Maandag 30 juli 2007
Nu
nu gevoelens werden gewist
bleef alleen een blanco ruimte
het bewijs van wat ooit was
de woorden die ze steeds weer las
alles is voorgoed verdwenen
© Merel
een zomerdag in juli striemende regen gijzelt je in het huis windvlagen gieren om je oren je knippert met je ogen en denkt het zou november …
een zomerdag in juli
striemende regen gijzelt je in het huis
windvlagen gieren om je oren
je knippert met je ogen
en denkt het zou november kunnen zijn
wat doe je dan op een koude vervelende dag
je schrijft een gedicht
hoe de zomer zomert
het mediterraans klimaat maakt je lui
je smaakpapillen proeven zongerijpte tomaten
met zwoele stem schreeuwen terrasjes
ik zie je zitten
en nodigen je met al hun charme uit
een wijnfles loopt je achterna
ik sta koud , lekker koel
en dromend nip je aan een glaasje wijn
terwijl je in je hangmat
de zonnestralen met je huid laat spelen
en iemand zachtjes strelend zonnecrème op je smeert
een luchtig boek ligt in het gras te wachten
je ziet wel wanneer je leest
nu wordt je loom
en vallen je ogen bijna dicht
straks
als de avond stilaan komt
duik je in je blootje in het zwembad
om even later een plons te horen
je ruikt de passie
twee lichamen
minstrelen in het water van genot
tot het intieme liefdespel zijn climax schreeuwt
en je weet gewoon
dit is een subliem einde na een gloeiend hete zomerdag
© Merel
nog een laatste maal zag ze hoe de eenden watergolvend in de rivier van kalmte zwommen de brug heupwiegde boven het water en twee reigers vl…
nog een laatste maal zag ze
hoe de eenden watergolvend
in de rivier van kalmte zwommen
de brug heupwiegde boven het water
en twee reigers vlogen boven in de lucht
de rust verteerde haar spinsels
met zachte stem sprak het goed gevoel tot haar
tijd tikte op haar schouder
ze kon de druk weer aan
© Merel
mijn woorden nemen vakantie het dichten wordt opzij gezet wie ben ik om neen te zeggen gevoelens mogen even rusten emoties kiezen een adempa…
mijn woorden nemen vakantie
het dichten wordt opzij gezet
wie ben ik om neen te zeggen
gevoelens mogen even rusten
emoties kiezen een adempauze
geef mij maar even stilte
ik zoek een plekje in de natuur
om even mezelf terug te vinden
dan kom ik zaterdag heel zeker
met weer een nieuw gedicht
© Merel
laat me als een vogel vliegen
hoog in de blauwe lucht
voor even wil ik je verlaten
in gedachten dromen
zweven naar het niemandsland
met mijn gebroken vleugels van de pijn
wil ik het verdriet begraven
op een plek waar niemand je kan kraken
onder een gouden parasol van zonnestralen
zing ik het lied van vervlogen dagen
tussen de gele koren halmen
zoek ik voedsel voor mijn geest
ik wil leven
zo maar vliegen
niet meer denken
graantjes stelen van vandaag
morgen kom ik wel terug
met sterke vleugels
en een snavel
die heel luid een deuntje fluit
© Merel
ik had je opgeborgen in mijn bruine schoudertas helemaal onderaan in een piepklein doosje liet ik je dromen af en toe wist je te ontsnappen …
ik had je opgeborgen
in mijn bruine schoudertas
helemaal onderaan
in een piepklein doosje
liet ik je dromen
af en toe
wist je te ontsnappen
sprong je even
uit je veilig plekje
keek je dromend
in het rond
je begon zowaar te praten
over hoe het vroeger was
en wat ooit zou komen
op een mooie lentedag
om dan plots weer
even snel
te kiezen voor
geborgenheid
tot op een dag
je verdween
ik wachtte
tevergeefs
mijn droom
kwam nooit
terug
© Merel
dan wil ik verdwalen in de liefde verwonderd wezen en je blik aanschouwen tintelen van verlangen de fluister van genot sterren plukken maan…
dan wil ik verdwalen in de liefde
verwonderd wezen
en je blik aanschouwen
tintelen van verlangen
de fluister van genot
sterren plukken
maanlicht speelt een vrolijk spel
nu stormt de wind door het huis
natte tranen bevloeien wangen
heimwee siddert van begeerte
