Bekentenis.

Gisteren was het weer zover: om 11 uur nog 20 km file rond Brussel en Antwerpen. Weeral door een aantal zware ongevallen. Dagelijkse kost geworden.

Maar toch zullen de eindejaarsstatistieken weer bewijzen dat er dit jaar nog maar eens zoveel minder ongevallen waren. Jammer toch dat we op TV dagelijks het tegendeel zien hé? Ooit zullen die statistiek-goochelaars er wel eens aan gaan denken om te verbieden auto-ongevallen nog in het nieuws te brengen.

Dán pas zullen ze vrij spel hebben met de cijfertjes en zullen ze, dit keer zonder schaamrood, kunnen zeggen dat de dalende ongevallencijfers het rechtstreeks gevolg zijn van ‘hun’ drastische snelheidsbeperkingen.

Ja, ook al heb je géén gelijk, je moet je gelijk toch kunnen bewijzen hé? Ongevallen gebeuren door verschillende factoren, en snelheid kán daar een factor van zijn, maar lang niet de voornaamste. Wél het gemakkelijkst aan te pakken door de ‘verkeersspecialisten’, die op hun hogeschool voor verkeerskunde blijkmaar maar één regeltje hebben geleerd: ‘traag… trager… traagst’. En daar nog in geloven ook.

Dat je in een bebouwde kom maar 50km/u mag rijden lijkt me logisch. En dát heeft destijds wel degelijk de ongevallencijfers doen dalen. Maar daarbuiten? Kom nou.

Ook gaan die mensen totaal voorbij aan de factor doorstroming van het verkeer. Als je op een snelweg 100 km ver moet rijden tegen 50km/u (onder andere door fileleed…) dan zit je 2 uur op de baan. Tegen 100km/u is dat maar 1 uur. De helft minder auto’s op de weg dus!

Is tijdwinst hier de enige geboekte winst, zoals die heren denken? Helemaal niet! Veel positiever is dat hieruit volgt dat, hoe sneller gereden wordt, hoe minder auto’s in een bepaalde tijdspanne op de baan zijn. En minder auto’s op de baan betekent een grotere spreiding, grotere tussenafstanden en daardoor minder kop-staart botsingen.

Maar spijtig genoeg, daar zijn ze nog niet rijp voor. De verkeersspecialisten van deze tijd zitten vastgeroest in het traagheidsprincipe. Er zullen hamers en breekijzers moeten aan te pas komen om hun hersenen daar nog uit los te kappen.

Nu zou ik wél eens willen weten welk soort verkeer op een autoweg het veiligst is: een strikt, en streng gecontroleerd 120 voor iedereen, of een ‘gesuggereerde’ snelheid van 120, waar iedereen een beetje kan flirten rond die snelheid. Dus, zoals het voorheen was. Vóór Flip de flitspaal zijn intrede deed.

Mij kun je namelijk niet wijsmaken dat de toestand nú veiliger is: strikt 120 voor iedereen. Geen improvisatie mogelijk. Allemaal netjes kop aan staart, net als een peleton renners die min of meer solidair ‘op wandel’ zijn zolang de eindstreep niet nadert.

En… waar gebeuren bij die renners de meeste ongevallen? Bij weglopende enkelingen? Bij de eindspurt? Helemaal niet! De meeste gebeuren juist in die samengeklitte peletons. Ten eerste omdat daar geen uitwijkmogelijkheden zijn en ten tweede omdat daar geen spanning heerst. Eerder ‘ontspanning’. Voor de renners is dat een gezondheidswandelingetje en elke onverwachte gebeurtenis, hoe klein ook, kan tot een massale valpartij leiden.

In het autoverkeer is het niet anders! ‘Peletonrijden’ is uit den boze en zal altijd weer voor ongevallen zorgen.

Geef mij dan maar liever, als ik 120 km/u rijd, een kerel die me tegen 150 inhaalt en waar ik in luttele seconden ‘vanaf’ ben, dan een bange wezel die wil inhalen maar niet durft. Zo’n kerel blijft dan vele kilometers links achter je hangen en verplicht je hem constant in de gaten te houden in je buitenspiegel. Ondertussen heb je maar een half oog op wat vóór je gebeurt.

En nu daag ik iedereen uit om dit alles eens goed te overdenken en zélf conclusies te trekken over welk soort verkeer het veiligst is.

Maar ja, ik kan het niet ontkennen! ‘Vrij’ verkeer, of relatief vrij verkeer, vergt kennis van zaken. Vergt van de chauffeur dat hij drommels goed weet waar hij mee bezig is. Vergt ook het besef dat je eigenlijk een regelrecht moordwapen in de hand hebt en dat je dit geen seconde vergeet.

En dààr juist is het, waar het fout loopt. Een auto besturen is zo belangrijk dat je eigenlijk met niets anders mag of kan bezig zijn. Niét met je GSM, zelfs niet handenvrij. Niét zitten faceboeken. Niet eens een sigaret opsteken tijdens het rijden. Zelfs muziek beluisteren kan je aandacht al afleiden. Wie rijdt oefent een fulltime job uit, en moet dit ook beseffen. Multitasking hoort niet thuis in het verkeer.

Hoeveel mensen beseffen dat? Vrijwel niemand. Dát, in combinatie met ‘peletonrijden’, kan niet anders dan de ongevallencijfers doen stijgen. Wát de statistieken ook maar ‘proberen’ te bewijzen.

Rijscholen? Kostelijke praktijkopleiding? Les in het verkeersreglement? Allemaal goed en nuttig… maar verkeersfilosofie? Leren waar je mee bezig bent? Waar leer je dát? Nergens. Moet je ervaren… als het tegen dan niet telaat is.

En dàt is nu juist een vak dat, al was het maar 1 lesuur per week, zou moeten ingelast worden in het lessenrooster van +14 jarigen. Zo zouden ze al, zonder hoge kosten of extra inspanning, grondig geacclimatiseerd zijn alvorens ze naar de rijschool trekken. En kunnen rijscholen datgene doen wat ze verondersteld worden te doen: leren rijden. Zondermeer.

Te onthouden:

ONGEVALLEN GEBEUREN ZELDEN WAAR OF WANNEER JE HET ZOU KUNNEN VERWACHTEN.

WEL WAAR OF WANNEER JE DENKT DAT JE NIETS KAN GEBEUREN.

Willy.

Onder het Googlenieuws vandaag, vond ik het volgende:

Antisemitisme is geen vies woord voor zowat de helft van de jonge Brusselse moslims. Dat blijkt uit een onderzoek van de Vrije Universiteit Brussel (VUB), waarover de Vlaamse krant De Morgen vandaag bericht. Bij autochtone jongeren is dat slechts 10 procent.

