Maandag 2 juli 2007
Afscheid
Afscheid
dit is het eindpunt
naar een nieuw begin
nog eenmaal kijkt hij achterom
voelt heimwee knagen
nu hij het gevoel moet achterlaten
afgesloten
staat in zijn hoofd geschreven
komt nooit terug
de rust die hij ontmoette
bij het binnenstappen van de poort
een groene oase die je zinnen prikkelde
voorbij
voorgoed vaarwel
naast hem staat de vrouw
die als een moeder zoveel jaren
zorgde voor haar grote kroost
ook zij gaat weg
het is goed geweest
vol verwachting begroet ze haar nieuwe tijd
die met een knipoog naar haar wuift
zij is dapper
begint een nieuwe fase zonder angst
flitst het in zijn gedachten
zij was het klopje op mijn schouder
de engel die me bewaakte
afscheid nemen doet een beetje pijn
ook ik wil dapper zijn
weet nog niet echt hoe het moet
maar het komt wel goed
ze droomde een gedicht werd wakker gekust door haar goede fee die haar meenam naar een zee van geluk golven van tederheid streelden haar zin…
ze droomde een gedicht
werd wakker gekust door haar goede fee
die haar meenam naar een zee van geluk
golven van tederheid streelden haar zinnen
de zon speelde met zijn stralen op haar blote huid
ze danste door een wereld zonder zorgen
plukte wilde rozen in het veld van begeerte
en dronk gretig aan de fontein van de liefde
de zonsondergang schilderde voor haar
een romantisch tafereel waarbij ze ingetogen
luisterde naar Mozart's Kleine Nachtmuziek
in de huiver van de ontroering
nestelde ze zich in de zetel van het goed gevoel
Merel @
kom stille vrouw genoeg getreurd veeg je zwarte spinsels weg voordat ze je verzieken begraaf je muizenissen nu voorgoed ze hebben je te lang…
kom stille vrouw
genoeg getreurd
veeg je zwarte spinsels weg
voordat ze je verzieken
begraaf je muizenissen nu voorgoed
ze hebben je te lang gekweld
ergens onder de harde woorden
laat je de pijn maar rusten
samen met het verdriet
mag het verdrinken in het eigen nat
donker is niet echt zo donker
de maan kijkt op je neer
zie hoe de sterren naar je fonkelen
straks breekt de lucht weer open
ergens is er nog een weg
die minder kronkelt dan voorheen
een mens staat je op te wachten
aan het einde van de horizon
de lach verbrijzelt al je zorgen
je bent niet meer alleen
de geur blijft hangen als vers gemalen peper prikkelt het je zinnen je blik kijkt over je schouder alsof je zintuig de herinnering wil vange…
de geur blijft hangen
als vers gemalen peper
prikkelt het je zinnen
je blik kijkt over je schouder
alsof je zintuig de herinnering
wil vangen en bewaren
in de bloesems van de tederheid
even werd je verlangen een
blauwe hemel met witte vogels
vloog je mee naar een wereld
waar gouden harpen voor je zongen
en elfjes dansten met de rozen
je snoof intens van het goed gevoel
maar wist : dit blijft niet duren
nu zie je weemoed naast je huilen
de wind neemt je herinnering mee
de geur die je zo graag wil bewaren
vermengt zich met de hemelsluizen
als een eenzame wandelaar
ploeter je verder in de modderbrij
emotioneel verliest de vrouw een traan de jongen kijkt begrijpt dit is trots het voelt goed
emotioneel
verliest de vrouw
een traan
de jongen kijkt
begrijpt
dit is trots
het voelt goed
vreemd hoe met de eerste zomerdagen een herfststorm vernieling oogst in de tuin van haar pas gezaaide gevoelens onthutst bekijkt ze de verni…
vreemd hoe met de eerste zomerdagen
een herfststorm vernieling oogst
in de tuin van haar pas gezaaide gevoelens
onthutst bekijkt ze de vernielde emoties
haar voetstappen gaan tergend traag vooruit
nu ze krakend de scherven aanraken
hij die zijn ellende niet weet af te leggen
tegendraads de zomer in de vernieling schopt
en als een razende zijn woorden niet kan temmen
bonkt harde slagen tegen de appelboom
en laat haar proeven van de gekwetste vrucht
ze zwijgt de klanken die angstvallig aan haar lippen hangen
raapt een vergeten emotie op
en laat bang bezit nemen van haar hart
haar blik spreekt boekdelen
woorden laten zich niet kennen
blijven eenzaam plakken op de mond
die gisteren nog speelse kussen stal
en als het kind
uitgeput
verkrampt in zijn niet kunnen
vlucht in de buik van de harde aarde
om eenzaam
kwelduivels te tellen
en duisternis te verteren
wat doe je dan ?
