Een merel

acht letters horen hoe de vrouw
met stil gefluister tot de bloemen spreekt
de stem is hees
en klanken klinken moe
zelfs de ogen vallen bijna dicht

ze maken plannen
toveren met letters
tot het juiste woord met blije lach
ziet hoe de vrouw glundert van verlangen

ze voelt zich opgelucht
rent naar boven en begint al vast te pakken

dit is het juiste woord 
juichen ze
samen staan we netjes in de rij
en schenken haar "vakantie"

         ©   Merel

er broeit iets
de wereld houdt zijn adem in
het verlangen voelt hoe hartstocht borrelt

nog even
en de liefde komt met al zijn passie
de vrouw dempt alvast het licht

met een glimlach op haar mond
en gesloten ogen
streelt ze haar lichaam
maakt het warm voor het liefdesspel

            ©  Merel

zolang ik leef zal ik reizen
in het diepste van mijn zijn
zoals graven in het onderbewuste
en hopen mezelf te ontdekken
het zoeken kent geen grens
neemt me bij de arm
en pluist me uit
tot de laatste vezel van mijn ziel

soms wil ik stoppen
niet meer dolen
gewoon verder gaan zonder woelen
maar helaas ik heb mezelf nog niet gevonden
en bots met opgeheven armen
tegen de muur van het niet begrijpen
de harde werkelijkheid is niet op te rapen
veel te zwaar om alleen te dragen

ik wroet verder in de ondergrond
pel de lagen een voor een
maar mijn ik
kom ik nergens tegen

           ©   Merel

              

 

ze kwam een vrolijk sprookje tegen
eentje met een prins en een prinses
het kon niet zij
het liep zo maar langs haar voorbij

al haar moed had ze bijeen gezocht
met snelle passen liep ze naar het sprookje
loop niet weg
blijf hier bij mij
ik zoek een sprookje
waar ik in kan geloven

het sprookje gaf een vluchtige zoen
streek de haren uit haar ogen
ach vrouwtje toch ik kan niets voor je doen
de sprookjesfee is ziek en wil niet meer
ik zoek nu zelf naar een happy end

                      ©   Merel

als vuur vonken woorden uit haar mond
kleine sintels raken de verbijstering
die met dicht geknepen keel
geen woorden weet te vinden

ze beeft en haar verschroeide geest
zoekt een schuilplaats naast verstomming
een droom spat uit elkaar
nu het lied een afscheid zingt

in de schaduw van de oude eik
verscheurt ze de liefdevolle dagen

als ooit de oude eik opnieuw zal bloeien
graaft ze in het verleden
en plant een nieuw begin

          ©   Merel

met schaamrood op haar wangen
stapt ze uit haar droom
zonder schroom
speelde ze de hoofdrol
in het intieme spel
van pure sensuele erotiek

vurige kussen fluisteren
lieve woordjes in haar oor
tintelingen rillen langzaam naar omlaag
huiverend
indrukwekkend
klamme huid zweet hete druppels
op het gloeiend lijf
handen kneden doelbewust
een weg naar het meest intieme
vingers spelen met het warmste plekje
verborgen tussen plakkerige dijen

niet te stillen drift
twee bonkende lichamen
schokkend op en neer
tot de verzadiging
het hoogtepunt bereikt
en ze in een roes van nagenieten
de werkelijkheid heel even vergeet

            ©   Merel

ze had haar witte jurk aan
zocht tussen wolken
naar een sprankel hoop
ze zag alleen maar monsters
en twijfel viel in haar schoot

ze voelde donder borrelen
nu angst haar overviel
zij die voelde hoe hij zou blijven komen
ontmoette het verloren spel

ze wist niet dat hij naar haar keek
en genoot van haar verdriet

         ©   Merel

soms rennen uren je voorbij
dagen worden maanden
je leeft en denkt niet na
vergeet om even stil te blijven staan

je stapt in de trein van altijd haast
razendsnel rijdt hij voorbij
geen benul van tijd of plaats
steeds weer voorbij de plek van stilte

tot plots een wrang gevoel je geest doorboort
en je niet weet waar je leven is gebleven
alle ogenblikken die niet bestonden
omdat haast belangrijker was dan het beleven

bedenk dan maar
het is nog niet te laat om even stil te staan
pluk je tijd en streel hem als een schat
de klok tikt en tikt steeds verder weg

        ©   Merel

als ik je hoofd kon zijn
liet ik je gedachten praten
ze zitten opgesloten
in je vat van niet begrijpen
dan kon ik je even volgen
en weten hoe of wat je denkt

als ik je mond kon zijn
vertelde je me duizend dingen
een gesprek zo tussen jou en mij
ik wacht en hoop
je weet maar nooit
nu is er een vaag gemompel
een voor mij onverstaanbare taal

als ik je hart kon zijn
begreep ik je gevoelens
het is alsof je die niet kent
ze zitten diep in je gevangen
naar buiten brengen lukt je niet
je lijkt zo koud en hard als steen

als ik kon probeerde ik gewoon te begrijpen
ik doe het wel,
het lukt zo nu en dan
je bent zo duister
nog steeds na al die jaren
besef je het
ik weet het niet
je bent zoals je bent - een beetje anders
maar anders zijn heeft ook zijn charme

