Helaasheid van bestuur.

Ach ja… “In ‘onzen tijd’ was het anders…”

Zegden de oudjes toen ik jong was. We lachten er een beetje medelijdend mee en vonden de onze eigen tijd natuurlijk veel beter. Maar toch dronken we de levenswijsheden van de ouderen onbewust op en bepaalde het ons verdere leven.

“De Leeuw van Vlaanderen” slikten we als honing. De versie die mij het meeste aansprak was die van Abraham Hans. Zijn boeken en boekjes waren destijds razend populair onder de jeugd, en ook onder de ouderen. Men zegt dat Conscience zijn volk leerde lezen, maar in ons geval heeft A. Hans daar toch nog een flinke schep bovenop gedaan.

Zijn taal… doorspekt met soms ietwat gore uitdrukkingen, mocht dan misschien niet echt literair verantwoord zijn, wij lazen zijn boeken en boekjes uit in een ademtocht. Ja, tot onder de lakens met een zaklamp als ik naar bed moest van mijn ouders! Aan strikte en ‘opgekuiste’ regels van de literatuur had hij geen boodschap. Hij schreef zoals het volk sprak. En dat sprak het volk juist aan!

Een pure volksverteller die echt aansloeg bij het Vlaamse volk.

Romans van soms wel 1000 bladzijden werden als wekelijkse afleveringen verkocht. De ‘grote mensen’ verslonden en verzamelden ze om ze ‘ooit’ in te binden. Wat er meestal nooit van kwam.

Kortere jeugdverhaaltjes dan, schreef hij bij de vleet. De ‘A.Hans kinderbibliotheek, Kontich’ verspreidde er elke week eentje en wat keken we uit naar het volgende! Dat waren telkens boekjes van een dertigtal bladzijden.

Brave verhaaltjes, afgestemd op de jonge jeugd van Vlaanderen. De sfeer, de vaderlandsliefde, het avontuur en de gezelligheid dropen er zó van af.

Hij hield van de zee en heeft een tijdlang te Knokke gewoond, waar hij ook overleed. Naar het schijnt schreef hij, zélfs als er bezoek was, de verhaaltjes op zijn knie in een kladschriftje tussen de conversatie door.

Enfin, als ‘hij leerde zijn volk lezen’ hém niet toekomt, dan bracht hij zijn volk toch liefde voor volk en vaderland bij.

De bibliotheek van mijn (gemeente-) schooltje bulkte van zijn boeken. De leraren stimuleerden het lezen ervan, en ik ben er van overtuigd dat menig minder begaafde leerling juist dààrin een stimulans vond om toch maar te leren lezen. Ja, misschien zou een aantal van hen wel analfabeet zijn gebleven zonder A. Hans.

In feite was hij een naar België uitgeweken protestantse Nederlander. Onderwijzer van beroep, maar betekende veel meer in de journalistiek (Het Laatste Nieuws), en later in de publicatie van zijn verhaaltjes en romans.

Zijn schrijfsels ademden de pure Vlaamse sfeer uit. Drongen door vel en vlees tot op het bot. Hij stierf in 1939, geveld door verdriet om de dood van zijn dochter die in het kraambed stierf. Maar zijn verhalen bleven maar door verschijnen tot in de jaren zestig.

De gruwelen van werreldoorlog 2 heeft hij dus niet meer meegemaakt. De Islamitische invasie van Europa evenmin. Vandaar dat hij nog zo ‘Vlaams’ kon vertellen.

Ook zijn andere dochter, Annie Hans, schreef verder. In dezelfde stijl, maar dan eerder romantisch en op het vrouwelijk publiek gericht.

Helaas… onder ‘beroemde schrijvers’ zul je hem nooit vinden. Te volks? Te realistisch? Te Vlaams? Te dicht bij ons bed? Niet voldoende afgestemd op wat zelfbenoemde kenners ’literatuur’ noemen?

Kan allemaal zijn, maar ik weet dat dié man, met zijn vele duizenden geschreven pagina’s, mijn liefde voor de taal pas helemààl heeft opgewekt. Me leerde dat de geschreven taal veel meer kan zijn dan een saai samenveegsel van woorden.

Maar waar de illustere grootvader Abraham Hans helemaal in de vergeethoek is geraakt, is zijn kleindochter dat niét. Want die is niemand minder dan Mimi Smith, ooit onder andere de assistente van Piet Huysentruyt op TV! En ook Mimi woont te Knokke.

Willy.

 Er w

ordt wel eens gezegd: “Gelukkig is hij die van zijn hobby zijn beroep weet te maken”.

Wel, ik hoorde die uitspraak toen ik een twaalftal jaar oud was. En ik geloofde ze en streefde ernaar. Zocht naar wat ik echt wilde. Hield nooit op mezelf te analyseren en, rekening houdende met mijn verstandelijke en fysieke mogelijkheden, te zoeken naar hoe ik mezelf gelukkig kon maken, en meer nog, iets te kunnen betekenen voor de maatschappij die me te eten gaf.

Want ‘gratis’ stond niet in mijn woordenboek. Ik wilde veel. Heel veel. Maar was ook bereid er hard voor te werken en te betalen. En wonder boven wonder, via een aantal omwegen, die achteraf gezien geen omwegen bleken te zijn geweest, raakte ik precies dààr waar ik me volledig kon uitleven. Mijn hobby werd mijn beroep, en mijn beroep werd gaandeweg een nog grotere hobby.

Het was dan misschien niet helemaal datgene wat ik me gewenst had. Neen. Het was eerder datgene wat ik nodig had! Datgene waarin ik me helemaal kon ontplooien en positief meewerken aan een betere maatschappij.

Om dat te bereiken is misschien een dosis doorzettingsvermogen nodig, maar veel meer nog een flinke dosis medewerking en waardering van je omgeving en een flinke dosis geluk!

Want wat baat het, bezield te zijn met idealen, als je in een omgeving terechtkomt die dat helemaal niet weet te waarderen? Of die eerder jaloers reageert?

Dat is net als mayonaise maken die keer op keer weer gaat schiften: je gebruikt de beste olie, de beste mosterd en azijn, de beste eieren die je hebt… en toch schift ze.

Waarom ze schift? Meestal omdat de eieren uit de frigo komen en de andere ingrediënten niét. Dat temperatuurverschil is verantwoordelijk voor het schiften, en dus haal je de eieren best een uurtje vroeger uit de frigo.

Nét zo gaat het in je beroep. Hoe goed je ook bent, als er veel ‘temperatuurverschil’ is met je omgeving, dan breng je het nergens. Dan zullen anderen steeds weer van jouw inbreng proberen te profiteren en op die manier soms hele projecten om zeep helpen.

‘Geschifte mayonaise!’

Wat mijn omgeving betreft moest ik soms veel toegevingen doen, maar kreeg er ook veel voor terug. Van enige disharmonie was zelden sprake. En dààr dan juist stak voor mij het onderdeel ‘geluk’.

In een dergelijke omgeving kun je werken! Functioneren! Het beste uit jezelf halen! Er voor gaan.

Het ingrediënt ‘geluk’ lijkt me hiervoor toch ook wel essentieel. Of je dit ingrediënt ook zelf kunt aanmaken weet ik niet. Ik had er, denk ik, een geheim recept voor, maar of dat altijd werkt zou ik niet weten.

Dat recept is: niet direct op de tafel gaan kloppen. Integendeel: observeren… je kansen inschatten, je omgeving inschatten, meegaande zijn en langzaam maar zeker op je doel afstevenen. Niemand voor het hoofd stoten. Rekening houden met andere meningen en die niet in één klap proberen te ontkrachten of van tafel te vegen, maar steentje voor steentje een muurtje bouwen. Consensussen aanvaarden zo lang ze aanvaardbaar zijn. Zijn ze dat niét, ze dan niet proberen kapot te ‘slaan’, maar ze kapot-‘strelen’ met de juiste argumentatie. Dat werkt veel beter.

Maar als je omgeving helemààl niet wil meewerken, halsstarrig aan verkeerde principes vasthoudt, telkens weer met het ‘koude ei’ de mayonaise wil doen schiften, dan is er maar één uitweg: van omgeving veranderen!

Zou ik zéker hebben gedaan. Maar gelukkig is daar zelden een reden voor geweest. Eén keertje wél. Op een haar na. Maar gelukkig werd ik toen net op tijd weer opgevist.

Conclusie: ik ben een gelukkig mens en kan terugblikken op een gelukkig leven. MAAR… ik heb daar ook zélf heel hard aan gewerkt.

Maar ook telkens weer daar waar nodig en op het juiste moment, dat kleine druppeltje geluk mogen proeven dat het verschil uitmaakte. Genereerde ik zelf dat druppeltje? Kwam het van mijn goede gesternte? Had ik ergens een engelbewaarder? Of was het toeval? Ik zou het niet weten!

Willy.

We hebben allemaal wel wat gedichtjes leren opzeggen op school. Sommige bleven ons bij, anderen vergaten we weer.

Van de gedichten die me zijn bijgebleven is er toch eentje altijd halvelings in mijn hoofd blijven hangen.

Dat gedicht staat hieronder. Ik hoop dat ik het helemaal juist schrijf, want ik schreef het uit het hoofd. De titel ken ik niet. De naam van de schrijver evenmin, maar ik vond het zo tekenend voor de tijd en de sfeer waarin wij opgroeiden en vaderlandsliefde werden ingeprent, dat ik het jullie niet wil onthouden:

-o-o-o-o-

De wereld scheen vol lichtere geluiden,
En een soldaat sliep op zijn overjas.
Hij droomde dat het vrede was,
Omdat er in zijn droom een klok ging luiden.

En er viel een vogel die geen vogel was,
Niet ver van hem, tussen de groene struiken.
En hij werd niet meer wakker,
Want het gras werd rood.
En ieder weet wat dit beduidde.

En toen begon,
Achter de grijze lijn der horizon,
Het gebulder, goedmoedig, der kanonnen.
En uit zijn overjas, terwijl hij liggen bleef,
Bevrijdde zich het laatste wat hij schreef:
“Liefste, de oorlog is nog niet begonnen!”

-o-o-o-o-

Waarom juist dàt gedicht? Wel, het is een beetje tekenend voor de tijd toen we kinderen waren. Een tijd vol patriottisme. Vol vaderlandsliefde. Vol heldenverering.

Dàt was het soort gedichten dat ons aansprak. Van asielzoekers hadden we nog nooit gehoord. Van migranten evenmin. Vlaanderen was Vlaams, België was Belgisch, en we voelden ons beschermd. Beschermd door de ouders. Beschermd door de buren. Beschermd door een leger. Beschermd door de overheid.

We waren nog zo kinds om te denken: “Wee diegene die het waagt ons land te veroveren. Hij zal wel snel hetzelfde lot als Hitler ondergaan!”

Hoe naïef waren we! Hoe konden we weten dat onze regeringen ooit de grenzen wagenwijd zouden opengooien voor al wie hier wil komen profiteren? Asielzoekers, goudzoekers, gelukzoekers of voetzoekers, met of zonder papieren, maakt niet uit. Want eenmaal binnen raken ze toch nooit meer buiten.

Dààrvoor vochten onze vaderen en voorvaderen. Voor dat mooie, rustige landje dat het verdedigen waard was. Waar iedereen graag zijn bloed voor gaf.