'Erger is dat die anti-joodse gevoelens niets te maken hebben met een laag opleidingsniveau of sociale achterstelling, wat wel het geval is bij racistische autochtonen. Het antisemitische is theologisch geïnspireerd, en er is een rechtstreeks verband tussen moslim-zijn en antisemitische gevoelens koesteren', zegt VUB-socioloog Mark Elchardus.

Het onderzoek toont dat de jeugd van de vele bevolkingsgroepen in Brussel niet multicultureel denkt. De verschillende groepen leven niet samen, maar naast elkaar. Jonge Belgen, Marokkanen, Turken en Zuid-Europeanen hanteren allemaal het 'eigen volk eerst'-principe.

Wat daarvan te denken?

- Wie verwijt ons van ‘racisme’?...........De Moslims!

- Wie blijkt nu meest racistisch?............De Moslims!

- Racistische autochtonen?.....................Wie wat waar?

Of staat, volgens de Moslims, antisemitisme niet gelijk aan racisme?

Uit het bewuste onderzoek blijkt in de eerste plaats dat het woord racisme, dat samen met de toeloop van Moslims in ons land, in ons woordenboek verscheen, vooral hén mag worden toegedicht. Niet wij, maar zij vonden dat woord uit.

Erger nog: ze laten zich in een vreemd land met een voor hen vreemde cultuur verwennen en beknuffelen en vooral… betalen (door ons). Noemen ONS racist, maar zijn wél de eerste om een andere bevolkingsgroep, de Joden, die hier al jarenlang een samenleving hebben opgebouwd zonder ons noch onze cultuur enige schade te berokkenen, te discrimineren!

Mijn autochtone hersenen kunnen echt niet meer mee! Wij? Racisten? En spijtig, nu moet ik toch teruggrijpen naar wat kleutertjes vaak zeggen: “Wat je zegt ben je zelf!”

Tja, van kleutertjes kunnen we toch nog veel leren ervaarde ik vandaag.

Vandale jongen, de dikke of de dunne, kom maar eens terug en schrap dat woord uit het Nederlands woordenboek! Het past er niet in. Dat is onze volksaard niet. Laat het maar verhuizen naar de Koran. En bovenal: probeer dat ook maar wijs te maken aan onze (zieltogende) regering.

Misschien zullen ze dàn pas snappen waarom geen (multiculturele) regering meer kan gevormd worden. We hebben namelijk onze buik vol van multicultureel gedoe sedert de Moslims hier hun blijde intrede deden.

Willy.

Als een waargebeurd verhaal al geplagieerd kan worden, dan is het verhaal hieronder plagiaat, want ik pikte het uit een Spaans blog (Bruja’s blog) en vertaalde het, omdat het zo mooi is.

Het verhaal:

Zijn naam was Fleming en hij was een arme Schotse boer.

Op een dag, toen hij naar zijn werk ging, hoorde hij een hulpgeroep dat uit een dichtbij moeras leek te komen. Hij liet zijn gereedschappen vallen en snelde naar het moeras.

Daar vond hij een jongetje, tot het middel in het stinkende zwarte moeras, grijpend en proberend zich te bevrijden, wat uiteraard niet lukte. Boer Fleming wist het jongetje te bevrijden van een langzame en pijnlijke dood.

De volgende dag stopte een elegante koets voor zijn boerderij. Een edele, elegant geklede heer stapte uit en stelde zich voor als de vader van de geredde jongen.

- Ik wil u belonen voor het redden van mijn zoon, sprak hij

- Neen, ik wil geen beloning voor wat ik deed! Antwoordde de boer.

Op dit moment verscheen de zoon van de boer in de deuropening.

- Is dit je zoon? Vroeg de edelman.

- Ja, antwoordde de boer fier.

- Wel, ik wil je een voorstel doen. Sta me toe dat ik aan uw zoon dezelfde studiemogelijkheden biedt en betaal als die van mijn zoon. Als jouw zoon op zijn vader lijkt, is er geen twijfel dat hij zal opgroeien tot een man waarop we fier mogen zijn.

De boer stemde toe. Zijn zoon liep school op de beste scholen van het land, en werd later gegradueerd in de medische faculteit van het St. Mary’s hospitaal te Londen.

Hij werd wereldberoemd als dokter Alexander Fleming en vond de penicilline uit.

Jaren later liep de zoon van de edelman een zware, levensbedreigende longontsteking op.

Wat zou dit keer zijn leven redden?... Penicilline!!!

De naam van de edelman? Sir Randolph Churchill.

De naam van zijn zoon? Sir Winston Churchill.

Willy.

Hoe spijtig het ook mag klinken, veel overheidsbeslissingen berusten totaal op wat een jankende minderheid wil! Ik zei het al dikwijls en blijf het zeggen omdat ik het bijna dagelijks ondervind.

Wie treft hier schuld? De overheid? De jankerds? Of de niet-jankerds? Ik zou bijna durven zeggen: gespreide verantwoordelijkheid; alle drie zijn even schuldig!

De jankerds omdat ze niet weten waarover ze janken;
De overheid door naar die minderheden te luisteren;
De niet-jankerds door zich niet te laten horen.

Waarom jankerds janken heb ik al uitgebreid uitgelegd: egoïsme dat totaal voorbijgaat aan realiteit en/of algemeen belang.

Waarom de overheid luistert eveneens: bang om stemmenverlies.

Maar de niet-jankerds, die gemakkelijk het evenwicht zouden kunnen herstellen, die laten zich zelden horen.

De ene categorie omdat ze te positief ingesteld is om te klagen over alles en nog wat;
Een andere categorie omdat ze niet voor jankerd wil doorgaan;
En een derde en grootste categorie… omdat ze te lui of te bang is om te reageren. Denkt dat het toch geen aarde aan de dijk zal brengen.

En over deze laatste categorie wil ik het vandaag juist hebben. Je vindt ze overal en in alle diensten: mensen die wel degelijk inzien dat bepaalde overheidsbeslissingen op termijn desastreus zullen werken, maar de moeite niet doen om te reageren.

Want reageren kost inderdaad wel moeite: je moet een zinnige brief opstellen, hem aan het juiste adres richten, kort en bondig je grieven tegen de maatregel verwoorden… en voor veel mensen is dat teveel gevraagd.

Vooral ook omdat dergelijke mensen liever de nek niet uitsteken. “Je weet nooit hoe het zal worden geïnterpreteerd”…

En nochtans, de overheid heeft nood aan positieve feedback. En dat weet ze zelf best. Feedback van mensen die dagdagelijks in de praktijk staan is altijd welkom. Maar helaas… héél erg schaars.

