Cocon

klein meisje
uit mijn dromen
met je vlechtjes in het haar
en je witte sokjes aan
guitige oogjes kijken in het rond
de binnenpretjes die je voelt
wil je lieflijk met me delen

klein meisje
is het waar wat je me zegt
ben jij het spiegelbeeld
uit mijn verleden

klein meisje toch
dan ben ik jij
maar jij nooit ik
want ik ben groot
en jij
blijft altijd klein

nog vol met twijfels
niet wetend wat geloven
keek ze in de ogen
van de vriendschap

ze was iemand
probeerde stilaan te begrijpen

onzeker en in zichzelf gekeerd
als een klein bang vogeltje
strekte ze voorzichtig haar vleugels
en voelde hoe vriendschap groeide

ze bloeide open
en het  zelfvertrouwen
streelde teder het geloof
in haar kunnen

iemand kwam naast 
niemand staan
gaf een teder schouderklopje
bracht wat warmte in de ziel

blijf gewoon jezelf
en je bent prachtig
blijf vertrouwen
en je kunt bouwen

als ik in je ogen kijk
zie ik de spiegel van je ziel
ik geloof in jou
ik ben je vriendschap

je bent iemand

niemand was ze nog

dolend
liep verloren in het rond
vol met twijfels
nog steeds zoekend
wat geloven
wist het helemaal niet meer

niemand voelde zich echt niemand
die krop in de keel,
oh wat deed dat zeer

niemand
kwam voorbij gevlogen
draaide cirkels in het rond
keek me aan met een blik
zo meelijwekkend
alsof hij zeggen wou

je vraagt erom

plots voelde ik hoe niemand
voorzichtig op mijn schouder kwam
fluisterde me heel zachtjes toe

je bent niemand

als je niet weet in wat je nog geloven moet

vertwijfeld
zoek ik naar het beeld
voel bang
krop in de keel
waar ben ik gebleven

ik ken je niet
ben jij nu mij
je lijkt niet meer
op wie ik ben

doelloos dwaal ik
door het donker van de nacht
bomen lijken spoken
hoor de gesel van hun lach
alles is ineens een niets
grijparm maak een compromis
wil me lokken in zijn kuil
donker is zo donker
als ik me nu laat gaan . . .

zie ik daar geen flikkering
wie weet
een licht dat op me wacht

hoopvol ga ik verder
ergens zweeft een klankenspel
weemoed heeft een zoete geur
liefdevol opent ze een deur
met open armen ren ik naar tederheid
zachtjes wiegt ze me in haar geborgen zijn

schrijfsels in het zand
vastgeroeste spinsels
gevoelens van mijn niet begrepen ik
even schrijf ik alles van me af
tot ze met de golven verdwijnen
mijn echte ik kent alleen het zand

uit het onbekende
groeien woorden
schrijven zinnen
van begrijpen

uit het onbekende
dansen  woorden
spreken wijze taal
in de stilte van het zijn

uit het onbekende
waait de wind
brengt de woorden
tot bij mij

uit het onbekende
pluk ik woorden
zal ze koesteren
bewaren voor altijd

uit het niets
een kreet van pijn
stil gefluister
niet meer kunnen

drukke woorden
spreken
maakt zo moe
wil wel vluchten
rusten
in de stilte
geen drukte

even
vallen ogen toe
een droom
die nooit zal zijn

een bliksemflits
het is voorbij
het voelt nog moe

toch
gaat dapper
verder op haar weg

in je niet te volgen geest
staan emoties te dringen
het wordt een hevig gevecht
om een plaatsje in je brein
storm gooit met woorden
loslaten krijgt geen kans
nieuwe windstoten
bezorgen je kopzorgen
de verwarring is alom

je gedachten zijn niet te temmen
maken wilde sprongen
en botsen met de werkelijkheid

al die dagen was je steeds bij mij
je leek zo heel gewoontjes
tot die ene dag, je ging bijna slapen
je schittering over het wateroppervlak
alsof je zei : ik schijn alleen voor jou
de schuimbekkende golven,
je licht dat er zo intens mee speelde
ik werd stil en zag alleen je schitter
tijd kende ik niet meer,
alleen nog voelen hoe je me bespeelde

bij de fonkel van je juweel
liep de huiver over mij
en huilde ik de pijn
die ik bij je achterliet

vandaag stap je uit bed
met de schoenen van de angst
een nieuwe taal spreekt je aan
al die puntjes . . .
en een mevrouw die je niet kent

je voelt je anders zijn groeien
het weten wat niet kan
het doet zo pijnlijk veel verdriet

maar weet je
ik geloof in jou

ik schenk je een grabbelton
vol goede moed
een flinke dosis zelfvertrouwen
heel veel kracht en sterkte
het aanvaarden van je kunnen

en vooral al de liefde
die een moederhart kan geven

er rolt een traan
heel zachtjes naar benee
ze vertelt de stille pijn
van zoveel jaren reeds
ze smaakt naar het verdriet
dat alleen een moederhart begrijpen kan

ze knippert met haar ogen,
ik blijf sterk - neen ik huil niet meer
een diepe zucht, het lukt me wel
maar een tweede komt al snel
en dan nog eentje
ze huilt tot huilens toe

tranen

het ging ineens niet meer

sommige gedachten
ontspinnen zich
heel langzaam in je brein
een tuin zaait woorden
groeit langzaam tot een gedicht

we toveren een glimlach
en staan heel even stil
spreken vol verbazing
het zal wel toeval zijn
hoe anders te verklaren
de woorden die je schrijft

of zou een vriendschap
zo innig kunnen zijn
verbonden aan eenzelfde koord
zo maar weten wat je voelt

ik gaf je kleurtjes en papier
de wereld ging je tekenen
zo gespannen 
heel intens
bijtend op het puntje van je tong
tekende je voor mij je paradijs
nog even wachten,
  lachte je naar mij
eventjes, dan zul je me begrijpen
wees maar niet bang,
het lukt me wel
ik ben een dapper ventje

het was even slikken
toen je me je tekening gaf

ik zag alleen maar zwart . . .

twee zaadjes ging hij planten
in de kern van zijn hart
namen geven leek
hem kinderspel
moeilijk had hij vlug gekozen
de andere naam was niet zo simpel
uiteindelijk koos hij voor gemakkelijk
hij voelde hoe de zaadjes groeiden
nog zo kleintjes
bezorgden ze hem kippenvel

    als ik nu eens met ze praatte
    wie weet groeien ze dan snel

al zijn niet meer kunnen
vertelde hij aan moeilijk
hij schreide dikke tranen
dorstig als moeilijk was
dronk ze gretig van het nat
gemakkelijk werd totaal vergeten
voelde zich zo verloren
naast die andere grote bloem

de kracht van moeilijk
deed hem beseffen
hoe lastig het leven was
gemakkelijk kon hem niet helpen
ze was de zwakte van zijn hart

dapper was je maatje
niet alleen stond geduldig
aan de grote poort je op te wachten
samen voelde je hoe sterk zijn
je schaduw werd
als een soldaatje dat ten strijde trok
zette je de eerste stappen
in het land van opgekropte emotie

chaos botste in je hoofd
te veel kreeg je te verwerken
toch bleef je kranig in je denken
en stormde je door de dag

niemand wist hoe 's avonds
in de stilte van je kamer
de waterlanders kwamen