En die soldaat uit het gedicht? Die arme drommel is voor niets gestorven. Want datgene waarvoor hij stierf werd, pas één generatie later, toch te grabbel gegooid. We hadden net zo goed de oorlog kunnen verliezen…

Ik zou echt niet weten of we het dan slechter of beter hadden gehad en of we met hetzelfde soort landverraders als overheid geplaagd hadden gezeten.

Want wat wordt vandaag in de scholen aangeleerd? Antiracisme, knuffelbeleid voor hetzelfde soort vijanden als vroeger, namelijk het soort dat in de hele geschiedenis voorkomt en slechts één doel heeft: profiteren van het bloed, werk en zweet van andere volkeren.

Het enige verschil is dat ze vroeger tenminste nog de moed hadden ervoor te vechten. Nu laten ze zich gewoon binnenglijden, bekomen in de kortste keren een Belgische identiteitskaart en kunnen beginnen profiteren van alles waarvoor wij hebben gewerkt.

Willy.

Ik kan het weer niet laten. Mijn oude beroep komt telkens weer boven, en dan moet ik er over praten: ‘verkeer’. Ooit mijn beroep… mijn hobby en mijn leefwereld.

Gister deed een voorvalletje me er weer aan denken: ik zat bij een dame in haar auto. Ze reed veilig en vlot stelde ik vast, en het gesprek liep naar de verkeersveiligheid toe: zelfoverschatting van de jeugd en zo… en ik besloot even een visje te werpen.

Ik vroeg haar of ze er enig idee van had hoeveel meter ze nodig had om te stoppen, als ze 60km/u reed.

Ze dacht diep na en antwoordde na enige tijd: “Toch wel… euh… 5 meter denk ik?” Ik slikte even, maar toen ik haar zei dat het 36 meter was viel haar mond open van verbazing!

Een vuistregel om je remafstand te bepalen bij een plots opduikende hindernis is de volgende: het kwadraat van een tiende van je snelheid. 60 km/u is dus 6X6=36m. 120km/u is 12X12=144m!!!

Autofabrikanten zullen het hier wel niet mee eens zijn: hun ‘theoretische’ remafstanden zullen een pak lager liggen. Niet moeilijk! Die berekenen de ‘effectieve’ remweg. Dus vanaf het moment dat de remmen beginnen te werken, tot de auto stilstaat. Ze houden totaal geen rekening met het ‘schrikmoment’! En dat schrikmoment varieert tussen MINSTENS één seconde voor de rappe reageerders, tot 2 of meer seconden voor de trage.

Ik weet drommels goed waarover ik spreek want ooit had ik de gelegenheid dit met een speciaal daarvoor uitgeruste auto uit te testen op honderden proefpersonen van allerlei pluimage. Het gemiddelde lag op anderhalve seconde. En dat waren dan nog mensen die voorbereid waren. Die wisten dat ze op een bepaald moment plots zouden moeten stoppen. Die dus ‘op scherp’ stonden.

Maar hoeveel chauffeurs stààn op scherp onder het rijden? Weinig! Ze babbelen met passagiers, luisteren naar de radio, dromen soms weg waar ze te traag moeten rijden vanwege weer een domme beslissing van de overheid… En dan plots gebeurt iets! Totaal niet verwacht, zoals meestal. En dan kan het schrikmoment wel gauw de pan uitzwieren. Neem dus de hierboven vermelde formule maar aan als de meest realistische remafstand!

En daar gaan we nu even op voortborduren: als je 50km/u rijdt, leg je per seconde 13,88 meter af. Afgerond: 14 m. Stel dat je in een bebouwde kom rijdt met voorrang van rechts. Je kruist een zijstraat van pakweg 15 meter breed, voetpaden inbegrepen. Als een plots een wagen opduikt van rechts, dan zit diens linkerkant ongeveer in het midden van die weg, en ongeveer 7,5 meter van je af.

Als je nu 50km/u, of 14m/sec rijdt… snap je het al? De snelste reactietijd in acht genomen, 1 seconde dus, zal je auto pas 14 m verder beginnen te remmen, maar zit je na 7,5 m al pardoes tegen die andere wagen aan! Met andere woorden, als die opduikende chauffeur ook daadwerkelijk zijn voorrang neemt, dan zit je er al bovenop alvorens de remafstand ook nog maar begint! Remsporen hoeven niet eens gezocht te worden, want die zijn er niet. Kúnnen er ook (nog) niet zijn!

Stof tot nadenken dus! Ik vrees dat rijscholen hier veel te weinig aandacht aan schenken. Dàt is een der voornaamste redenen van zoveel ongevallen.

Maar de overheid is er ook nog hoor! En die speelt daar, op hààr specifieke (domme) manier op in: meer en meer snelheidsbeperkingen. Tot op zekere hoogte terecht. MAAR!!! Hoe sneller je rijdt, hoe allerter je bent, en hoe korter je reactietijd. Te traag rijden daarentegen, leidt tot verveling, afleiding, minder allert zijn en… véél hogere reactietijden!!!

De boodschap hieraan verbonden, voor de overheid, is dus: de kerk in het midden houden! Géén onnozele en onlogische snelheidsbeperkingen, maar weldoordachte. Rekening houdende met alle factoren. Vooral dan met het feit wat duidelijk té traag rijden, psychologisch doet in de hersenen van een chauffeur.

Zo lang dàt principe over het hoofd wordt gezien kúnnen de ongevallencijfers niet dalen, maar integendeel verhogen. Wàt ze ook met de gemanipuleerde statistieken proberen te bewijzen om hun gelijk te halen, en ondanks alle geldverslindende pogingen die worden gedaan om dat nieuwe toverwoord ‘snelheidsbeperking’ tot op het bot uit te melken.

Maar goed… we weten nu meer over remafstanden en we zouden voorzichtiger moeten geworden zijn… of niet eens meer durven rijden? Toch wel hoor! Want er is heel veel dat we kunnen doen om onze veiligheid te garanderen: afstand houden bijvoorbeeld!

Stel, je rijdt 120km/u op een autoweg. Je weet nu dat je remafstand in dit geval 144 meter is. Oei!!! Wàt als de wagen vóór me plots remt? Hoe ver moet ik van hem af blijven om nog tijdig te kunnen reageren?

Gelukkig… is dat makkelijker uit te vissen dan je denkt! Hoeft er niet eens wiskunde bij te komen kijken. Op elk gewenst moment kun je binnen enkele seconden te weten komen of je een veilige of onveilige tussenafstand hebt. Want die tussenafstand… die is gelijk aan ‘twee krokodillen’.

En dat gaat als volgt: je focust je op een vast object op of naast de baan. Het gemakkelijkste is de schaduw van een verlichtingspaal die over de rijbaan valt. Op het ogenblik dat je voorganger over die schaduw rijdt begin je te praten of te denken: “Eén krokodil…twee krokodillen”. Als je dat kunt uitspreken vóór je zelf over die schaduw rijdt, dan zit je veilig. Kun je dat niét, dan moet je de tussenafstand vergroten tot het wél kan.

Je zult zien dat de afstand tot je voorganger, op die manier ‘berekend’, evenredig vergroot of verkleint naar gelang je snelheid. Logisch: het is geen exacte ‘afstand’! Het is een exacte ‘tijd’: namelijk 2 seconden. Nét de tijd die je nodig hebt om die twee krokodillen uit te spreken.

Betekent dit nu dat je van Oostende tot Brussel krokodillen moet zitten tellen? Helemaal niet! Je doet het af en toe eens en je zult na korte tijd vaststellen dat het op de duur een bijna automatisch ‘gevoel’ in je heeft gecreëerd. Op de duur zul je feilloos die veilige afstand nemen. Mét of zonder krokodillen. Misschien dan toch nog eens per maand oefenen ter controle, waarbij je zult vaststellen dat je de tussenafstand telkens weer eens feilloos hebt ingeschat.

In de praktijk zul je ook vaststellen dat ‘anderen’ het je moeilijk kunnen maken. Een wagen die je net heeft ingehaald bevoorbeeld, zal steevast weer dankbaar jouw ‘veilige tussenafstand’ innemen, zodat er niets anders opzit dan even vertragen… Vervelend, maar in de praktijk valt dit wel mee.

Twee seconden tussenafstand dus. Twee krokodillen tellen. Onthoudt dit goed! Twee seconden zijn nu niet bepaald iets om over naar huis te schrijven, maar in dit geval maken ze wél het verschil uit tussen leven en dood.

Nu denk je misschien: “Jamaar, dat klopt niet! Als de chauffeur vóór me plots op de rem gaat staan of een klapband krijgt, dan zit ik daar, tegen 144m per seconde, al bovenop in een fractie van een seconde”. Klopt niet! Want hoe hard je voorganger ook op de rem trapt, ook zijn auto staat niet plots stil en schuift door. En juist dààrdoor geven die 2 seconden tussenruimte je net voldoende kans tot reageren.

Wat ik in die hele toestand vooral jammer vind is dat de overheid enorme bedragen besteedt aan volstrekt nutteloze snelheidsbeperkingen die toch niet het beoogde resultaat opleveren. Ja… in veel gevallen zelfs tot meer ongevallen leiden.

In plaats dààrvan zou dat geld beter besteed worden aan de grondige bewustmaking betreffende remafstanden, tussenafstanden, en meer van dit moois. De chauffeurs goed bewust maken waar ze mee bezig zijn. Dàt helpt echt. Dàt kan de ongevallencijfers drastisch verlagen. Dàt kan de jeugd er van afbrengen zichzelf telkens weer te overschatten!

Rest me nu enkel nog jullie allemaal veel succes te wensen op de krokodillenjacht. En... breng me er misschien eens eentje mee? Ik eet dat graag!

Willy.

Ik weet dat de meerderheid van het mensdom het niet met me eens zal zijn, maar het mooiste wat je in het leven kan overkomen is vriendschap! En daarin zijn verschillende combinates mogelijk:

1. Vriendschap tussen mannen;

2. Vriendschap tussen vrouwen;

3. Vriendschappen tussen man en vrouw.

Een vierde mogelijkheid, en helaas een mogelijkheid die de woorden ‘vriend’ en ‘vriendin’ in een heel ander daglicht heeft weten te stellen is de holibi-vriendschap, maar daar wil ik het niet over hebben. Stuit me teveel tegen de borst. Ruikt teveel naar ‘trendy’. Ruikt teveel naar meehuilen met de wolven in het bos, tot wàt dat ook mag leiden. Ruikt teveel naar ‘alles kan en alles mag’: het ‘vrijheidsbeeld’ van de huidige generaties, maar ook een grote stap naar de totale decadentie.

Of deze laatste categorie nu al dan niet ‘anders’ in mekaar steekt in het hoofd weet ik niet. Waarschijnlijk niet. Waarschijnlijk spelen andere factoren een rol. Zoals bevoorbeeld het weigeren zich aan te passen aan de wensen en noden van een ander geslacht… aan een ander soort denkwijze… Of gewoon te stom zijn om dat ook maar te kunnen proberen.

Maar of het fysisch gevoel daar een rol in speelt betwijfel ik toch.

Nu, dat moeten zij maar onder elkaar uitvechten. Niets om mij persoonlijk zorgen over te maken. Hetero’s kunnen hier alleen maar tolerant over proberen te oordelen. Ver of dicht bij mijn bed… zo lang het maar niet IN mijn bed is

Vriendschap dus. Het mooiste in het leven? Mooier dan liefde? Jazeker. Liefde neemt. Vriendschap geeft.

Liefde neemt zo lang er te nemen valt… en houdt dan op. Liefde zuigt een persoon op… en spuwt daarna nogal dikwijls de beenderen uit. Of wat er ook maar aan onverteerbaars van overblijft.

