Woensdag 18 juli 2007
Droombeeld
als ze haar ogen sluit
in het diepste van de stilte kruipt
het willen naast zich legt
en wacht op het verlangen
komt uit de helderblauwe lucht
een witte wolk naar haar toe
behoedzaam neemt hij haar mee
naar daar waar ze zou willen zijn
eventjes voelt ze zich de eregast
klanken van wereldse muziek bekoren
ze ziet hoe de terrassen zich vullen
met een zee van zomerse mensen
op de melodie van niets moet vandaag
dansen ze gelukzalig in het rond
het geroezemoes streelt haar oren
voorzichtig proeft ze van de sfeer van het genieten
tot de wolk haar dromen wakker schudt
en ze mijmerend naar de verte staart
Merel @
wanhopig bladert God in zijn boek vertwijfeld zoekt hij de verleden tijd stond het geprogrammeerd ergens in een lentemaand had Hij dit werke…
wanhopig bladert God in zijn boek
vertwijfeld zoekt hij de verleden tijd
stond het geprogrammeerd
ergens in een lentemaand
had Hij dit werkelijk gewild
of werd Hij oud
draaide Hij toevallig aan de verkeerde knop
Hij zoekt naar een schakelaar
die licht brengt in de gekwetste ogen
denkt aan een mirakel
maar is vergeten hoe genezen ook weer gaat
Hij roept de engelenraad bij elkaar
samen kneden ze een wonder
maar de engel van de tijd schudt krampachtig neen
en beweert dat voorbije tijd nooit terugkomt
onthutst kijkt God naar wat niet mocht zijn
weent gouden tranen in de vallei die hij de aarde noemt
Merel @
jij daar
ik zie je denken
ja jij
toevallig vond ik je brief
de woorden die je schreef
bleven hangen
ergens onderweg
vlak bij de regenboog
waarom ik me bukte
en je in mijn handen nam
een kraakwit blad
zonder woorden of verborgen zinnen
vraag het me niet
ik wou van jou een propje maken
tot de wind heel innig met woorden speelde
ze liet vallen op je maagdelijkheid
en ik je gedachten las
wees niet bang
ik koester ze heel dicht bij mij
ze blijven veilig opgeborgen
wat ik je zeggen wou
ik stuur je vlug een knipoog
met een klein begrijphetwelletje erbij
Merel @
mama
doe het licht eens aan
donker kneedt rare knopen in mijn maag
mama
waar blijf je toch
het donkert in mijn hoofd
en ik ben bang
Merel @
een vrolijk nootje botste tegen een verdrietig deuntje kon niet begrijpen hoe het kon gebeuren zo'n triestig melodietje was niets voor hem w…
een vrolijk nootje
botste tegen een verdrietig deuntje
kon niet begrijpen
hoe het kon gebeuren
zo'n triestig melodietje
was niets voor hem
wat kon hij doen
om het deuntje op te fleuren
misschien een weense wals
hij nam het deuntje bij haar noten
samen walsen op de notenbalk
niet te vlug
wist ze te vertellen
dat draaien is helemaal
niets voor mij
fluit liever een liefdesliedje
misschien verdrink ik dan niet in mijn verdriet
hij twijfelde even
bracht zijn notenlippen
op haar notenklanken
kuste vurig
en het verdrietig deuntje
kleurde rode wangennoten
en werd zowaar verliefd
er is hartstocht dat met verlangen spreekt en de wind die teder met mijn zinnen speelt er is de huiver diep in mij de kriebel als je naar me…
er is hartstocht
dat met verlangen spreekt
en de wind die teder
met mijn zinnen speelt
er is de huiver diep in mij
de kriebel als je naar me kijkt
een rilling brengt me van de wijs
dan komt het beven van mijn stem
als een minnaar kom je dichterbij
een knetterend vuur bespeelt de passie
als een schokgolf gaan we op en neer
glijdend in de natte zaligheid
twee lichamen verstrengeld in elkaar
als een klein bang vogeltje kwam je naast me zitten ineen gedoken kroop je angstig in jezelf toen ik je vroeg hoe je je voelde zag je het we…
als een klein bang vogeltje
kwam je naast me zitten
ineen gedoken
kroop je angstig in jezelf
toen ik je vroeg
hoe je je voelde
zag je het wel zitten
thuiskomen
was geen hindernis voor jou
toch verkrampte je
ogen staarden in het niets
wanhoop schreef zorgen op je gelaat
ik had met je te doen
wou je troostend in mijn armen sluiten
maar ik kon niet anders
dan je loslaten
gekwetste vleugels keerden terug
ik wist niet dat het nest je kraakte
anders was ik met je meegegaan
je kwam met je lieve lach verkrampte lippen aarzelden even hoorden hoe je schaterde en als een wonder toverde je een glimlach op het gelaat…
je kwam
met je lieve lach
verkrampte lippen
aarzelden even
hoorden hoe je schaterde
en als een wonder
toverde je
een glimlach op het gelaat
als een tornado
bracht ze storm in je hoofd
je werd stil
een beetje bang
deed een stap terug
tot je
als een windekind
met het avondlicht verdween
en 's morgens verstokte lippen het niet begrepen
verliefdheid heeft zijn gevoelens bijeen geroepen netjes in de koffer gelegd en met een klap het deksel dicht gedaan hij wrijft zich in de h…
verliefdheid heeft zijn gevoelens bijeen geroepen
netjes in de koffer gelegd
en met een klap het deksel dicht gedaan
hij wrijft zich in de handen
dit was het dan
een zoen
vergeet het maar
daar sta je dan verdwaasd te kijken
liefde heeft je in de steek gelaten
emoties dolen in de tuin van verwarde spinsels
losgelaten
vinden ze geen weg terug
tot ze de vijver van verdriet ontmoeten
zullen we verdrinken
zinken in het niets
ze twijfelen nog even
misschien . . .
