Werken in uitvoering!

Zat ooit in een Spaans restaurantje in Andalucia.
Met zalig zicht op de blauwgroene mediteraneo.
Lekker ver weg van toeristische invloeden.

Lekker wachtend op de maaltijd, en pratend met mijn charmant Spaans gezelschap.

We hadden elk een sherry besteld als aperitief, en die natuurlijk royaal geserveerd gekregen in wat eerder op een groot limonadeglas leek. Want voor kleine, maar dan wél poepchique glaasjes, moet je dan weer in Benidorm zijn. Strelen die niet de keel, ze strelen toch het oog.

Onbewust nam ik een van de broodjes uit het mandje, sneed het open, nam het obligate flesje olijfolie van de tafel en goot rijkelijk wat van het amberkleurige vocht over de helften.

Een snuifje zout vervolledigde de opmaak, en ik begon smakelijk te kauwen. Nét wat past bij een heerlijke sherry van ’t vat.

Een tafeltje verderop zat een spaanse dame met een dochtertje van zowat twaalf jaar oud. Ze wees, wat verstoken, naar mij en ratelde iets tot het meisje met haar radde tongval, waarvan de betekenis me ontging.

Mijn gezelschap echter proestte het uit en verslikte zich in haar sherry. Ik keek haar een beetje schaapachtig aan.

Bleek dat die dame haar dochtertje er net had op gewezen dat ik nog een echte Spanjaard was, met echte Spaanse gewoontes: smakelijk broodjes consumeren met olijfolie en zout en doorspoelen met sherry.

Of dit net zo lekker zou smaken in ons klimaat weet ik niet. Nooit geprobeerd. Ik vrees dat het enkel maar lekker smaakt als je het hele plaatje ziet: de zon in je glas, de zee aan het raam, de geur van rijpe olijfbomen, de azuurblauwe lucht en goed gezelschap. Wat wil je nog meer?

Maar bij het huidige weer denk ik eerder aan een stevige kop erwtensoep met spekjes.

En oh ja, van broodjes en zo gesproken… het beste broodje dat ik ooit at was in de vroege morgen in een onooglijk Spaans havenstadje. Aan de kade was een restaurantje met groot terras. Met zo van die ijzeren plooistoelen en –tafeltjes in diverse kleuren. Ik kende, in dié tijd, nog niet zo veel Spaans en vroeg zomaar iets dat met kalk op een groot bord geschreven stond: ‘Boccadillo de calamares’. Kostte niet veel en dus bestelde ik het. Bleek een broodje met inktvis te zijn.

De kelner kwam af met een flink uit de kluiten gewassen broodje, propvol gestopt met gefrituurde piepkleine inktvisjes. De vers bruingefrituurde, krokante armpjes, staken aan alle kanten uit het broodje.

Lekker? Om je de vingers af te likken! En helaas, nooit meer gevonden. Blijkbaar moet net op dat moment een vissersscheepje met een voorraad zijn binnengelopen. En wàt er ook van boord komt, een Spaanse kok weet er altijd iets lekkers van te maken.

Willy.

Lap! Daar gaan we weer. Weeral dwingt iets me een tweede column neer te pennen vandaag!

De ‘ziel’ van iets of iemand… een geheimzinnig, teder woordje, dat zich liefjes in ons taalgebruik heeft genesteld. Onze voorouders moeten ondervonden hebben dat hun lichaam, of sommige dingen om hen heen, eigenlijk wel meer waren dan alleen maar materialistisch, en daar dat woordje voor hebben uitgevonden.

Zo kan een land, huis, schilderij of gewoon een kroegje, ziel hebben. Een ondefinieerbaar, onmaterieel ‘iets’ of ‘gevoel’. Eigenlijk is het er niet echt, maar neem het weg en het lijdend voorwerp ervan verandert totaal.

Als voorwerpen al een ziel kunnen hebben, dan hebben mensen die zéker. Oh neen, ik heb het niet over die religieuze zieltjes die je naar ergens een hemel willen lokken hoor. Het gaat veel verder dan dat.

Mensenzieltjes kunnen dwalen. In duistere, onverkende regionen. In donkere bodemloze diepten of in hogere sferen, ver weg van tijd en ruimte. Ver weg van het lichaam zelfs. Het lichaam dat aan die ziel verbonden is, is zich dan niet eens bewust van die zoektocht. Wat zou er trouwens ook moeten gezocht worden?

De ziel wéét het. Het lichaam is zich nergens van bewust.

En dan plots, vindt het zieltje wat het zocht: een andere ziel. Een ziel die hulp kan bieden… een ziel die hulp nodig heeft… een ziel die de nodige stimulatie geeft, een tekort heeft dat opgevuld moet worden of juist het tekort of overschot in de eigen ziel weer in balans kan brengen.

Maar dat speelt zich allemaal af in door ons ongekende en onvermoede sferen.

Tot we er plots iets van merken! Er gebeurt ‘een toeval’. We botsen, schijnbaar toevallig, tegen iets of iemand aan. En er gebeurt iets. Iets dat we niet begrijpen, of helaas ook dikwijls helemaal verkeerd begrijpen.

Toeval? Neen. Gestuurd door de ziel!

En afhankelijk van ons karakter zien we daar plots een goede kans om schaamteloos te profiteren, ja, zelfs onze lichamelijke lusten en instincten te botvieren, of…

We gebruiken ons verstand. Denken na. Proberen, al was het maar éven, contact te leggen met onze ziel. Proberen uit te vissen wat de bedoeling was, en trachten daar zo goed mogelijk aan te voldoen.

Want toeval? Neen! Dàt bestaat niet.

Zo. Dat waren een paar roerselen die mijn eigen ziel me dwong neer te schrijven. Met het mes op de keel! En ik heb dus maar gehoorzaamd. Het zijn niet mijn woorden. Het zijn de woorden van mijn ziel.

Willy.

Een van de typische trekjes van onze samenleving is het feit dat iemands schuld, en de daarbij gepaard gaande woede van de getroffenen, altijd weer op de verkeerde persoon terechtkomen.

Altijd weer wordt met grof zaad op de pianist geschoten. De componist blijft steeds weer buiten schot!

Het parlement laat even de maag oprispen… er borrelen (alweer) nieuwe belastingen voor nieuwe zaken naar de oppervlakte. De letters lopen als stroperige, vieze etter langzaam naar beneden (nooit weer naar boven: de wet van Newton kent geen uitzonderingen).

Ze druppelen eerst langs de hoogste administratieve diensten, worden daar voorzien van uitvoeringsmodaliteiten en nota’s, glijden vervolgens boosaardig kronkelend verder af naar steden en gemeenten, gerechtshoven… (die trouwens allemaal een goede paraplu hebben en droog weten te blijven) en als laatste eindstation: de belastingontvanger en zijn medewerkers. Dààr worden geen paraplus meer uitgereikt.

Die vangen de etter in open gezicht op en moeten uiteindelijk de instructies uitvoeren. Die krijgen de volle laag. Die zijn de boemannen. De eerbiedwaardige dames en heren daarboven? Die blijven buiten schot. Die blijven de bevolking braaf glimlachend ‘bespelen’ vanaf de media. Ze zijn toch zo lief en zo begaan. Zo onschuldig! Maar ook: zo onwetend.

- Stem maar weer op ons, smeken hun ogen. Want niet wij ledigen jullie zakken. Dat doet de belastingsontvanger! Toch?

En ja hoor! Ze zijn ook wel lief en hebben de beste bedoelingen. Dat staat buiten kijf. Maar helaas… ze kunnen het gewoon niet! Ze hadden hun zitjes aan vakmensen moeten laten! Bij hun leest blijven. Bankbediende, postbode of verpleegster worden. Op de aarde moeten blijven in plaats van daar mijlenver boven te zweven omdat ze een job kozen die ze niet aankunnen en ze niet ligt.

Hetzelfde speelt zich af op het vlak van boetes. Een zure oprisping in het parlement, de boetes worden nog maar eens hoger en onzinniger, en de politie vangt weer de volle laag van de bevolking.

Van diezelfde bevolking die bij de volgende verkiezingen weer voor hetzelfde soort ‘(on?)schuldigen’ zal stemmen.

In de tabaksindustrie gaat het al niet beter! Het clubje wil ons dan wel allemaal met maagdelijk roze longetjes zien, maar de taks op de tabak moet toch onverminderd blijven binnenstromen. En dus: hoe minder tabak er verkocht wordt, hoe hoger de taks, om geen inkomsten te mislopen!

En op wie wordt de frustratie van de bevolking uitgewerkt? Wie mag het geweeklaag aanhoren? Juist. De tabakhandelaar!

Is hypocrisie dan het sleutelwoord van de eenentwintigste eeuw geworden? Zullen onze nakomelingen het binnen een paar eeuwen hebben over de ‘duistere hypocritische tijden’?

Tja… frustraties afreageren kan therapeutisch werken. En dan is de dichtst bij de bevolking staande instantie het eerste, en helaas ook enige doel waar men probeert te scoren.

Werkt een beetje als een boksbal: je wilt iemand een goed pak rammel geven maar je kunt of durft niet? Geen nood: grijp naar de boksbal en reageer je dààrop af...Ga er maar flink tegenaan. Werkt altijd.

En zo blijven de verantwoordelijken lekker buiten schot en kunnen mooi verder vergaderen over weer andere belachelijke futiliteiten. En scoren belastingsdiensten en politie nog maar eens een stukje lager in de ogen van de bevolking.

Je kunt het ook anders aanpakken en de juiste weg inslaan: die naar een parlementair. Maar dan luidt het antwoord pertinent:

- Ha ja, ik heb die wet ‘mede’ ondertekend (Merk op: ‘mede-‘: sterk afzwakkend!). Maar ik heb niet gezegd dat JIJ daar het slachtoffer moest van worden hoor. Dat was helemaal niet de bedoeling. Diegene die jou die belasting of boete aansmeerde heeft de wet wat té exact geïnterpreteerd, en daar kan ik ook niets aan doen.

Voilà. Witgewassen! Véél makkelijker dan je verantwoordelijkheid op te nemen en even na te denken over bepaalde consequenties alvorens te ondertekenen! Of… àls je iets hebt ondertekend, daar ook ronduit voor durven uitkomen en het hoe en waarom uitleggen. Tenminste, als je dat hoe en waarom zelf wel goed beseft.

Jawel, generaals sterven zalig en vredig in bed! Zich van de prins geen kwaad bewust.

Hén treft nooit schuld. Het zullen de kleintjes maar wezen!

Willy.

Moest vanmorgen (Pardon, gisteren. Ik schrijf namelijk altijd voor de dag nadien) een voorraadje bier halen in Delhaise voor vrouwlief. Rodenbach nog wel. Jééék! Nou ja, dat is het enige bier dat ze graag drinkt, maar zo dichtbij is Delhaise nu ook niet bepaald, maar ik loop er wel graag.