de poëzie spreekt van een baaldag kijkt met lede ogen naar het gedicht wuift de woorden weg maakt plaats voor het pijnlijk voelen dat voor a…
de poëzie spreekt van een baaldag
kijkt met lede ogen naar het gedicht
wuift de woorden weg
maakt plaats voor het pijnlijk voelen
dat voor alle zekerheid
met een zakdoek zwaait
hoe kan ik je zinnen geven
als in mijn hoofd de klokken luiden
en ik smekend om genade vraag
de pijn hakt in mijn geheugen
kan niets zinnigs verzinnen
het verdriet staat voor het raam
me aan te gapen
nog even en de glasscherven
snijden splinters in mijn ziel
ik struikel over de onzekerheid
raak verstrikt in de armen van de onmacht
die me raken als nooit voorheen
het dichten wrijft genoegzaam in de handen
twijfelt niet en schrijft een gedicht
wat moet ik met mijn gevoelens
een stapel van niet meer kunnen
al die twijfels en verdriet
ik ben het beu
ze moeten weg
weet je wat
ik neem een doos
zo'n hele grote reuzendoos
al het niet meer willen gaat erin
alles gooi ik op de afvalhoop
fluitend ga ik terug naar huis
eindelijk verlost van al die dingen
maar aan de deur
staan ze me reeds op te wachten
ze lachen spottend met een grijns
zie je we
ons krijg je toch niet stuk
toen de eerste zomerdag
vergeet-mij-nietjes tot bij haar bracht
de lucht een sprankel hemelsblauw liet zien
en het leven weer vooruit wou gaan
maakte ze een afspraak met de tederheid
bouwde met het geduld steen voor steen een huis
vroeg de liefdesvlam om het nest te verwarmen
tot ze dartel als een veulen
hoopvol de eerste voetstap zette
de stenen werkelijkheid ontmoette
en een keiharde stem
haar gevoel de grond in boorde
nog even leven en dit komt nooit meer een hoofdstuk afgesloten het boek wordt dicht geklapt voorgoed voorbij lees je op de achterflap einde…
nog even leven
en dit komt nooit meer
een hoofdstuk afgesloten
het boek wordt dicht geklapt
voorgoed voorbij
lees je op de achterflap
einde
en op de harde kaft
staat geen vervolgverhaal
voorbij
en dan weet je het niet meer
alleen de pijn die blijft
twijfel groeit
wat rest is niets
van wat ooit was
en hoe het wordt
zal niemand je vertellen
dag bang ik voel angst toekomst twijfelt loslaten spreekt voorgoed gedaan wat doe ik met mijn jeugd ben het kind zijn nog niet beu zoek gebo…
dag bang
ik voel angst
toekomst twijfelt
loslaten spreekt
voorgoed gedaan
wat doe ik met mijn jeugd
ben het kind zijn nog niet beu
zoek geborgenheid
wil niet meedraaien in de wereld
die me staat aan te gapen
vraag volwassen zijn
nog even te wachten
mijn jeugd is nog niet uit gejeugd
voel me veilig in het bekende
verward stap ik in de nieuwe dag
je schraapt alles van je af als schapen drijf je ze bijeen het tuinpoortje staat reeds open nog even en ze mogen gaan de wijde wereld in je …
je schraapt alles van je af
als schapen drijf je ze bijeen
het tuinpoortje staat reeds open
nog even en ze mogen gaan
de wijde wereld in
je zorgt voor een uitlaatklep
kijk hoe ze gezellig dansen
ze rennen heen en weer
keuvelen met het blij gevoel
schateren met een zotte bui
je ziet hoe ze uitgelaten
als vrije vogels
door de ruimte vliegen
om even later
moe en uitgeput
samen het spel te spelen
van zullen we grijze wolken tellen
voorzichtig sluip je naar het huis
is de deur op slot
maar binnen staan ze je reeds op te wachten
pijnlijk kwetsen ze je ziel
je voeten zwemmen in het ettervocht
en schaafwonden schrijven letsels op je huid
vandaag kroop in de kleren van het luie gevoel
had geen zin om op te staan
een geeuw van vervelen ontsnapte uit zijn mond
het lichaam zocht de andere kant van het bed
zelfs de zonnestralen wisten hem niet te bekoren
plannen stonden vol ongeduld te wachten
boordevol energie gleden ze door de kamer
sprongen op het bed en schudden aan zijn lijf
hij voelde hoe kriebels langs zijn lichaam kropen
tot kleine beestjes met stokkenpoten
voorzichtig zijn ogen openden
de nieuwe dag schreeuwde levenslust in zijn oren
en uit zijn mond ontsnapte een kreet van verlangen
het nietsdoen werd met een schop naar beneden gedonderd
blijmoedig veranderde hij van kleren
te vroeg verloor je je jeugd je stierf op een lentedag de laatste blikken van je strijd om langzaam te ontwaken naast de gevallen bladen ver…
te vroeg verloor je je jeugd
je stierf op een lentedag
de laatste blikken van je strijd