Een voorbeeld uit de verkeerswereld: de regering keurt een nieuw artikel in de wegcode goed. In volle vertrouwen denkend goed te doen. Wie zal er tegen protesteren? In de eerste plaats de leken uit de samenleving: zij die er niks van kennen maar denken er alles over te weten.

Maar soms ook zijn vaklui, werkzaam in die branche, het niet helemaal eens met die maatregel. En zouden er waardevolle veranderingen kunnen aan toevoegen. Maar helaas, zoals dikwijls het geval is… ze kiezen de gemakkelijke weg en gehoorzamen blindelings.

Gevolg: de regering krijgt geen ernstige en positieve feedback en blijft denken dat de maatregel juist was. Of ze luistert naar de jankersfeedback en herroept een juist heel correcte maatregel.

Voorbeelden uit de onderwijswereld: de niet-deskundige regering meent goed te doen door een bepaalde maatregel in te voeren. Positief ingestelde leraren of schoolhoofden zien er onmiddellijk de nadelen van in of zouden dat moeten zien. Ze zouden kunnen reageren maar doen het niet. De regering ziet daardoor de maatregel als ‘juist’ en doet er nog een schepje bovenop. En nog een schepje en nog een schepje… tot de hele onderwijswereld naar de knoppen is.

En de schooldirecties? Die kiezen de gemakkelijkste weg: meedrijven naar de pensioenleeftijd, onder het motto: “Het zal mijn tijd wel meegaan”. Meedrijven met alle dooie vissen in de rivier. Het tegen de stroom in zwemmen laten ze maar liever aan de levende vissen… als die er al zijn. Maar helaas, die blijken er telkens weer juist niét te zijn.

En zo komt het dat de ene idiote beslissing op de andere volgt: geen feedback, geen commentaar van professionals… integendeel! Eerder bravogeroep ‘om te behagen’. En ‘daarboven’ denkt men goed bezig te zijn.

En àls er al eens commentaar komt, dan kun je er donder op zeggen dat het uit de altijd jankende hoek komt en dus van nul en generlei waarde is.

Persoonlijk heb ik, tijdens mijn beroepscarrière, heel dikwijls tegen de stroom in gezwommen. Dat kwam aanvankelijk soms eigenaardig over. Maar op de duur werd er rekening mee gehouden. Vooral omdat werd vastgesteld dat mijn voorstellen het echt wel deden in de praktijk.

En ja, het kwam zelfs zo ver dat openbare projectontwikkelaars éérst het advies van mijn dienst kwamen inwinnen alvorens hun project in te dienen!

Lef van mijn kant? Neen!
Is dit column als eigen bluf bedoeld? Neen!

Het wil enkel aantonen dat, àls je ergens iets over weet én weet waarover je praat, je gehoor zult vinden. Vind je dat niet bij laagdrempelige instellingen, ga dan meteen door naar hogere of de allerhoogste. En lukken zàl het. Want zélfs politici zijn niet zo dom dat ze niet zouden weten dat ze heel afhankelijk zijn van de mensen die met beide benen in de praktijk staan.

Willy.

We leven dus bijna een jaar regeringsloos en het ziet er niet naar uit dat daar verandering in komt. Onze regeringsvorm lijkt volledig klemgereden. Kon op termijn ook niet anders, want al gaat de leugen nog zo snel, de waarheid achterhaalt hem wel.

Leugen? Jawel! Onze samenleving stikt er in, en zoals meestal het geval is, begint de vis te stinken aan de kop. Liegen is zo normaal geworden dat, àls al eens waarheden worden verteld, overal de wenkbrouwen worden gefronsd.

Als we weer eens het gezicht van een minister of ‘ministeres’ op het scherm zien, dan weet elk normaal denkend mens al bij voorbaat dat ofwel leugens zullen verkondigd worden, of wegens gebrek aan doorzicht prietpraat zal worden verteld. Zo van ‘We zullen dit en we zullen dat…’ zonder er bij stil te staan hoeveel energie en geld ‘dit en dat’ weer zal kosten, áls het uiteraard al mogelijk is in de praktijk. Het resultaat van dergelijke uitspraken is dan ook dat NIETS zal worden gedaan.

Na dit scenario lang genoeg te hebben ondergaan, begin ik me af te vragen of we niet rijp zijn voor een totaal nieuwe regeringsvorm. Een regeringsvorm die de leugen bij de horens pakt en voorgoed verbant uit de samenleving. Ja, die zelfs zware straffen stelt op leugens in het nieuws. Zo van die onmogelijk hoge boetes die je krijgt als je één km/u te snel rijdt.

Een regeringsvorm die het woordje ‘officieel’ weer enstig neemt. Iets dat verschijnt in het nieuws… zou ‘officieel’ moeten zijn. Dàt is wat de mensen ervan verwachten tenminste. En velen nog altijd geloven ook! Maar helaas… we worden dagelijks om de oren geslagen met halve waarheden en hele leugens. Blijven we dat slikken? Zijn we dan echt zo erg gedegenereerd dat we blijven geloven in sinterklaas? In regelrechte roddelpraat? Zélfs, en vooral, van onze ‘leiders’?

Gaat het slecht met de schatkist? Wel, vertél dat dan ook aan de bevolking. En doe het met kennis van zaken. Zeg waar het op aankomt en vertel er bij wat er tegen kan gedaan worden.

Het zal niet sympathiek klinken misschien, maar zal (misschien pas op termijn) wél motiveren. Open kaart spelen. Niéts verbloemen om sympathie te winnen. Eerlijkheid duurt nog altijd het langst. Zélfs in onze bepamperde samenleving.

Een samenleving die zichzelf kapot maakt door knuffelbeleid uit angst niet herkozen te worden. En wees er maar zeker van… dat kost ons pakken geld en ongemak! En daar staat niemand bij stil…

Als demonstratie van dit laatste duik ik even heel diep in mijn herinnering, toen, zowat veertig jaar geleden, in de gemeente waar ik voor werkte de eerste parkeermeters werden geplaatst. Op een haar na een primeur in België.

DOEL: in belangrijke commerciele straten de klanten de gelegenheid geven ‘even’ te parkeren om boodschappen te kunnen doen. Dat kon namelijk niet meer omdat die straten volgeparkeerd waren met auto’s van bewoners en winkelbediendes.

