Dans

je treurt geen woorden
kijkt somber en ziet alleen
hoe laag hangende wolken
als een grijze massa de aarde overrompelen

ik zoek naar tranen
probeer ze op te vangen
maar je ogen weten niet wat huilen is

je mompelt binnensmond als ik je vraag
hoe het komt dat de rouw langs je voorbij gaat
het zijn dovemansoren die niet begrijpen
dat ik met wakker schudden naast je sta

tot ik om je huil
ik tel de niet uitgesproken woorden
en weet dat je mijn huilen niet begrijpt

            ©  Merel

ze verlangt naar hem
in haar droom ontmoeten ze elkaar
als het duister haar omarmt
wacht ze ongeduldig op het ochtendlicht
want als een nieuwe morgen wordt geboren
wandelt hij misschien weer door haar straat

ze trekt haar mooiste jurkje aan
twijfelt even
nog een knoopje open
of toch liever niet
speelt de wind losjes met haar krullen
misschien ziet hij liever een paardenstaart

met kloppend hart staart ze door het raam
nog even wachten
warempel hij is voorbij de hoek
zou ze durven
naar buiten rennen
en heel toevallig
 - sorry het was een ongeluk -
zo maar hem de weg versperren

morgen misschien
vandaag durft ze nog niet

     ©   Merel

ik raap een gekwetst ogenblikje op
zo pijnlijk zeker
ligt het verscholen tussen de doornhaag

ze kijkt met een oogje van niet begrijpen
verontschuldigt zich
en rent weg
een tedere blik is ze niet gewoon

ik loop haar achterna
praat met zachte stem
kus het zilte van haar tranen weg
blijf bij haar de ganse nacht

bij het ontwaken van het ochtendlicht
vertel ik het verhaal
hoe liefde alles overwint

           ©  Merel

ze slikt woorden in
wat valt er nog te zeggen
als andere woorden kwetsend overkomen

ze heeft geleerd te zwijgen
misschien niet wijs
maar zoveel beter
dan woorden die rakelings
tegen andere woorden botsen

        ©  Merel

eerst moest ze spinrag ontwarren
dan kwam ze bij de grote antieke kast
onder het gewelfsel van de zolder
stond hij in zijn eentje te pronken
in het derde schuifje links onder
netjes opgestapeld
leefde haar pijnlijke herinnering

nog een keer wilde ze tasten
in de beelden van het verdriet
het schuifje klemde en bleef hangen
maar dat kleine beetje was reeds te veel
krakend van ouderdom
kreunde hij en sprak met krasse taal
zijn woorden kleurden haar gezicht spierwit
de pijn schoot letsels in het rond
en raakte haar gekwetste ziel

            ©  Merel

ik had je niet verwacht
toen ik dwalend met mijn gedachten
een afspraak maakte met de rust
de weg was een wildernis van takken
hij leidde me naar een plekje waarvan ik dacht
dat ik alleen zijn geheimen deelde

tot jij daar plots mijn rust verstoorde
vriendelijk zei dat je erbij kwam zitten
ik voelde me verward
dit was mijn veilige haven
een indringer hoorde hier niet thuis

ik zocht een uitweg
je vroeg me niet bang te zijn
wat ik zag was een deeltje van mezelf
mijn goed gevoel
de rust die ik hier vond 

        ©  Merel

een merel begroet woorden
in alle stilte ontmoeten ze
de beschermde haven van haar nest
onder haar vleugels mogen ze schuilen
als ze willen zal ze luisteren
ze blijven veilig in haar hart

ze kijkt woorden in de ogen
ziet de zielenpijn
proeft de smaak van het verdriet
ze mogen huilen
of even rusten
ze zal ze troosten
in slaap wiegen
tot ze gesterkt weer verder kunnen

           ©  Merel

mama
nu ben ik echt een grote jongen
het bloed spoot uit mijn wonde
en ik heb geen traan gelaten
het deed serieus wel pijn
toch hoorde je geen kick
de dokter gaf me een dikke spuit
maar ik was flink en heb niet eens geschreeuwd

mama
krijgen grote jongens nog een knuffel ? 