Een blik door het raam had me al geleerd dat onze wereld was veranderd in een mega-stortbad, en ik twijfelde even.

Ja, ik zou natuurlijk naar de dichtbijgelegen maar kleinere Carrefour kunnen gaan, maar daar kom ik te dikwijls van een koude kermis thuis. De Rodenbach wordt er namelijk heel stiefmoederlijk behandeld. Vandaag staan er drie kartonnetjes, morgen geen enkel. En blijkbaar zijn daar veel meer morgens dan vandagen.

En dus door de gietende regen naar Delhaise. Petje op om de regendruppels van mijn brillenglaasjes weg te houden, warm en waterdicht jasje aangesleurd, de kap nog even helemaal over het petje getrokken, en als een zwarte schim liep ik met mijn 4 wheel drive trolly door de grijze, troosteloze straten.

Ja, mijn bril zet ik enkel op voor de pc en om naar de winkel te gaan. Om de kleine lettertjes op de verpakkingen te kunnen lezen onderandere... of mocht er 5ct op het voetpad liggen...

Geen kat op straat. Ja, zélfs de katten stuurden hun kat niet door die gutsende regen. Maar ik bleef lekker droog onder mijn Noordpoolkledij, en die fikse regenvlaag had ook zijn charme vond ik. Lekker gezellig! Weer eens een andere wereld om naar te kijken. Weer gratis en kostbaar water. Had beter bier kunnen zijn, maar je kunt nu eenmaal niet alles willen. Dat zou ik straks thuis wel weer goedmaken.

En zo kwamen al spoedig de drie trotse masten van de

Mercator in zicht. Als drie wijsvingers naar boven wijzend, alsof ze bedoelden: “Die regenwolken? Dat deert ons niet!”.
De scherpe boegspriet wijst dan weer naar het station. De bedoeling dààrvan snapte ik even niet. Kom je daar misschien van de regen in de drop? Het achterschip, of kont, is dan weer uitdagend naar het stadhuis gekeerd. Welke bedoeling zou dààr nu achter steken?

Net tegenover de sierlijke flank van de Mercator is Delhaise. En rond de flanken wemelt het van luxescheepjes, die er ook maar verlaten en zieltogend bij lagen te verkommeren. Wachtend op een windvlaag om het water van zich af te schudden. Een windvlaag die maar niet kwam.

Luxescheepjes in de jachthaven. Eigendom van een decadente happy few die er de hand niet voor omdraait om jaar in jaar uit liggeld, taksen en onderhoudskosten te betalen voor iets waar ze hoogstens enkele dagen per jaar gebruik van maken.

Ach ja, zo steunen ze immers de economie, en alles wat zij aan belasting betalen hoeven wij tenminste niet op te hoesten.

Waarom ik zo graag naar Delhaise ga? Wel, het personeel steekt met kop en schouders uit boven de andere warenhuizen. Ze zijn met voldoende; zijn niet gestresseerd; ze zijn zondermeer vriendelijk. Als er 10 klanten klaar zijn zorgen ze er voor dat er 5 kassa’s open zijn. Nooit lange wachttijden, nooit lange files.

Een vriendelijkheidje van de kassiersters hangt altijd wel ergens in de lucht. Heel wat anders dan de sfeer in andere, opgejaagde warenhuizen. En dat voel je als klant wel aan. De stress van het personeel wordt immers rechtstreeks overgezet op jou als klant. Snappen de directies dat dan niet? Of is ‘besparen op personeel’ hun enige motief?

Ja, dan kunnen ze wat mij betreft ook wel de boom in.

Willy.

Ik dacht dat ik uitgepraat was over de Spaanse cultuur, 

maar daar schieten me nog wat speciale Spaanse trekjes door het hoofd.

De onschuldig uitziende abanico of waaier bevoorbeeld! De Spaanse dames houden het hoofd toch zo graag koel met de sierlijk wuivende abanico!

Maar zo onschuldig als het ding er uit ziet is het écht niet hoor! Het is ook een heel gevaarlijk vrouwelijk wapen. Want het heeft een tweede, veel dubieuzere functie: het is de voorloper van de telegraaf. De liefdestelegraaf dan wel! En die komt dan onder andere tot zijn trekken tijdens de erediensten in de kerk.

Want naar gelang de manier van wuiven en polsdraaien, zenden die bekoorlijke señoritas constant boodschappen uit:

- Hé, lekker stuk, spreek me even aan na de mis, wil je?

Of tegen ongewenste blikken:

- Jouw moet ik niet. Sorry! Maar een piropo mag straks wel hoor!

En ook tussen vrouwen onderling, maar dan iets giftiger:

- Poten af jij! Dat is mijn buit! Stomme trut!

De abanico was ooit zo taalvaardig als een vrouwentong. Al moet ik zeggen: het is een gebruik dat heel snel begint te tanen. De señoritas beschikken nu over betere, modernere lokmiddelen. Internet bevoorbeeld. Spijtig, maar ja, de tijd staat nu eenmaal niet stil.

En toch… anders dan bij ons blijft Spanje toch zijn cultuur getrouw. In de hypermoderne dancings mogen de modernste ritmes dan wel troef zijn, elke zichzelf respecterende DJ zal op een bepaald moment toch een ommezwaai van 180 graden maken, de lichten aansteken boven de dansvloer, en enkele Flamenco’s laten horen. Ik heb het nu wél over steden en dorpen die ver van de toeristische trekpleisters liggen hoor!

En óf die Flamencos succes hebben!!! Dan lijkt plots de spaanse ziel te ontwaken, dringen de échte spanjaarden naar de dansvloer, en krijg je een puur natuur schouwspel te zien. Want in die Flamenco ligt de hele Spaanse ziel verborgen. Het gaat over aantrekken en afstoten in de liefde. Het is een niet te evenaren choreografie op onze oeroude verleidings-instincten. Een choreografie waarin voortdurend geïmproviseerd wordt naar gelang de gemoedstoestand of fantasie van de dansende paren.

Om beurten straalt de een trots, en de ander onderdanigheid uit. Of zijn beiden het (blij of kwaad) eens. Maar de stemmingen kunnen heel snel wisselen. Het is eigenlijk een soort welles-nietes spelletje: de vrouw lokt (onderdanig). De man bijt (paardetrots). De vrouw trekt zich weer terug, een hooghartige, smalende glimlach op de lippen of furieus fonkelende, afwijzende ogen. Alles kan. En dat gaat maar door. Desnoods eindeloos. Tot de DJ vindt dat het genoeg is geweest en weer ‘normaal’ gaat doen.

En die accidentele Flamenco-dansers schakelen probleemloos over naar het agressieve ‘gestamp’ van de eenentwintigste eeuw. Poppie gezien? Kassie dicht! Heel eventjes een glimp gezien van de hemel, en pardoes terug naar de hel.

Maar vooral ook bij dorps- en heiligenfeesten, is het soms een lust voor het oog. Dan immers kleedt het hele dorp zich in de traditionele klederdracht en viert de Flamenco hoogtij. Gewoon buiten. Op straten en pleinen. Altijd vind je wel ergens enthousiaste gitaristen en dames die heel getalenteerd omspringen met de castagnetten (castañuelas in het Spaans). Of men danst gewoon op de Flamencomuziek die van de vele terrasjes afstraalt.

Feest vieren moet je een Spanjaard in elk geval niet leren!

Eigenlijk vraag ik me af waarom die dans juist ‘Flamenco’ wordt genoemd! Flamenco betekent namelijk Vlaming! Zou de honderdjarige oorlog hier voor een stuk een rol in gespeeld hebben? Zit er een stukje van onze eigen middeleeuwse cultuur in? Waren die middeleeuwse Spanjolen soms verlekkerd op blonde Vlaamse deernes? En vice versa? Zou kunnen.

En het zou me niet eens verwonderen als een mijner betovergrootmoeders het product was van zo’n romance. Ik blijf me namelijk tot die cultuur aangetrokken voelen.

Naast de Flamenco ‘dans’, is er natuurlijk ook de Flamenco ‘muziek’. En ook dat is weer een ander verhaal. Het werd een beetje, maar niet al te veel, gecommercialiseerd en bijgeschaafd in de muziek-industrie.

Maar van oorsprong is de Flamenco een ongekunstelde, ja zelfs stuntelige poging om muzikaal te improviseren op een gitaar, en liefst met begeleidende castagnetten en handgeklap. En op die ruwe tonen je leed uit te schreeuwen: je kat is dood… je liefde wordt niet beantwoord… je geld is op… je bent ‘borracho’ (stomdronken).

Het kan alle kanten op, en zelfs de uitvoerder weet niet eens waar het zal op uitlopen. Hij doet maar op en kan soms onverwacht van innige droefenis overschakelen naar uitbundig plezier als toevallig een leuk meisje voorbijloopt. Want zo wisselvallig als het Spaanse humeur, zo wisselvallig is de Flamenco.

Vandaar ook dat die echte oernatuurlijke versies niet op CD kunnen worden vastgelegd. Ze zijn trouwens meestal niet eens muzikaal te rechtvaardigen.

En dus word ons, als we naar Flamencomuziek vragen, een ‘ontzenuwd’ en opgekuist massaproduct aangeboden dat muzikaal veel meer verantwoord is, niet eens slecht klinkt, maar toch… een beetje de echte ziel mist!

Willy.

Ai… we krompen allemaal een beetje in mekaar als we het woord ‘straf’ hoorden vallen in onze omgeving. Dat deden we al van de schoolbanken af. Daar werd het ons trouwens ingelepeld:

- Als je niet braaf bent en niet doet wat meester zegt… en ja, die meester had altijd wel ergens een stok achter de deur.

Helaas… nu heeft hij dat niét meer! En nu kun je een kind tot vervelens toe zeggen wat het moet doen, als er aan tegengesteld gedrag geen sanctie is verbonden, zullen de meeste kinderen het nooit leren.

En het kind wordt ouder… en stelt vast dat ook buiten de schoolpoort weinig of geen sprake meer is van sancties. Dat is namelijk al lang helemaal uit de hand gelopen. Vroeger werd je gestraft als je een fiets stal. Maar zodra er maar genoeg fietsen werden gestolen werd het aanvankelijk afgezwakt als ‘gebruiksdiefstal’, met veel lichtere sancties… en toen er nóg meer werden gestolen… Ach ja, laat maar lopen… en haal het in één moeite door meteen ook maar uit de statistieken! Diefstal mag uit de hand lopen. Statistieken niét!

En zo schept een lakse overheid een laks, en ronduit gevaarlijk wanbeleid.

Het is net als de krant: als vroeger, héél uitzonderlijk, ergens een hold-up werd gepleegd, was dat wekenlang voorpaginanieuws. Het hele land stond in rep en roer. Troubadours maakten er zelfs liedjes over en verkochten die op de markten.

Nu het dagelijkse kost is geworden zakt het meestal snel naar ergens midden in de krant onder de fait divers. Niemand die er zich nog druk over maakt.

