Dinsdag 12 december 2006
Spiegelbeeld
vertwijfeld
zoek ik naar het beeld
voel bang
krop in de keel
waar ben ik gebleven
ik ken je niet
ben jij nu mij
je lijkt niet meer
op wie ik ben
doelloos dwaal ik door het donker van de nacht bomen lijken spoken hoor de gesel van hun lach alles is ineens een niets grijparm maak een co…
doelloos dwaal ik
door het donker van de nacht
bomen lijken spoken
hoor de gesel van hun lach
alles is ineens een niets
grijparm maak een compromis
wil me lokken in zijn kuil
donker is zo donker
als ik me nu laat gaan . . .
zie ik daar geen flikkering
wie weet
een licht dat op me wacht
hoopvol ga ik verder
ergens zweeft een klankenspel
weemoed heeft een zoete geur
liefdevol opent ze een deur
met open armen ren ik naar tederheid
zachtjes wiegt ze me in haar geborgen zijn
schrijfsels in het zand vastgeroeste spinsels gevoelens van mijn niet begrepen ik even schrijf ik alles van me af tot ze met de golven verdw…
schrijfsels in het zand
vastgeroeste spinsels
gevoelens van mijn niet begrepen ik
even schrijf ik alles van me af
tot ze met de golven verdwijnen
mijn echte ik kent alleen het zand
uit het onbekende groeien woorden schrijven zinnen van begrijpen uit het onbekende dansen woorden spreken wijze taal in de stilte van het z…
uit het onbekende
groeien woorden
schrijven zinnen
van begrijpen
uit het onbekende
dansen woorden
spreken wijze taal
in de stilte van het zijn
uit het onbekende
waait de wind
brengt de woorden
tot bij mij
uit het onbekende
pluk ik woorden
zal ze koesteren
bewaren voor altijd
uit het niets een kreet van pijn stil gefluister niet meer kunnen drukke woorden spreken maakt zo moe wil wel vluchten rusten in de stilte g…
uit het niets
een kreet van pijn
stil gefluister
niet meer kunnen
drukke woorden
spreken
maakt zo moe
wil wel vluchten
rusten
in de stilte
geen drukte
even
vallen ogen toe
een droom
die nooit zal zijn
een bliksemflits
het is voorbij
het voelt nog moe
toch
gaat dapper
verder op haar weg
Donderdag 7 december 2006
in je niet te volgen geest staan emoties te dringen het wordt een hevig gevecht om een plaatsje in je brein storm gooit met woorden loslaten…
in je niet te volgen geest
staan emoties te dringen
het wordt een hevig gevecht
om een plaatsje in je brein
storm gooit met woorden
loslaten krijgt geen kans
nieuwe windstoten
bezorgen je kopzorgen
de verwarring is alom
je gedachten zijn niet te temmen
maken wilde sprongen
en botsen met de werkelijkheid
al die dagen was je steeds bij mij je leek zo heel gewoontjes tot die ene dag, je ging bijna slapen je schittering over het wateroppervlak a…
al die dagen was je steeds bij mij
je leek zo heel gewoontjes
tot die ene dag, je ging bijna slapen
je schittering over het wateroppervlak
alsof je zei : ik schijn alleen voor jou
de schuimbekkende golven,
je licht dat er zo intens mee speelde
ik werd stil en zag alleen je schitter
tijd kende ik niet meer,
alleen nog voelen hoe je me bespeelde
bij de fonkel van je juweel
liep de huiver over mij
en huilde ik de pijn
die ik bij je achterliet
vandaag stap je uit bed met de schoenen van de angst een nieuwe taal spreekt je aan al die puntjes . . . en een mevrouw die je niet kent je …
vandaag stap je uit bed
met de schoenen van de angst
een nieuwe taal spreekt je aan
al die puntjes . . .