als voetstappen het pad betreden
stolt de laatste traan
en wordt een parel van plezier
soms wil je het leven grijpen maar het gaat je steeds voorbij als een dolende pelgrim zoek je naar rechtdoor in je gedachten je wringt je do…
soms wil je het leven grijpen
maar het gaat je steeds voorbij
als een dolende pelgrim
zoek je naar rechtdoor in je gedachten
je wringt je door de bochten van het ongeloof
en hoopt het wandelpad te vinden
pijnobstakels bouwen een versperring
gedrilde soldaten houden parmantig de wacht
je voelt het beven van het besef
als onbereikbaar je in zijn armen neemt
Merel @
mijn liefste lief vannacht droomde ik hoe je dicht bij me kroop mijn koude lichaam verwarmde met je hartstocht het bliksemde in mij mijn het…
mijn liefste lief
vannacht droomde ik
hoe je dicht bij me kroop
mijn koude lichaam
verwarmde met je hartstocht
het bliksemde in mij
mijn hete lippen gloeiden
en zochten kussen zoenend je mond
ik droomde
hoe we samen liefde speelden
ik voelde
hoe het puntje van je tong
zachtjes mijn oorlel streelde
en me deed huiveren van verlangen
een tinteling die pijlsnel
mijn lichaam zinnenprikkelend
om nog meer liet vragen
passioneel en wellustig
verloor ik mezelf
schreeuwend van genot
bereikte extase het hoogtepunt
tot een vroege merel me wakker floot
ver weg was plots mijn droom
Merel @
dan keek ze naar de zee van nooit geweten verloor de greep met de werkelijkheid en fluisterde vergeten klanken met hoe het ooit was …
dan keek ze naar de zee van nooit geweten
verloor de greep met de werkelijkheid
en fluisterde vergeten klanken met
hoe het ooit was
Merel @
als ze haar ogen sluit in het diepste van de stilte kruipt het willen naast zich legt en wacht op het verlangen komt uit de helderblauwe luc…
als ze haar ogen sluit
in het diepste van de stilte kruipt
het willen naast zich legt
en wacht op het verlangen
komt uit de helderblauwe lucht
een witte wolk naar haar toe
behoedzaam neemt hij haar mee
naar daar waar ze zou willen zijn
eventjes voelt ze zich de eregast
klanken van wereldse muziek bekoren
ze ziet hoe de terrassen zich vullen
met een zee van zomerse mensen
op de melodie van niets moet vandaag
dansen ze gelukzalig in het rond
het geroezemoes streelt haar oren
voorzichtig proeft ze van de sfeer van het genieten
tot de wolk haar dromen wakker schudt
en ze mijmerend naar de verte staart
Merel @
wanhopig bladert God in zijn boek vertwijfeld zoekt hij de verleden tijd stond het geprogrammeerd ergens in een lentemaand had Hij dit werke…
wanhopig bladert God in zijn boek
vertwijfeld zoekt hij de verleden tijd
stond het geprogrammeerd
ergens in een lentemaand
had Hij dit werkelijk gewild
of werd Hij oud
draaide Hij toevallig aan de verkeerde knop
Hij zoekt naar een schakelaar
die licht brengt in de gekwetste ogen
denkt aan een mirakel
maar is vergeten hoe genezen ook weer gaat
Hij roept de engelenraad bij elkaar
samen kneden ze een wonder
maar de engel van de tijd schudt krampachtig neen
en beweert dat voorbije tijd nooit terugkomt
onthutst kijkt God naar wat niet mocht zijn
weent gouden tranen in de vallei die hij de aarde noemt
Merel @
jij daar
ik zie je denken
ja jij
toevallig vond ik je brief
de woorden die je schreef
bleven hangen
ergens onderweg
vlak bij de regenboog
waarom ik me bukte
en je in mijn handen nam
een kraakwit blad
zonder woorden of verborgen zinnen
vraag het me niet
ik wou van jou een propje maken
tot de wind heel innig met woorden speelde
ze liet vallen op je maagdelijkheid
en ik je gedachten las
wees niet bang
ik koester ze heel dicht bij mij
ze blijven veilig opgeborgen
wat ik je zeggen wou
ik stuur je vlug een knipoog
met een klein begrijphetwelletje erbij
Merel @
mama
doe het licht eens aan
donker kneedt rare knopen in mijn maag
mama
waar blijf je toch
het donkert in mijn hoofd