EERSTE KRITIEK: kwam van de winkeluitbaters zélf: konden hun eigen auto’s niet meer parkeren! Eisten… jawel… inspraak. Met heel veel moeite konden we hen (mét de waarheid) uitleggen dat het juist in hun voordeel zou werken, want wiens wagen wilden ze voor hun deur: die van hén of die van een klant? Desondanks moesten we manu military doordrijven, en pas veel later bleek dat de verkoopscijfers enorm waren gestegen en was er sprake van enige dankbaarheid.

TWEEDE KRITIEK: kwam van mindervaliden die in dergelijke straten woonden. Konden hun wagen ook niet meer voor de deur parkeren. We besloten, vermits mindervaliden toch maar een kleine minderheid vormden, die gratis te laten parkeren met kaart van mindervalide.

Maar dat was zonder de waard gerekend!!! Na enkele jaren bleken (met tellingen gecontroleerd!) 35% van de autobezitters en bezoekers in de gemeente mindervalide te zijn!!! Of tenminste toch… zo’n mindervalidenkaart te hebben bekomen.

Het spaaklopend sociaal systeem was weeral eens op gang geschoten: de jankerds lieten zich mindervalide verklaren door hun huisdokter, die twee mogelijkheden had: toestemmen en de formulieren tekenen, of de helft van zijn klanten verliezen. De formulieren moesten weliswaar in Brussel worden goedgekeurd, en er waren ‘zogezegd’ strenge controles… Maar zoals normaal in België: ze glipten allemaal door de mazen van dit ‘strenge’ net!

En toen begon de ellende weer: de commerciële straten slibden weer dicht! Nu met ‘zogenaamde’ mindervaliden. Potentiële klanten vonden weer geen plaats meer.

En nu zou je kunnen zeggen: ach ja… we zijn Belgen en kunstenaars in het omzeilen van de wet. Ja maar… en de échte mindervaliden dan? De mensen die écht hun auto dicht in de buurt moesten hebben?

Die mensen een speciale parkeerplaats voor mindervaliden geven voor hun deur was geen optie, want ook dié werd schaamteloos in gebruik genomen door de ‘kaartbezitters’ en daar kon je niks tegen doen.

We konden geen kant op en waren verplicht de vrijstelling voor mindervaliden terug af te schaffen IN HET BELANG van de echte mindervaliden, die nu tenminste, zij het tegen betaling, weer boodschappen konden doen.

Natuurlijk botste die ‘onsympathieke’ maatregel weer op enorme kritiek, en moest ik in dat bepaalde jaar vele honderden boze brieven beantwoorden met de correcte uitleg en reden voor die maatregel. Maar ik deed het graag en ik deed het met mijn hart. Ontzag me geen moeite en beantwoordde elke brief persoonlijk. De echte mindervaliden waren nog maar eens het slachtoffer geworden van de profiteurs onder ons. Profiteurs van een sociaal systeem dat profiteren promoot wegens gebrek aan efficiente controle.

Tja… als je de waarheid verkiest boven het wijsmaken van sprookjes, geef je jezelf wél een pak werk, maar kom je wel degelijk tot een systeem dat aan het algemeen belang beantwoordt.

Geen controle? Toch wel hoor! Nu wees het ‘vingertje van hogerhand’ weer naar de politie. Weliswaar NA het gehele systeem zodanig te hebben opgezet dat ook de politie, zoals gewoonlijk, machteloos stond. Misbruiken waren onmogelijk vast te stellen bij gebrek aan ondubbelzinnige kaarten met nummerplaat, naam en adres van de ‘mindervalide’, en nog veel andere uitgevonden ‘zotheden’.

En weer waren het de jankerds onder de kaartbezitters die het systeem hadden helpen kapotmaken: hun naam op de kaart zetten zou hun ‘privacy’ schenden! De nummerplaat mocht er ook niet op, want de mindervalide betovergrootvader moest ook met de auto van zijn achterkleinkind of wie dan ook kunnen vervoerd worden… Die betovergrootvader ergens uit Brussel had waarschijnlijk in geen jaren de zee nog gezien, maar toch stond de wagen van zijn achterkleinkind of buurman elk weekend weer aan de kust geparkeerd met ‘naamloze’ kaart van mindervalide.

Ja… de Belg is héél inventief in dergelijke zaken. En ik zou de eerste zijn daar de humor van in te zien… ware het niet dat de echte mindervaliden er het slachtoffer van waren!

Bovenstaande herinnering toont nog maar eens duidelijk aan hoe jankerds en profiteurs onze samenleving telkens weer grondig weten te verpesten en elke oplossing die het algemeen belang op de eerste plaats stelt in de weg staan. En dit zal voortduren zo lang we naar die jankende profiteurs gaan luisteren!

En wat mij betreft: ik heb het mezelf echt wel jarenlang heel moeilijk gemaakt door telkens weer voor het algemeen belang te kiezen. Dat vond ik gewoon mijn plicht en daarvoor werd ik betaald. Moest ik tegen heilige huisjes schoppen? Wel, dan schopte ik ertegen. Ook moest ik hierdoor tot vervelens toe vele duizenden brieven schrijven. Maar achteraf bleek het allemaal wel de moeite waard geweest te zijn voor mijn eigen zielerust: nooit heb ik me laten verleiden leugens te schrijven. Enkel maar de (soms harde) waarheid. Een koe een koe noemen en er geen doekjes om winden! En dat werkte!!! Niét altijd direct, maar wél op langere termijn.

Waarom niet hetzelfde principe gebruiken op nationaal gebied? Waarom steeds weer met niet waar te maken sprookjes afkomen? Daarop is slechts één antwoord te bedenken: Gemakzucht! Geven wat gevraagd wordt. Ook al snijdt de vragende (lees: jankende) partij er zichzelf mee in de duim.

Net wat moderne ouders doen: kindje jankt om ijsje? Gééf het een ijsje. Dan ben je (voor enkele minuten) van het gejank af. Op langere termijn? Hm!!!

Op lange termijn sta je dan als ouder nergens meer, want de eisen zullen steeds hoger worden, tot het onmogelijke toe. Net zoals een regering op lange termijn nergens meer staat met het huidige knuffelbeleid. Niet eens meer in staat is een regering te vormen!

Willy.

De nieuwe tramlijn Deurne – Wijnegem is voor 2/3 af, en nu wordt de bouwvergunning ingetrokken door de raad van state!!!

De buurtbewoner die vier jaar geleden naar de raad van state stapte en er tot twee keer toe bot ving, is nu zelf verrast dat achter zijn rug om het dossier toch tot op de bodem werd uitgespit op zoek naar dat éne kleine foutje!!!.