als een pas ontloken bloem proefde ze van het nieuwe leven de tuin van het alledaagse opende de poort van de ontdekking voorzichtig zette ze…
als een pas ontloken bloem
proefde ze van het nieuwe leven
de tuin van het alledaagse
opende de poort van de ontdekking
voorzichtig zette ze een stap naar buiten
ontdekte een park zo veel groter
dan het tuintje van haar jeugd
nieuwsgierig zocht bevrediging
nam haar mee naar het pad van de hartstocht
ze hoorde hoe de vruchten van de passie
vol verlangen tot haar spraken
de ogen van de tederheid lokten haar
naar het intieme plekje in het bos
dartel als een veulen speelde ze met de liefde
als een jonge vrouw telde ze rode sprietjes in het gras
© Merel
zij neemt vakantie in haar hart kan de vergrijzing niet meer volgen voelt zich onbegrepen alsof klein niet groot mag zijn de spanning snijdt…
zij neemt vakantie in haar hart
kan de vergrijzing niet meer volgen
voelt zich onbegrepen
alsof klein niet groot mag zijn
de spanning snijdt gevaarlijk in haar hoofd
scherpe tongen schreeuwen boze taal
zij vraagt niet veel maar zelfs dat
is blijkbaar soms te hoog gegrepen
en hij voelt het bonzen in zijn lijf
roept een halt naar de vochtige ogen
zijn hand beeft nu zijn geliefde
met een adempauze de nacht in gaat
dan keek ze naar buiten zag hoe het zonnelicht ontwaakte en met gouden vleugels haar ijskoud gevoel ontdooide door het open raam snoof ze de…
dan keek ze naar buiten
zag hoe het zonnelicht ontwaakte
en met gouden vleugels
haar ijskoud gevoel ontdooide
door het open raam
snoof ze de geur
van pas geboren bloemen
het tjilpen van de ringmus
bracht haar in vervoering
iets in haar begon te leven
en de zon vroeg met zachte stem
"zal ik bij je blijven
voor altijd
of voor heel even"
"als dit het toppunt van genieten is"
fluisterde ze
"blijf dan voor heel even,
maar kom terug morgen in de vroege ochtend
en overmorgen en al die andere dagen . . . "
© Merel
als je nog aan me denkt stuur dan een vredesduif misschien kom ik ooit terug nu laat ik je nog alleen voel geen heimwee knagen er is geen ge…
als je nog aan me denkt
stuur dan een vredesduif
misschien kom ik ooit terug
nu laat ik je nog alleen
voel geen heimwee knagen
er is geen gemis van wat ooit was
mijn bootje dobbert rustig verder
het woelige is bij jou gebleven
ik voel me thuis hier tussen
de stille waters aan de zee
heel alleen verdrink ik in mijn pijn
als een wassende gestalte
zal ik verrijzen en sterke stappen
zetten in het natte zand
ik beloof je niets
maar als de vredesduif
voor je raam zijn vreugde zingt
weet dan dat ik naar je verlang
dan verneemt de vrouw hoe de akkoorden met de verkeerde genen spelen het schuldgevoel komt naast haar staan spreekt met harde taal verdriet …
dan verneemt de vrouw
hoe de akkoorden
met de verkeerde genen spelen
het schuldgevoel komt naast haar staan
spreekt met harde taal
verdriet tekent vrouwenogen
huilt splinters met de moeder
alsof het gisteren was herinnert ze zich die allereerste keer de droom kwam schoorvoetend haar zinnen strelen het koesterde haar goed gevoel…
alsof het gisteren was
herinnert ze zich die allereerste keer
de droom kwam schoorvoetend
haar zinnen strelen
het koesterde haar goed gevoel
ze nam hem teder in haar armen
wiegde hem in slaap
en in het bed van goede nacht
droomde ze de toekomst
die rooskleurig naar haar lachte
ze had plannen bijeen gespaard
de weg voorzichtig uitgestippeld
ze mijmerde
blozend zag ze hoe ze de hoofdrol speelde
en de droom in de loge applaudisseerde
nu is ze ademloos
ziet hoe uit haar luchtkasteel
zuchtend van ontgoocheling