Vriendschap geeft en schept vreugde uit het helpen van de ander. Veel minder voorwaardelijk dan liefde. Natuurlijk zijn er voorwaarden: gelijkgezindheid in bepaalde mate… er zorg voor dragen mekaar niet te kwetsen, en àls dat dan al gebeurt de juiste pleister voor de wonde zoeken.

Vriendschap is ook veel minder gecompliceerd. De eisen liggen helemaal anders. In vriendschap is er bevoorbeeld geen competitie. In liefde meestal wél. In vriendschap gaat het er ook niet om wie de beste, mooiste of grootste is. Het is veeleer een geestelijk verschijnsel. Wie dat anders ziet weet niet echt wat vriendschap is.

In vriendschap neem je mekaar zoals je bent. Jong, oud, lelijk, mooi, dom of slim… het doet er allemaal niet toe. Je vindt het gewoon goed met mekaar, je kunt op een leuke manier communiceren of mekaar helpen, en meer moet dat niet zijn.

Iemand zei ooit: “Vriendschap is een heleboel van mekaar verwachten maar er nooit om vragen”. Wel, daar heb ik mijn ernstige twijfels over!

Vriendschap is juist niéts van mekaar verwachten, tenzij begrip. En zelfs dààr niet om vragen! Gewoon blij zijn dat dit begrip er is, en begrijpen als het er niet altijd en voor alles kan zijn.

Anderen zeggen dan weer: “Vrienden mogen kijven maar moeten vrienden blijven”. Nog sterkere twijfels: voortdurend met mekaar in de clinch liggen en toch pretenderen ‘vriend’ te zijn? Kom nou!

Vriendschap is iets wat je aanvoelt, en dat kan heel diep gaan. Liefde is veel meer visueel gericht en helaas, hoewel het niet zo lijkt, veel oppervlakkiger. Ook veel voorwaardelijker! Liefde ‘lijkt’ alleen maar hechter, vanwege de sociale banden: de kinderen, de familie…

Een vriend die uiteindelijk geen vriend blijkt te zijn laat je gewoon vallen. Geen haan die er naar kraait. Maar als de ‘liefde’ sociale banden heeft gesmeed wordt dat een pak moeilijker!

Als het dàn tot een breuk komt, staat het hele hoenderhok op stelten. En dus blijft men maar bij elkaar ‘in lief en leed’… zoals dat heet. En nog rijmt ook.

De combinatie van liefde én vriendschap zou natuurlijk ideaal zijn en tot een ideaal koppel moeten leiden. Maar bestaat dit? Is dat mogelijk? Of is dit gewoon teveel gevraagd? Dat het wel degelijk bestaat zal wel. De vraag is eerder: kan het blijven bestaan? Kan ondanks de vele struikelblokken die combinatie overleven?

Want wat liefde betreft zijn er ontelbare destructieve factoren: jaloersheid bevoorbeeld! Zodra de partner iemand van het ander geslacht contacteert voelt men zich al bedreigd! En ja… soms terecht. Maar wie zich het eerste bedreigd voelt is natuurlijk de partner die best weet dat hij of zij tekort schiet in de relatie.

In vriendschap speelt dit allemaal geen rol. Je kunt honderd vrienden hebben, maar meer dan één liefdespartner schijnt zelden te lukken.

Blijkbaar is dit één van de ‘onlogische’ trekjes van de natuur? Misschien is dit maar het beste ook. Maar als ‘natuurverschijnsel’ blijf ik het eigenaardig vinden. Buiten dit ene fenomeen heb ik tenminste nog nooit ergens een onlogisch element gevonden in de natuur.

Willy.

Het voornaamste wat we eigenlijk voor hebben op de andere wezens in onze leefwereld, is de taal.

Zonder taal was er geen ontwikkeling mogelijk geweest. Geen overdracht van wijsheid. Misschien zou wel ergens iemand het wiel hebben uitgevonden, maar zonder taal zou dat wiel heel plaatselijk gebleven zijn, en wie weet, ook weer in de vergeethoek geraakt zijn.

Zijn we intelligenter dan de dieren? Misschien wel, misschien niet. Wat we zéker voor hebben is de taal. De taal, die het ons mogelijk maakte onze ervaringen, uitvindingen en bedenksels door te geven aan anderen, en vooral dan aan de volgende generaties. Die konden dan voortborduren op bepaalde bedenksels of theorieën en ze steeds verder verbeteren. Zo kon de intelligentie zich steeds verder uitbreiden.

De gesproken taal is er dus toch wel in hoofdzaak voor verantwoordelijk dat we wijsheden konden doorgeven van generatie op generatie. Later kwam daar de geschreven taal bij, die nog een stap verder ging: nu konden latere generaties als het ware uit de eerste hand de geschriften van de voorouders lezen.

Waarschijnlijk zijn veel dieren even intelligent als wij. Maar ze kunnen die intelligentie niet delen. Niet doorgeven. Niet verder ontwikkelen. Ze hebben immers geen taal.

De schaduwzijde van het beheersen van een taal is dan weer dat het legio mogelijkheden biedt om te liegen, te bedriegen, te roddelen en te vechten.

Dieren hebben dat niet. Daarom vechten ze ook niet om prularia. Hoogstens om eten of om een partner te versieren. Ze kennen geen roddel, geen achterklap, kunnen niet liegen… geen intriges spinnen… geen onmetelijke (geld-)reserves aanleggen.

Menslief! Als de mens zijn taal alleen maar positief zou gebruiken, in wélk paradijs zouden we niet leven? Nu lopen we eigenlijk allemaal nog vele eeuwen achter op wat we hadden kunnen zijn indien we onze taal alleen maar positief hadden gebruikt.

Maar ja, typisch menselijk: élke uitvinding kan nuttig gebruikt worden door de intelligenten, maar al minstens even destructief door de dwazen. De taal ontsnapt niet aan deze algemene regel. Wel integendeel.

Waar de normale mens zijn taal- en denkvermogen zinvol gebruikt en combineert, gaan roddeltantes de (natuurlijk) roddeltoer op. Gaan leugenaars liegen om winst of gewoon om het plezier de medemens te verschalken. De juiste mix van al die negatieve ingrediënten levert een hoogst explosief mengsel op dat enkel op een vonkje wacht om te ontploffen. En vonkjes zijn er altijd. Ontploffingen evenzeer.

Een en ander leidt dan uiteindelijk tot diefstal, moord en oorlog. Waar roddeltantes op kleine schaal hele wijken in ruzie brengen, kunnen domme politici net hetzelfde teweegbrengen met hele landen… ja, met de hele wereld.

En dat alles enkel en alleen maar omdat we een taal hebben! Een taal die zowel een zegen als een vloek inhoudt. De keuze tussen beide is aan elk van ons.

En alweer komen we hiermede tot het beginsel dat ons leven beheerst: positief en negatief. In gelijke mate. Altijd. En helaas kunnen we dat beginsel niet doorbreken. Onmogelijk. Want dat zou het einde van de samenhang van de hele kosmos betekenen!

We kunnen er enkel maar leren mee leven, het leren begrijpen en er het beste proberen van te maken.

Ook moeten de ‘positieven’ telkens weer aanzien hoe het negatieve op sommige momenten het positieve lijkt te zullen verstikken. En toch kan dat niet. Als één der polen op een bepaald moment een te hoge spanning heeft opgebouwd moét de natuur, op welke manier ook, ingrijpen! En doen de ‘slingers van de tijd’ weeral eens hun werk.

Dat kan gebeuren doordat de overmaat aan negatief gaat ondervinden dat het helemaal verkeerd bezig is en zich ompoolt naar positief.

Soms echter is het logisch verstand zo ver zoek dat een oorlog of zware natuurramp de enige oplossing is…

En ondertussen kan er al veel leed zijn geschied.

En als het mens-‘dom’ niet in staat blijkt om eender welke oplossing te vinden om het evenwicht te herstellen, dan grijpt de natuur zelf in. Op welke manier ook. En weeral ten koste van veel leed.

Waarom, in deze hedendaagse tijd, het negatieve weeral dreigt de overhand te nemen, ligt, nét als even vóór wereldoorlog 2, aan de laksheid van de politici, het meeheulen met de ‘vijand’ door dwazen die zich ook nog humanistisch durven te noemen, en aan het meehuilen van de massa met de wolven in het bos.

Hopelijk komen we hier zonder al te grote kleerscheuren uit.

Willy.

Soms vraag ik me af hoelang het nog zal duren alvorens men het doorheeft: multiculturen werken niet! Tenminste, niet allemaal!

Voor vreemde culturen die niet echt tevreden zijn in hun vaderland staan twee mogelijkheden open: ze blijven waar ze zijn en maken er het beste van, of ze migreren en passen zich aan de cultuur van het gastland aan.

Vrijwel alle ‘andere’ culturen die we hier mochten ontvangen hebben zich ofwel aangepast, ofwel vertrokken ze weer na een tijd.

Zelfs culturen met een totaal andere religie deden dat. Ze behielden hun cultuur, deelden ze met ons en verrijkten ons daar ook mee. Hun religie beleden ze in stilte, drongen ze niemand op, en wachtten zich wel om die demonstratief in de straten te gaan verkondigen, laat staan dat ze hun eigen tempels zouden hebben durven inplanten in onze cultuur.

Dat was met een paar woorden uit te leggen: respect voor het gastland waar ze voor gekozen hadden en hen te eten gaf. Respect, geboren uit intelligentie. Uit nadenken. Uit het logisch denken: ze waren iets ontvlucht omdat het hier beter was. Waarom dan datgene wat ze ontvluchtten mee naar hier importeren?

Nooit zag ik Japanners, Chinezen, Spanjaarden, Italianen of Indiërs betogen voor betere leefomstandigheden. Nooit zag ik ze onze cultuur misprijzen en uithollen. Zelden ook zagen we criminelen onder die mensen.

Waarom bepaalde culturen dan wél? Er is slechts één antwoord: gebrek aan intelligentie. Intelligentie leidt namelijk tot wellevendheid. En wellevendheid veronderstelt ook respect voor het huis en de eigenaars ervan waar je te gast bent en gevoed wordt.

Dat hebben, tot vòór enkele decennia, alle gasten gedaan. Waarom? Heel simpel omdat ze er intelligent genoeg voor waren. En toen… werden we overspoeld met de grenzeloze domheid van een bepaalde cultuur!

En zoals ik voorheen al zei: ik ben nooit bang van slechte mensen. Wél van domme.

En waar vind je de meeste domme mensen? Meestal dààr waar een religie tot diep onder de huid werd geïnjecteerd. Daar vind immers iedereen dat in het leven maar één ding moet worden geleerd: godsdienst. Al de rest is ondergeschikt, en dus ook van geen enkel belang.

Ze blijven bijgevolg al even dom als de rups die een gaatje boort in een appel, en die binnen de kortste keren laat rotten.

Welnu, door dergelijke domme lieden is Europa, dat zo lang een bloeiende, rijpe appel was, nu langzaam maar zeker aan het rotten, en niemand doet er iets aan. Politici al zéker niet, want als zij dan al wetten maken, dan zijn het wetten om de rupsen te beschermen. Niét de appel! Die ziet zijn eigen rechten namelijk langzaam maar zeker slinken. Zelfs het recht op vrije mening wordt steeds meer beknot onder het mom van racisme!

