Helen Keller

Soms ruikt de aarde naar de hemel

Soms zweemt het onvolmaakte naar volmaaktheid
Soms is het triviale goddelijk
Soms is een korrel zand een strand
Soms betekent de glans in blauwe ogen een hemel
Soms is een handgebaar een omhelzing
Soms is een waterdruppel een oceaan
Soms ruikt de aarde naar de hemel
Soms is een blik een kus

Als toekomst
    het niet meer weten is
Wie komt dan met een toverstok
    en zegt me hoe het verder moet

Mensen komen in je leven
en verdwijnen er ook uit
Maar alleen vrienden
laten voetafdrukken achter
op jouw hart

Tekens in droge klei verdwijnen
        als de klei zacht wordt.
Littekens op ons zelf verdwijnen
     als ons innerlijk zacht wordt

In een mist van tranen
kijk je me aan
    Schemer voor je ogen
Zoekend in je nieuwe wereld
  naar je eigen kunnen
Je hoofd draait dol
       zoveel gevoelens
                geen Weg meer weten
Je toekomst
      kon je die maar kennen

Ik voel de twijfel diep in jou
   wanhoop - verdriet
        onmacht 
              gelatenheid
   en ook agressie

Je Weg maakt rare kronkels
   zo verwarrend, 
           niet te snappen
Volg je Weg 
     Je mag stoppen aan het kruispunt
Ik zal daar op je wachten
   Samen
        hand in hand
Vinden we je juiste Weg
  

Liefde kwam
            met zulke zachte stappen
dat ik dacht dat zij een droom was.
            Ik vroeg haar niet om te gaan zitten.
Toen zij wegging hoorde ik het niet eerder
            dan wanneer zij de deur had geopend.
      Ik haastte me naar buiten om haar terug te roepen.
Tegen dan was zij een lichaamloze droom
            die oploste in het nachtelijke duister.
      de vlam van haar lamp op het verre pad
                een roodgloeiende begoocheling.   

Als je denkt dat vrede en geluk ergens anders zijn en je rent er achteraan, zul je nooit aankomen. Alleen wanneer je beseft dat vrede en geluk hier in dit moment beschikbaar zijn, zul je in staat zijn je te ontspannen.
In het dagelijks leven is er zoveel te doen en zo weinig tijd. Je voelt je misschien gedwongen de hele tijd te rennen. Stop er gewoon mee! Raak de diepste grond aan van het huidige ogenblik en je zult ware vrede en vreugde aanraken.

In het prille van het leven
Kwam hij herfst tegen
Dominant als deze was
Toonde hij zijn kracht
Strijd begon dapper het gevecht
Bang was diep in zijn hart
Hoop kwam even langs zijn weg
Maar besef wist : dit is verloren

In het prille van het leven
Kwam lente herfst tegen
Wetend dat zijn herfst nu begon
Keek hij toe vol ongeloof

Lente had zijn strijd verloren

Hoe lang ben ik nu al met mijn blog bezig, een tweetal weken ongeveer. 
Ik had nooit gedacht dat een blog mij zo'n rust en goed gevoel zou kunnen geven.
De zorgen worden niet kleiner maar ik leer meer te aanvaarden, kan dingen van me af schrijven en leer ergens ook wel een nieuwe ik kennen.
Het is voor mij een vorm van therapie geworden.

Iemand had me aangeraden met een blog te beginnen.  Ik geloofde echter niet in me zelf, dacht zo iets niet te kunnen en durfde de stap niet te zetten.
Daarom langs deze weg een kleine dank-je-wel.  Ik ben ontzettend blij dat ik uiteindelijk toch naar je geluisterd heb en je goede raad heb aangenomen.  Ik kan je er niet genoeg voor bedanken, daarom dacht ik dat het misschien wel fijn voor je zou zijn om het langs deze weg eens te kunnen lezen.
Je hebt me ontzettend geholpen in heel veel dingen.  Niet alleen door me de raad te geven om met een blog te beginnen.  Maar ik weet ook dat ik met alles naar je toe mag komen, ondanks het feit dat je het ook soms niet gemakkelijk hebt  En je weet ook wel dat ik er ben als je het nodig hebt.

Daarom nog eens dank voor je goede raad, het luisterend oor als ik weer eens huilend aan de telefoon hang , voor het vertrouwen en nog zo veel meer.

Dank je voor je vriendschap

Leef niet gisteren,
     het zou kunnen dat je me vergeet
Leef niet morgen
     het zou kunnen dat je me niet tegenkomt
Leef ook niet vandaag
     vandaag duurt 24 uren lang
Leef nu en blijf dicht bij mij
     misschien kun je me dan helpen

Bij elke inademing breng ik rust in mijn lichaam.
Bij elke uitademing glimlach ik.
Ik blijf in het moment van nu.
En ervaar het grote wonder van dit moment.