O ja? Waarom is hij pas verrast ná het zien van het onheil dat hij heeft aangericht?

Hoewel het al lang niet meer mijn probleem is, word ik nog altijd kotsmisselijk bij het zien en horen van die ‘inspraakgeile’ genieën.

Die hele onverkwikkelijke geschiedenis is nog maar eens een bewijs dat je in dit land niets kunt doen zonder dat jankerds om inspraak schreeuwen. Schoenmakers die beter bij hun leest zouden blijven in plaats van zich te moeien in zaken waar ze geen verstand van hebben. Stuurlui aan wal die het altijd beter kunnen, maar in werkelijkheid enkel aan het belang van hun eigen kleine persoontje denken.

Het motief voor de klacht blijkt, as usual, de angst dat zijn straat meer sluipverkeer zou krijgen. Altijd weer hetzelfde liedje in het verkeer:

“Door MIJN straat mag niemand rijden. Maar IK mag wél door andermans straten rijden!” Egoïsme ten spits gedreven. Dat honderden auto’s door de straten van Jan en Piet rijden, daar hebben ze geen enkel probleem mee. Vinden ze helemaal normaal. Maar toch niet door HUN straat hé?

Dergelijke mensen zou men gewoon het rijbewijs moeten ontnemen. Zo kunnen ze zelf ook niet meer door andermans straten rijden.

Maar in België worden dergelijke parasieten, die de samenleving zware schade toebrengen, ernstig genomen. Vallen prachtige projecten in duigen, of zoals nu het geval is, worden bijna afgewerkte projecten lamgelegd.

Ik drukte er vroeger al op: inspraak zonder inzicht leidt tot uitspraak zonder uitzicht.

Inspraak dulden van volslagen leken, is vragen om problemen. Want die leek kent niets van de stof op zich; het interesseert hem ook niet. ZIJN kleine omgevinkje moet smetteloos clean blijven. De nadelen van onze auto-samenleving moeten ze maar voor andermans deur dumpen.

Bij de systematisch terugkerende perikelen rond luchthavens is het idem dito: iedereen gaat graag op reis en neemt daarvoor graag het vliegtuig. Maar o wee als dat vliegtuig opstijgt boven het dak van een jankerd! En nu zou ik wel eens willen weten waar in België een vliegtuig nog zou kunnen opstijgen zonder over iemands dak te vliegen… of zonder dat iemand zijn huisje komt bouwen nét onder de vluchtroute.

“De Macht aan het Volk” mag dan al een mooi ideaal zijn… het werkt niet! Het zorgt enkel voor extra kosten door voor iedereen goed te willen doen, met als enig resultaat dat je voor niemand goed doet. En wie dat nu nog niet doorheeft zal het nooit doorhebben.

Geef in elke branche de macht aan diegene die hard heeft moeten studeren, ervaren of knokken om inzicht in ‘zijn’ stof te krijgen. Die weet waarmee hij bezig is. Laat hem in het algemeen belang werken. Niét in het sterk versnipperde belang van honderden inspraakgeile enkelingen die allemaal wat anders willen voor hun persoonlijk belang.

Dàn pas zal de samenleving weer een stukje gezonder geworden zijn.

Willy.

Ik zou vandaag niets hebben geschreven. Veel te mooi weer, veel te druk met genieten: een abdijbiertje… een schoteltje Italiaanse ham… meer moet dat niet zijn hé?

Maar toen kwam mijn vrouw op het idee die levensgenieter even op de gevoelige plaat te zetten, met dit resultaat:

’t Was trouwens al na den elven…

En ik peinsde bij mezelven…

’t Moet maar niet zo lekker zijn,

Dat ham- en bierfestijn.

Ik wens dan ook al mijn vrienden een even prettig weekend als dat van ons. Wij zullen er in elk geval wel wat van maken met dit mooie weer!

Willy.

Tiens. Nu mag zout plots wél en vermindert de kans op een hartaanval zelfs heel sterk volgens onderzoek door de universiteit van Leuven. Die onderzoeken zouden uitgewezen hebben dat we zelfs twee keer zoveel zout mogen gebruiken als voordien was gedacht. Enkel wie last heeft van hoge bloeddruk moet aan een zoutarm dieet.

Hm. Mijn eetgewoontes verander ik in elk geval niet, want ik heb nooit mijn zoutgebruik noch wat dan ook afgestemd op wat de medische wereld orakelt. Wél op wat ik lekker vind en waar ik me goed mee voel, en ik ben er van overtuigd dat mijn lichaam veel beter weet wat het wel en niet nodig heeft dan al die geleerde professoren samen.

Dat bericht heeft op mij dan ook geen enkel effect, tenzij dat het nog maar eens bewijst dat we al die nonsens van de medische wereld letterlijk met een korreltje ZOUT moeten ne

En nu dwalen mijn gedachten eventjes af naar al die arme mensen, gelovers in de onfeilbaarheid van medicijnmannen of meelopers met de trends, die al die jaren bijna zoutloos, en dus ook smakeloos, hebben gegeten terwijl daar geen enkele reden toe was. Erger nog! Ze liepen meer risico op een hartinfarct. O ironie!

Net zo is het met sigaretten. Ooit gepromoot door de medische wereld, en nu, na ook zo’n voorbarige plotse ommezwaai, slachtoffer van een draconische heksenjacht.

Ik ben er van overtuigd dat het net is als met dat zout: slecht voor ‘sommige’ mensen. Goed voor de anderen.

Ontegensprekelijk slecht voor mensen met longproblemen.

Maar toch ook met vele voordelen voor sommige anderen. Naar mijn mening ook een veel gezonder middel tegen stress dan al die antidepressieve rommel van de apotheek.

Mag ik nog een beetje baas zijn in eigen lichaam alstublieft meneer doktoor? Mag ik ook nog een klein beetje luisteren naar wat dat lichaam vraagt? Is het mijn schuld dat er mensen met hoge bloeddruk rondlopen? Is het mijn schuld dat er mensen met longaandoeningen bestaan?

Die mensen zullen heus wel voor zichzelf voelen wat hen schade berokkent en wat niet. En als een rokerige kroeg hen schade berokkent, dan blijven ze daar maar liever weg. Veel verstandiger dan al de andere klanten te laten buitenwippen.

Maar al met al vind ik het toch braaf van die professoren dat ze de vroegere fouten bekennen… Wanneer bekennen ze dat sigaretten niet voor iederéén slecht zijn? Of toch minstens minder slecht dan antidepressiva?

Hartelijk dank bij voorbaat meneer doktoor.

Willy.