De Vlaming IS geen racist! De Vlaming IS bereid vreemde culturen onderdak te verschaffen in de mate van het mogelijke en zolang zijn eigen rechten niet onbeschaamd worden geschonden.

Maar is de Vlaming écht bereid om zijn land te laten uithollen? Eigenlijk niét, maar hier spelen weer andere factoren een rol:

Pientere Vlamingen zijn werkers (helaas een uitstervend ras). Strevers. Handwerkers of geestwerkers. Ja, ook bouwvakkers en straatvegers kunnen intelligente mensen zijn in hun vak. Nemen desnoods meerdere jobs aan om vooruit te komen. Hun intelligentie gebiedt dat.

Maar helaas zorgt die vooruitstrevendheid ook nog voor een ander fenomeen: hoewel ze juist de enigen zijn met gezond verstand, de enigen op wie echt kan worden gerekend, laat hun gedrevenheid hen geen tijd om goed te kunnen inschatten wat politici aan het doen zijn! Meestal hebben ze geen tijd om naar het nieuws te kijken, en als ze dat wél doen is het met een half oog en oor. Ze zijn immers lichamelijk of geestelijk moegewerkt.

En juist dààrop speelt de politiek in: waar de religies in veel gevallen proberen de mensen dom te houden om zodoende hun sprookjes te kunnen implanteren, kan de politiek profiteren van een nog gunstiger symptoom:

- Slimme mensen werken en hebben geen tijd voor politiek.

- De rest is meestal weinig intelligent en staat nergens bij stil. Stelt niets in vraag. Leeft van een leefloon en laat Gods water over Gods akker vloeien… en ook het water van andere Goden, die het lang niet zo goed menen als die van ons!

Dat was, beknopt, wat momenteel in Europa aan het gebeuren is.

Willy.

Met steeds grotere bewondering moet ik de bedenkers van welke religie ook feliciteren. Ik zou het echt niet beter kunnen. Want allemaal steken ze vol elementen om mensen aan te trekken, en ze te verhinderen weer af te haken. Het ene geloof is daar al inventiever in dan het andere. Maar het komt er toch telkens op neer dat, àls je er echt inloopt en ze gelooft, je sowieso niet meer weg kunt of durft. Het zal je maar overkomen in die brandende hel te geraken!

Maar erger dan welke hel ook: je eigen ontwikkeling stopt, want pientere bangmakerij verbiedt je om verder te evolueren.

Neem nu ons eigen gezegende geloof. Iemand heeft ooit de pen ter hand genomen en de veelzeggende regel geschreven: ‘Zalig zijn de armen van geest, want het rijk der hemelen behoort hen toe.’

En omdat hij zélf wel sterk zal getwijfeld hebben aan de geloofwaardigheid van die zin, heeft hij hem, héél slim en een tikkeltje laf, in de mond van Christus gelegd. Grandioos! Zou hij ook, net als Archimedes, ‘Eureka’ hebben geroepen na deze geniale vondst?

Als je zoiets kunt doen geloven, zit je als religie pas écht op rozen: wie dom blijft komt dus in de hemel. En wie slim wil worden? Gaat die dan naar de hel? Dat wordt wijselijk in het midden gelaten maar zit er toch dik in. De lezer, of gelovige, moet daar maar zelf zijn conclusies uit trekken. Maar de hemel lijkt blijkbaar niet echt gediend met slimmerds. Dus: een religie voor domme mensen? Natuurlijk wel! Want wie slimmer is gelooft die onzin niet… tenzij hij er, op welke manier ook, voordeel kan uit halen.

Hoé in ’s hemelsnaam zou iemand van wie ze zeggen dat hij de zoon van God is, juist dié woorden hebben kunnen uitspreken? Wat zou de zin van het leven zijn als je maar één optie had: dom blijven?

De bedenker van die zin moet een grote angst hebben gehad voor pientere mensen. Heel goed wetende dat hij zijn onzin niet aan hen zou kwijt kunnen. Dom houden was dus de boodschap als hij in zijn opzet wilde slagen.

En óf hij daarin geslaagd is!

Maar enfin, onze religie is tenminste nog een brave religie. Tenminste, met uitzondering van diegenen die ze verkondigen. Maar de gelovigen blijven toch braaf… en dom! Is het daarom dat ze zo meegaande zijn in het binnenhalen en koesteren van welke andere vreemdelingen ook?

En is het ook daarom dat ze het eigen volk schromelijk verraden en het eigen vaderland naar de bliksem helpen? En die bedenkelijke lading dan maar dekken met de vlag van onbaatzuchtigheid? Oók weer zo'n domme geloofsovertuiging!

Willy.

Zo. Onze elektriciteitsfactuur zal dus duurder worden. Omdat de overheid nog maar eens het zonnetje in huis wou spelen en met kwistige hand subsidies uitdeelde voor de installatie van zonnepanelen op privé woningen.

En via weer een of andere ‘constructie’ die ik niet begrijp omdat ik het niet wil begrijpen, de aldus opgewekte energie door particulieren via ‘certificaten’ laat doorverkopen aan de elektriciteitsmaatschappij. Die moet ze dan blijkbaar jaarlijks ‘aankopen’ tegen een vast bedrag, en kan ze enkel met verlies doorverkopen.

Enfin, toch iets in dié aard voor wie het begrijpt, maar ik zei het al: ik wíl het niet begrijpen. Domme en ondoordachte beslissingen verdienen geen begrip. Laat staan doordenken, om dan toch tot de conclusie te komen dat het nog maar eens één pot ondoordacht nat is.

Hoedanook, het komt er op neer dat er voor de elektriciteitsmaatschappijen niets anders op zit dan dit verlies door te rekenen aan de klant!!!

Bijgevolg mogen de mensen die géén zonnepanelen hebben opdraaien voor dat verlies bij de energiebedrijven. Enkel en alleen door een reeks oliedomme beslissingen van de overheid. En blij dat we zijn! Wat kunnen we toch creatief zijn in het stemhokje! Alleen maar het juiste bolletje zwartmaken… maar oei… wat als er geen juist bolletje is?

We kunnen nu twee kanten op:

1. Verontwaardigd gaan doen en toch moeten betalen,

2. Of er de humor van inzien: het kleuterklasje van de Wetstraat heeft het weer eens gekund.

En nu ben ik wel de eerste om humor te zien in negatief uitlopende zaken, maar als het galgenhumor is vergaat het lachen me toch!

Sinterklaasje spelen, maar zoals gewoonlijk, niet verder nadenken over de gevolgen. Hoe redden ze zich dààr nu weer uit? Welk smoesje zal welk parlementslid nú weer komen verkondigen op TV? Oh… was het een beslissing van de vorige regering? Sorry hoor jongens, maar vorige of toekomstige regeringen: het blijft uit datzelfde profiteursmilieu komen. Dus, please geen dérgelijke smoesjes verkopen!

Maar erger dan de galgenhumor is: hoe redden mensen die nét rondkomen zich weeral uit die extra kosten? Extra kosten voor iets waar ze totaal geen schuld aan hebben, maar toch op hún schouders wordt gegooid?

Veel zal het bedrag blijkbaar wel niet zijn: zo’n 75 euro per jaar per gezin. Niets om van wakker te liggen dus. Tenzij… je die 75 euro gewoon niet kunt missen. Ja… het zelfs het verschil uitmaakt tussen tussen overleven of sterven van de honger.

En voor wie géén zonnepanelen installeerde en niet maalt om die 75 euro: wie betaalt nu graag voor iets dat zijn buurman heeft maar hijzelf niét?

Ik kan wel heel goed aanzien dat mijn buurman met een Jaguar rijdt, zo lang ikzelf die niet moet betalen! En dat is precies wat het kleuterschooltje ons nog maar eens heeft gelapt.

Onschuldig… zoals steeds.
Ondoordacht… zoals steeds.
Hersenloos… zoals steeds.
Ontroerende, maar wereldvreemde kindsheid.
Enfin, ze hebben hun spelletje weer gehad. Jan met de pet zal wel betalen!

Van kinderen zou je zoiets nog begrijpen. Maar van volwassen mensen die zich profileren om een land te besturen? Een democratie in stand weten te houden die alles behalve democratisch is? Ons op stembriefjes laten stemmen waarop zelden een normaal verstandelijk individu te vinden is?

De drukkerijen zouden dergelijke papiervervuiling gewoon moeten weigeren!

Willy.

Ach, die ontroerende jonge oudertjes! Krijgen een kindje, en nu kunnen ze lekker aan de opvoeding beginnen zie! Een fluitje van een cent! Hun fictieve ‘handleiding’ staat vol nuttige tips: snoepjes, aaitjes, ijsjes, popjes of autootjes, knuffeltjes, een fiets… bromfiets… auto… En dan?

Dan de hel!

Als je tegenwoordig als verantwoordelijke ouder je kind al eens een verdiende tik geeft, riskeer je gevangenisstraf, want ook de maatschappij speelt het knuffelspelletje mee.

Maar als je je kind hopeloos verwent, zó hopeloos dat het nimmer of te nooit toegang zal kunnen krijgen tot de arbeidsmarkt, dan ben je een model-ouder en word je bejubeld door je omgeving.

Bleek deze week nog maar eens uit ‘rekening in het rood’ op TV. Een jonge, sterke gezonde vader. Zat van ’s morgens tot ’s avonds in de zetel video’s te bekijken. Braaf tot en met. Verwend tot en met. Trok zich nergens iets van aan. Binnenkomende post las hij, maar begreep het niet. Dat moest zijn vrouw maar uitvogelen.

Het gezin tot over de oren in de schulden. Volgens zijn vrouw had hij al verschillende keren een job gekregen, maar hield het nooit langer dan enkele dagen uit.

De centjes moesten in twee gebeten worden om met het ‘leefloon’ in onderhoud van de ouders en een baby'tje te voorzien!

Dàt is wat zogenaamde ‘modelouders’ produceren: gediplomeerde nietsnutten. ‘Leefloners’. Zou ‘kunstmatig in leven gehouden parasieten’ niet een betere definitie zijn? Leven van een loon, betaald met de zuurverdiende belastingscentjes van de weinigen die wél iets willen maken van hun leven.

Dàt is wat ondernemers wel verplicht om bij de politici te gaan aankloppen om méér vreemden binnen te halen. Migranten, asielzoekers, illegalen, het doet er niet toe. Vreemden die ook ooit weer leefloners zullen worden.

Jobs creëren? Oh jawel hoor! Nu heeft Oostende weer het beste beentje voorgezet door een ‘Clean team’ op te richten. Fier leggen ze het de bevolking uit in een bewonersbrief.

Ze mobiliseren gewoon leefloners, die toch maar van het OCMW leven, en zich op die manier nog nuttig kunnen maken voor de maatschappij. Ze worden verplaatst van wijk tot wijk, om daar nu eens alles grondig schoon te maken: straten, pleinen, dijken en bossen.

Ik kijk daar met de nodige twijfel tegenaan want:

1. Waar zal de motivatie voor die leefloners zitten? Weggerukt uit hun luie zetel om de boel schoon te maken zonder een cent méér ‘verloond’ te worden? Zelfs zonder vooruitzicht op een vaste job voor wie écht een baan wilt? Gij niet zulle!

2. Door dit initiatief geeft de stad toe dat er een vuilnisprobleem is. Een probleem dat zou kunnen tenietgedaan worden door meer normaal betaalde straatvegers aan te werven, en aldus ‘normale’ jobs te creëren.