Iemand zei me veertig jaar geleden: “Als de politie geen baas meer is op straat, is de chaos nabij.”

Nooit had ik kunnen vermoeden dat zijn woorden zo profetisch zouden blijken te zijn. Nooit had ik kunnen vermoeden dat de politie zodanig gekortwiekt zou worden, dat in een conflict met een overvaller, zijzelf nogal dikwijls de kop van jut is. Het luidt dan:

- Hij mocht niet geschoten hebben;

- Hij moést geschoten hebben;

- Hij liet de dader zomaar weglopen zonder schieten…

- Waarom heeft hij dan een wapen?

Kortom, wàt ie ook doet, het is verkeerd. Laat hij de dader vluchten, dan is die dader wél een boef die hij zomaar eventjes laat ontsnappen hé? Schiet hij hem neer, dan was het toch zo’n brave jongen… alleen maar een hold upje gepleegd. Wat is dààr nou verkeerd aan?

Wordt hij daarentegen zelf neergeschoten, dan staat een hele schare psychiaters en hulpverleners klaar om de dader van de shock te laten bekomen met knuffelende therapietjes en zo. En wordt hij gepaaid met een minimum straf om geen betogingen van zijn soortgenoten te riskeren.

De maatschappij lijkt de politie wel als de vijand te zien, en de daders als slachtoffers.

En dan moet de politie baas blijven op straat?

En dan wordt ze verondersteld het ongedierte uit te roeien op straat?

Hoe kan dàt nu als ze zélf als ongedierte wordt behandeld door zowel de bevolking, het gerecht, als de regering?

- De bevolking doet niet liever dan de politie hekelen! Is een nationale sport geworden.

- Het gerecht staat niet langer achter de politie, maar moet alleen maar goed overkomen in de media!

- De regering blijft maar meer beperkende wetten voor (of beter gezegd tégen) de politie maken. De omgekeerde wereld? Chaos nabij?

Die ‘beperkende’ maatregelen zijn bedoeld, en zouden goed passen, in een beschaafde maatschappij. Maar wat op straat rondloopt is meestal vér van beschaafd! Beseft onze overheid dat echt niet? Kun je zo naief zijn?

Politie? Een rotjob geworden in de eenentwintigste eeuw. De vuilbak van de samenleving spelen. Van alles de schuld krijgen. Of het nu parlementaire blunders zijn of gewoon doen wat je moet doen. Niet langer een job die aanbevelenswaardig is. Beter meteen afschaffen. Dan kan het ongedierte tenminste ongestoord de straat overnemen!

Dat is toch wat we met zijn allen willen als ik de reacties op straat zo hoor?

Of toch niet? Tja, dan wordt het wél hoogtijd dat we ONZE stem laten doorklinken tot in de Wetstraat, en niét die van de nieuwslezer die moet spreken naar de mond van zijn meester.

Hoe meer misdaden er worden gepleegd, hoe meer macht en steun de politie moet geboden worden. ‘Anticiperen’ heet dat. Maar hier gebeurt juist het omgekeerde. En dan slaat de balans natuurlijk direct helemààl door.

En dat kind uit mijn eerste alineas, van welke origine ook, wordt volwassen en sticht een gezin. De enige levensles die zijn brein ooit opnam is: “Alles mag. Niets moet”. En dat blijkt nog te werken ook! En in die context leeft hij verder. Stelt vast dat hard werkende mensen braaf hun belastingen betalen. Hij niet! Na de vijfentwintigste rappel kijkt hij enkel geamuseerd toe achter welke deur er een stok zou kunnen tevoorschijn komen.

Er blijkt geen stok te zijn. En hij komt er mee weg. Zomaar. Straffeloos.

Zijn wegenbelasting? Zelfde scenario, net als tientallen andere zaken.

Zijn auto verzekeren? Zal hèm een zorg wezen als niemand de eventuele schade die hij anderen aandoet zal betalen. Die anderen zijn tóch maar kapitalisten!

En hij lacht in zijn vuistje. Vanuit zijn comfortabele sociale vangnet grijnst hij spottend naar de werkende, en ook voor hém betalende, domme massa.

Maar zien werken maakt ook moe! En zachtekens sluit hij de ogen en droomt van een wondere wereld waar het toch zo goed leven is. En naar gelang zijn origine lispelt hij nog in opperste extase: “Inch Allah” , “Carpe diem”, of “Zalig zijn de armen van geest want ze betalen voor mij”.

Willy.

Bij het woord dioxinebelang spitst iedereen de oren. Welk belang kan dioxine nu hebben voor de samenleving? En toch wil ik hier dat belang bewijzen. Van dioxine kun je namelijk een ‘magic bowlingball’ kneden en die gebruiken in het kegelspel. Met één goedgemikte worp schakel je al je tegenstrevers uit!

De huidige dioxinecrisis in Duitsland herinnert me weer aan onze eigen dioxinecrisis, en hoe woedend ik was toen bepaalde lieden daar al gauw het belang van inzagen. Nu ook alweer een aantal ‘politieke daden’ geleden!

Waarom ‘politieke’ daden? Wel, die fameuze dioxinecrisis van ons is vooral een politiek dioxine-’belang’ geweest die een partij aan de macht bracht die anders geen kans had gemaakt! Want wat was er nu eigenlijk écht gebeurd?

Wel, de voedselinspectie vond hoge waarden dioxine in onze voedselketting. Dat kon niet, en de regering werd onmiddellijk ingelicht. Die reageerde in eerste instantie met een dringende mail: “Onmiddellijk verder uitzoeken, maar nog niet openbaar maken.” De logica zelve.

Naar mijn bescheiden mening een heel verstandig besluit. Waarom al meteen een wereldwijde hetze ontketenen tegen onze voedingsindustrie, en onze goede naam te grabbel gooien? Zou van zelfmoordneigingen getuigen. Verder onderzoek naar de oorzaak moest de hoogdringendheid van bepaalde maatregelen eerst bevestigen. En dan zien we wel hoe we dat varkentje het beste wassen. Maar ze kregen er de kans niet toe!

Want een en ander was zonder de waard gerekend. Onverantwoordelijke lieden zaten namelijk achter de schermen te azen op zitjes in het parlement, en zagen hun kans schoon! Die mail werd laf onderschept en openbaar gemaakt. De bevolking reageerde woest, want het werd natuurlijk in een wat ‘aangepaste’ context voorgeschoteld op het nieuws. Afgeschilderd als bijna-moord. En ja hoor, die ‘anderen’ zagen hun zo begeerde zitjes al beginnen vrijkomen.

En ze gingen als volslagen debielen luid van de daken schreeuwen dat België zichzelf en de hele wereld aan het vergiftigen was. Werd natuurlijk onmiddellijk overgenomen door de hele wereldpers. Lap… daar gingen de verstandige bedoelingen van de regering! Daar ging onze goede faam in de hele wereld… en daar ging ook onze laatste min of meer verstandige regering.

Want ja… aftreden van de regering was de enige mogelijkheid die overbleef. En die anderen… die gingen gretig hun nu parlementaire kontjes op de vrijgekomen zitjes neervlijen.

Hun baas beloofde bovendien 20.000 nieuwe banen. Toen hij dit niet bleek te kunnen waarmaken ging hij met cadeautjes zwaaien: geen kijk- en luistegeld meer, geen dit meer betalen, geen dat meer betalen… en zodoende al gauw ook geen geld meer in de staatskas! Maar de Belg liep er in en bleef maar voor die ‘goeien’ stemmen.

Onze voedingsindustrie was kapot. Publicitair kapotgemaakt door gewetenloze lieden die enkel maar aan eigenbelang dachten.

Ik heb, van de zijde van mijn vrouw, heel dichte Engelse familie. Die waren vroeger gek op ‘Belgian Chocolate’. Dat verkocht als zoete broodjes in Engeland. Zoals trouwens àlle voedingsartikelen die van België kwamen, en deze afzetmarkt groeide zienderogen.

Als ze bij ons op bezoek kwamen namen ze er kilo’s van mee. Toen. Vóór de dioxine - tam tam wereldwijd ging roffelen. Maar nu? Tot op heden luidt het nog steeds: “Belgian chocolate? Shure it’s not poisened?”

En neen, ze nemen er geen meer mee!

Belgische producten, vroeger ware lekkernijen voor de Britten, moet je tegenwoordig ver zoeken in de rekken van de Engelse warenhuizen!

En dan zou het onbegrijpelijk zijn dat ik gewoon walg van die nieuwe politieke generatie? Ontstaan dank zij het doelbewust kelderen van onze economie?

Feit is dat onze dioxinecrisis een heleboel lieden alleen maar voordeel heeft opgeleverd in de vorm van heerlijk zachte kussentjes in het parlement. Dat ze daarvoor door luidkeels roepen de economie moesten kapotmaken zal hén wel een zorg geweest zijn.

Van toen af lijkt het laatste restje logica wel uit het parlement verdwenen en lijkt de Wetstraat meer op een zelfhulpgroep waaruit de meest onzinnige en onnuttige wetten met walgelijke plofgeluidjes opborrelen als kwaadaardig ruikende gassen uit een diep, wereldvreemd moeras.

Duitsland aan de beurt nu? Ja, maar dat blijkt het spelletje op een veel meer volwassen manier aan te pakken. Niet meteen met modder gooien als een stel kleine kinderen. Eerst verstandig onderzoeken en dan de juiste maatregelen nemen. Groot gelijk! Je zou bijna Duitsgezind worden als je dat parlementaire kleutergeleuter hier lang genoeg observeert.

Maar ook onze bevolking had schuld! Door klakkeloos de rijk gekleurde versie van de nieuwsdienst te slikken zonder verder nadenken. Door niet in te zien dat de eigen ruiten schaamteloos werden ingegooid. En uiteindelijk… voor de ‘helden’ te stemmen die hen van een ‘wisse dood’ hadden gered.

Epiloog: had de dioxinecrisis discreet maar grondig bestreden kunnen worden, zonder die wereldwijde ophef?

Misschien wél, misschien niet. We zullen het nooit weten. Maar het was in elk geval de moeite waard geweest het tenminste een kans te geven.

Helaas, een groepje machtswellustelingen ontnam ons die laatste kans.

Willy.

Ze raken er dus helemaal niet meer uit in de Wetstraat. Kan ook niet anders in de huidige situatie, en wat mij betreft hebben ze toch allemaal mijn innige deelneming.

Jarenlange vriendjespolitiek heeft er immers voor gezorgd dat telkens weer de verkeerde mensen op de verkeerde lijsten terechtkwamen en een zitje kregen op de verkeerde plaatsen. Droevig voor ons, maar ook droevig voor hen! Stel je voor dat je aan het stuur van een twintigtonner zit die tegen 100 km/u voortraast, en je kunt niet rijden!!!