en een mevrouw die je niet kent
je voelt je anders zijn groeien
het weten wat niet kan
het doet zo pijnlijk veel verdriet
maar weet je
ik geloof in jou
ik schenk je een grabbelton
vol goede moed
een flinke dosis zelfvertrouwen
heel veel kracht en sterkte
het aanvaarden van je kunnen
en vooral al de liefde
die een moederhart kan geven
er rolt een traan heel zachtjes naar benee ze vertelt de stille pijn van zoveel jaren reeds ze smaakt naar het verdriet dat alleen een moede…
er rolt een traan
heel zachtjes naar benee
ze vertelt de stille pijn
van zoveel jaren reeds
ze smaakt naar het verdriet
dat alleen een moederhart begrijpen kan
ze knippert met haar ogen,
ik blijf sterk - neen ik huil niet meer
een diepe zucht, het lukt me wel
maar een tweede komt al snel
en dan nog eentje
ze huilt tot huilens toe
tranen
het ging ineens niet meer
sommige gedachten ontspinnen zich heel langzaam in je brein een tuin zaait woorden groeit langzaam tot een gedicht we toveren een glimlach e…
sommige gedachten
ontspinnen zich
heel langzaam in je brein
een tuin zaait woorden
groeit langzaam tot een gedicht
we toveren een glimlach
en staan heel even stil
spreken vol verbazing
het zal wel toeval zijn
hoe anders te verklaren
de woorden die je schrijft
of zou een vriendschap
zo innig kunnen zijn
verbonden aan eenzelfde koord
zo maar weten wat je voelt
ik gaf je kleurtjes en papier de wereld ging je tekenen zo gespannen heel intens bijtend op het puntje van je tong tekende je voor mij je p…
ik gaf je kleurtjes en papier
de wereld ging je tekenen
zo gespannen
heel intens
bijtend op het puntje van je tong
tekende je voor mij je paradijs
nog even wachten,
lachte je naar mij
eventjes, dan zul je me begrijpen
wees maar niet bang,
het lukt me wel
ik ben een dapper ventje
het was even slikken
toen je me je tekening gaf
ik zag alleen maar zwart . . .
twee zaadjes ging hij planten in de kern van zijn hart namen geven leek hem kinderspel moeilijk had hij vlug gekozen de andere naam was niet…
twee zaadjes ging hij planten
in de kern van zijn hart
namen geven leek
hem kinderspel
moeilijk had hij vlug gekozen
de andere naam was niet zo simpel
uiteindelijk koos hij voor gemakkelijk
hij voelde hoe de zaadjes groeiden
nog zo kleintjes
bezorgden ze hem kippenvel
als ik nu eens met ze praatte
wie weet groeien ze dan snel
al zijn niet meer kunnen
vertelde hij aan moeilijk
hij schreide dikke tranen
dorstig als moeilijk was
dronk ze gretig van het nat
gemakkelijk werd totaal vergeten
voelde zich zo verloren
naast die andere grote bloem
de kracht van moeilijk
deed hem beseffen
hoe lastig het leven was
gemakkelijk kon hem niet helpen
ze was de zwakte van zijn hart
Donderdag 30 november 2006
dapper was je maatje niet alleen stond geduldig aan de grote poort je op te wachten samen voelde je hoe sterk zijn je schaduw werd als een s…
dapper was je maatje
niet alleen stond geduldig
aan de grote poort je op te wachten
samen voelde je hoe sterk zijn
je schaduw werd
als een soldaatje dat ten strijde trok
zette je de eerste stappen
in het land van opgekropte emotie
chaos botste in je hoofd
te veel kreeg je te verwerken
toch bleef je kranig in je denken
en stormde je door de dag
niemand wist hoe 's avonds
in de stilte van je kamer
de waterlanders kwamen
Woensdag 29 november 2006
deze nacht is een herinnering aan de dood die naast me stond het gemis na al die jaren loopt naast mijn schaduw met me mee in de sterren zoe…
deze nacht is een herinnering
aan de dood die naast me stond
het gemis na al die jaren
loopt naast mijn schaduw met me mee
in de sterren zoek ik jou
ben je de fonkel daar boven
die zo liefjes naar me lacht
kun je me begrijpen als ik
in alle stilte met je praat
je vertel over mijn zorgen of
gewoon hoe het met me gaat
mijn zoontjes van weleer
zijn geen kleine kindjes meer
maar stoere kerels
moedertje ik wou dat je ze zag
vandaag brand ik vijftien kaarsen
een voor ieder jaar
dat je niet meer bij me bent
vandaag wil ik je nog eens zeggen
moedertje ik mis je zo
en als de overkant bestaat
hoe weet ik dan of jij er bent
sta je me op te wachten
ben je nog het lichaam dat ik ken
of de ziel die in het ijle zweeft
vind ik je misschien in het duister
heel hoog aan het hemelfirmament
ben je een van die vele sterren
de schitter van de fonkel
zou jij dat zijn ?