om langzaam te ontwaken
naast de gevallen bladen
verdord lagen ze te verkleumen
de wind speelde vrij spel
en de regen regende verdriet
zodat je gevallen letsels
als wortels grepen naar de grond
om voor altijd lenteogen te verslinden
zodat klamme nevel bij je bleef
en als de lente ontwaakte
kwam niemand je vertellen
hoe in het groene gras
de vergeet-me-nietjes bloeiden
ik wil je simpelweg vertellen dat ik om je geef hoe de liefde in me bubbelt en rijkelijk champagne op mijn lichaam morst zodat je kunt proev…
ik wil je simpelweg vertellen
dat ik om je geef
hoe de liefde in me bubbelt en
rijkelijk champagne op mijn lichaam morst
zodat je kunt proeven van het hemels genot
tongstrelend mijn terrein verkent
en ik je laat genieten in mijn tuintje
om achteraf te rusten
in de schoot van tederheid
ik wil alleen maar schrijven
hoe ik hunkerend van verlangen
mij nestel in het liefdesnest
hoopvol op je wacht
tot je vleugels moe van het vliegen
een duikvlucht nemen
en het plekje vinden
waar ik zonder schroom
liefdeswoorden voor je streel
ik wil
en dan word ik stil
kijk naar het papier zo maagdelijk wit
ik vind geen woord dat zegt
hoe veel ik om je geef
wat ze ziet is het spiegelbeeld van een vrouw pijn tekent verse sneden en haar getrokken gelaat heeft zijn kleur verloren gebukte schouders …
wat ze ziet
is het spiegelbeeld van een vrouw
pijn tekent verse sneden
en haar getrokken gelaat
heeft zijn kleur verloren
gebukte schouders
rusten op een gebroken ruggengraat
wat ze voelt
is onmacht
opstijgend vanuit de schoot
van het bestaan
wat ze zoekt
is een gedicht
ze vindt geen zinnig woord
dat haar gevoel beschrijft
wat ze weet
is hoe het moeder hart
verdrinkt in de pijn van het verdriet
met snelle stap doorkruis je de schemerbaan gewoon rechtdoor niet beseffend hoe een stem van de vervolg caravan je bijna op de hielen trapt …
met snelle stap
doorkruis je de schemerbaan
gewoon rechtdoor
niet beseffend
hoe een stem van de vervolg caravan
je bijna op de hielen trapt
mevrouw
schouder tikkend hijgt hij
woorden uit zijn mond
mevrouw
is dit misschien van jou
met een glimlach
onthaast de vrouw
in het stilstaan naast de tijd
verwijst ze hem naar de mevrouw
die mevrouw
bedoel je mij
ik ben dan wel een vrouw
maar voel me zo gewoon
doodgewoon gewoon
dat gedoe met die mevrouw
is niets voor mij
klein meisje wil niet slapen bang ligt in haar bed laat een lichtje branden blijf nog even bij mij straks komt spookje weer en weet ik niet …
klein meisje wil niet slapen
bang ligt in haar bed
laat een lichtje branden
blijf nog even bij mij
straks komt spookje weer
en weet ik niet waar schuilen
hoor je me wel roepen
als de droom zo griezelig
me wakker maakt
en ik niet weet waar ik ben
dan zie ik spinnen kruipen op het behang
en monsters kijken me zo vreselijk aan
mijn oogjes blijven open
ik kies voor wakker
donker is zo donker
en angst maakt me heel klein
ze wist niet juist waarom hoe of wanneer het gebeurde maar op een ochtend werd ze wakker in het land waar niemand woont er was geen hoop die…
ze wist niet juist waarom
hoe of wanneer het gebeurde
maar op een ochtend werd ze wakker
in het land waar niemand woont
er was geen hoop die naar bevrijding zocht
geen rust voor het opgejaagd gevoel
een doodse stilte greep haar bij de keel
zelfs de wind was compleet verdwenen
er was geen licht die warmte bracht
alleen kilte en eenzaamheid
waarin duisternis de scepter zwaaide
en ze verkrampt ijskoud zweet verloor
er was niets dat haar bekoorde
asgrauw keek ze naar de werkelijkheid
ze vond geen woorden om mee te praten
zelfs haar droom was in rook opgegaan
3 reacties op dit bericht
afscheid ...
Afscheid nemen doe je iedere dag. Je ontmoet mensen, maar na een tijdje is hun rol in jouw verhaal op. Het heeft geen zin om de "relatie" nog langer te rekken. Jouw rol in hun leven is ook uitgespeeld. Een nieuw hoofdstuk breekt aan, met nieuwe hoofdrolspelers ...
groetjes, Fiep
Dag Merel
Obrigada...
Terug van weggeweest, maar met mijn hoofd én hart nog steeds in Lissabon, wil ik je toch bedanken voor je trouwe bezoekjes aan mijn blog… Ook dit gedicht van jou vind ik heel toepasselijk en ontroerend... ‘k Heb véééél materiaal meegebracht uit portugal (moet ik dus dringend ordenen)… alvast een lieve groet van je blogmaatje Fadista!