Bovendien kijken dan nog eens tien miljoen mensen je op de vingers… je zou het voor minder in de broek doen!

Die verkeerde mensen op de verkeerde plaats hebben er dan op hun beurt jarenlang voor gezorgd dat de verkeerde middelen werden aangewend voor de verkeerde doelen.

Miljarden werden besteed en ronduit doelloos weggegooid aan het lui maken van de bevolking met OCMW’s en andere sociale vangnetten. Je stierf niet langer van de honger als je niet wilde werken… Je verklaarde jezelf gewoon kansarm, ziek of invalide, en je broodje was gebakken.

En toen de bevolking werken niet meer nodig vond, werden gastarbeiders aangetrokken… daarna migranten… nu ‘Allochtonen” genoemd. Wat zullen het morgen zijn? Aliens?

Daarna werd alles uit de schatkist wat in ‘solden’ of gratis geworden was met gulle hand weggeschonken en kwam grotendeels in wijdopen uitheemse bekjes terecht. Voor alles wat ‘overgereglementeerd’ werd moesten de eigen bekjes dan weer opdraaien met boetes buiten elke proportie.

En nu het… kon niet anders… allemaal in het honderd is gelopen, nu de maskers zijn gevallen, moeten wéér de verkeerde mensen alle verkeerd gelegde knopen zien te ontrafelen! Een koninklijke bemiddelaar of een koninklijke verduidelijker hebben we niet nodig!

Wél een hooggekwalificeerde koninklijke ontpuzzelaar die alle door kleuterpollekens verkeerd gelegde puzzelstukjes weer op hun plaats moet weten te schuiven. Op die manier de jarenlange bezigheidstherapie van enkele politieke generaties teniet doende.

Een succesvol staatsman word je niet met ellebogenwerk. Ook niet met mauwvegen noch met een grote mond. En zéker al niet als enkel de goedbetaalde job of de machtspositie je aanlokt. Wanneer zullen politieke partijen dat eindelijk eens begrijpen?

Soep maken van groenten, dat is niet moeilijk. Maar van die soep weer groenten maken? Begin dààr maar eens aan!

Ik vrees heel heel erg dat het sprookje zowat uit is, en we naar een happy end zullen kunnen fluiten. Sprookjes, gebouwd op een combinatie van waandenkbeelden en geleend kapitaal, kunnen nu eenmaal geen happy end hebben. En dat zullen we met zijn allen wel goed gaan voelen in de heel nabije toekomst. De lont is aangestoken. Het is enkel nog wachten op de klap.

Is er nog iets te redden? Ik vrees van niet, want ik zie maar één mogelijkheid om opnieuw tot een gezonde staat te komen:

Wat doet een chauffeur die ziet dat hij 2000 km geleden de verkeerde weg heeft genomen? Er zit maar één ding op: 2000 km terugrijden. Alle andere probeersels leiden tot nog grotere verwarring!

Wel, een verstandig politicus zou ook al het ‘werk’ dat het parlement de laatste 25 jaar heeft verricht, van tafel moeten schuiven en opnieuw beginnen daar waar het is beginnen spaaklopen.

Zal nooit gebeuren. Neen. Daarom ook: geen happy end meer mogelijk. Rest ons enkel nog de vraag: welk ‘unhappy end’ staat ons dan wél te wachten?

Willy.

Ik had het er al over dat ik totaal geen behoefte heb om als een ouwe bok naar groene blaadjes te loensen. Waarom eigenlijk niet? Zijn ze dan niet om op te eten, die lieve engeltjes die met hupse pasjes langs straten en pleinen flaneren? Net fel gekleurde snoepjes.

Wel, die engeltjes, hoe sexy ze er ook uit zien, verbergen nogal dikwijls groot kaliber schietgeweren en zware explosieven onder hun lieftallige vleugeltjes.

Want niet alles is wat het lijkt, en hoe ouder je wordt, hoe meer doorzicht je in dit alles krijgt. Wurgslangen en wratterige heksen kunnen best als mooie madeliefjes zijn vermomd, hoewel ook het omgekeerde mogelijk is.

Maar ook als ze niets van dit alles lijken te zijn, blijft het, zelfs, en zéker voor jonge mannen, opletten geblazen. Want tijdbommen kunnen soms pas heel laat ontploffen! En soms weet de draagster niet eens dat ze er eentje meezeult.

Het manifesteert zich dan soms pas als ze zich gaat realiseren dat ze echt niet voorbereid was op het delen van haar leven met een man en kinderen. Al heeft ze die dan ook zelf gewild.

Dus niet over mijn schouder kijken? Och, jawel hoor als ze echt mooi zijn. Waarom niét? Maar dan op de manier waarop je een kunstig schilderij bewondert.

Gewoon genieten van het uitzicht. Mooi is mooi, en of dat nu een ets, een beeld, of een mens is, als het mooi is is het mooi. Je zou volslagen immuun moeten zijn voor elke vorm van esthetica als je daar niét naar kijkt. Maar verdere voorstellingen maak ik me daar niet meer bij. Oh nee!

Of het er vanbinnen in dat snoezige kopje ook allemaal zo mooi uit ziet, dat laat ik aan de jeugd over om te ontdekken. Liever zij dan ik. Alles heeft zijn tijd.

Maar ach, ik hoef het vrouwelijk geslacht echt niet te hekelen noch over één kam te scheren. Voorbeelden genoeg van mannen die al even grote valstrikken zijn. Maar er is een groot verschil.

Hun camouflagetechnieken zijn veel doorzichtiger dan die van vrouwen. Of komt dat omdat ik het als man onmiddellijk doorzie? Waarschijnlijk wél, want vrouwen lopen er toch telkens weer zo graag zienderogen in!

Hebben vrouwen dan een ander soort ogen? Of zijn hun hersenen anders geprogrammeerd? Wat zou daar dan de reden voor kunnen zijn? Alles heeft immers een reden! Zorgt de natuur er op die manier misschien voor dat ook schurken de kans krijgen zich voort te planten?

Waarschijnlijk wél, want zoniet zouden er al lang geen schurken meer rondlopen als ze nooit de kans hadden gekregen zich voort te planten.

Maar… eigenlijk ook geen beeldschone meisjes meer met al dan niet het innerlijk van een boze heks. En dat zou het aanzicht van de wereld toch wel een stuk saaier maken.

En dus: laat maar zoals het is. We vechten het wel uit en proberen door het bos de bomen te zien. En dames: laat jullie mannen maar genieten van de aanblik van de esthetische wonderen der natuur! Het oog wil ook wat, en de giftige inhoud lust hij toch niet!

Wie het immers, met al dan niet enkele scherpe kantjes, zondermeer goed kan vinden bij zijn partner, mag zich gelukkig prijzen en hoeft niet verder te zoeken. Hoéveel sexy engeltjes zijn pad ook kruisen. Hoé de verleiding ook aan zijn deur komt kloppen.

Spanje heeft daar een treffend spreekwoord voor:

“Más vale lo mal conocido que lo bueno por conocer.”

Het betekent dat het slechte dat je kent, nog altijd meer waarde heeft dan het ‘goede’ dat je nog moet leren kennen…

Voor de een een exacte wetenschap, voor de ander een doordenkertje.

Mannen beseffen ook niet altijd dat zijzelf eigenlijk enkel maar op een paar plezierige uurtjes uit zijn, maar dat vrouwen al direct gaan denken aan nestjes bouwen, kerkklokken horen luiden, en hun prooi niet zo gewillig meer lossen!

Met het eerste heeft hij geen probleem: een wederzijds pleziertje en tot ziens. Voor het tweede wil hij toch even beter kijken welk vlees hij in de kuip heeft. Tenminste… als ze hem daar nog de kans voor geeft!

Willy.

Zo. Sommige van die vrome, zedige nonnekens die zo zalig verheerlijkt naar ‘den hoge’ konden opkijken deden het dus ook…

Het ondenkbare is geschied: Ook brave nonnekens bleken zich dus wel eens te vergrijpen aan kinderen! En eerlijk gezegd lucht het me wel een beetje op dat het niet altijd van de kant van het sterke geslacht moet komen. Onze goede naam werd al genoeg door het slijk gesleurd.

Wie had dàt nu kunnen denken? Vrouwelijke verkrachters! In de gewone samenleving lijkt het al ondenkbaar… maar dat het dan juist onder die groep streng-zedige nonnekens moet gebeuren…

Maar wat wil je? Een instelling die zijn volgelingen in een onnatuurlijke dwangbuis perst moet vroeg of laat de weerslag verwachten. En eerder vroeg dan laat.

Wat ik me altijd al heb afgevraagd is: wat dreef of drijft die meisjes naar het klooster? Onverwerkt liefdesverdriet? Angst zich lichamelijk en geestelijk bloot te geven aan een man? Geen ridders op witte paarden gevonden? Lesbische trekjes waarover vroeger niet kon gepraat worden, laat staan dat ze konden ‘ge-out’ worden? Ontbreken van sexuele gevoelens? Geen levensvatbaarheid in de normale wereld?

Of… ‘roeping’? Maar ook dàt woord heb ik nooit begrepen. Welk goddelijk wezen zal nu gaan roepen dat je onnatuurlijk, en dus ook ongoddelijk moet gaan leven?

Of is het niet waar dat (hún doctrine) god de mens heeft geschapen met al zijn gevoelens en lusten?

Of is die god een geïnspireerde sadist?

O ja, ze zullen er wel zijn hoor, zo van die idealistische tienertjes die denken de wereld te kunnen redden van zonde en onkuisheid… denken de hel te kunnen verbannen, maar tegen de tijd dat ze het doorhebben zélf in die hel zijn terechtgekomen!

Maar denken ze dat nog als ze wat ouder worden, behoeftes voelen maar niet meer uit hun dwangbuis kunnen? Joost zal het weten.

En Joost blijkt het dus wel geweten te hebben zoals we allemaal konden horen op het nieuws.

Die mensen dan tot overmaat van ramp in een machtspositie brengen ten opzichte van onschuldige kinderen maakt het plaatje natuurlijk helemààl compleet. Arme kerk… waar zaten je gedachten?

Gelukkig… een en ander komt boven water. Het topje van de ijsberg? Waarschijnlijk wel! En onmiddellijk stelt zich dan de volgende vraag: hoeveel van die pathetische wellustelingen, mannen of vrouwen, zijn er zondermeer mee weggekomen in het duistere verleden?

Dat verleden waarin niemand een instelling als de kerk ook maar durfde in twijfel te trekken?

Dat verleden waarin twijfelen aan de kerk regelrecht naar de hel en de eeuwige verdoemenis leidde?

Dat verleden waarin leven lijden moest zijn, wilde je ‘goed’ geleefd hebben volgens de kerk!

Dat verleden waarin je niet op een fatsoenlijke job moest rekenen als je niet elke zondag vroom ter kerke ging?

Dat verleden waarin je moést ‘geloven’ in wat je wijsgemaakt… en aangedaan werd!