hoe weet ik of er iets is
na het leven hier op aard
of is dood gewoon maar dood
is er liefde en geen haat ?
is er geluk en nooit meer pijn ?
als de overkant ooit waar zal zijn
ben jij er dan voor mij
tussen vandaag en overmorgen woekert een morgen met angst in het hart hij weet niet hoe beginnen de eerste stap zo pijnlijk pijn het verlede…
tussen vandaag en overmorgen
woekert een morgen
met angst in het hart
hij weet niet hoe beginnen
de eerste stap zo pijnlijk pijn
het verleden spreekt de woorden
die hij vernietigd had
donkere wolken
met mannetjes van verdriet
gooien spijkers in het rond
elke stap is één te veel
maar ergens piept een stukje blauw
het optimisme loopt met hem mee
de grote poort spreekt welkom woorden
en legt de rode loper uit
hij slikt heel even
de tiende stap lukt al wat beter
dadelijk maakt hij grote kuis met het verleden
gisteren zo maar een zaterdag of toch niet ik zag het geluk in de kleine dingen het schitteren van een lach zo maar een dank je wel een prac…
gisteren
zo maar een zaterdag
of toch niet
ik zag het geluk in de kleine dingen
het schitteren van een lach
zo maar een dank je wel
een prachtige winderige en warme herfstdag
een heel speciaal boekje dat ik kocht
genieten van het snuffelen tussen de boeken
dat ene mailtje
's middags nog eens met het gezin samen tafelen
dat ene kleine meisje, ze toverde een glimlach op mijn gelaat
de reacties op mijn blog
weten dat ondanks alles je toch een goed gevoel kunt hebben
's avonds met vrienden op restaurant
een bijna middernacht wandeling
gewoon een prachtige dag
in bed sloot ik de ogen en dacht : het was goed vandaag
Zaterdag 25 november 2006
vandaag wil ik proeven van het weekend even het verstand op nul mijn zorgen gooi ik even van me af mag ik vandaag eens vrolijk zijn maandag …
vandaag wil ik proeven van het weekend
even het verstand op nul
mijn zorgen gooi ik even van me af
mag ik vandaag eens vrolijk zijn
maandag klinkt de bel van de hoop
wie weet een nieuwe start
maandag neem ik mijn zorgen weer bij de hand
samen werken we dan aan het verteren
het kind telt de uren van november
nu tijd met de verveling spreekt
en vriendelijkheid zijn glans verloren heeft
de klok tikt de seconden weg
als zwarte strepen van zijn gekraakt leven
geen open poort die zijn armen spreidt
en hem laat eten van geborgenheid
uitzichtloos snijdt brokken
uit zijn voorzichtig opgebouwd zelfvertrouwen
om de stilte te breken hoest hij rauwe klanken op
als een vogel gevallen uit het zo vertrouwde nest
knaagt hij aan zijn vleugels van de pijn
Donderdag 23 november 2006
nu het kind schreeuwt van de pijn de gevangene is van de onmacht en het bloed wil drinken van het mensen gedrocht fluistert de wind liefdesw…
nu het kind schreeuwt van de pijn
de gevangene is van de onmacht
en het bloed wil drinken
van het mensen gedrocht
fluistert de wind
liefdeswoorden in zijn ziel
is het een ijlen in de duisternis
of wordt het kind beschermd
met de mantel van genegenheid ?
spelen kleine vonken van de hoop
met de eenzame ziel ?
brengt een gevoel van warmte
hem in vervoering ?
het antwoord kent alleen de wind
1 reactie op dit bericht
Andermaal...