Wie hééft er trouwens nog een normale baan? Bestaat dat nog wel? Interim hier, ‘tewerkgestelde werklozen’ daar, Gesko of Gekko… je kunt al geen gekkere namen bedenken of de overheid heeft het al geprobeerd om on- en halfgemotiveerden min of meer aan de slag te krijgen.

Wat natuurlijk ook weer omgekeerd werkt: wie kun je nu motiveren met een ‘halvelings’ contract? Een halve gare? Wie wél gemotiveerd is voor een baan, komt dan ook in zo’n miskleun te lopen zonder veel kansen.

Maar ach, wàt er ook nog meer uitgevonden wordt aan al dat moois… het is boter aan de galg. Want de luiheid en kruidje-roer-me-niet mentaliteit slaan niét plots toe bij de meerderjarigheid. Ze worden van in de wieg gekweekt en bij de meerderjarigheid is het al lang te laat. En dus dan maar ‘leefloner’ worden. Wééral zo’n mooi, zwaar politiek geladen woord.

Vroeger kon je van dagloners spreken, en dan sprak je over mensen die zich in het zweet werkten voor een karig loon.

Nu zijn het leefloners dus. Minder zweet en meer loon.

Gezinnen baren verwende nesten en laten ze schaamteloos los op de maatschappij; de maatschappij en de politiek passen zich telkens weer aan om de rotzooi op te vangen zodra ze meerderjarig worden.

Niét de ouders die hun kinderen een tik geven als ze het verdienen, maar de ouders die hun kinderen zo schromelijk om zeep helpen met allerhande verwennerij zouden gevangenisstraf moeten riskeren.

Zij zijn het immers die de arbeidsmarkt en de hele leefwereld verzieken en ons verplichten vreemden binnen te halen.

Zal ooit eens een politicus dat begrijpen? En niet alleen BEgrijpen, maar ook INgrijpen? Tien jaar geleden al zou ik gezegd hebben: “het is vijf voor twaalf”… Hoe laat is het nu ondertussen geworden? Véél te laat?

Ik mag hier echter zéker niet nalaten een categorie leefloners te vermelden die echt vrij van zonden is en door omstandigheden in deze situatie is terechtgekomen. Over déze mensen heb ik het dus helemaal niét. Die hoeven zich dus ook niet aangesproken te voelen.

Willy.

Toevallig zat ik onlangs wat oude herinneringsmuziekjes te beluisteren, en stootte daarbij op ‘Bonny’ van Bonny St Claire (Bonny kom je buiten spelen…).

En zoef… daar zat ik weer in mijn prille jeugd. Het jongetje van 10 jaar dat smoorverliefd was op een beeldschoon meisje van 12. Ze woonde twee huizen van me af. En daar waar aan die leeftijd en in die tijd jongens met jongens en meisjes met meisjes speelden, konden de jongens me plots niet meer boeien! Ik wou enkel nog met ‘Bonny’ spelen. Natuurlijk! Zo heette ze niet hoor, maar ik wil hier geen namen noemen en gebruik Bonny dan maar.

Bonny was inderdaad beeldschoon. Bonny bewoog zich niet als wij, jongens dat deden. Ook niet als de andere meisjes uit mijn buurt. Bonny had iets heupwiegends, koket en met kleine pasjes waar ik me blind op staarde. Bonny was anders. Bonny betoverde mij, arm kind van 10. Bonny... hàd iets.

Als het vakantie was schrokte ik snel snel mijn ontbijt binnen en vloog de deur uit. Gaan aanbellen bij haar. En met, tot mijn ergernis telkens weer een rooie kop, vragen aan haar moeder of ‘Bonny’ buiten mocht komen spelen. Mama stond altijd glimlachend toe, want haar oogappel speelde ook graag met mij.

Eigenlijk waren we zowat altijd samen. Stoeiden, zaten samen een stripverhaal te lezen of wat dan ook. Verliefd? Ik denk van wel, maar dat woord kende ik nog niet eens. Wist enkel dat een nieuw, vreemd gevoel me overviel. Zelfs dat jongens en meisjes fysisch verschillen wist ik nog niet eens. En toch: stapelverliefd.

Zij deed soms een stapje naar mij toe om met me te knikkeren, ik liet me dan ook maar eens verleiden tot hinkelen met haar. Natuurlijk… als er geen jongens in de buurt waren die me zo ‘vrouwelijk’ bezig zagen. Daar lette ik wel heel goed op.

Onze ouders bekeken dat een beetje geamuseerd en bevreemd maar zegden er niets over. Onder elkaar maakten ze er wel eens een grapje over, maar dat begreep ik niet echt. En wij, wij waren nog veel te jong om ons ergens zorgen over te maken of te begrijpen wat zich afspeelde in onze kinderhartjes.

Voor mij had ze iets dat ik enkel kon beschrijven als ‘engelachtig’, en in haar buurt voelde ik me een stukje dichter bij de hemel. Het liefste had ik haar in een glazen kastje geplaatst waar niemand haar kon aanraken.

En toen gebeurde een equivalent van wat in ‘Living next door to Alice’ gebeurde. Niet zij, maar ik verhuisde. We gingen in een benzinestation wonen. Niet zo erg ver af, maar voor mij kon het net zo goed de andere kant van de wereld geweest zijn. Want van die dag af zat buiten spelen er niet meer in en werd ik in een heel andere wereld gekatapulteerd.

En toch bleef ze wel in mijn kinderhartje spoken. Ik kwam ze wel eens tegen op straat, we haalden wel eens een vrolijke herinnering op, maar daar hield het ook mee op. Bovendien zag ik haar opgroeien en meer en meer onbereikbaar worden. Stel je voor: op een bepaald moment was ik een ‘kind’ van 14 en zij een kokette, beeldschone ‘jongedame’ van 16. Een onoverkomelijk leeftijdsverschil toen!

Bovendien: jongens bij de vleet om haar heen. En arme ik zat vastgeplakt in het benzinestation.

En zoals te voorzien was, toen ik 16 werd en meer vrijheid kreeg, was het vogeltje gevlogen. Nog wel niet getrouwd, maar eerder een aanbidder aan elke vinger. En ik kwam niet meer in aanmerking. Wàs ik eigenlijk ooit wel in aanmerking gekomen?

Het volgende nummertje dat me dan weer aan haar herinnert is ‘Happy birthday sweet sixteen’ van Neil Sedaka. Vooral dan de zinnetjes:

“What happened to your funny face?
My little tom-boy now wears satins and lace…”

Heb ik aan dit alles iets overgehouden? Oh jawel hoor. Alles in het leven heeft zijn betekenis en waarde. Geen enkel ingrediënt gaat ooit verloren, maar wordt meegekneed in die soms niet te begrijpen deegmassa die we uiteindelijk worden.

Het ingrediënt dat ik van haar meekreeg is dat ik meisjes nooit meer heb kunnen benaderen als menselijke wezens. Ik idealiseerde en verheerlijkte ze. Benaderde ze met het nodige respect als wezens uit een betere wereld.

Maar helaas, na enkele keren pardoes wakker te zijn geschud uit die illusie, kwamen minder aangename ervaringen dat beeld toch wel verdoezelen.

Ach Bonny… zelfs jij bent tenslotte ten onder gegaan, en wel aan de illusie dat je vanwege je stralende schoonheid àlles kon krijgen in de wereld.

Al het andere misschien wel, maar niét het geluk. Toen je ouder werd en je schoonheid ging tanen werd je gedumpt...

Ja, wie àlles wilt eindigt zo vaak met niets!

Willy.

 

Of je nu gelooft in het scheppingsverhaal van de Bijbel, dat van andere religies, of in de evolutietheorie van Darwin, als je achteruit kijkt moet je hoe dan ook terecht komen bij de eerste man en de eerste vrouw die helemaal onze menselijke eigenschappen hadden.

Laten we die mensen gemakshalve dan ook maar Adam en Eva noemen.

Leefden ze in het aards paradijs? Zonder twijfel! Want als je maar met twee bent, is roddel niet mogelijk, jaloezie niet mogelijk, liegen ‘bijna’ onmogelijk, want je kunt het niet op iemand anders steken! Dus: het ‘aards paradijs’ is hiermede logisch verklaard.

Maar nu komt het: ze bleven niet alleen. Ze vermenigvuldigden zich. En het was maar een kwestie van tijd tot er een derde, vierde, vijfde… volwassene bijkwam. En dat zette natuurlijk alle deuren wijd open tot roddel, leugen, diefstal en moord.

Adam en Eva

buitengewipt uit het aards paradijs? Jazeker. Niét door een God, maar door hun eigen voortplantingsdrift. Het klopt nog steeds met de Bijbel, maar dan ontdaan van alle franjes.

Want er kwamen tientallen, honderden, miljoenen en miljarden mensen op het toneel. Het aards paradijs werd een roddelparadijs, en hoe meer er kwamen, hoe heftiger er gestreden, geïntrigeerd en gemoord werd. Maar ook: hoe meer er ontdekt en uitgevonden werd en hoe meer kansen er waren voor het mensdom om steeds intelligenter te worden en te leren van eigen fouten en die van anderen.

-o-o-o- Pauze! (Kasteelbiertje? Of… Verboden Vrucht?) –o-o-o-

En nu even diep ademhalen en alle hersencellen van verse zuurstof voorzien:

Stel… stél even dat de optie ‘vermenigvuldigen’ er niet was geweest. Stel dat het mensdom voor eeuwig en altijd uit Adam en Eva zou bestaan hebben. Geen geboortes, geen dood… geen geruzie, geen oorlog, geen problemen.

Dan zouden die Adam en Eva nu nog altijd heerlijk samenleven in dat aardse paradijs. Maar... wat zouden ze geleerd hebben? Niets! Helemaal niets. Ze zouden duizenden jaren ‘bestaan’ hebben, maar hun geest zou nooit zijn geëvolueerd.

En dus schiep de natuur wel dégelijk een andere optie: Het wezen ‘vrouw’ en het wezen ‘man’ laten uitdijen. Via vermenigvuldiging opdelen in steeds meer afzonderlijke deeltjes. Individuen die ‘denken’ individueel te zijn, maar in feite nog altijd wezenlijk de originele maar opgesplitste Adam en Eva zijn. Nog altijd heel sterk deel uitmaken van die twee entiteiten. Entiteiten die nét werken als een grote firma: hun handelsreizigers naar de vier windstreken sturen om kennis, ervaring en winst op te strijken.

Dat zou misschien ook kunnen verklaren dat de geslachten, zélfs als ze gekoppeld zijn, blijvend gecharmeerd kunnen worden door bepaalde leden van het andere geslacht, maar daar alleen maar niet aan toegeven omdat de sociale context het niet toestaat of zelfs onmogelijk maakt. En maar best ook, want dan zou de chaos helemààl compleet zijn.

Maar of een man nu Jan, Pier of Pol noemt, hij is gewoon ‘Adam’ als je het zo bekijkt, en elke vrouw is en blijft Eva. En in dié context is zelfs ontrouw niet echt mogelijk! Tenzij je het zou aanleggen met ergens nog een derde geslacht, of een diersoort. Maar wié het ook met wié doet, het blijft Adam die het met Eva doet!

En hier moet ik nu toch ook even naar adem happen, want alhoewel ik logischerwijze dat principe helemaal zou kunnen onderschrijven, moet ik het al onmiddellijk heel sterk gaan reduceren: dat kàn niet in onze huidige wereld. Dat zou onoverkomelijke problemen scheppen. Denk maar aan de opvoeding van kinderen. Denk maar aan de verzuurde sociale contacten die daar zouden uit voortspruiten.