Hoeveel huwelijken zijn daardoor kapotgemaakt?

Tja, ze hebben het die verkrachters (en -sters) toch wel héél erg gemakkelijk gemaakt! De allerhoogste wetten, die van god en de kerk, leken hen wel op het lijf geschreven om hun duistere praktijken ongestoord te kunnen uitoefenen.

‘Geloven’ zondermeer? Laat mij maar eerst zien of ondervinden! En dan zien we wel wat we al dan niet willen geloven.

Maar gelukkig, de meerderheid van ons, westerlingen, begint ondertussen al het ware licht te hebben gezien! Nu moeten enkel bepaalde andere volkeren nog volgen om een normale samenleving en een betere wereld te kunnen vormen. Een samenleving, niet langer gestoeld op hoe je hersenen ‘gespoeld’ werden, maar op wat je als mens écht zou moeten aanvoelen.

Willy.

Nieuwjaar is weer voorbij, tijd om even stil te staan bij de realiteit: we schrijven al weer 2011!

Eén enkel, miezerig nummertje hoger dan verleden jaar!

70 nummertjes hoger dan mijn geboortejaar! Zeventig keer heb ik dus een nummertje moeten toevoegen. Zeventig keer weer een stukje ouder geworden.

Nog een paar maand en tram 7 stopt aan mijn deur! En eigenlijk ben ik blij dat ik van dat dubbelzinnige soixente neuf af ben. Soms genant als men je, vooral in het frans, naar je leeftijd vraagt.

Maar dan komt weer die onbeantwoorde vraag: “Wanneer zal ik me eindelijk écht oud gaan voelen?” Komt dat gevoel ooit op me af? Of zal ik maar blijven verschieten als ik in de spiegel geen jonge kerel meer zie?

Ach ja, natuurlijk: je loopt de honderd meter lang niet meer in de tijd dat je dat 50 jaar geleden deed. Dat lichaamsfuncties verminderen is een onontkoombaar fenomeen voor stervelingen. Daar leer je mee leven en sta je niet bij stil. En je denkt dat het met de hersenen net zo zal verlopen.

En dat evenredig aan de hersenfunctie, je eigenbeeld zal verlagen. Niets blijkt echter minder waar! Mijn hersenen blijven me maar wijsmaken dat ik dertig ben! En dus blijf ik maar verschieten als ik een mij onbekende, oudere man zie in de spiegel! Dat lijk ik echt niet te zijn! Defecte spiegel? Neen, want ze tonen me allemaal datzelfde beeld.

Maar toch praat ik onbewust ook altijd alsof ik veertig jaar jonger ben! Niet echt logisch hé?

Is ouderdom dan enkel een uiterlijk lichamelijk verschijnsel? Het ziet er wel naar uit. Tenzij je je natuurlijk in zelfbeklag gaat wentelen en op die manier ook het aftakelingsproces van je geest sterk accelereert.

Ook een ander fenomeen gaat gepaard met ouder worden: je hebt het zowat allemaal gezien, beleefd en gehoord. Wie nog met iets nieuws tevoorschijn wil komen moet al van heel goeden huize zijn.

Er was een tijd dat alles nieuw was. Er was een tijd dat je je rot amuseerde met alles wat op je af kwam. Of dat nu een film, een song of een boek was. Of een leuk meisje…

Als je het dan allemaal gehad hebt, het allemaal al duizend keer gelezen, gehoord en gezien hebt, stel je ergens vast dat er niet zo heel erg veel te koop is in dit aardse tranendal. Dat alles zichzelf alleen maar op een meer en meer vervelende, om niet te zeggen verwaterde manier herhaalt. Zélfs van de daden van anderen kun je al voorspellen waartoe ze zullen leiden. Niks meer om van te verschieten. Niets om nog verstomd van te staan.

Er was een tijd dat je ‘meende’, er kwam een tijd dat je ‘wist’. Als wat je nu weet overeenkomt met wat je vroeger meende, ben je een gelukkig mens en heb je de juiste keuzes gemaakt in je leven.

En dan gaan de verwerkte daden zich kristalliseren tot sublieme herinneringen. Men zegt: ‘Het verlangen is mooier dan het bezit’. Juist. Maar de herinneringen zijn zo mogelijk nog mooier. Waarom?

Tijdens het verlangen is er nog onzekerheid.
Tijdens het ‘doen’ is er nog onwetendheid. Er is een begin van uitvoering, maar het kan nog alle kanten op. En nooit weet je zeker wélke kant het zal opgaan en of er al dan niet een happy end komt.

De herinneringen echter hebben een begin, een actie, en een slot. Ze zijn compleet. Ze vormen een netjes afgesloten geheel. En dat is nu juist het mooie er aan. Zélfs, en vooral, aan de bloopers.

En dan vergeet je meestal wel dat je ‘oud’ wordt. Niet dat je in het verleden gaat leven en op je herinneringen gaat teren! Verre van.

Maar de herinneringen maken je persoonlijkheid.
De herinneringen tonen je duidelijk aan wie je bent.
En ja, de herinneringen kunnen er wel voor zorgen dat je je jong blijft voelen.

Sorry voor wie dat niét zo aanvoelt… maar in dit geval kun je er best maar even bij stilstaan wat er verkeerd is gelopen, welke verkeerde keuzes je hebt gemaakt, en welk onrecht je anderen eventueel hebt aangedaan. Want dan blijft dàt weer in je hoofd spoken en verhindert een verdere evolutie in de goede richting.

Misschien zijn het wel dergelijke mensen die zich vroeg oud gaan voelen. Hun herinneringen bestaan dan uit spijt, wroeging en meer van dit moois. Het moet zielig zijn je laatste jaren op dàt soort herinneringen te moeten funderen.

Vandaar een ernstige levensles voor de jeugd:

Zorg er angstvallig voor dat de herinneringen, waarop je later je leven moet verderzetten, niet uit zelfgemaakte wolfsklemmen en schietgeweren bestaan. Of uit valsheid en lafheid. Dàn pas zou je een beklagenswaardig en vitterig oudje worden!

Zorg ervoor dat je later kunt zeggen: “Oké, ik heb er van gemaakt wat er van te maken viel. Mijn capaciteiten tenvolle ingezet. Niet nutteloos geleefd. Misschien fouten gemaakt, maar wie doet dat niét, en trouwens, waren er echt wel andere of betere mogelijkheden?”

Wie zo kan en mag denken zal wel nooit een zielig oudje worden.

In de heel nabije toekomst word ik dus een zeventiger. So what? Ondanks alles lieg ik echt niet als ik zeg dat ik me nu beter in mijn vel voel dan toen ik een twintiger was.

Heb er ook geen behoefte aan om als een vieze ouwe bok naar groene blaadjes te lonken. Groene blaadjes zijn passé. Als je dat niet aanvaardt maak je jezelf ook maar ongelukkig. Ik leef vandaag, en de toekomst zie ik zondermeer rooskleuriger dan ooit tegemoet. Moet ik ooit nog tien cijfertjes optellen bij het jaartal in de datum? Of nog dertig? Who cares?

Jawel, ik vind deze vaststellingen zondermeer knotsgek!

Maar wat wil je? Zo voel ik het nu eenmaal aan. En dat voelt heerlijk!

Willy.

Het is weer zover: treinen rijden af en aan als lange, kronkelende slangen, en lozen als vuurspuwende draken hun lading over de perrons van zowat alle grote steden.

In dichte drommen marcheren de woeste scharen soldenjagers onstuitbaar op de winkelstraten af. Stuiven als op hol geslagen paarden door de shoppingcentra. Winkel in en boetiek uit, alles op hun weldoordacht grabbelpad desnoods plattrappend om dat éne leuke ‘koopje’ achterover te kunnen drukken.

De meeste hersenen zijn thuis aan de kapstok blijven hangen, en de weinige hersenen die toch werden meegenomen worden al gauw platgetrappeld in de deinende massa. Want de hysterie slaat toe en duldt geen uitzonderingen. Het Armageddon kan beginnen. De vier ruiters van de Apocalyps zwepen de onthersende hoofden op naar ongekende hoogtes.

Handen grissen, kassa’s rinkelen, bankkaarten worden in de terminals geploft, cash wordt met handenvol uit de geldmuren gerukt als kruid voor de koopgeweren. Jachtseizoen!

Hugh… leuke koopjes?

Drie maand geleden kocht ik een stofzuiger voor 99 euro bij Mediamarkt.

Een maand geleden zag ik diezelfde stofzuiger in winkelketen ‘X’ tegen 129 euro. Ik had dus 30 euro winst gemaakt door voor Mediamarkt te kiezen.

Gisteren kreeg ik de reclame- en soldenfolder van winkelketen ‘X’ in de bus: Nog steeds diezelfde stofzuger, die bij hen 129 euro kostte, bleek plots 149 euro gekost te hebben, maar gelukkig: 149 was rood doorstreept en in de plaats stond: 99 euro. De prijs die Mediamarkt dus jaar in jaar uit handhaaft…

Of had ik toch beter voor winkel ‘X’ gekozen en tot vandaag gewacht? Dan zou ik immers 50 in plaats van 30 euro korting ‘op zak’ hebben kunnen steken! Tenminste, als ik de folder geloofde. En dat doén die koopjesjagers dus wel. En bijgevolg ‘kopen’ ze zich letterlijk rijk! Hoe komt het dan dat ze platzak thuiskomen? Mis ik ergens iets?

Maar gisteren liep ik ook plots tegen een verfrissende anticlimax aan in zo’n winkelstraat. Een winkelier had, heel ad rem, in grote letters op zijn etalageruit geschreven:

“Uit respect voor ons geacht clienteel houden wij geen solden!”

Voilà. Een waarheid als een koe! Want hoe vernederend is het niet voor een klant om vast te stellen dat een artikel waar hij onlangs 100 euro voor neertelde, eigenlijk maar 50 euro waard blijkt te zijn?

Of… denken klanten niet zo ver als de koophysterie eenmaal heeft toegeslagen?

Ach ja, wie uitkijkt zàl wel ergens een echt koopje vinden, maar dan is het meestal toch een artikel dat zijn belofte: ‘hoge verkoopscijfers’ niet heeft kunnen waarmaken. Moeten we dan ook de nodige vraagtekens bijplaatsen.

Trouwens… al dat geleuter op TV over ‘koopjes te vroeg’… koopjes nog onwettelijk… winkelketens vinden achterpoortjes’, rechtzaken en weet ik veel, dat kan mij enkel maar amuseren. Waarom ook moest daar een strikte wetgeving over worden gemaakt?

Een artikel verkoopt slecht? Hoe zou dàt nu komen? Omdat de prijs/kwaliteitsverhouding te mank loopt natuurlijk! Wel, de oplossing is simpel: je wilt er als handelaar van af, en dus verlaag je de prijs. Op het moment dat de handelaar dat nodig vindt, en niet op het moment dat de regering dat zou willen. Het is toch in de winkel, en niet in de wetstraat dat de handel zich afspeelt?

