ik in mijn hart bewaard als diamanten stuk voor stuk gekoesterd en geborgen gestreeld tot strelens toe nu je woorden …
je liefdeswoorden
heb ik in mijn hart bewaard
als diamanten
stuk voor stuk
gekoesterd en geborgen
gestreeld tot strelens toe
nu je woorden niet meer spreken
als dwazen starend voor zich uit
gaat de glans stilaan verloren
en sterven ze langzaam dood
wat blijft is alleen nog steen
mijmerend kijkt ze naar het beeld van de verleden tijd de spraak was aangenaam hij speelde met woorden van bekoren wist het kwetsbare te her…
mijmerend kijkt ze naar het beeld van de verleden tijd
de spraak was aangenaam
hij speelde met woorden van bekoren
wist het kwetsbare te herstellen
een streling bracht balsem
als de dag eens struikelde
en hamers spijkers sloegen
in de voetstap op de grond
er was geen hopeloos geval
geen zucht in het misschien
het zwijgen stond nog niet geprogrammeerd
het antwoord op de vraag
kleurde bloemen in een vaas
en 's avonds dronk de wijn zijn portie nat
wie weet misschien
ze ziet een droombeeld voor haar ogen
een zomer die de vruchten plukt
en appels in een fruitmand
die blozend met de toekomst praten
5 reacties op dit bericht
Zo aangrijpend
Dag Merel
g avond merel
Steffie
ook mooi deze
Dat ik...
Groetjes,
Fred.