Ik heb heel lang gedacht dat mijn leven op het punt stond te beginnen. Maar altijd was er eerst een hindernis die ik moest nemen of iets waar ik doorheen moest. Daarna zou mijn leven echt op gang komen. Uiteindelijk werd me duidelijk dat deze hindernissen het leven zelf waren
Problemen , of het nu complexe gevoelens, mensen of situaties zijn, lijken op wegkwijnende planten. In plaats van ze weg te gooien, moeten we ze verzorgen en vertrouwen hebben in hun kracht. Begiet hun kronkelende wortels met tranen van medeleven. Baad hun bladeren in het licht en de warmte van onvoorwaardelijke liefde. Zie hoe de plant groot en gezond wordt en prachtige bloemen en vruchten in zich draagt
- was er weer dat gevoel van warmte toen ik al die klaprozen zag - de 5 minuutjes die ik deze ochtend toch nog even voor mezelf heb gehad. - dat uurtje wandelen in de regen (zonder man en zoon , gingen liever iets drinken) en genieten van de regendruppels. - het verjaardagsgeschenk dat ik eindelijk voor mijn man heb gevonden - het boek dat ik mezelf kado heb gedaan - het sms-je dat ik kreeg evenals het mailtje achteraf - het besef dat "er zijn " soms belangrijker is dan iets te kunnen doen - het gesprek tussen moeder en dochter dat ik hoorde en me deed beseffen dat we niet de enige zijn met problemen - mijn zoon die blij is omdat er dingen bestaan om hem te helpen - de vriendelijkheid van de man die zijn luchpauze voor ons opofferde - de heerlijke broodjes die we zijn gaan uithalen. - de zon die probeert door de wolken te komen - straks weer mijn favoriete TV avond
Het zijn allemaal geluksmomentjes die zorgen voor een goed gevoel
Liggend in het groene gras Een zachte bries die met je haren speelt De lucht zo hemelsblauw Blote benen in de zon 's Avonds met een drankje op een terras Een picknick bij een waterplas
Nu je thuis komt Wil ik met je praten Klanken worden woorden Geen eenlijns-gesprek Ik kan niet tegen je dovemans-oren en je mompelend gedrag Die muur tussen ons Breek daar mee Zodat ik eindelijk kan weten Wie je bent en Wat je denkt
Het licht van de zon delen we met de hele mensheid. Het is niet van jou en niet van mij. Het is de levensbron die allen gelijkelijk haar energie geeft. Wie met zijn hart geniet van de schoonheid van een zonsondergang straalt zijn vreugde uit over de mensheid
Alles leek zo grauw en grijs, Ik voelde me benauwd Plots kleurde je mijn weg en werd het helder rood Je zei me vriendelijk dag, ik voelde warmte in mijn hart. Je bracht de vreugde met je mee, de wereld stond ineens in bloei
Straks sta ik je weer op te wachten samen richting ik begrijp het niet Wil niet horen wat ze zeggen Toch blijf ik dicht bij je staan.
Kon ik je het verleden maar weer geven Een wereld toen alles anders was Ik zou je zonne-warmte willen schenken Want voor jou schijnt enkel nog de maan Al het goede had ik in gedachten Toch heb ik je zo veel pijn gedaan
En diep in mij voel ik het zo knagen, mijn pijn en mijn verdriet Omdat ik weet dat "je niet meer kunnen" Ik je dat onbewust heb aangedaan
Zoals een zijdeworm heb je je in een cocon ingesponnen. Wie zal je redden ? Breek zelf uit je cocon en treed naar buiten als mooie vlinder, als vrije ziel
Gedachten spinnen zich een web in mijn hoofd Ik raak er in verstrikt voel me zo benauwd Gevangen in het piekeren getekend door zo veel dingen Ik raak niet los Wil ik me bewegen voel ik me omsnoerd door een koord van niet meer kunnen
Gevangen in niet-begrijpen ben ik zoekend naar aanvaarden
in het donker van de nacht in de diepte van mijn hart in het duister van mijn denken mijn dromen kwijtraak heb ik niets meer dan het donker van de nacht de diepte van mijn hart en het duister van mijn denken
Uit 1001 meditaties