Waar regeringen zich toch allemaal mee willen bemoeien!

‘Oneerlijke concurrentie bestrijden’ heet dat dan. Kom nou… die oneerlijke concurrentie bestaat slechts in het verziekte brein van de handelaar die woekerprijzen aanrekent en vaststelt dat de concurrentie met een veel meer bescheiden winst tevreden is… en natuurlijk ook veel beter verkoopt.

Tja… ‘De kleine kantjes van handel in de eenentwintigste eeuw’ zou wel eens een bijzonder humoristische leerstof kunnen worden voor de scholen in de drieëntwintigste eeuw. Kunnen ze tenminste ook nog eens hartelijk lachen met ons, klein denkende oermensjes!

En dan vooral met het feit dat de ‘grote’ staatslui van de eenentwintigste eeuw hun kostbare tijd verleuterden met moederachtige betuttelarij in de twistjes en onderlinge jalousietjes van handelaren!

Een ander item in de handelsgeschiedenis zou dan kunnen zijn: ‘Wetjes breien in het parlement’.

Prijsverlagingen? Ik ben de eerste om het toe te juichen en er van te profiteren. Maar moet dat allemaal in één korte periode? Een periode waarin de woeste scharen het rustig winkelen en uitkiezen helemaal onmogelijk maken?

Natuurlijk moet dat! Dan is er immers geen ruimte om goed te kiezen en geen tijd om na te denken!

Dat laatste doen de soldenjagers dan wel als ze thuis komen en vaststellen dat ondanks alle ‘winst’ die ze gemaakt hebben, het gezinsbudget er helemaal door is!

En… dat het gros van de gekochte spullen eigenlijk toch niet echt was wat ze zochten.

Willy.

In de Spaanse sprokkels uit mijn laatste columns kwam het al aan bod: vermenging van culturen! Daarmee kan het dus verschillende kanten opgaan zoals we ondertussen al hebben geleerd. Het kan een ‘aai’ zijn, maar ook een regelrechte dolksteek.

Als twee evenwaardige culturen fusioneren kunnen beiden er maar baat bij hebben. Het beste van beide culturen wordt namelijk overgedragen en er ontstaat een win-win situatie.

Zo staat bij ons ondertussen al de Spaanse paëlla en andere specialiteiten op het menu, maar ook veel andere dingen namen we over, en dat begon al honderden jaren geleden, toen we onder Spaans bewind leefden.

De Spanjaarden hebben van ons dan weer de kraaknette vloeren en zo overgenomen, want dit is inderdaad heel snel aan het veranderen in Spanje. Alles maar op de grond gooien verdwijnt langzaam uit hun cultuur.

Als achterblijvende culturen echter fusioneren met een vooruitstrevende samenleving, kun je twee kanten uit:

1.    De vooruitstrevende samenleving trekt de andere op; dat gebeurde bevoorbeeld bij de kolonisaties. Want hoewel dit nu niet bepaald een voorbeeld van humaniteit was, op langere termijn zijn die volkeren er toch beter van geworden… voor zover ze dat zélf niet weer kapotmaakten.

2.    Of die vooruitstrevende samenleving is stom genoeg om zichzelf naar beneden te halen en naar de pijpen van de achtergebleven cultuur te dansen. Lijkt ondenkbaar, onlogisch… maar het gebeurt wel. En nog wel recht onder onze neus.

Met opzet heb ik tot hiertoe het woord ‘cultuur’ gebruikt, en niet ‘ras’. Want ‘ras’ op zich, speelt hierin geen enkele rol. We zijn allemaal menselijke wezens met menselijke behoeften. Neem nu Zuid Amerika: alle tinten van bruin zijn er aanwezig, maar de latino-cultuur primeert. Die mensen stammen af van Inca’s en Maya’s. In aanvang wreedaardig gekoloniseerd door de Spanjaarden. Maar op langere termijn zijn ze nu toch stukken beter af dan in die Maya- en Incaculturen met mensonwaardige rituelen.

Racisme? Daar draait het niet om. Welke huidskleur je ook hebt, ofwel wil je bergop, ofwel kies je ervoor om in voorbijgestreefde doelstellingen te blijven geloven. Doelstellingen, uitgevonden door lieden die enkel maar op winstbejag en onderdrukking uit zijn.

Religie? Daar draait het, héél onrechtstreeks, wél om. Want heel dikwijls zijn dié het juist die een volk ‘omlaag’ en onder de duim proberen te houden. Maar ook dàn hangt het nog altijd van het individu af, wit, bruin, geel of rood, of hij dat wil blijven slikken of niet.

Racisten? Midden in mijn beroepscarrière werd ik voor het eerst geconfronteerd met een allochtoon. Onder het motto ‘moi connais la loi’ eiste hij iets onwettigs van mij dat ik onmogelijk kon of mocht waarmaken.

En daar had je het: ik was een ‘racist’. Nog nooit had ik dat woord gehoord en keek hem dan ook wat schaapachtig aan. Er volgde een bizarre conversatie, niet langer gebaseerd op de logica waaraan ik gewoon was, maar op een heel erg wereldvreemd geloof… Ik deed nog een poging hem uit te leggen dat de Belgische wet dat niet toestond, maar dat was boter aan de galg. Voor hem bestond er immers maar één wet: die van Allah.

Ondertussen is het woord ‘racist’ ongemerkt, glibberig en slangachtig, binnengeslopen in onze cultuur. En sommigen van ons gaan het nog verdedigen en verheerlijken ook!

Wat godsdiensten vermogen is heel duidelijk geworden in de geschiedenis: zo lang wijzelf ook heel religieus waren, werd geen enkele vooruitgang geboekt. Van uitvindingen was zoveel als geen sprake. Alles bleef bij het oude.

Omdat de mensen dommer waren? Helemaal niet! Ze hadden nét dezelfde hersenen als wij. Wél omdat ze niet slim ‘mochten’ zijn! Dat zou gevaarlijk kunnen worden voor de voorgespiegelde sprookjes!

En toen ze wél slimmer probeerden te worden, werden ze gewoon verbrand als heksen, als afschrikwekkend voorbeeld.

Maar zodra de macht van de kerk begon te tanen stak de intelligentie de kop op, volgde de ene uitvinding op de andere, en raakten we in sneltempo tot waar we nu staan.

En nu zouden onze leiders ons wéér, via een zogenaamd humanistische ‘multicultuur’ terug naar die donkere middeleeuwen willen sturen? No way!

Kan er een beter schoolvoorbeeld worden gevonden van ‘Het paard achter de kar spannen”?

De vele uitvindingen die ons het leven gemakkelijk hebben gemaakt, werden grotendeels uitgevonden door ons, westerlingen, maar ook gretig gebruikt door zowat alle andere volkeren.

Geen enkel probleem voor ons! Maar hoorden we ooit een ‘dankjewel’? Zagen we ook maar énige moeite om tot ons niveau op te klimmen? Neen hoor! Gretig gebruiken wat wij uitvonden, maar desondanks toch proberen onze cultuur omlaag te halen!

Nou ja, de nog ongeschreven geschiedenis van de toekomst zal het wel uitwijzen.

Willy.

Figuur links: Constructie van een Hórreo (zie verder in tekst)
Foto rechts: In the good old days. Op handen gedragen door een groep Asturianen, uit volle borst zingend: "Es un hombre exellente" (He's a jolly good fellow).

Asturias, helemaal in het noorden van Spanje gelegen en tegen de Atlantische oceaan aangedrukt, is zowat de melkkoe van Spanje. Groene Bergen en dalen zoals je ze eerder in Oostenrijk dan in Spanje zou gaan zoeken. Koeien en landbouw bij de vleet. Regen ook, veel zelfs, maar gelukkig, zo’n vlaag duurt nooit lang, komt over je als een hete douche, en even later straalt de zon je weer droog.

Niet gekend (gelukkig maar) door toerisme-bureaus uit onze ‘beschaafde’ contreien en daardoor nog door en door Spaans.

En de bevolking… de gastvrijheid zelf. En bijzonder trots op hun ene en enige Spanje. Al maken ze daar ook graag een grapje over: “Er is maar één Spanje!”... Maar na even wachten en gedempt: “Maar als er twee waren zouden we allemaal naar het tweede lopen”!

Het volksinstrument in Asturias is… neen. Niét de gitaar! Het is de doedelzak!!! Schotland heeft daar dus niet het monopolie van.

En de geliefde drank bij de Asturianos is de cidra. Appelcider. En al wie ook maar een paar vierkante meter domein bezit of huurt, heeft er zijn appelbomen en maakt zijn eigen cider thuis. We werden overladen met bergen flessen om mee naar huis te nemen!

Ja… brouwen doen ze het wel. Maar drinken… dat doe je in de vele kroegjes. En als ik zeg ‘kroeg’, dan bedoel ik ook écht kroeg! Gelegenheidjes met een wat armzalig meubilair, en een vloer die gewoon bestaat uit aangestampte aarde.

Maar desondanks, een warme, gastvrije sfeer. De mannen staan meestal in kleine groepjes te praten en cidra te drinken. Maar ook hier weer: wie dacht naar de bar te stappen en een glas cider te vragen is er aan voor de moeite.

Neen. Cidra drink je gezellig in groep, zoals de indianen de vredespijp roken. En dat gaat dan zo:

Iemand uit de groep haalt van de bar een fles cider en één glas. Hij schenkt het glas vol op ‘Asturiaanse wijze’. Dat betekent: het glas in de ene hand, die zo laag mogelijk wordt gehouden. De fles in de andere hand, zo hoog mogelijk boven het hoofd. En gieten maar! En niet één drupje ernaast! En terwijl de cider nog heerlijk parelt door die ‘waterval’, geeft de schenker het door aan zijn naaste buurman, die het in één keer ‘bijna’ helemaal uitdrinkt.

‘Bijna’, omdat er een bodempje moet overblijven. Daarmee wordt met een ronddraaiende beweging het glas gespoeld, de rest gewoon uitgegoten op de grond, de laatste drinker neemt de fles over, vult het glas weer op dezelfde manier en geeft het weer door… tot het de groep rond is gegaan.

Dan haalt iemand weer een andere fles… en weer een andere… en nog een andere. Of gewoon meteen twee flessen om er een beetje vaart in te steken.

Toen het mijn beurt was om te schenken…

Neen! Dat vertel ik niet. Want twee dagen later rook je nog de cidra in mijn haar.

En ja hoor… gewone gezellige cafetarias zijn er ook wel. Maar daar ga je dan niet om cider te drinken, maar eerder als de vrouwen mee zijn en het wat deftiger moet.