langzaam adem ontsnapt
de droom geeft niet op
wiegt haar onrust in slaap
fluistert stille woorden
en weeft voor haar een nieuwe droom
vaarwel festival keiharde rockmuziek campingplaats vrienden in de tent terug van weg geweest kleine oogjes weinig slaap verbrande neus modde…
vaarwel festival
keiharde rockmuziek
campingplaats
vrienden in de tent
terug van weg geweest
kleine oogjes
weinig slaap
verbrande neus
moddervlekken
reuze honger
vuile was
maar vooral
fantastische herinneringen
veel verhalen
en een goed gevoel
gisteren zag hij zijn vriendinnetje terug
vandaag slaapt mijn zoon lekker lang uit
Afscheid
dit is het eindpunt naar een nieuw begin nog eenmaal kijkt hij achterom voelt heimwee knagen nu hij het gevoel moet achterlaten…
Afscheid
dit is het eindpunt
naar een nieuw begin
nog eenmaal kijkt hij achterom
voelt heimwee knagen
nu hij het gevoel moet achterlaten
afgesloten
staat in zijn hoofd geschreven
komt nooit terug
de rust die hij ontmoette
bij het binnenstappen van de poort
een groene oase die je zinnen prikkelde
voorbij
voorgoed vaarwel
naast hem staat de vrouw
die als een moeder zoveel jaren
zorgde voor haar grote kroost
ook zij gaat weg
het is goed geweest
vol verwachting begroet ze haar nieuwe tijd
die met een knipoog naar haar wuift
zij is dapper
begint een nieuwe fase zonder angst
flitst het in zijn gedachten
zij was het klopje op mijn schouder
de engel die me bewaakte
afscheid nemen doet een beetje pijn
ook ik wil dapper zijn
weet nog niet echt hoe het moet
maar het komt wel goed
ze droomde een gedicht
werd wakker gekust door haar goede fee
die haar meenam naar een zee van geluk
golven van tederheid streelden haar zinnen
de zon speelde met zijn stralen op haar blote huid
ze danste door een wereld zonder zorgen
plukte wilde rozen in het veld van begeerte
en dronk gretig aan de fontein van de liefde
de zonsondergang schilderde voor haar
een romantisch tafereel waarbij ze ingetogen
luisterde naar Mozart's Kleine Nachtmuziek
in de huiver van de ontroering
nestelde ze zich in de zetel van het goed gevoel
Merel @
kom stille vrouw genoeg getreurd veeg je zwarte spinsels weg voordat ze je verzieken begraaf je muizenissen nu voorgoed ze hebben je te lang…
kom stille vrouw
genoeg getreurd
veeg je zwarte spinsels weg
voordat ze je verzieken
begraaf je muizenissen nu voorgoed
ze hebben je te lang gekweld
ergens onder de harde woorden
laat je de pijn maar rusten
samen met het verdriet
mag het verdrinken in het eigen nat
donker is niet echt zo donker
de maan kijkt op je neer
zie hoe de sterren naar je fonkelen
straks breekt de lucht weer open
ergens is er nog een weg
die minder kronkelt dan voorheen
een mens staat je op te wachten
aan het einde van de horizon
de lach verbrijzelt al je zorgen
je bent niet meer alleen
de geur blijft hangen als vers gemalen peper prikkelt het je zinnen je blik kijkt over je schouder alsof je zintuig de herinnering wil vange…
de geur blijft hangen
als vers gemalen peper
prikkelt het je zinnen
je blik kijkt over je schouder
alsof je zintuig de herinnering
wil vangen en bewaren
in de bloesems van de tederheid
even werd je verlangen een
blauwe hemel met witte vogels
vloog je mee naar een wereld
waar gouden harpen voor je zongen
en elfjes dansten met de rozen
je snoof intens van het goed gevoel
maar wist : dit blijft niet duren
nu zie je weemoed naast je huilen
de wind neemt je herinnering mee
de geur die je zo graag wil bewaren
vermengt zich met de hemelsluizen
als een eenzame wandelaar
ploeter je verder in de modderbrij
1 reactie op dit bericht
hallo
zoals altijd : heel mooi