De bladpootrandwants

Deze "alien" is een vrouwtje beekoeverlibel. In augustus kwamen ze regelmatig eens in de tuin naar de vijver kijken. Hun vaste woonplaats is een beekje enkele honderden meters verder.

Dit is een algemeen voorkomende hommeltje in de tuin. Het zijn rustige beestjes, ideaal om even poseren voor de lens. Deze was juist langs de kapper geweest zo te zien want mevrouw haar kapsel zag er beeldig uit!

't Is ondertussen al weer bijna een eeuwigheid geleden dat de keizerlibel een aantal keren op visite kwam. Op de foto een vrouwtje die haar eitjes wil afzetten op plantenstengels net onder het wateroppervlak. Ondanks het feit dat de keizerlibel de grootste vertegenwoordiger is van de libellenfamilie is dit toch niet zonder risico want de kikkers liggen altijd op de loer voor zo'n smakelijke libellensnack.

De libel op de foto is ofwel een steenrode heidelibel of een zuidelijke heidelibel. Die laatste is hier nogal zeldzaam en komt, je raadt het nooit, uit meer zuidelijke contreien. De foto op zich is niet scherp genoeg om deze libel met zekerheid op naam te brengen. Wel interessant is, dat als je goed kijkt op de vleugels (vooral linker voorvleugel) er kleine vlekjes zichtbaar zijn. Dit zijn mijten (kleine parasieten) die normaal enkel in het zuiden voorkomen. Onze libel komt dus ook uit het zuiden want hier komen die beestjes niet voor, wat doet vermoeden dat het toch een zuidelijke heidelibel zou kunnen zijn. Heel uitzonderlijk zo laat op het seizoen maar daar zullen de zomerse temperaturen wel iets mee te maken hebben zeker ?

Koekoekshommels besteden de opvoeding van hun jongen uit. Ze kapen een nest, zoals piraten een schip veroveren. Eenmaal in het nest, verjagen of doden ze de koningin en leggen hun eitjes, die grootgebracht worden door de werksters van een andere soort. Slim, maar ook extreem gevaarlijk! Want net als bij piraten, vallen er tijdens de kaping vaak doden. De vierkleurige koekoekshommels heeft het op nesten van de weidehommels voorzien.

Als de drang er is om voor nakomelingen te zorgen gaan libellen op een speciale manier met mekaar om. Meneer en mevrouw vormen een "tandem" en vliegen zo rond, ondertussen wordt mevrouw bevrucht. Om zeker te zijn dat er geen andere Casanova's onder zijn duiven gaan schieten blijven ze bij mekaar tot de eitjes worden afgezet. Zo is meneer zeker dat er geen kleine libelletjes komen waar hij niks mee te maken heeft. Die kleine libelletjes zijn overigens pas voor volgend jaar. De larven die uit de eitjes komen blijven al die tijd onder water leven !

Deze, nog jonge, bastaardkikker profiteert van het late zomerweer om wat te zonnen en om eventueel een libelletje mee te pikken die ook nog steeds actief zijn.

De houtduiven in mijn tuin zijn luxemodellen. Ik vermoed dat zij met meer kippeneten aan de haal gaan dan de kippen zelf. Ze zijn wel goed opgevoed, uit dankbaarheid voor kost en inwoon hebben ze nog nooit iets laten vallen op de tuintafel of tuinstoelen. Je weet wel wat ik bedoel zeker?

Citroentjes zijn meestal bij de eerste voorjaarsvlinders, dit jaar hebben ze blijkbaar besloten om het seizoen ook nog eens af te sluiten ! Op purperen herfstasters zie je ze in ieder geval extra goed zitten.

Slechts éénmaal heb ik ze deze zomer in de tuin te zien gekregen. Het was een zwoele zomeravond begin juli. Het groot avondrood is één van de grootste nachtvlinders in onze contreien en wat mij betreft ook één van de mooiste !

Deze aardhommelkoningin profiteert van het late zomerweer om zich nog eens lekker vol te proppen voordat de winterkou er aan komt. Geef haar eens ongelijk !

Waarschijnlijk omdat ik er gisteren over filosofeerde dat er zo weinig dagvlinders waren (koolwitjes uitgezonderd) kwam er een Gehakkelde Aurelia de tuin binnen dwarrelen. Aan de onbeschadigde vleugels te zien een jong exemplaar. Als deze generatie zich nog kan voortplanten voor de vorst toeslaat ziet het er een stuk beter uit voor de vlinders volgend jaar !

Deze zomer zijn normaal veel voorkomende vlinders bijna niet in en rond de tuin waargenomen. Dit geldt zeker voor de dagpauwoog, ik denk dat dit verhakkelde exemplaar één van de weinige was die we hebben gezien. Het was dan misschien wel heel goed vlinderweer maar de rupsjes gingen dood van de honger doordat veel waardplanten verdord waren door de droogte.

Deze prikkebol is zich nog rond aan het eten om straks hopelijk de winter door te komen.

Het is nu volop de tijd van de herfstanemonen. De witte "Honorine Jobert" is nog steeds een topper.

Dit is een populair bolgewas uit Mexico en welbekend bij liefhebbers van exotische bloemen. Ze zijn verwant aan onze inheemse lissen.  De bloemen openen in de ochtend en sluiten wanneer het begint te schemeren. Elke dag worden er andere bloemen geopend.

De plant heeft brede bladeren met een gevouwen structuur. De stengel kan 35 tot 60 centimeter hoog worden. De plant heeft grote bloemen die ongeveer 10 tot 15 centimeter zijn in diameter, bestaande uit de drie bloembladeren en een holle kern. Ze zijn er in allerlei kleuren.

De bollen zijn niet echt winterhard maar op een droge en beschutte plek kan je het toch wagen ze in de grond te laten zitten.

Op het eerste zicht lijkt dit beestje op een microversie van een olifant met slurf. Het blijkt een snuitkever te zijn. Welke juist is moeilijk te zeggen want er komen wereldwijd ruim 60.000 (!) verschillende soorten voor. Gelieve dus enig begrip te willen opbrengen voor het feit dat ik deze niet op naam kan brengen (als het beest al een Nederlandse naam zou hebben). Bekendste vertegenwoordiger uit deze familie in onze contreien is de Taxuskever.

Langpootmuggen (die overigens niet steken) zijn insecten met lange fragiele poten. In tegenstelling met de "gewone" steekmuggen legt de langpootmug haar eieren in vochtige bodems. De larven worden emelten genoemd en leven van de wortelhals en jonge blaadjes. Ze richten op die manier soms schade aan landbouwgewassen of grassen. Daar tegenover staat dat emelten belangrijk voedsel zijn voor weidevogels zoals de Grutto. De volwassen muggen zijn dan weer voedsel voor insecteneters zoals vleermuizen die hier ook nog steeds elke avond hun rondjes draaien boven de vijver.

Ondanks de lichte nachtvorst aan de grond dinsdagochtend staan de Gazania's, die oorspronkelijk uit Z-Afrika afkomstig zijn, nog steeds uitbundig te bloeien. Ze staan wel redelijk goed beschut tussen siergrassen en blad van de Kniphofia's en dat heeft ongetwijfeld geholpen.