Ook typisch (terwijl we toch bezig zijn) in Asturias zijn de ‘hórreos’ die je overal tegenkomt (zie figuur hierboven). Dat zijn voorraadschuurtjes, en ze hebben een heel specifieke vorm: vier stenen pijlers van een tweetal meter hoog, bovenop elke pijler een grote, platte steen die ruim over de pijler uitsteekt, en dan de eigenlijke, houten schuur, daar boven op. Waarom?

Slim gezien van de Asturianen: tegen de ratten en muizen die de voorraden (graan - ham - kaas, enz.) maar al te graag eten. Een rat kan dan wel zonder problemen een der pijlers beklimmen, de platte steen die er bovenop ligt is voor hem een onneembare hindernis. Er staat soms ook een stenen trap bij, maar die staat nét zo ver van het schuurtje vandaan of komt tot net ver genoeg onder de bodem van de schuur, dat je van de trap in de schuur kunt stappen, maar voor een rat is de afstand te groot om te springen. Prehistorische high-tech, maar heel efficient!

En nog een laatste Asturiaanse anecdote: wandelend naar de merendero uit mijn vorig column, liepen we voorbij een neerhofje met een paar vijgenbomen waaraan rijpe vijgen hingen. Ik had mijn kinderen even niet in het oog, tot ik een hels kabaal hoorde: ze waren naar die vijgen aan het springen, maar roepend stoof een oud vrouwtje, net een heks, met opgeheven stok uit de deur van haar huisje op de kinderen af. Die kozen natuurlijk meteen krijsend het hazenpad.

Ons Spaanse gezelschap barste in lachen uit en verklaarde: “Ze roept gewoon dat ze die stok moeten nemen om aan de vijgen te komen!”

Van gastvrijheid gesproken…

Willy.

De Merienda.

We beëindigden het jaar 2010 met Spaanse herinneringen. We kunnen het nieuwe jaar 2011 net zo beginnen, met nog zo’n pareltje uit de latino-cultuur!

Als je in een Spaans woordenboek zoekt naar het woord Merienda zul je waarschijnlijk vinden: ‘Vieruurtje’.

Lees je meer over de Spaanse cultuur, dan stel je vast dat die Merienda eigenlijk veel meer is. Vooral dan op vrije dagen, als ze doorgaat in de daarvoor aangepaste ‘merenderos’. Maar als je het nooit meemaakte kun je er echt de volle betekenis niet van snappen. ‘Verbroedering’ zou misschien meer in de buurt komen.

Maar je mag honderd keer als toerist naar Spanje gaan, je mag Spanje per auto doorkruisen, je mag op zoek gaan naar die fameuze merenderos… je zult ze niet vinden.

Je moet echt wel in een Spaanse familie leven om het ‘begrip’ te snappen en de vele ‘merenderos’ (plaatsen waar je dat vieruurtje tenvolle kunt ‘ondergaan’) weten te vinden.

Gelukkig toch nog één Spaans gebruik dat zo goed verborgen bleef dat toeristen het nog niet konden komen industrialiseren en kapotmaken.

En zo waren wij eens enige tijd bij een Spaanse familie (in de provincie Asturias) te gast, en kon ik eindelijk mijn cultuurhonger stillen.

Het werd zondag. Het hele dorpje maakte zich op om dat met veel animo te vieren. De caballeros trokken hun smetteloos wit gewassen en gesteven overhemd aan. De Señoras haalden hun mooiste toiletten uit de kast, en druk palaberend en paraderend ging de hele familie ter kerke langs landwegeltjes en pittoreske bruggetjes.

Mannen voorop natuurlijk, vrouwen ‘gedwee’ volgend, de kinderen stoeiend en ruziënd.

De eredienst, en dat voelde je duidelijk aan, werd intens doorleefd. En hoewel ik niet gelovig ben, ik kwam echt wel onder de indruk: dat kleine kerkje, propvol dorpelingen. Eén gemeenschap. Iedereen was er. Ja, bijna één grote familie. Er voltrok zich bijna een complete fusie: die hele gemeenschap leek wel één te worden en iedereen werd iedereen’s vriend. Je zou wel in mirakels gaan geloven. Zelfs wij, Belgen, voelden ons totaal niet uitgesloten maar gewoon een deel van de gemeenschap. Wildvreemden begroetten ons met een warme knuffel of handdruk.

Na de mis bleven de mannen nog ergens plakken om van wat ciders te genieten en spoedden de dames zich naar huis om het middagmaal te bereiden. Die cider… de nationale drank in de provincie Asturias… dat is ook weer zoiets heel speciaals waaraan ik eens een column moet wijden. Morgen misschien?

Het heerlijke middagmaal in de familie sla ik maar over, want het was me om de merienda te doen.

Na de comida (eetmaal), trokken we op weg met een aantal gezinnen. Weer doorheen bossen en bergen waar de tijd was blijven stilstaan, naar een heerlijk plekje waar een riviertje doorheen stroomde: de uitgekozen merendero.

De vrouwen, had ik opgemerkt, sleurden hele tassen vol lekkers mee, thuis liefdevol voorbereid. En ik, ik was in blijde verwachting. Eindelijk zou ik weten wat een merienda echt is.

De merendero in kwestie bestond gewoon uit een vlak plekje tussen de bomen aan de oever van een rio. Er stonden een aantal lange betonnen tafels en banken, en een onooglijk gebouwtje even verderop bleek de bar te zijn.

Ons gezelschap, bestaande uit een twintigtal personen, nam onmiddellijk een grote tafel in beslag en het uitpakken begon. Weldra was het hele tafelblad gevuld met broodjes, tortillas de patatas, chorizo, jamòn de Jerez, tomaten, olijven, taartjes, wijn en nog veel meer.

Na de aperitivo ‘onder mannen’ in de bar, kon de schranspartij aan tafel beginnen. Niemand stond er bij stil wat van wie was: er werd gewoon van de tafel gegraaid wat binnen je bereik lag en lekker leek. Het werd een echt, bijna Breugeliaans, schransfestijn.

Als een dame je vroeg: “proef eens dààrvan”, kon je er donder op zeggen dat zij dat zelf gemaakt had, en hoe propvol je ook al zat, weigeren zou de grootste belediging zijn die je haar maar kon aandoen.

De tafel kwam leeg, de magen barstensvol… het sein voor de mannen om alles weer te gaan doorspoelen in de bar; het sein voor de kinderen om te gaan stoeien in het lekker koele water van de rio; het sein voor de dames om de tafel netjes af te ruimen, het overtollige in de ‘basuras’ (vuilbakken) te gaan deponeren, en napratend nog wat van de overgebleven taartjes te genieten.

Even had ik, gewoontegetrouw, de reactie om mee te helpen opruimen, maar in koor klonk wenkend het protest uit de groep mannen die zich naar de bar spoedde:

“Caramba Biedjie…ven aqui!!!”. (Verdorie Willy, kom hier!). Ja, Willy kunnen ze daar nu eenmaal niet uitspreken. De ‘W’ al zéker niet. Het moest dan maar Biedjie worden!!! Als je hen daar een opmerking over maakte klonk het opgewekt: “Biedjie? Claro! Como Biedjie the kid, no?”

En zo was er weer een gat in mijn cultuur letterlijk en figuurlijk propvol gevuld. Een dag om nooit meer te vergeten. Een dag die me weer een stukje nader bij de latino-cultuur bracht.

De onderliggende filosofie: de mensen waar wij te gast waren, waren hard werkende mensen. De hele week was er weinig plaats voor dromen, romantiek of andere aangename dingen. Sommigen waren mijnwerkers of spoorwegarbeiders, anderen school- of bankdirecteur. Maakte totaal geen verschil! Ze waren gewoon ‘vrienden ondereen’.

Want de zondag, en vooral dan de merienda, is heilig. Alle beslommeringen worden overboord gegooid. Niet denken aan maandag. Voor één keer in de week Don en Doña zijn. Wàt dat ook moge kosten. Mañana is weer een andere dag en dan zien we wel weer.

Biedjie.

Zo dit is Nieuwjaar,                
  Een heel nieuw begin.              
   Een dag om te dromen,             
Van zon en van wind.             

                                  Want dit is nu nieuwjaar,
                            Geen dag als de rest.
                                 Veel groetjes en kusjes,
                                 We doen weer ons best.

Voor wie het nog niet doorhad:
Geïnspireerd op ‘So this is Christmas’.

***** G E L U K K I G   N I E U W J A A R . *****

Willy.

*** De Piropo… of: ‘Vrouwen weten waarom’. ***

Ja sorry hoor! Alweer een tweede column op één dag! Maar iemand maakte me er opmerkzaam op dat het vandaag mijn laatste kans was om dit jaar nog iets ondeugends te doen. En daar schoot me die piropo door de geest… Alhoewel ik dat hier in België toch echt niet zou durven proberen! Enkel ‘dromen van…’

Scenario 1:

Een heer loopt langs Vlaamse wegen. Van de andere kant komt een bloedmooi meisje. Op enkele passen van haar vandaan houdt de heer zijn tred in, kijkt haar bewonderend aan en zegt: “Wat een mooie ogen heb jij toch!”

Wat zou het gevolg zijn van dit scenario? Een handtas tegen zijn gezicht? Snel een telefoontje naar de politie met haar GSM? Holderdebolder op de vlucht slaan?

De kans zit er dik in dat dit heerschap zichzelf even later geboeid in een politiewagen terugvindt. Aanklacht: Stalking!

Scenario 2:

Een heer loopt langs Spaanse wegen. Van de andere kant komt een bloedmooi meisje. Op enkele passen van haar vandaan vertraagt de heer zijn pas, kijkt haar bewonderend aan en zegt: “Qué bonitos ojos tienes”. Het meisje vertraagt ook even, kijkt hem lief aan en lispelt: “Muchas gracias señor”. En ze vervolgen elk hun weg, alsof er niets is gebeurd.

Welnu, in scenario 2 is er sprake van een ‘Piropo’. Een woord dat alleen maar in deze betekenis bestaat in de latino-cultuur. Je zou het als ‘compliment’ kunnen vertalen, maar dan zit je toch wel een heel stuk onder de juiste en onvergelijkbare waarde.

De piropo kan bestaan uit een woord, een zinnetje, een heel gedicht, of een paar gezongen toepasselijke regels uit een liedje. Ze kan soms pikant zijn, maar nooit vulgair.

Maar nu komt het: dat piropo-gebruik zit sinds mensenheugenis in de Spaanse cultuur ingebakken. De Spaanse señoritas vinden het hemels en voelen zich teleurgesteld en afgewezen als ze er niet dagelijks een paar krijgen. En of het nu van een adonis of van een schreeuwlelijkerd komt… van een ongehuwde of gehuwde man, maakt niet uit. Het streelt hun eigenwaarde en ze voelen zich weer begeerd.

MAAR… op een bepaald moment was het sprookje uit. Tijdens de laatste jaren van het Franco-regime begonnen vrouwenbewegingen op te komen voor de rechten van de vrouw. En die piropo vonden ze vernederend en antifeministisch. Ze kregen gehoor bij het regime en de piropo werd verboden.