en ik ben bang
Merel @
een vrolijk nootje botste tegen een verdrietig deuntje kon niet begrijpen hoe het kon gebeuren zo'n triestig melodietje was niets voor hem w…
een vrolijk nootje
botste tegen een verdrietig deuntje
kon niet begrijpen
hoe het kon gebeuren
zo'n triestig melodietje
was niets voor hem
wat kon hij doen
om het deuntje op te fleuren
misschien een weense wals
hij nam het deuntje bij haar noten
samen walsen op de notenbalk
niet te vlug
wist ze te vertellen
dat draaien is helemaal
niets voor mij
fluit liever een liefdesliedje
misschien verdrink ik dan niet in mijn verdriet
hij twijfelde even
bracht zijn notenlippen
op haar notenklanken
kuste vurig
en het verdrietig deuntje
kleurde rode wangennoten
en werd zowaar verliefd
er is hartstocht dat met verlangen spreekt en de wind die teder met mijn zinnen speelt er is de huiver diep in mij de kriebel als je naar me…
er is hartstocht
dat met verlangen spreekt
en de wind die teder
met mijn zinnen speelt
er is de huiver diep in mij
de kriebel als je naar me kijkt
een rilling brengt me van de wijs
dan komt het beven van mijn stem
als een minnaar kom je dichterbij
een knetterend vuur bespeelt de passie
als een schokgolf gaan we op en neer
glijdend in de natte zaligheid
twee lichamen verstrengeld in elkaar
als een klein bang vogeltje kwam je naast me zitten ineen gedoken kroop je angstig in jezelf toen ik je vroeg hoe je je voelde zag je het we…
als een klein bang vogeltje
kwam je naast me zitten
ineen gedoken
kroop je angstig in jezelf
toen ik je vroeg
hoe je je voelde
zag je het wel zitten
thuiskomen
was geen hindernis voor jou
toch verkrampte je
ogen staarden in het niets
wanhoop schreef zorgen op je gelaat
ik had met je te doen
wou je troostend in mijn armen sluiten
maar ik kon niet anders
dan je loslaten
gekwetste vleugels keerden terug
ik wist niet dat het nest je kraakte
anders was ik met je meegegaan
je kwam met je lieve lach verkrampte lippen aarzelden even hoorden hoe je schaterde en als een wonder toverde je een glimlach op het gelaat…
je kwam
met je lieve lach
verkrampte lippen
aarzelden even
hoorden hoe je schaterde
en als een wonder
toverde je
een glimlach op het gelaat
als een tornado
bracht ze storm in je hoofd
je werd stil
een beetje bang
deed een stap terug
tot je
als een windekind
met het avondlicht verdween
en 's morgens verstokte lippen het niet begrepen
verliefdheid heeft zijn gevoelens bijeen geroepen netjes in de koffer gelegd en met een klap het deksel dicht gedaan hij wrijft zich in de h…
verliefdheid heeft zijn gevoelens bijeen geroepen
netjes in de koffer gelegd
en met een klap het deksel dicht gedaan
hij wrijft zich in de handen
dit was het dan
een zoen
vergeet het maar
daar sta je dan verdwaasd te kijken
liefde heeft je in de steek gelaten
emoties dolen in de tuin van verwarde spinsels
losgelaten
vinden ze geen weg terug
tot ze de vijver van verdriet ontmoeten
zullen we verdrinken
zinken in het niets
ze twijfelen nog even
misschien . . .
als een pas ontloken bloem proefde ze van het nieuwe leven de tuin van het alledaagse opende de poort van de ontdekking voorzichtig zette ze…
als een pas ontloken bloem
proefde ze van het nieuwe leven
de tuin van het alledaagse
opende de poort van de ontdekking
voorzichtig zette ze een stap naar buiten
ontdekte een park zo veel groter
dan het tuintje van haar jeugd
nieuwsgierig zocht bevrediging
nam haar mee naar het pad van de hartstocht
ze hoorde hoe de vruchten van de passie
vol verlangen tot haar spraken
de ogen van de tederheid lokten haar
naar het intieme plekje in het bos
dartel als een veulen speelde ze met de liefde
als een jonge vrouw telde ze rode sprietjes in het gras
© Merel
3 reacties op dit bericht
Héél mooie gedichten lees ik hier , Merel!
Een
graag weer komen bijlezen merel