Ze hebben hem dus te pakken. Tenminste, dat zeggen ze dan wel, maar de manier waarop ze hem met supersonische snelheid op zee hebben ‘begraven’ roept toch vraagtekens op bij mij. Waarom al die haast? Waarom het kostbare ‘bewijs’ zo snel mogelijk verdonkeremanen?

Zeg me nou niet dat we dezelfde toer opgaan als destijds met Hitler hé? Op de duur wist niemand nog of hij nu dood, ontsnapt of gevangen was. Is de geschiedenis zich aan het herhalen?

Ik hoop dat ik ongelijk heb, maar iets in me zegt: ‘eerst zien en dan geloven’. Het zaakje lijkt me helemaal niet koosjer. Komt bovendien op een moment dat Obama wel een steuntje in de rug kan gebruiken.

De Amerikanen daarentegen twijfelen niet en zijn volop in feeststemming. Ach ja… de gelovigen zijn dat ook met Kerstmis. Oók om wat ze werd verteld.

Niet dat ik iets tegen Obama heb hoor! Verre van. Hij lijkt me wel de juiste man op de juiste plaats. Maar ja… enerzijds neemt mijn speurneus een eigenaardig luchtje waar, anderzijds hoop ik dat mijn neus me bedriegt.

Maar stel dat ze de verkeerde pakten. Iemand die niets met Osama Bin Laden te maken heeft… Hoe verdoezel je zo’n megablunder? Juist! Supersnel en superdiep in zee dumpen. En komt de ware Osama nog ooit met een videoboodschap op TV? Dan vertel je doodleuk dat het een dubbelganger is. Niet moeilijk trouwens met die baardmannen die allemaal op mekaar lijken.

Alhoewel… mét of zonder Osama… aan het terrorisme zal er wel niets veranderen hoor. Zo lang er extremisten zijn, zal die ‘oorlogsvoering onder de gordel’ wel blijven doorgaan. En aan extremisten lijkt er in deze wereld geen tekort.

Als het allemaal waar is, heeft Amerika mooi wraak kunnen nemen, maar daarmee niets gewijzigd aan het verder verloop van de geschiedenis in het algemeen en het terrorisme in het bijzonder.

Willy.

In Memoriam.

Schrijven heeft vandaag geen zin.
Mijn gedachten dwalen af naar ‘t Zwin!
Waar twee vrienden, veertig jaar geleden,
Uit plichtsbesef hun leven moesten geven.

Toen, vóór ze wisten wat er gebeurde,
Een salvo de stilte van de nacht verscheurde.
Daar lagen ze, in één seconde neergeveld
Droevig resultaat van zinloos geweld.

Veertig jaren zijn verstreken
Maar hun dood werd niet vergeten.
We herdenken ze zoals het hoort.
Ze vergeten doen we nooit.

Willy.

Letterlijk en figuurlijk in de nasleep van het Britse koningspaar volgde de zus van Kate… Pippa.

En als ik even heel erg onbescheiden mag zijn… hoe stralend Kate ook overkwam op TV… mij leek het toe of iemand anders ongewild de show stal! Ongekunsteld en met ontwapenende charme.

Zodra haar figuur op TV verscheen, en zonder zelf op welke manier ook om aandacht te vragen, leek het allemaal om hààr te doen: Kate’s zus, Pippa.

De camera’s gingen onmiddellijk met haar flirten, ondanks het waarschijnlijk strakke protocollaire schema. De cameramannen moeten ijzersterk geweest zijn om de camera’s nog van haar weg te draaien. Echt paardenwerk moet daar geleverd zijn door die arme drommels. Je zag het zó: het liefste leken ze de verdere dag aan háár te besteden.

Zoals ze hier trouwens binnenkomt is het wel echt een natuurtalent. Bescheiden en bijna verontschuldigend, maar toch ook zo zelfzeker als wat. Ze lijkt bijna te zeggen: “Sorry hoor dat ik hier ook ben… ik wil heus de show niet stelen!”

Maar even later ontpopte ze zich dan weer ongekunsteld in een professionele sleepdraagster.

Fenomenaal zoals zij met diezelfde onovertroffen gratie de sleep hier draagt.

Nam William de verkeerde zus? Neen hoor! Kate mag er ook wel zijn, en als toekomstig koningspaar kan Engeland zich geen beter wensen. Kate lijkt eerder de sterke hand die een land, en William ook wel, nodig heeft. Pippa straalt alleen maar gratie en charme uit.

Spijtig voor Harry, die zijn blikken niet van Pippa kon afhouden: ze heeft al een partner. Een heel rijke bankier dan nog wel.

Poor Harry! Of… wie weet? Never say never zeggen ze toch in Engeland?

En als ik als meisje de keuze had met een rijke bankier naar het altaar te stappen, of, zoals Pippa nu hier, naast een bloedechte prins… mijn keuze zou gauw gemaakt zijn.

Bovendien zou je op bovenstaand plaatje enkel de koppels van plaats moeten verwisselen.

Harry boy, grijp je kans!!! Who knows?

Willy.

Wat romantiek betreft waarschijnlijk wél!

Een prins en een burgermeisje.

Lijkt verdacht veel op een Assepoestersprookje, en dat is het eigenlijk ook wel.

Het huwelijk bewees in elk geval dat de Britten hun koningshuis nog weten te waarderen en dat dit koningshuis het ook nog weet waar te maken.

Een toekomstig koningspaar om jaloers op te worden in een wereld waarin de monarchieën langzaam afbrokkelen en verwateren.

Tenminste, als je de Britse monarchie vergelijkt met sommige andere die er, wàt ze ook maar proberen, de grootste moeite hebben zichzelf geloofwaardig op te stellen.

Naar mijn bescheiden mening kan, met een dergelijke troonsopvolging in zicht, de Britse monarchie niet meer stuk en mag als voorbeeld voor de hele wereld doorgaan:

Een intelligente man met ballen aan het lijf, en een vrouw die pal achter hem staat.

Had Diana dat nog maar mogen beleven!

Daar kunnen wij Belgen alleen maar van dromen.

Met enige verwondering zag ik op TV dat VTM onder andere Pol Vandendriessche had afgevaardigd! De man die monarchieën haat. (Zou je ook niet in België?). Maar zelfs hij was onder de indruk en kon geen negatief woord uitbrengen.

Bewijs te meer dat monarchieën nog steeds kunnen werken… mits er ooit een generatie uit voortkomt die zich duidelijk weet te profileren. Dat is duidelijk het geval met William. Bij ons? Misschien nog een generatie geduld oefenen?

Met Mathilde lijkt er tenminste ook wat nieuw bloed in ons sterk decadent wordend koningshuis gekomen? Afwachten maar.