Droevig einde van een mooi verhaal? Helemaal niet! Berg de zakdoekjes maar weer weg want er komt gelukkig nog een happy end.

Want uit heel Spanje kwam vrouwelijk protest tegen die absurde maatregel, bedacht door een stel ‘ouwe heksen’ die geen piropo’s meer kregen en hun afgunst er op die manier wisten door te drukken.

Maar het Franco-regime week niet. Gezichtsverlies lijden stond niet in hun woordenboek. En dus bleef het verbod van kracht. Tot Franco stierf en een democratie werd ingesteld in Spanje. Enkele jaren later werd het absurde piropoverbod terug ingetrokken. Tot grote vreugde van de meerderheid van de vrouwelijke bevolking.

Maar helaas, één jonge generatie had het toch zonder piropos moeten stellen. (snik).

Leuke anecdote, maar ze bevat ook een grote politieke waarheid:

De politiek mag en moet zwichten voor de wil van het volk. Als die wil werkelijk de wil is van de grote meerderheid, en niét die van een kleine minderheid die zo hard jankt dat het een meerderheid lijkt.

Latino-lover,
Willy.

Zou het kunnen dat het taalgebruik veel zegt over een volk? Soms sta ik stil bij bepaalde uitdrukkingen, en kom af en toe tot op zijn minst eigenaardige conclusies, tegenstellingen of gelijkenissen.

Ik heb gelijk… J’ai raison… I’m right.

Drie keer wordt hetzelfde bedoeld. Drie keer in een andere taal. Drie keer heel verschillend geformuleerd, want:

De Engelsman zegt onomwonden dat hij ‘juist’ is (right). Niet voor twijfel vatbaar. Het is zo en niet anders.
Bespeuren we hier een vleugje grootheidswaanzin?
Vergelijk: Engeland was ooit meester in bijna de hele wereld.

De Fransman zegt nonchalant en wat bedachtzamer dat hij ‘reden’ heeft. (Reden om aan te nemen dat…?). Lijkt al wat meer voor eventuele alternatieven vatbaar.
Vergelijk: de Fransman is van nature uit een bon-vivant met een “Je m’en fou” levenswijze. Leven als god in Frankrijk…

Maar wij zeggen, zonder er echt bij stil te staan, dat onze mening ‘gelijk’ is. Gelijk aan wat? Aan de meerderheid? De media? De gazet? De baas?
Vergelijk: wij werden altijd wel al door een of ander vreemd volk onderdrukt.

Wij lijken dus wel hersenloze, monddode wezens, want we zeggen eigenlijk dat onze mening ‘gelijk’ is aan alle andere meningen. Geen hersenwerk dus, ons geen vragen stellen, niet nadenken, gewoon luisteren naar de anderen en dié mening als ‘gelijk’ verkondigen. Niet moeilijk dat we altijd al een gemakkelijk te onderwerpen volkje waren!

Tekenende beeldspraak voor ons volk? Misschien wel, want hoewel deze vaststellingen wel vergezocht lijken en we in werkelijk niet echt stilstaan bij die uitdrukkingen, is een taal toch wel érgens ontstaan. Ergens in een ver verleden met slechts een paar woordjes.

Maar talen hebben door de geschiedenis heen een enorme evolutie doorgemaakt en blijven evolueren. Er kwamen niet alleen maar woorden bij, maar ook uitdrukkingen. Uitdrukkingen doorspekt met de gevoelens van onze voorvaderen…

Waren die gevoelens dan (in ons geval) veelal gebaseerd op het slaafs overnemen van de mening van meneer pastoor? Meneer de baron? Meneer de notabele? Van ridders en jonkvrouwen? Hadden we geen, of mochten we geen eigen mening hebben?

Kon het arme, ongeletterde gepeupel dat door bovenvermelde lieden onder de duim werd gehouden, niets anders dan zeggen ‘ik heb gelijk’ (…omdat mijn mening gelijk is aan…), en daarmee het gelijk van zijn meerderen steunen?

Het lijkt er wel ergens op. Maar de volgende vraag is dan nog prangender: zitten die gevoelens nog steeds in onze genen?

En ook dàt lijkt wel het geval te zijn, want de algemeen ‘gangbare’ meningen zijn meestal deze die van anderen werden gehoord, en zelden ontstaan ze, althans bij ons eigen volkje, in de eigen hersenen door eigen denkwerk.

Kregen we dààrvoor hersenen? Of vinden we onze hersenen alleen maar overbodige ballast?

Wie dan wél eerst wat hersenwerk verricht alvorens zijn standpunt te bepalen, en tot andere conclusies komt, wordt dan weer als controvertieel aanzien.

Wat maken we het de media toch gemakkelijk!!!

Wat is het iedereen toch makkelijk om in Vlaanderen ‘gelijk’ te komen hebben!!!

Heb ik gelijk of heb ik gelijk?

Willy.

Iedereen komt er wel ooit eentje tegen: zo’n hachelijke situatie waarin je jezelf in mindere of meerdere mate voor schut zet. Zo’n ‘Moment’ waarin je niet vooruit durft, niet achteruit kunt, en blijven staan al helemààl geen optie is. Een regelrechte blooper dus. Zo ook ik!

Ooit ontving ik een uitnodiging voor een receptie, gevolgd door een concert van een Canadese band, aangeboden door de ambassadeur van Canada. Netjes en met sierlijke letters ingevuld op mijn naam.

Het was begin november, de periode waarin mijn geboortestad jaarlijks met veel luister de verjaardag van de bevrijding door de Canadezen vierde. Ik werkte altijd ijverig mee aan de organisatie en het vlekkeloos verloop van de feestelijkheden die zich op de openbare weg afspeelden. Vandaar die uitnodiging.

Jaarlijks waren dan een aantal Canadese militairen uitgenodigd, soms ook een piperband, of een andere Canadese legerband. Allemaal militairen die in Duitsland waren gekazerneerd.

En recepties waren er te kust en te kuur in die periode. Meestal gewoon een toffe en ongedwongen verbroedering tussen burgers, notabelen, en Canadese militairen. Het Belgisch bier spoelde dan ook rijkelijk door Vlaamse en Canadese kelen en er was al gauw geen sprake meer van nationaliteit- of taalverschillen, laat staan klasseverschillen.

Vandaar dat ik die uitnodiging niet echt goed had bestudeerd en hem maar ergens bij mijn agenda legde. Nog niet wetend of ik er al dan niet zou op ingaan. Ook het feit dat de uitnodiging rechtstreeks uitging van de Canadese Ambassade was me helemaal ontgaan.

En ja, die bewuste avond besloot ik maar te gaan. Het was wél in een poepchique instelling, maar daar was ik beroepshalve al dikwijls binnen en buiten gelopen, zodat mijn ‘frank’ nog altijd niet was gevallen.

Ik stapte dus vrolijk binnen door de grote draaideur, kwam in de monumentale ontvangsthall terecht… en bevroor! Ik bleek de allerlaatste en de receptie was al volop bezig.

De hall echter, rijkelijk bekleed met rood vasttapijt en hel verlicht door een monumentale luchter, was… leeg! En daar stond ik.

Veel tijd om na te denken had ik niet, want een hostesje schoot onmiddellijk op me af, nam mijn overjas aan en drukte me een nummertje van de vestiaire in de hand.

En daar stond ik. Mijn ‘moment’ ging van start! Mijn ogen speurden door de hall. Waar verdorie wàs die receptie?

Ha… daar zag ik, aan de overzijde van de hall, een kamerbrede trap met een vijftal treden naar omlaag. Er stonden wat mensen op te praten, en onderaan de trap wemelde een selecte massa genodigden… piekfijn uitgedost in de obligate… stadskledij!

Oh nee! Ik had zomaar wat aangetrokken… een blazer op een jeansbroek geloof ik…

Het liefste was ik stilletjes achteruit terug door die draaideur naar buiten geglipt, maar dat wicht was er vandoor met mijn overjas!!!

Wat nu? Koortsachtig zochten mijn hersenen naar een oplossing. Uiteindelijk besloot ik het enige te doen wat in dergelijke omstandigheden mogelijk is: met vaste pas op die trap afstevenen, maken dat ik als de bliksem beneden kwam, en me in de massa onzichtbaar proberen te maken.

Het leek me niet bepaald een goede strategie, maar een betere vond ik niet. Want mijn ‘moment’ was voorbij. Hoe lang dat moment duurde? Voor mij een eeuwigheid, maar in werkelijkheid waarschijnlijk maar een fractie van een seconde.

Een… twee… start. Nonchalant en met vaste tred doorkruiste ik de hall. Uiterlijk heel zelfbewust, maar innerlijk met kloppend hart. Als de bliksem de trap af zonder veel rondkijken… snel een glas champagne gegraaid van het dienblad van de toegeschoten kelner om me een houding te geven. En ja, het lukte me om min of meer onzichtbaar tussen de pratende groepjes door te laveren, op zoek naar een bekend gezicht.

Helaas! De paar bekende gezichten waren allemaal druk in gesprek, en de anderen kende ik niet. Toen trok iemand me aan de mouw. De persoon die voor de uitnodiging had gezorgd.

- Heb je de ambassadeur al gefeliciteerd?

- Hugh? Ambassadeur? Is die hier? Ik ken die man niet! Waar is ie?

Hij wees naar de trap. Tweede “Oh nee!” Bovenaan de trap bleek de ambassadeur te staan met zijn dame, en naar beneden afdalend een aantal Canadese prominenten. Ze vormden een rij om de ‘honneurs’ waar te nemen. Zij waren de mensen die ik als ‘pratend op de trap’ had aanzien en plompverloren voorbij was gelopen! Arme ik. Hoe red ik me hier weer uit?

Handjes schudden van beneden naar boven kon natuurlijk niet. Eerst naar boven lopen, iedereen voorbij, en dan na een halve draai de juiste volgorde kiezen leek me toch wel héél clownesk.

Ik deed dan maar het enige wat nog enigszins mijn gezicht kon redden: nonchalant de trap oplopen, een hostesje vragen waar de toiletten waren, daar even uitblazen tot mijn hart weer op normaal ritme klopte, en dan zelfbewust terug op de trap afstappen om een ‘tweede entree’ te maken.

Dit keer met heel beleefd handjes schudden en de obligate ‘Congratulations’, ‘How are you?’ en ‘Nice to see you’ ‘s. Oef!

Even later was de receptie voorbij en vertrok het selecte gezelschap naar de grote zaal voor het concert.

En op dat ogenblik zag ik mijn kans schoon, glipte met mijn nummertje en rode oortjes naar de vestiaire, kreeg mijn overjas terug, en blies stilletjes de aftocht. Het concert interesseerde me plots niet meer.

Of iemand iets in de gaten had? Op dàt moment dacht ik van niet. Als ik er nu aan terugdenk vrees ik: reken maar!

Willy.