Ik wil enkel aantonen dat op zich, er eigenlijk nog altijd maar één vrouwelijke en één mannelijke menselijke entiteit leeft op aarde. Ze zijn dan wel opgesplitst in miljarden individuen, maar blijven toch een twee-eenheid.

En nu komen we tot de mogelijke conclusies die uit dit alles kunnen worden getrokken: als de bedoeling, hierboven uitgelegd, klopt, wat zou dan een logisch gevolg kunnen zijn?

Het eerste wat me te binnen schiet is: terug naar ‘den beginne’. Als eenmaal alle deeltjes zijn uitgestrooid, geëvolueerd en uitgedijd, is het natuurlijke gevolg dat ze op een of andere manier terugvallen naar de plaats en tijd van waaruit ze werden ‘gelanceerd’. (What goes up must come down!)

Met andere woorden: ergens in de toekomst moet er weer zo’n aards paradijs bestaan waar we met zijn allen op zullen terugvallen als de stukjes van een puzzel. Terugvallen en weer één geheel vormen: één man en één vrouw. Adam en Eva. Maar dit keer geladen met alle wijsheid die de hele mensheid al die duizenden jaren heeft weten te verzamelen.

En om het helemààl mooi te maken: dit keer óók geladen met alle anticonceptiemogelijkheden die ‘en passant’ werden ontdekt. “Opdat we nooooit meer dezelfde fout zouden maken”…

Oef. Het is er uit!

Rest me enkel nog de heuglijke mededeling dat alles wat je hierboven las alleen maar een dom verzinseltje van me is.

Een verzinseltje om iets te proberen duidelijk te maken. De context kun je gerust vergeten. Het principe niét!

Dat principe is: er bestaat maar één man, en er bestaat maar één vrouw op de wereld. En ooit vinden die twee elkaar ‘geëvolueerd’ terug. In menselijke gedaante? Als geesten? Als entiteiten in een wereld of ruimte die we nu nog niet kennen? Who cares?

Het kan me niet schelen hoé het er zal zijn.

Hoofdzaak is dàt het er zal zijn.

Willy.

Wie of wat we zijn en hoe we tegen het leven aankijken hebben we grotendeels te danken aan onze ervaringen. Negatieve ervaringen kunnen ons droevig maken, tot nadenken stemmen, of ons leven helemaal vergallen.

Positieve ervaringen brengen dan weer dat zo noodzakelijke evenwicht. Om gelukkig te zijn moeten we ons dan ook vooral vasthouden aan de goede herinneringen en ervaringen.

Negatieve ervaringen verbitteren en vergallen ons leven, en richten ons uiteindelijk ten gronde als we er ons blijven op focussen.

Maar we hebben, gelukkig, ook keuzes: het staat ons helemaal vrij ons vast te klampen aan de negatieve of aan de positieve ervaringen. Je positieve ervaringen koesteren is echt niet moeilijk! Het vergt wél enig inzicht over hoe het allemaal in zijn werk gaat.

En dat wil ik even demonstreren met… parels rijgen!

Eigenlijk bestaat o

ns hele leven uit parels rijgen. Witte parels als positieve ervaringen en zwarte parels als negatieve ervaringen.

Maar als je parels rijgt aan een draadje zonder knoop, dan vallen ze allemaal op de grond. En dat is, voor witte parels, spijtig. Want:

Elke witte parel betekent een stapje dichter naar dat goed gevoel waarover ik het gister had. Zonde als we vergaten een knoopje te leggen in ons witte draadje!

Elke zwarte parel verwijdert ons dan weer een stukje van dat goed gevoel. Zonde als we in ons zwarte draadje wél een knoopje legden!

Het allerergste dat we dan ook kunnen doen is een knoopje leggen in het zwarte draadje, en géén in het witte… en helaas is dat precies wat veel mensen doen.

Soms bewust omdat ze toch zo graag klagen… maar veel meer omdat ze dat knoopje gewoon vergeten.

Er niet aan denken, of geen benul hebben van het onbetaalbare belang van die witte parels.

Maar het is nooit te laat om gelukkig te zijn. Het is heus niet moeilijk om eventjes je hele leven te herbeleven en op zoek te gaan naar die op de grond gevallen witte parels. Nu nog enkel een stevig knoopje leggen in het witte draadje, en ze een voor een opnieuw rijgen.

En voor je het goed en wel beseft heb je een prachtig stralend wit halssnoer, dat je altijd weer het leven van de zonnige kant zal laten zien.

En dat zwarte draadje? Knopie losmaken! Onmiddellijk! Laat ze maar op de grond vallen. Laat ze maar aan de zwijnen. Want dàt pas zijn ‘parels voor de zwijnen’!!!

Dat was eventjes kort en goed. Meer heb ik daar niet aan toe te voegen.

Willy.

Mensen zouden fortuinen uitgeven om dat ‘goed gevoel’ te kunnen bemachtigen: dat gevoel van vrede met jezelf, goed in je vel steken, vrede met je omgeving, met je leeftijd, ja, zelfs vrede met je vijanden als die er al zijn. Een gevoel dat je, als je het eenmaal hebt, nooit meer kwijt wilt.

Dergelijke mensen zijn rijk. Hebben geen roddels nodig ter compensatie van de innerlijke leegte. Zijn nergens jaloers om. Kennen haat noch nijd.

Maar helaas, dat gevoel is niet te koop. Niét met dure villa’s of jachten, niét met de allernieuwste technische snufjes, en zéker al niet met geld.

Waarmee dan wél? Ach, het is zo eenvoudig en ligt voor het grijpen: je geest door niets laten vergiftigen. Niét door roddels. Niét door nare herinneringen, en zélfs niet door je eigen fouten uit het verleden. Want iedereen maakt nu eenmaal fouten.

Gewoon je goede herinneringen opstapelen in een veilige kluis. Net zoals je met diamanten zou doen. Want die herinneringen zijn ook wel kostbare diamantjes, en dan nog wel van het soort dat je nergens kunt kopen.

Diamanten die je écht een goed gevoel geven. Maken dat je je lekker in je vel voelt. En als de rest van de wereld tegenvalt, dan bericht je daar maar eens over en spuwt het uit. Maar wél letterlijk uitspuwen dan! Niet klikken op ‘kopiëren’, maar op ‘verwijderen’! Geen residu achterlaten in je hoofd. Doorgaan met de diamantjes. De hete kolen laten opeten door diegenen die ze hebben gestookt. Als iemand zich daar moet in verslikken dan zijn dié het wel.

En voor de rest… meer diamantjes proberen te verzamelen. Gelegenheden genoeg. Al was het maar iemand eventjes uit een moeilijke situatie helpen, of als automobilist eventjes je voorrang afstaan aan een ander… Als tegenligger eventjes wachten om iemand gelegenheid te geven links af te slaan.

Duizend en één redenen te bedenken. Spectaculair hoeft het zéker niet te zijn. Maar let daarna eens heel goed op jezelf: na zo’n ‘daad’, hoe klein ook, voel je je plots een beter mens. En met reden: je diamantcollectie is weer verrijkt met een nieuw exemplaar.

Voeg het bij al de andere, en blijf je dààrop focussen. Dan komt dat goed gevoel vanzelf na verloop van tijd.

Zéker ook nooit je eigen fouten uit de weg gaan of verdoezelen. Dat werkt niet en blijft spoken. Ze verwerken! Ze met klare blik tegemoet treden en toegeven dat je fout was of beter had gekund. Dàt werkt wel degelijk. Nooit denken dat je onfeilbaar of perfect bent, want dàn pas begin je echt fouten te maken.

Niet iedereen komt terecht in de materiële omgeving die hij zich wenst. Hij komt wél terecht in de omgeving die hij nodig heeft voor de verdere ontwikkeling van de geest. Dààr zou iedereen eens moeten bij stilstaan als het eventjes niet meezit.

En hoé die omgeving er ook mag uit zien, het is aan ons om er het beste van te maken en er de juiste conclusies uit te trekken.

Nooit verwachten dat je pad over rozen zal lopen. Dat zou trouwens al gauw heel saai worden. Je moet het leven zien als een spel. En zoals elk spel, is ook het leven bezaaid met hindernissen en valstrikken. In gezelschapsspelen zijn dat meestal objecten. In het leven zijn het nogal dikwijls mensen. Mensen, die net als in een boeiend spel, als objecten op je pad worden geplaatst met een heel specifiek doel: het leven boeiend en leerzaam houden zodat je er de juiste lessen kunt uit trekken... of je flink pesten als je het integendeel aan je hart laat komen.

Van positieve mensen op je pad kun je heel wat leren. Maar je leert nog veel meer van de negatieve mensen! Dié werken namelijk als een vaccin dat je een onschadelijke dosis van een ziekte geeft, om er een afweersysteem tegen te kunnen opbouwen. Het is wél aan jou om die dosis als ‘onschadelijk’ te definiëren, of hem tot in je ziel te laten doordringen.

Eenmaal je dat door hebt zie je negatieve mensen in een heel ander daglicht. Natuurlijk zul je er geen vriendjes mee worden. Maar in plaats van ze te verfoeien, en daarmee juist jezelf te treffen, kun je er op de duur enkel maar medelijden mee hebben. Ze hebben immers ook niet gevraagd om negatief geboren te zijn.

Want trouwens, je verdedigen of in de clinch gaan met zulke mensen heeft totaal geen zin. Werkt tegengesteld:

Ten eerste: ze voelen zich juist gestreeld als ze reactie kunnen uitlokken.

Ten tweede: je kwetst er alleen maar jezelf mee, want het maakt dat je hun gif door je huid heen laat dringen. En dat mag je juist nooit!

Negeren. Dàt treft ze. Dat stelt ze teleur. En vrolijk verder leven alsof die hindernis er helemaal niet is. Ze is er trouwens ook niet meer: je hebt ze overwonnen.

Willy.

Weeral een vervolg op mijn vorig column: het immense verschil tussen een ‘halve waarheid’ en een leugen.

Wie een regelrechte leugen verspreidt riskeert daar zelf het slachtoffer van te worden, want in veel gevallen kan een leugen namelijk bewezen worden! Gediplomeerde roddeltantes zullen dit wapen dan ook maar in hoogste nood gebruiken. Zoeken eerder naar halve waarheden om aan te dikken.

Want halve waarheden zijn een stuk moeilijker te ontkrachten: het slachtoffer heeft een bepaalde uitspraak gedaan in de loop van en in de context van een gesprek. Roddeltantes halen die context helemaal weg en behouden (grinnikend) de uitspraak.

En zo hebben ze alweer een nieuw ‘snoepje’: als ze die uitspraak in een totaal andere context plaatsen, met een totaal andere uitleg, kan het soms helemaal anders (en véél interessanter) overkomen. En kunnen ze nog maar eens de show stelen.

Het slachtoffer heeft geen verweer, wat hij bij een leugen wél heeft. Kan niet zeggen dat hij dit niét heeft gezegd. Staat voor de onmogelijke taak zijn omgeving ervan te overtuigen dat hij dit inderdaad wel heeft gezegd… maar in een heel andere betekenis. En dàt is een pak moeilijker te weerleggen dan een leugen. Want het klinkt voor de armen van geest als een bekentenis. En helaas zijn de armen van geest nog altijd in de meerderheid op ons anders zo mooie aardbolletje.

