Helaas

dit wil ik je nog vertellen
gisteren na een lange wandeling
legde ik mijn emoties even te rusten
in de duinen vlak bij de zee

een lief klein bloemetje
laat ik het een duinroosje noemen
- ik ben er zeker van dat je mij begrijpt -
had een boodschap meegebracht
omdat ik je ken vroeg ze me
de woorden tot bij jou te brengen

het voelt zo goed
wist ze me te zeggen
daar in het land waar alles hemels kleurt
gekoesterd door de liefde vindt ze vrede
op een plaats waar het zo rustig is
van op haar plekje waakt ze over jou
ze vraagt me om je tranen op te vangen
zodat je stilaan met het mooie verder gaat

            ©      Merel 

dag jij
ik stuur je een groet vandaag
zo maar een klein gebaar
even zeggen dat het met me gaat
met weinig woorden laat ik weten
dat ik je ontzettend mis

hier valt de regen met bakken uit de lucht
toch ben ik vrolijk en heel blij
iedere regendruppel laat me weten
hoe veel je om me geeft

     ©    Merel

als ik je zon mocht zijn
wat zou ik doen

mijn stralen tot bij je brengen
je hart verwarmen
stoeien met je schaduw
het goed gevoel verzorgen

of zou ik schuilen achter de wolken
een akkoord smeden met een wolkbreuk
zodat een regen van gevoelens je tranen meeneemt
naar de grote stroom van het verwerken

zou je zien
hoe ik op je wacht
aan de overkant van de rivier

       ©   Merel

ik heb hier nog wat woorden liggen
te mooi om op te ruimen
samen zeggen ze heel veel
alleen ze voelen zich onwennig 
in al mijn andere gedichten

ik schenk ze jou
als je de woorden samenvoegt
de juiste zinnen schrijft
lees je een schitterend gedicht
en weet je wat jij voor mij betekent

     ©     Merel

hoe ik het doe
gewoon
heel doodgewoon

bij het eerste ochtendlicht
staan ze me reeds op te wachten
ze rennen tot bij mij
willen er vandaag zo graag bij horen

ik laat ze vrij
weet dat de mooiste woorden
samen pronken en bouwen
aan verrukkelijke zinnen

ze smeden plannen
ik sluit mijn ogen
mijmer even
hoor hoe ze met veel geestdrift overleggen
om even later een nieuw gedicht te dichten

vraag me nog eens hoe ik het doe
gewoon
heel doodgewoon

      ©      Merel

of het zou kunnen vroeg ik me af
was het een droom of toch iets meer

vanochtend keek ik met wakkere kijkers naar omhoog
een helderblauwe lucht
geen schaapwolkje kwam de kleur verstoren
tot je plots met witte vleugels van de hoop
tussen het hemelsblauw je blonde lokken
met de wind liet spelen

je stak je hand omhoog
ik wuifde even terug
en tranen verdampten in de zon

        ©    Merel

was het een droom vannacht
een streling van de herinnering
of kwam hoe het zou kunnen zijn
mijn gemoed heel even sussen

het ochtendlicht speelde met de duisternis
eenzaam verdween het zwart
en kleurde alles in het licht
een laatste ster bleef even hangen
knipoogde eens naar mij
plots was het alsof ik droomde
er kwam een gouden regenboog
een meisje lief en klein
huppelde van de ster naar een schaapjeswolk

ze wuifde en het was alsof ze riep
ben je me nog niet vergeten
en heel even zag ik een gouden aureool
werd het meisje plots een jonge vrouw

ik huiverde
knipperde met mijn ogen
wat bleef was het spelen van het ochtendlicht

meisje lief
zou het kunnen
dat jij heel even naar me wuifde

   ©  Merel

                          Voor Petra het kindje van mijn nicht.
                          Vandaag zou ze jarig geweest zijn 
                          Het lot besliste anders, ze blijft voor altijd een kleutertje


ben jij de fonkel van die ene ster
die naar me knipoogt in de donkere nacht
ben je soms een vergeet-mij-nietje
zodat je herinnering steeds bij me blijft

misschien ben je wel de witte vlinder
heel lieflijk vloog hij langs me heen
bleef even op mijn schouder rusten
en een warmte kwam heel diep in mij

lief meisje met je gouden lokken
klein en speels
een kleutertje om nooit te vergeten
waarom

na al die jaren voelt de pijn nog steeds
alsof je gisteren bent weg gegaan
waarom lief meisje bleef je klein
en werd je nooit gewoon een vrouw

     ©      Merel

opnieuw dwaal ik door je gedachten
en mijmer met je mee
ik voel me weer een kind
in de wereld van je fantasie
als een merel vlieg ik in het rond
tot ik mijn plekje vind in de ochtendzon
en stille woorden tot me spreken

ik probeer je te begrijpen
en als ik tussen de regels lees
proef ik flarden van je pijn
maar meer dan dat
voel ik de sterkte die in je woont
hoe je stil staat bij het aanvaarden
gesterkt door je geloof
sereen wacht op dat wat komt