Willy.

Ik heb altijd al grote bewondering gehad voor wetenschappers die hun wetenschap ook positief in de praktijk weten te brengen. Slimme wetenschappers dus, want je hebt er ook domme. De ervaring leerde me ze in categorieën onder te brengen:

- Zij die een massa ‘weten’ maar daar verder niets mee doen, laat staan dat ze er iets aan toevoegen, kritisch denken, of er een eigen mening over hebben.

- Zij die, in plaats van zich op school te laten instrueren, zich eerder lieten indoctrineren en alles wat gezegd werd als zoete koek slikten.

- Zij die school liepen omdat ze ‘moesten’ van de ouders of omdat ze in studeren een goede mogelijkheid zagen om hun toekomst veilig te stellen.

- En tenslotte zij die leerden, nadachten, een eigen mening hadden over het geleerde, en er kostbare informatie en verbeteringen aan wisten toe te voegen.

Helaas, deze laatste categorie wordt nogal dikwijls gedoodverfd als controversieel… rebels… gevaarlijk voor de samenleving. Terwijl zij het juist zijn die de evolutie stimuleren.

Zo lang het over exacte wetenschappen gaat zoals wiskunde en zo, is er geen probleem. Twee en twee is vier en daar valt niet aan te tornen.

Gaat het over minder exacte dingen, zoals theologie of gezondheidsleer, dan is het eerder opletten geblazen want de docent kan je wijsmaken wat hij wil, en vooral zijn eigen mening indoctrineren. Een mening die hij dan weer klakkeloos heeft overgenomen van zijn eigen docent…

Een comfortabele mening dus, want er hoeft niet te worden nagedacht: zo was het, zo is het en zo blijft het.

Er hoeft, in de theologie bevoorbeeld, ook niets te worden bewezen want er is geen enkel bewijs. En waar geen bewijs is, kan ook het tegendeel niet worden bewezen.

En zo komen we dan maar weer terecht bij religies. De aller-comfortabelste wetenschap die je je ook maar kunt indenken.

De bron is gewoon de fantasie van de bedenker. En al leefde die nog in het stenen tijdperk, zijn fantasie blijft meegaan. Je zou denken dat de toenemende kennis van de bevolking voor een vervaldatum zou moeten zorgen. Maar neen hoor! Tegen alle nieuwe ontdekkingen en bewijzen in blijft die fantasie doorwoekeren in de geest van het volk.

Telkens weer vinden de aanhangers een middel om nieuwe tegenbewijzen te ontkrachten. Niet moeilijk, want dat doen ze vanuit hun comfortabele positie: het verkondigen van een onbewijsbare wetenschap.

Kennis en eigen inbreng worden vervangen door dat geniale woordje: ‘geloven’. Héél erg comfortabel dus en niet te ontkrachten. Als een muur wit is, maar de docent zegt dat hij zwart is, dan IS hij zwart.

Wat ik altijd al ongeloofwaardig heb gevonden is dat de mens van tegenwoordig, gewapend met de wetenschap van tegenwoordig, er tóch altijd weer inloopt. Hoe ‘oud’, ontkracht en voorbijgestreefd die religie ook maar mag zijn.

Ik kan dan ook maar één conclusie trekken uit de tegenwoordige doorsnee gelovige mens:

Ondanks alle wetenschap en kennis, is die mens op zich totaal niet geëvolueerd. Zijn lichaam leeft in de eenentwintigste eeuw. Gebruikt gretig computers en andere technologische snufjes. Maar zijn geest is toch blijven hangen in het steentijdperk.

Hoe dat mogelijk is? Heel simpel: elke religie heeft zijn ‘fictieve’ stok achter de deur, en daarop, en nergens anders op, berust het succes: “ Let op! Want als je ons niet gelooft kom je in de hel terecht! En daar zul je eeuwig branden en huilen van de pijn. ‘Eeuwig’ weet je wel? Zonder enig uitzicht op een einde!” Het sadisme op de spits gedreven!

De aanhangers werden van kindsbeen af om de oren geslagen met dergelijke fantasierijke waandenkbeelden. Pure bangmakerij.

Gevolg: zélfs als hij heel sterk twijfelt denkt elke gelovige: “Het zou eens waar moeten zijn… ik neem maar liever mijn voorzorgen!”.

Het recept voor een duurzame religie is dan ook heel eenvoudig:

1. Fantaseer een God en plaats hem in een ideologische en utopische ‘wereld’.

2. Zorg ervoor dat die God je massa’s fictieve voordelen heeft te bieden door er een aantal mooie en ‘zaligmakende’ verhaaltjes aan toe te voegen.

3. Wapen je tegen de ‘denkende mens’ door vreselijke straffen te bedenken voor wie niét gelooft maar liever nadenkt.

En voilà. Je religie is klaar voor gebruik. En zodra je voldoende aanhangers hebt hoef je zelfs niet te wachten op die hel. Je kunt het zaakje dan een beetje forceren door die hel al op aarde te maken voor de ‘ongelovigen’. Je kunt ze vervolgen, folteren, doden, alles wat je maar wilt.

Je kunt een bloedbad scheppen, alleen maar in naam van je uitgevonden God. Je kunt oorlogen doen ontstaan. Hele volkeren tegen mekaar opzetten met onbewijsbare en dus ook onontkrachtbare ‘roddels’. Je kunt het begrip ‘terrorisme’ introduceren in de wereld. Alles wat je maar wilt…

Zolang… zo lang als de mens liever wil ‘geloven’ dan ‘weten’.

Willy.

Of je het nu leuk vindt of niet, maar winstbejag is de eerste en voornaamste drijfveer die onze maatschappij in stand houdt!

En hoewel het woord op zich dan al negatief mag klinken, we kunnen niet zonder. Want zonder…

- Zou er maar weinig medicatie zijn;

- Zou de technologie hooguit nog uit paard en kar bestaan.

- Zouden we geen TV kunnen kijken, niet kunnen mailen, internetten of wat dan ook!

Waarom? Gewoon omdat, op enkele eenvoudige uitzonderingen na, de technologie zo ver is gevorderd dat nieuwe uitvindingen, vernieuwing en de daarvoor nodige research zo kostbaar is geworden dat een enkeling er enkel nog kan over denken, over dromen, ideeën kan hebben, maar zonder kostbare apparatuur niet verder komt.

En dus spendeert hij er ofwel een fortuin aan met bedenkelijk resultaat, of hij zoekt een sponsor. Maar mecenassen in de ware zin van het woord, dus vermogende mensen die kunstenaars en zo steunden… bestaan er niet meer. Als ze tenminste ooit bestaan hebben zonder dat winstbejag ook dààr de drijfveer was.