Eventjes een voorbeeld uit mijn duim zuigen:

Na een moeilijke vechtscheiding binnen een koppel is eindelijk alles opgelost en getekend. Een buitenstaander zegt: “Mooi. Nu kunnen ze elk een nieuw leven beginnen. Opgeruimd staat netjes.”

Roddeltantes zullen daar al direct ‘opgeruimd staat netjes’ uithalen als ‘bruikbaar object’, en de context (nieuw leven beginnen) natuurlijk weglaten. En als de bliksem de roddelmachine op gang trekken. Alle middelen worden daarvoor ingeschakeld: GSM, kapper, warenhuis, tea-room, het doet er niet toe. Als de gal maar geloosd kan worden. Ze beleven weer het ene orgasme na het andere.

Veel later hoort het ‘slachtoffer’ zijn eigen kommentaar via omwegen, en natuurlijk in een heel negatief daglicht geplaatst. Hij kan niet ontkennen dat gezegd te hebben, weet soms niet eens meer in welke context hij dit had gezegd… en heeft dus geen enkele verdediging.

Dergelijke zaken gebeuren in families… op de werkvloer… en vooral ook in de politiek! En wat dit laatste betreft, heb ik mezelf aangeleerd heel kritisch naar het politieke nieuws te luisteren. Want dat zit vol van dergelijke uit hun context getrokken uitspraken.

Het is trouwens zo erg dat ik, indien ik een politicus was, helemaal niéts meer zou durven zeggen! En zéker al niet tot de pers.

Vandaar dat ik vind dat ‘een land moeten besturen’, eigenlijk op eieren lopen is. En wie denkt dat hij bepaalde politici door heeft is er grandioos aan voor zijn moeite. Hij heeft enkel begrepen in welk daglicht zijn uitspraken wereldkundig werden gemaakt. Wat die man of vrouw écht in petto heeft, dat blijft gissen, zoeken, analyseren en filteren. En helaas… met bitter weinig kans op succes. Tenzij… niét luisteren naar woorden, maar daden afwachten.

Ik ben dan ook altijd héél voorzichtig met mijn uitspraken over politiek. Zal zelden klakkeloos de nieuwslezer na-apen, en als ik er niet uitkom, dan zwijg ik er liever over tot ik met eigen ogen daden en resultaten heb gezien.

Want, waar je in het dagelijks leven telkens weer op roddeltantes stuit en zelden op roddelnonkels, dan zijn die er wel hoor! Wel zelden in het dagelijks leven, maar op ander gebied. En zéker in de politiek. Alleen het motief is anders. Geen ijdelheid, geen aandachttrekkerij, maar zondermeer bewust met modder gooien naar anderen voor eigen belang.

Moest de doorsnee mens ook hersenen hebben, dan zou dat moddergooien zinloos zijn, want wie hersenen heeft weet dat je jezelf niet kunt wit wassen door anderen zwart te maken. Dat weet die politicus maar al te best. Maar hij gokt op een hersenloos publiek.

En hij gokt nog juist ook!

Willy.

De meesten onder ons zijn bang van ‘slechte’ mensen. Ik niet. Ik ben bang van domme mensen! Een klein percentage criminelen mag dan misschien wel de samenleving verzieken en het onveiligheidsgevoel verhogen, maar de echte verzieking hebben we te danken aan de domsten onder ons. Want dat is nu juist een soort verzieking die onzichtbaar toeslaat, diepe wonden kan veroorzaken, en ongestraft kan doorwoekeren.

 En

dan heb ik het vooral over de eeuwige roddeltantes die je in elke familie wel aantreft, en die het telkens weer weten te maken dat iedereen vroeg of laat met iedereen in de clinch komt. Zijzelf blijven altijd buiten schot en bekijken ‘waardig geamuseerd’ van op afstand de herrie die ze nog maar eens hebben veroorzaakt. Zijn zelfs dom genoeg om niet eens te beseffen dat zij die hebben veroorzaakt.

Woorden verdraaien, halve waarheden verspreiden, desnoods hele leugens, minieme voorvalletjes flink aandikken… en dat alles met slechts één dom doel: de aandacht op hun op zich oninteressante persoontje trekken.

Zo ken ik er een paar die ik heel lang heb kunnen volgen op hun destructieve levenswandel. Ze zijn altijd omringd door een kliekje ‘hartsvriendinnen’. Hartsvriendinnen die voor hen door een vuur zouden lopen en hen op hun woord geloven. Maar als je een paar jaar later kijkt, hebben die vriendinnen de een na de ander afgehaakt en zijn het alweer nieuwe vriendinnetjes!

Ze doen trouwens ook veel ‘goeds’. Zullen al gauw en ongevraagd bijspringen om ergens hulp te bieden. Maar dat is enkel maar om de geholpen personen later flink te kunnen beroddelen en bij de vriendinnen nog maar eens over te komen als de barmhartige samaritaan.

Dergelijke mensen verhuizen liefst ook veel, want langer dan enkele jaren duurt het niet of ze zijn gekend in de buurt.

Wie ooit slachtoffer wordt van dergelijke roddeltantes, wordt dan ook meteen al met een scheef oog bekeken door het hele kliekje. Niét door het kliekje van twee jaar geleden! Want dié kregen het na verloop van tijd wel door. Wél door het weer vernieuwde kliekje dat nog ‘onschuldig’ alles slikt. En een vernieuwd kliekje is er altijd wel bij dergelijke ‘interessante’ dames.

Zo kunnen ze zichzelf ook altijd interessant blijven vinden. Vallen ze bij iemand door de mand, dan wordt dat een kliekjeslid minder, dat direct weer vervangen wordt door een nieuwelinge. Keuze heeft dat soort madammen genoeg.

Dergelijke mensen leren het nooit. Natuurijk niet! Zo lang er voor elke ‘afgehaakte’ een vervangster wordt gevonden is er geen vuiltje aan de lucht en blijven ze in zichzelf geloven. En wàt ze van zichzelf geloven, dat is alles, behalve het feit dat ze oliedomme roddeltantes zijn.

Zo. Dat was even kort en krachtig een van de vele levenswaarheden die ik in de loop van mijn leven heb samengesprokkeld.

Willy.

Gek! Zoals me nogal dikwijls overkomt ben ik na mijn vorig column verbanden gaan leggen!

Vooral dan tussen mijn spiritueel denken en mijn algemene handelswijze. En die verbanden zijn er wel heel duidelijk. Alleen stond ik er voorheen niet bij stil.

Ik had het er in mijn vorig stukje al over dat ik ‘opgedrongen’ geloof niet kan geloven. Maar omdat er niks beters te vinden was op de markt, ben ik dan maar stukje bij beetje mijn eigen geloof gaan samenstellen. En geloof me, dat is ondertussen al een heel dikke bijbel geworden.

Me niets meer laten opdringen. Gewoon mijn gevoel gevolgd. Niks om te verspreiden en anderen op te dringen hoor. Zou trouwens toch geen enkele waarde hebben. Zou voor die anderen nog maar eens een nieuwe hersenspoeling betekenen en dat is niét de bedoeling van het leven.

Die bedoeling is juist zélf kijken, zoeken, ondervinden, het verschil tussen goed en kwaad leren, anderen niet aandoen wat je zelf niet zou willen, en daarmee gewapend verder zoeken in jezelf. Niét bij de buren. Niét bij meneer pastoor. Niét de deur uitgaan. Juist in jezelf zoeken en je eigen gevoel volgen. En geloof me, dààr zit het ware geloof. Dat zit, denk ik, in elk mens ingebakken. Gewoon in onze genen. Maar helaas, het wordt al van kleinsaf het zwijgen opgelegd en vervangen door opgedrongen indoctrines. En omdat we dan nog totaal onervaren zijn, slikken we het en laten we het onbewust zijn vernietigend werk in ons eigen ik uitvoeren. Tegen de tijd dat we meer besef hebben is het dikwijls al telaat.

Maar daarover wou ik het eigenlijk niet hebben. Ik had het over verbanden. Raakpunten. Raakpunten op materieel vlak dan.

Wel, op materieel gebied ben ik nét hetzelfde, en dat bewijst zich regelmatig. Ik heb iets nodig, en vind niet wat ik echt zoek. Soms omdat daar gewoon geen markt voor is, soms omdat niemand er ooit aan dacht zoiets te fabriceren, of soms omdat ik te veeleisend ben: het moet passen in mijn plannen, in mijn omgeving, aan mijn doel beantwoorden… handig zijn, enfin, ‘maatwerk’ als het ware. En soms ook vind ik het niet omdat, àls het al in de handel bestaat, het dikwijls zo onpraktisch gemaakt is dat je er geen kant mee uit kunt.

En lap! Daar gaan we dan weer. Zal het weeral zelf mogen maken! Of minstens, ‘verbouwen’. En dat weten mijn kinderen drommels goed. Eentje wist me ooit, toen ik met iets nieuws thuiskwam, al meteen te vragen: “Papa, wat ga je er aan veranderen?”

Waarmee ik maar zeggen wil: ik benijd de mensen niet die alles maar voorgekauwd moeten slikken. Massaproducten voldoen aan de gemiddelde eisen van de massa, maar zelden aan persoonlijke eisen. Wie niet handig is moet het daar dan maar mee doen.

Zo erg is dat nu ook weer niet. Wàt je tegenwoordig ook koopt, het zal wel doen wat het belooft te doen. Alleen zul je na korte tijd toch opmerken dat het nét iets te onhandig in de hand ligt… dat, als ze wat verder hadden nagedacht, ze dat ene onderdeeltje misschien op een andere plaats hadden kunnen monteren…

Nou ja… dat zijn zo van die dingen waar ik persoonlijk mee bezig ben. Zodra ik iets in de hand neem of iets doe begin ik me al vragen te stellen: kan die vorm niet beter? Is die werkwijze niet een nutteloze omweg? Kan hetzelfde niet bereikt worden met een pak minder energie? Enfin, misschien ook ben ik wel een beetje prettig gestoord op dat gebied. Maar dat doet allemaal geen zeer en kan enkel tot hogere efficiëntie leiden.

Erger is het als ook je denkvermogen al verpest werd door voorgekauwde stuff. Dan pas wordt je zelf een beklagenswaardig massaproduct. Maar gelukkig voor die mensen: dat weten ze niet eens.

Doehetzelven lonend? Jawel hoor! In de mate van het mogelijke in materiële zaken. Maar veel meer nog in spirituele gevoelens. Want het is pas dààr dat het meestal spaak loopt. Dat generaties worden geboren die het denken hebben verleerd en gewoon als geprogrammeerde robotten dàtgene doen en verkondigen dat hen werd ingeprogrammeerd.

In de vaste overtuiging dat dit HUN mening is!

Ocharme… Het zal hún probleem maar wezen als ze vroeg of laat het deksel op de neus krijgen.

Willy.

Wat ik nu ga schrijven zal velen erg controversieel in de oren klinken. Mij trouwens ook. Maar ik ben zoals ik ben, toon me zoals ik ben, en kan geen emoties veinzen waar ik ze niet heb.

Op 12 jarige leeftijd had ik een tam vogeltje. Een sijsje. Hij was mijn hartsvriend. Had zijn kooitje in mijn kamer, maar het deurtje stond altijd open, en hij vloog gewoon vrij rond in de kamer. Zodra ik binnenkwam riep hij luidruchtig en kwam op mijn schouder of vinger zitten. Gaf zoentjes, pootjes en nog veel meer. Pas toen hij zag dat ik ging slapen vloog hij naar zijn kooi, stapte binnen, en trok voorwaar ook nog de deur achter zich dicht!

