Archief

er vallen woorden uit de lucht
sneeuwwit
bedekt met een laagje rijm
en door de streling van de zon
schitteren ijskristallen alsof sterren
verbroederen met het winterlicht

ze hebben koud
huiveren in de ijsgevulde dagen
vragen of hartstocht nog bestaat
want de weg is zo gevaarlijk glad
bevroren passie sterft eenzaam op de grond

ik heb geen antwoord klaar
denk aan het Licht dat weldra komt
en hartverwarmend een plekje in de mensen vindt
ik neem de woorden in mijn handen
adem levenslucht heel dicht bij hen
laat ze behoedzaam ontdooien
en wacht hoopvol op het Licht

         ©   Merel

het kind dat zich ankert
aan de oever van het niet begrijpen
kijkt met lede ogen
naar de stormkracht van het water
hoop wordt meegezogen
in een draaikolk van niet meer kunnen

in een stroom van weemoed
gevuld met parels gedrenkt in eenzaamheid
laat hij zich drijven richting grote zee
melancholie wacht geduldig
tot hij verkilt en verkrampt van onmacht
in de boot van droefenis zijn geest laat rusten

          ©   Merel

de nacht leek een pikzwart gedrocht
pijnlijk knagend
somber in zijn duisternis
niet ziende in het donker
het licht werd verbannen
naar het  zwarte gat

en de mens berustte
verkrampte in zijn pijn
ijskoude woorden 
werden slingers van bevroren klanken
niets werd nog gezegd
het lichaam versteende
tot een massa harde graniet

uit het niets kwamen witte duiven
een lichtpuntje in de duistere wereld
met de vleugels van de hoop
wisten ze de mens te ontdooien

hij ontwaakte uit zijn stramme houding
en bewoog in stil verlangen
grijpend naar het zilverwitte teken

              ©  Merel

bij het ontwaken van het licht
plukt ze twijfelend verwarde bloemen
in de nevelslierten van het vroege uur

verschroeide plekken in het gras
kijken vol ongeloof
naar de ontreddering van de vrouw

onder de boom van machteloos gevoel
grijnzend in zijn overwinning
staat het noodlot haar op te wachten

als een gewillige prooi streelt ze zijn verlangen

            ©   Merel

het was een elfje
met satijnen vleugels
doorzichtig en zo kwetsbaar
adembenemend mooi
dat plots kwam aangevlogen
en fluisterde

ik heb je lief

het leven begon zowaar te blozen
vier woorden was alles wat ze nodig had
de mens voelde hoe de vleugels
bescherming brachten in de duisternis
een vrouw keek vol hartstocht naar haar man
hij sloot haar in zijn armen
streelde zacht het haar
het kind stopte even met zijn spel
keek naar omhoog
er was iets zo moeilijk uit te leggen
het proefde naar geborgenheid

de wereld leek opeens zo veel mooier
een glimlach danste met de vreugde
de dieren gingen stoeiend paren
en bloemen sprankelden als een fontein
nu kleur en geur de buitenlucht bekoorden

het elfje voelde zich in haar nopjes
en strooide met haar gulle hand

ik heb je lief

over de regenbogen de hele wereld rond

         ©    Merel

 

mijn wiegenboom
onder je wilgen kom ik rusten
treur ik met de groene slingers van mijn pijn
hier speel ik het verborgen spel
zet ik mijn masker langs de kant
en huil ik waterlanders die ik liever niet laat zien

mijn wiegenboom
je begrijpt me als geen ander
bij jou zijn mijn geheimen veilig
je weet hoe vervelend mijn hoofd soms doet
nog even en ik raak het helemaal kwijt
het spreekt van barsten en van niet meer kunnen
wil zich neerleggen naast mijn moedeloos gevoel
om te vluchten ver weg van alle pijn en strijd
mijn wiegenboom
zeg me wat ik dan moet doen

mijn wiegenboom
ik wil je nog zo veel vertellen
maar nu ben ik veel te moe
wat ik wil is even slapen
maar angstvallig grijp ik naar mijn hoofd
ik ben zo bang dat hij zijn steek laat vallen
en me alleen laat met mijn hopeloos gevoel

             ©    Merel

het kind loopt huppelend door de tijd
weet een mensenhart te bekoren
als het dansend op de klanken van muziek
het lied van levensvreugde zingt

het kind laat je pijn even vergeten
kijk hoe het fladdert als een witte vlinder
en lachend van zijn dromen plukt
niet wetend hoe het echte leven is

in het kind ontmoet ik nog een morgen
met een knipoog weet de hoop me te bekoren
ook al is de strijd reeds lang gestreden
het kind zorgt voor een nieuwe start

            ©   Merel

in je eindeloze leegte
speelt blindeman zijn spel
verlies roept boze woorden
nu je weet wat duister is

kwade tongen vermenigvuldigen
de frustratie die naast je loopt
en je zoekt tevergeefs
naar witte lijnen op de grond

             ©   Merel

er hangt weemoed in het haar
voorzichtig strijkt ze met de vingers
tussen de vermoeide lokken
ze voelen pijn om lang vervlogen dagen
herinneren zich hoe het was
toen ooit
twee handen vlechten vlochten

en zij
het meisje
opgewekt en blij
de nieuwe dag begroette

nu kijken ogen
in de spiegel van haar ziel
ze ontdekken kleine scheurtjes
littekens van geheeld verdriet
en hier en daar een bloederig wondje
dat tranen schreit
om letsels die als doornen groeien

          ©   Merel

In het bos speelde het besef zijn akkoorden
heimwee zat zo lang verborgen in een verlaten nest

dronken van verlangen
schudde ik aan de boom van de verleden tijd
ik zag je weer als ooit geproefd
nu teder smakend naar herkenning
voelde je aanwezigheid in de geur van goed gevoel

je was de verdwenen geborgenheid
die zich nu spinnend naast me nestelde
als twee geliefden op een bed  van pas gevallen bladeren
dronken we gulzig uit de beker van de liefde

              ©    Merel