                ©  Merel

mijn droom vertel ik je morgen wel
vandaag wil ik even vragen hoe het met je gaat
ik sla de weg in van het begrijpen
beeld me in hoe het zou kunnen zijn die ene dag
toen jij

het zijn geen woorden die ik je vraag
geen verhaal van hoe het was
alleen het luisteren naar je gevoel
of je de zon vandaag ziet schijnen
en de hemelengelen van daarboven
de pluimen van hun vleugels
behoedzaam tot bij jou laten komen

ik dacht aan hoe het ooit was
jou stroom van tranen die ik op mocht rapen
vandaag zie ik de bodem van je rivier
en wens ik speciaal voor jou
een glimlach van herinneringen

               ©  Merel

het regent druppels van verdriet
mensen kijken naar de lucht
"het is maar een bui"
roepen ze
"ik zie hoopvol blauw"
ze juichen
leren een vreugdedans
ze zullen het verdriet verjagen
en alles voelt weer goed

de lucht wordt dreigend zwart
een zondvloed van verdriet
stoort zich niet aan de mens

wolken klitten samen
sluiten een akkoord met de regen
de wereld treurt
mensen zwijgen
een iemand vraagt
"weet je nog hoe vreugde voelt"

            ©  Merel

weet je
er komen zoveel woorden tot bij mij
ik sta er niet bij stil
luister even
leg ze naast me meer

dan gebeurt er iets
zo moeilijk uit te leggen
woorden zo mooi
ik kan ze niet weerstaan
ze raken mij als nooit voorheen

in alle eenvoud laat ik ze even rusten
ik mijmer
koester ze heel teder

tot mijn alles lieve woordjes schrijven
ze passen perfect in het geheel

          ©  Merel

vandaag staat de wereld even stil
ga je hand in hand met de herinnering
ingetogen de weg terug

het afscheid staat je op te wachten
schenkt je een laatste knipoog
verbaasd sta je even stil
je wist niet dat afscheid ook mooi kan zijn

vandaag ontmoeten woorden ogen
bouwen zinnen aan het vertrouwen
en schenk je mij een wens

dank je wel vandaag

         ©  Merel

dag merel
als ik je zo zie vliegen
hoog in de lucht
droom ik van verre oorden
de wind neemt me mee
ik zweef
zo maar in het niets

ik laat me gaan
kies de mooiste wolk
gemaakt van schapenvacht
met dons zo heerlijk zacht
en groene palmbomen
waarom geen picknick mand met heel veel lekkers
en een boek dat smaakt naar romantiek
een heerlijk melodietje
en een schouderklopje zo nu en dan
een vijver om in te duiken
als de zon te dicht bij me komt
en dan nog .  .  .

ik sluit mijn ogen
maak een afspraak met mijn droom

       ©     Merel

ze hield van kopje rollen
met blote voeten in het natte gras
telde de bloempjes in de wei
keek vol  verbazing naar een hagedis

met nieuwe laarsjes rende ze door de regen
haar benen hadden al eens moddervlekken
soms fantaseerde ze monsters
en donderwolken bekoorden haar

thuis was er geen TV
computer was alleen voor grote mensen
van downloaden had ze nooit gehoord
ze haatte game boy spelletjes

haar klas vond haar een rare
een meisje uit de oude doos

ze huppelde vrolijk door het leven
het kon haar echt niet schelen
ze wist nog hoe de koeien loeiden
en speelde veel liever met het veulen

         ©     Merel

je woorden
zo bijzonder
neem ik gretig in mij op

ik lees je
wil je verslinden
je weet de werkelijkheid
zo dichterlijk te benaderen

weldra zou ik je zien
dichterswoorden
klankenspelend uit je mond
tot heel dicht bij mij

vandaag lees ik 
uitverkocht
 
 ©   Merel

dit wil ik je nog vertellen
gisteren na een lange wandeling
legde ik mijn emoties even te rusten
in de duinen vlak bij de zee

een lief klein bloemetje
laat ik het een duinroosje noemen
- ik ben er zeker van dat je mij begrijpt -
had een boodschap meegebracht
omdat ik je ken vroeg ze me
de woorden tot bij jou te brengen

het voelt zo goed
wist ze me te zeggen
daar in het land waar alles hemels kleurt
gekoesterd door de liefde vindt ze vrede
op een plaats waar het zo rustig is
van op haar plekje waakt ze over jou
ze vraagt me om je tranen op te vangen
zodat je stilaan met het mooie verder gaat

            ©      Merel 

dag jij
ik stuur je een groet vandaag
zo maar een klein gebaar
even zeggen dat het met me gaat
met weinig woorden laat ik weten
dat ik je ontzettend mis

hier valt de regen met bakken uit de lucht
toch ben ik vrolijk en heel blij
iedere regendruppel laat me weten
hoe veel je om me geeft

     ©    Merel

als ik je zon mocht zijn
wat zou ik doen

mijn stralen tot bij je brengen
je hart verwarmen
stoeien met je schaduw
het goed gevoel verzorgen

of zou ik schuilen achter de wolken
een akkoord smeden met een wolkbreuk
zodat een regen van gevoelens je tranen meeneemt
naar de grote stroom van het verwerken

zou je zien
hoe ik op je wacht
aan de overkant van de rivier

       ©   Merel