En op een dag… was het sijsje dood. Die dag brak mijn hart voor het eerst in mijn leven. Ik kon het niet aan. Wilde zelf dood. Begroef het lijkje en plaatste er bloemetjes op. Bloemetjes, rijk besprenkeld met mijn tranen.

En weken later, na de eerste shock, ging ik me vragen stellen. Levensvragen. En dacht bij mezelf: “Wat als mijn ouders ooit sterven? Als ik al zo huil voor een vogeltje… wat staat me dan nog allemaal te wachten?” Zo leven is toch niet mogelijk? Dat kan toch niet de bedoeling zijn van onze menselijke natuur?

En toen, misschien gestimuleerd door mijn logische denkwijze, moet er een soort zelfverdedigingsmechanisme aan het groeien gegaan zijn. Er stierven mensen in mijn omgeving… ik huilde niet. Mijn ouders stierven vele jaren later… ik huilde niet. Ik leek te hebben afgerekend met de dood. In één keer alles duur te hebben betaald, en begrepen dat ‘dood’ niet echt bestaat en dat de levenden zich er zéker niet aan moesten laten kapotmaken! Of lag het nog anders?

Mensen die me dierbaar waren, kon ik niet als ‘dood’ aanvoelen. Ze waren er nog. Hoe of waar wist ik niet, maar dood waren ze zéker niet. En het allerlaatste wat ze wilden was dat ik verdriet zou hebben. Ik voélde ook geen verdriet. Ik denk dat verdriet ons voor een goed stuk wordt aangepraat door de samenleving. Je ziet het van anderen… het beïnvloedt je. Je denkt dat het zo hoort. En onbewust wordt het een levensstijl bij het geringste verlies.

Wie logisch denkt laat zich noch door de maatschappij noch door de religie beïnvloeden. Verkoopt ook geen ‘tranentrekkende’ woorden van troost, die toch niet helpen. Probeert hoogstens zijn logica op rouwenden over te brengen, wat één enkele keer soms wel lukt. Gelukkig voor die mensen. De andere keren wordt hij enkel maar als wereldvreemd aanzien. Harteloos zelfs!

Hoe mijn logisch denken hieraan te pas komt kan ik gemakkelijk uitleggen: toen ik, als eerste communicantje, nog écht gelovig was, luisterde ik met open mond naar de verhaaltjes van meneer pastoor. Zielen waren onsterfelijk. Ik slikte het als confituur. Whaauw! Eventjes onze strijd strijden hier op aarde, en dan lekker rijstpap met zilveren lepeltjes gaan eten in de hemel. Het kon voor mij niet vroeg genoeg komen. Dàt was, voor mij althans, nog écht geloof… mijn kinderzieltje had nog geen onderscheid leren maken tussen leugens en waarheden.

En dan zag ik de realiteit van de ‘gelovigen’: een begrafenis… tranen alom… een ‘ontroerende’ toespraak die nog meer tranen trok… Hé, waren dàt die gelovigen die ‘wisten’ dat de ziel onsterfelijk is? Geloofden ze nu plots niét meer dat de afgestorvene lekker in de hemel zat? Hoe had ik het nou? Gelóófden die mensen nu, of deden ze maar alsof? Hadden ze medelijden met de afgestorvene of met zichzelf?

Ja, ik geloof dat ik altijd een beetje teveel logisch denkvermogen heb gehad. Ik slik niets voordat mijn logica het grondig heeft geanalyseerd. Daardoor ben ik later ook niet meer in de kerk gaan geloven. Véél te gemaakt. Te sprookjesachtig. Teveel dingen die niet logisch zijn, maar die je toch ‘moet geloven’. En het werkwoord ‘moeten’ stoort me daar teveel aan. Werkt geestdodend.

Maar in de onsterfelijkheid van de ziel geloof ik nu juist wél. Méér dan alle zelfbenoemde ‘gelovigen’ samen. Want het is niét iets dat ik weet. Het is iets wat ik aanvoel. En ik voel het aan omdat ik altijd al, liever dan me te laten beïnvloeden door wat ik van anderen zag, op mijn eigen gevoel vertrouwde. Veel anderen raken hun échte gevoel juist kwijt door het te vervangen door ‘geloof’.

En nu moet ik eindigen zoals ik ben begonnen:

Ik hou heel veel van huisdieren: katten, honden, vogeltjes… maar ik beperk me heel sterk daarin. Ben bang geworden om een band te hebben met een dier of vogel die vroeg of laat sterft. Want daar huil ik nog steeds om. Daar ben ik helemaal niet tegen opgewassen, en het is nog altijd hetzelfde als destijds met mijn sijsje. Dàt soort verdriet, dat raak ik niet kwijt. Dàt is verdriet dat pas echt doordringt tot in mijn hart.

Want ondanks mijn relatief gebrek aan emoties als mensen sterven, breekt dat hart letterlijk als een huisdiertje sterft.

Misschien omdat ik dan aanvoel dat het helemààl gedaan is met dat vriendje? Dat er geen zieltje achterblijft? Dat het nooit meer verheugd zal fluiten, miauwen of blaffen? Niet hier, en niet vanuit de ‘hemel’?

Of… bestaat er voor die beestjes ook een privé hiernamaals? Een hiernamaals dat wij niet kunnen aanvoelen omdat we niet tot die groep aardbewoners behoren?

Dat waren eventjes de eigenaardige conclusies van een psychologisch zelfonderzoek. Waarschijnlijk niets om fier op te zijn. Ben ik ook niet. In de sociale context eerder beschaamd. Maar noch komedie spelen, noch me laten indoctrineren door anderen, is het me waard om die beschaamdheid weg te werken. Liever een relatief emotieloze ‘ik’, dan een gehersenspoelde persoon worden die niet langer ‘ik’ is.

Neen… laten ze me dan maar een koude kikker vinden, ik weet wat ik voel en daar leef ik naar. Dat is… ‘My way’.

Misschien wel een levensles voor iedereen: laat nooit ofte nimmer toe dat je ware gevoelens worden verdoezeld door wat je ziet bij anderen, of wat anderen je proberen wijs te maken. Dat is de enige mogelijkheid om helemaal integer jezelf te blijven in alle omstandigheden.

Willy.

Even vóór de eeuwwisseling zagen we al volop een nieuw fenomeen in opmars: de GSM.

Je zou je nu kunnen afvragen waar het succes van dat ding vandaan komt, en hoe het op zo korte tijd de markt heeft kunnen veroveren. Ik niet. Ik wist al direct dat dit een schot in de roos was.

Dat succes is namelijk als volgt te verklaren:

Eerst was er, op draadloos gebied, enkel maar radio. Walkie talkies en zo. Die hadden brandweer, politie, ambulances en andere openbare diensten. Het creëerde naar omstaanders toe een imago van onmisbaarheid. De modale burger keek een beetje jaloers toe. Het moest (volgens hem) immers heerlijk aanvoelen zo belangrijk te zijn dat je onmisbaar bent en doorlopend bereikbaar moet zijn!

Dan kwamen de eerste ‘satelliettelefoons’: zware dingen. Die konden enkel gemonteerd worden in een auto. In wiens auto? In die van zakenlui en ondernemers natuurlijk. Die hadden er wàt nut van! Konden bepaalde zaken nu plots van op afstand regelen, belangrijke beslissingen nemen van uit hun auto, en in contact blijven met hun firma.

De modale burger werd nog jaloerser. Waarom was hijzelf niet zo belangrijk? Of kon hij zich niet zo belangrijk voordoen? Zou zo’n ding duur zijn? Of kon je niet een fake toestel op de kop tikken om te doen alsof?

En het moest er van komen: het werd allemaal kleiner en lichter. De aanvankelijk nog dure GSM deed zijn intrede in de communicatiewereld. Nu was de zakenman zelfs niet meer afhankelijk van zijn auto om belangrijke beslissingen door te geven.

De modale burger interpreteerde het als volgt: “Whaauw! Moet dié kerel belangrijk zijn zeg, hij loopt zomaar op straat te telefoneren!”

Maar het succes steeg, massaproductie deed de prijs dalen, en zodra het ook maar enigszins betaalbaar werd, werd het een must om met de telefoon tegen je oor geplakt rond te lopen. Doen alsof. Je belangrijk voelen. Je onmisbaar wanen. Denken op die manier de aandacht van de omgeving te trekken op je zo belangrijke persoontje…

En tot op heden is dat bij veel mensen nog altijd het geval. Natuurlijk staken de allereerste GSM’s voor publiek gebruik in de dure ‘Delvaux’ handtasjes van rijke dames. Weliswaar geen erg snuggere of onmisbare dames, maar hun man was belangrijk. Zij vonden dus dat ze dat ook waren. En dat moest gedemonstreerd worden op restaurant, in de winkel, op straat, bij de kapper…

En de modale burger… stikte van jaloezie.

En het tij keerde. GSM’s werden zo goedkoop dat je er wel een moést kopen als je ‘in’ wou zijn. En eindelijk kon iedereen zich belangrijk voordoen.

Een tweede voordeel daarvan was het feit dat roddeltantes nu hun roddels draadloos konden verspreiden. Van op straat. Van uit de auto. En liefst nog vanuit het warenhuis. Daar werden ze immers door heel veel mensen gezien.

Niét meer moeten wachten tot ze thuis kwamen. Zomaar kunnen doorroddelen, wààr ze zich ook bevonden. Hemels!!! En zelfs nog denken dat je omgeving je nu een heel belangrijke persoon vindt terwijl je in werkelijkheid alleen maar de allerdomste roddelverhalen aan het verspreiden bent. Tegen kostprijs… ja, dàt wel, maar dan eten we vanmiddag maar wat goedkoper hé? Who cares?

En zo werd een uiterst bruikbaar toestel gedegradeerd tot pure ethervervuiling!!!

Ethervervuiling? Jawel! De effecten van die uit de hand gelopen ‘roddelstraling’ op aarde is nog niet voldoende onderzocht. Ooit komt er nog wel een generatie die dat wél doet… en met de neus op een nu nog onbekende vuilnisbelt zal worden gedrukt waarvan niemand nog weet hoe het aan te pakken.

Net als wij nu al ervaren met de tastbare vervuilingen uit ons verleden.

Wat mij betreft: ik heb er geen enkele behoefte aan me belangrijk te voelen. En een GSM hoef ik niet. Zélfs niet gratis. Heb zowat mijn hele leven ten dienste gestaan van alles en iedereen, en vind het nu gewoon een superzalig gevoel om niét belangrijk te zijn!

Tenzij… voor mijn omgeving en voor mensen die me nodig hebben en op me bouwen. En daarvoor heb ik geen GSM nodig.

En och, jawel hoor… de GSM heeft natuurlijk zijn nut! Kinderen die verdwalen en zo… Een chauffeur die pech krijgt… Er zijn honderden redenen te noemen om er wél een te hebben. Maar zoals het met alle uitvindingen gaat: het wordt uitgevonden door snuggere mensen vóór snuggere mensen, maar eindigt in handen van… ja, van wie zoal? En waarvóór?

Weer zo’n eigenaardigheidje van het mensdom: grandioze uitvindingen kunnen pas goéd ontwikkeld worden als men de voordelen van de negatieve kantjes ervan gaat inzien.

Kijk maar naar vliegtuigen: de ontwikkeling ging pas met grote stappen vooruit toen men doorkreeg dat je er bommen kunt mee gooien!

Willy.