             ©   Merel

vannacht ben ik op pad geweest
dwalend langs de huizen
tot ik langs je venster kwam
je lag daar stil te slapen
een slaap van puur genieten
met een glimlach op je gelaat

mijn mantel van niet meer kunnen
heb ik naast je neergelegd

heel stiekem
ben ik met je geluk gaan lopen

         ©   Merel

misschien kun je het niet vatten
de woorden die ik naar je schreef
geloof me maar
een boodschap nestelde zich in mijn schoot
en bracht de waarheid tot bij mij

er is iemand die bij je blijft
ik weet het wel
het is zo moeilijk te begrijpen

misschien zit hij aan de overkant en stuurt
een blik van herkenning richting jou
of is het een engel met zijn gouden vleugels
die je vasthoudt met het touwtje van beschermen
waarom niet die ene ster in de donkere nacht
het lijkt alsof hij jou een knipoog stuurt
verbaasd kijk je naar de witte vlinder
die je schouder raakt en warmte in je brengt

er is zo veel dat zo maar uit het niets je weet te raken
er is dan ene iets
het blijft je zo nabij en gaat nooit dood

            ©   Merel

tussen gisteren en vandaag
heerste de nacht
hij had me in zijn greep
maaide mijn slaap weg

luister naar het geluid
mompelde de nacht

en ik luisterde
vreemde ritsels van niet thuisbrengen
dansten in mijn oren

wat vertelt je gepieker
fluisterde de nacht

gespannen
door verlamming overvallen,
lag ik daar te denken
mijn hoofd raakte barstensvol
tot ik schreeuwde

een wanhoopskreet
midden in de nacht

       ©   Merel

tussen gisteren en vandaag
zweven woorden
met de vleugels
van het niet begrijpen

ze spreken kwetsend
doen al eens pijn
maken je soms zo kleintjes

ze vliegen rond
als onverteerde resten
om ooit
zich ergens neer te nestelen

dan komt de jager van gerechtigheid
schiet ze neer met een enkel schot

woorden die niet meer spreken

           ©   Merel

in een verlaten steegje
ligt het winkeltje van het geluk
met je ogen dicht
mag je wat wensjes kopen

speciaal voor jou neem in een reuzengrote mand
loop ik langs de rekken van verlangen
zie de hoop in al zijn goedheid hangen
het geluk lacht me vriendelijk toe
grabbel maar in mijn grabbelton

het goed gevoel zit parmantig op een stoel
met een knipoog springt hij in mijn mand
een vriendelijk woord en wat geborgenheid
keuvelen aan de tafel van de liefde en de vriendschap
in een mooie doos zitten ze geduldig te wachten
tot je glansogen naar de inhoud kijken

heel speciaal heb ik het aanvaarden gekocht
zodat hindernissen samen met jou door het leven dansen

                             ©    Merel

eenzaam voelde zich hier thuis
in de hoek van uitgetelde dagen
de kilte vond gezelligheid
in het huis zo koud en zonder ziel

oud en moe
ineengedoken
zat ze op haar stoel
somber kleurde grijszwart
of was het nu zwartgrijs
wat deed het er nog toe

haar adem hijgde
liet af en toe een steekje vallen
en dacht
nu duurt het echt niet meer zo lang

hunkerend verlangde ze naar de overkant
haar leven was zo uitgeleefd
ze bad dat hij haar snel kwam halen

           ©  Merel

 

waarom niet even dansen
we hebben lang genoeg getreurd
nu de avond weer gaat komen
de zon sterft voor een dag
wil ik je hier ontmoeten
op het ritme van de nacht

ik laat de klanken spelen
een lied voor jou en mij
voel je mijn passie branden
de smaak van pure romantiek

ik neem je in mijn armen
je moet wel met me mee
op de hoogste tonen van verlangen
dansen we ons liefdesspel
tot we uitgeput van niet meer kunnen
een licht uitstralen in de donkere nacht

         ©  Merel

je treurt geen woorden
kijkt somber en ziet alleen
hoe laag hangende wolken
als een grijze massa de aarde overrompelen

ik zoek naar tranen
probeer ze op te vangen
maar je ogen weten niet wat huilen is

je mompelt binnensmond als ik je vraag
hoe het komt dat de rouw langs je voorbij gaat
het zijn dovemansoren die niet begrijpen
dat ik met wakker schudden naast je sta

tot ik om je huil
ik tel de niet uitgesproken woorden
en weet dat je mijn huilen niet begrijpt

            ©  Merel

ze verlangt naar hem
in haar droom ontmoeten ze elkaar
als het duister haar omarmt
wacht ze ongeduldig op het ochtendlicht
want als een nieuwe morgen wordt geboren
wandelt hij misschien weer door haar straat

ze trekt haar mooiste jurkje aan
twijfelt even
nog een knoopje open
of toch liever niet
speelt de wind losjes met haar krullen
misschien ziet hij liever een paardenstaart

met kloppend hart staart ze door het raam
nog even wachten
warempel hij is voorbij de hoek
zou ze durven
naar buiten rennen
en heel toevallig
 - sorry het was een ongeluk -
zo maar hem de weg versperren

morgen misschien
vandaag durft ze nog niet

     ©   Merel

ik raap een gekwetst ogenblikje op
zo pijnlijk zeker
ligt het verscholen tussen de doornhaag

ze kijkt met een oogje van niet begrijpen
verontschuldigt zich
en rent weg
een tedere blik is ze niet gewoon

ik loop haar achterna
praat met zachte stem
kus het zilte van haar tranen weg
blijf bij haar de ganse nacht

bij het ontwaken van het ochtendlicht
vertel ik het verhaal
hoe liefde alles overwint

           ©  Merel