De uren druipen op de vloer.
Je slaapt niet en luistert in de nacht
naar het goedige kreunen van de kast
en het gezoem van de slaap.

In het donker zoeft als een wervelwind
een snelle auto razendsnel voorbij,
hij werpt de schaduwen van de straat
recht de kamer in en verdwijnt meteen.

Het volstaat om - klaarlicht - samen
met de naakte muren ook dat,
wat zich zwijgend zoveel dagen
in je hart verzamelde, te kantelen.

Je kent dat unieke ogenblik wanneer
in je hoekje onder de lamp je
zware schoven van gedachten oogst
en toekijkt hoe de woorden groeien.

En wanneer de zwervers bij dageraad
vermoeid terugkeren naar huis,
zien ze jouw stille raam nog stralen
in de nacht.

Pluk geen bloemen,
het houdt u tegen op uw weg
en onder het gaan zullen zij verwelken
Zie ze aan en bewonder hun schoonheid
en op uw reis zullen ze u begeleiden
met een groetende glimlach

Het mooie van de vriendschap is niet de uitgestrekte hand,
niet de vriendelijke glimlach
en ook niet de vreugde van kameraadschap ;
het is de spirituele inspiratie die je krijgt
wanneer je ontdekt dat iemand anders
in je gelooft en bereid is je te vertrouwen

Het leven is een cyclus van afbraak en herstel.
Zo is het altijd geweest en zo zal het altijd blijven.
Een wijs mens oefent geduld in moeilijke situaties en is gelukkig met de wetenschap dat herstel of rust zal volgen.

Zoonlief,

Morgenochtend vertrek je weer naar je kot.  Zoals iedere zondagavond begint het bij mij weer te "knagen".  Na al die tijd heb ik het nog steeds moeilijk om je los te laten. 

Ik weet nog goed de eerste keer dat je ging vertrekken.  Al huilend legde ik de dingen voor je klaar.  Wat had ik het toen moeilijk.
We zaten boordevol vragen, zorgen en ook wel angst.  Zou het lukken, we wisten het niet zeker.

We willen je zoektocht naar zelfstandigheid een kans geven. 
En ondanks je beperkingen heb je het nu reeds ver gebracht. Ik mag terecht trots op je zijn.  Je weg kronkelt wel eens, het is een weg met vallen en met opstaan.  Maar je hebt volgehouden.  Want wat je nu studeert is je grote droom en je wil er dan ook echt voor gaan.  Stilaan zul je je weg wel vinden.  Ik geloof in je, ook als er weer eens een hindernis langs je pad komt zal ik je blijven steunen.

Spijtig dat het zo moeilijk is om met je te praten.  Je gevoelens, ik ken ze niet.  Waar je mee zit, heb je problemen of gaat het je goed - ik zal je nooit echt begrijpen.  Ik zal moeten leren dat je zo bent, anders dan de anderen maar toch ook zo fantastisch.  Juist je anders zijn maakt het voor mij zo moeilijk als je weer vertrekt.  Je zal altijd mijn zorgenkind blijven maar ik beloof je mijn best te doen om je je eigen weg te laten gaan.

Morgenochtend, ik kijk er nu reeds tegenop.  Hoe graag ik je ook zie, 's maandags ben ik altijd blij als je eindelijk vertrekt.  Die eeuwige strijd van maandagochtend, ik haat dat zo.  Als je nu eens één keer gewoon zou willen doen, je zou me zo gelukkig maken.
Ik kan niet anders doen dan het te aanvaarden.  Als ik heel logisch nadenk dan weet ik wel dat "jou manier van doen" die maandagochtend gewoon zeggen wil : het was fijn weer eens thuis te zijn, ik zie je graag en tot vrijdag.   Maar je doet het nu immers liever anders, omdat gevoelens uiten voor jou zo moeilijk is.
Ook al ben ik na een uur van strijd en spanning blij als je uit de auto stapt, toch mis ik je en kijk weer uit naar vrijdag.

Zoonlief van mij, je hoort het me niet zo veel zeggen maar ik ben echt heel trots op jou

Je moeder 

   JIJ

't Kan allemaal verbeelding zijn,
           de dingen die we doen.
We kleuren zelf ons leven grauw
       en dan ineens weer groen.

Maar als jij vraagt : 'Hoe gaat 't nou,
            heb je wat minder pijn ?'          
Wat ik dan diep vanbinnen voel,
       kan geen verbeelding zijn.