       ©    Merel

daar zat hij geduldig te wachten
buiten op het terras maakte hij het zich gemakkelijk
schoof een stoel wat dichterbij
keek mijmerend met ellebogen steunend op de tafel
naar de deur tot ik eindelijk naar buiten kwam

ik had je niet verwacht
was alles wat ik nog kon mompelen
en dacht aan de geschreven woorden
zo lang bewaard en innig in mijn ziel gekoesterd
verdwenen waren ze
ik wist niet dat ze oplosbaar waren in het niets
overtuigd dat ik ze voor eeuwig kon bewaren
liet ik ze met een gerust geweten voor heel even rusten

en hij daar buiten in mijn lievelingsstoel
zei heel duidelijk zijn naam

loslaten

eens, zo sprak hij
moest het gebeuren

   ©    Merel

nu gevoelens werden gewist
bleef alleen een blanco ruimte
het bewijs van wat ooit was
de woorden die ze steeds weer las

alles is voorgoed verdwenen

    ©    Merel

een zomerdag in juli
striemende regen gijzelt je in het huis
windvlagen gieren om je oren
je knippert met je ogen
en denkt het zou november kunnen zijn

wat doe je dan op een koude vervelende dag

je schrijft een gedicht
hoe de zomer zomert
het mediterraans klimaat maakt je lui
je smaakpapillen proeven zongerijpte tomaten
met zwoele stem schreeuwen terrasjes
ik zie je zitten
en nodigen je met al hun charme uit

een wijnfles loopt je achterna
ik sta koud , lekker koel
en dromend nip je aan een glaasje wijn
terwijl je in je hangmat
de zonnestralen met je huid laat spelen
en iemand zachtjes strelend zonnecrème op je smeert
een luchtig boek ligt in het gras te wachten
je ziet wel wanneer je leest
nu wordt je loom
en vallen je ogen bijna dicht

straks
als de avond stilaan komt
duik je in je blootje in het zwembad
om even later een plons te horen

je ruikt de passie
twee lichamen
minstrelen in het water van genot
tot het intieme liefdespel zijn climax schreeuwt

en je weet gewoon
dit is een subliem einde na een gloeiend hete zomerdag

       ©     Merel

nog een laatste maal zag ze
hoe de eenden watergolvend
in de rivier van kalmte zwommen
de brug heupwiegde boven het water
en twee reigers vlogen boven in de lucht

de rust verteerde haar spinsels
met zachte stem sprak het goed gevoel tot haar

tijd tikte op haar schouder
ze kon de druk weer aan

     ©      Merel

laat me als een vogel vliegen
hoog in de blauwe lucht
voor even wil ik je verlaten
in gedachten dromen
zweven naar het niemandsland

met mijn gebroken vleugels van de pijn
wil ik het verdriet begraven
op een plek waar niemand je kan kraken
onder een gouden parasol van zonnestralen
zing ik het lied van vervlogen dagen

tussen de gele koren halmen
zoek ik voedsel voor mijn geest
ik wil leven
zo maar vliegen
niet meer denken
graantjes stelen van vandaag

morgen kom ik wel terug
met sterke vleugels
en een snavel
die heel luid een deuntje fluit

   ©     Merel

ik had je opgeborgen
in mijn bruine schoudertas
helemaal onderaan
in een piepklein doosje
liet ik je dromen

af en toe
wist je te ontsnappen
sprong je even
uit je veilig plekje
keek je dromend
in het rond

je begon zowaar te praten
over hoe het vroeger was
en wat ooit zou komen
op een mooie lentedag

om dan plots weer
even snel
te kiezen voor
geborgenheid

tot op een dag
je verdween
ik wachtte
tevergeefs

mijn droom
kwam nooit
terug

 ©  Merel

dan wil ik verdwalen in de liefde
verwonderd wezen
en je blik aanschouwen

 tintelen van verlangen
de fluister van genot
sterren plukken
maanlicht speelt een vrolijk spel

nu stormt de wind door het huis
natte tranen bevloeien wangen
heimwee siddert van begeerte

als voetstappen het pad betreden
stolt de laatste traan
en wordt een parel van plezier

soms wil je het leven grijpen
maar het gaat je steeds voorbij
als een dolende pelgrim
zoek je naar rechtdoor in je gedachten
je wringt je door de bochten van het ongeloof
en hoopt het wandelpad te vinden

pijnobstakels bouwen een versperring
gedrilde soldaten houden parmantig de wacht
je voelt het beven van het besef
als onbereikbaar je in zijn armen neemt

                   Merel @