Een sponsor zal pas sponsoren als hij er op een of andere manier munt kan uit slaan. Farmaceutische bedrijven zullen de ontwikkeling van een geneesmiddel pas steunen als er grote zekerheid bestaat dat het middel als zoete broodjes over de toonbanken zal gaan… en zij het alleenrecht krijgen en dus dubbel en dik het geïnvesteerde bedrag zullen terugwinnen.

Een uniek middel tegen een bepaalde ziekte ontwikkelen puur uit menslievendheid? Soms… misschien wel de uitvinder zelf ervan, voor zover ook dié niet vooral op winst is belust. Maar zodra voor de ontwikkeling kostbare apparatuur nodig is, moet hij toch in de gunst weten te komen van bedrijven die over die middelen beschikken, of er tenminste het kapitaal voor hebben.

Tja, zo gaat het nu eenmaal. Je kunt het woord winstbejag dan wel als negatief beschouwen, maar de positieve kant eraan is dat we, zonder winstbejag, nérgens zouden staan. Noch in de geneeskunde, noch in de technologie.

Ontwikkeling kan nu eenmaal niet zonder kapitaal. En ergens mogen we nog blij zijn ook dat we kapitalisten hebben die het, ondanks alle winstbejag, toch allemaal mogelijk hebben gemaakt.

Maar zodra zo iemand begint te dromen over het aan de man brengen en industrialiseren… dàn pas kun je hem beter dringend naar de dichtstbijgelegen psychiatrie sturen. Zoniet gaat hij een uitzichtloos avontuur tegemoet.

Negatief? Bijlange niet! Zo is de wereld nu eenmaal geëvolueerd en we kunnen er alleen maar dankbaar de vruchten van plukken.

Karl Marx mag het in zijn boek ‘Het Kapitaal’ dan wel anders hebben bekeken… zonder kapitaalkrachtigen zouden we nergens staan.

De ontwikkelingen in het destijds zo communistische Oostblok hebben dat trouwens duidelijk bewezen… En dat communisme wàs gestoeld op de theorieën van Karl Marx: alles voor vadertje staat, tot welzijn (?) van het volk.

Mooie theorie trouwens… althans theoretisch. In de praktijk echter was één factor vergeten: de factor ‘mens’. De mens die pas gaat marcheren als hij een groot deel van de koek krijgt.

Geef je die koek aan de staat, dan demotiveer je elke privé ondernemingslust, en komt de winst in handen van… ja… de mensen die zich ‘de staat’ noemen. En of je het nu wilt of niet… die mensen gaan doen wat mensen altijd al deden: eigenbelang zoeken.

Conclusie: laat dat eigenbelang dan maar liever rustig in handen van zij die er voor moesten knokken. Die zijn, als ze hun fortuin willen behouden, wel verplicht dat eigenbelang zo te gebruiken dat we er met zijn allen wel mee varen.

Want als dat niét het geval zou zijn zouden we hun producten ook niet kopen en mogen ze het vergeten.

Willy.

Gisteravond tijdens het nieuws werd me eindelijk het antwoord op een prangende vraag in de schoot geworpen:

Twintig jaar. Dat blijkt de tijd te zijn die een politieke frank nodig heeft om te vallen.

Nu  namelijk pas ‘wordt gedacht’ aan het weer afsluiten

Daarin stond onder andere te lezen dat alles wat aan een grenspost herinnerde zo spoedig mogelijk diende te worden verwijderd, zodat een heel open infrastructuur kon worden gecreëerd.

Toén, en niet 20 jaar later, viel mijn frank en herlas ik de brief tien tot twintig maal. Kon ik mijn ogen geloven? Klopte het adres van de afzender wel? Wist die afzender wel waar hij mee bezig was?

En ik droomde weg. Droomde weg naar mijn eigen huis en haard. Stelde me voor dat ik bij dag en bij nacht de voordeur wagenwijd liet openstaan. Meer nog… dat ik die voordeur uitbrak en het voetpad heraanlegde zodat het recht mijn woning binnen liep. Uitnodigend. “Komaan jongens, hier moet je wezen! Hier hebben we alles in overvloed. Maar we vertrouwen er wél op dat jullie de handjes thuis houden hoor!” En dan rustig gaan slapen…

Drie keer raden wat dààr het gevolg zou van zijn.

En toch… hoe gek en naïef het ook mag klinken, politici wisten dat waar te maken! Grenzen hoefden plots niet meer. In een tijd dat de onveiligheid jaarlijks verhoogde door steeds meer legale en illegale allochtonen. In een tijd dat, als de politie illegalen aantrof op straat, ze die een boterbriefje moesten geven waarop stond dat ze het land binnen 24 uur moesten verlaten.

Kinderlijk naïef natuurlijk! 24 uur later werd zo’n kerel natuurlijk weer aangetroffen en kreeg hij wéér zo’n boterbriefje. Tot vervelens toe! Deed me denken aan de kleuterklasjes. Het vingertje van de juf ging omhoog met de woordjes: “ventje… dat mag je nooit meer doen hoor!”.

Toén werkte dat nog. Tenminste toch op ons, naïeve naoorlogse kleutertjes. Wat juf zou doen als we het nog eens deden wisten we wel niet, hoéfden we ook niet te weten, maar we veronderstelden toch dat het wel iets vreselijks zou zijn en waagden het niet om het nog eens te proberen.

Nu steken de juffertjes in het parlement datzelfde vingertje omhoog… héél ernstig-streng kijkend, denkend met kleutertjes te doen te hebben. Maar het zijn verdorie zware criminelen!!! Dat vingertje werkt niet meer! Maar dat hebben ze nog niet door in de Wetstraat, want ik zie het vingertje bijna dagelijks in het nieuws:

“Wie dit of dat doet… ‘riskeert’ bla bla bla… er zal strenge controle zijn…”

Je ziét het vingertje niet, maar het is er wel. En uiteindelijk zijn de enigen die ‘zwaar beboet’ worden de brave autochtone burgers. De ‘godvrezende burgers’. De burgers die braaf genoeg zijn om het rookverbod in hun café te laten naleven in afwachting van hun totaal faillissement.

Want ZIJ, en niét de illegale criminelen, zullen zwaar beboet worden als ze hun boterham proberen te redden! Want bij HEN, de legale, autochtone, brave Belgen, werkt het vingertje van juf nog altijd. En heeft juf zelfs een verdomd zware stok achter de deur.

Torenhoge boetes worden met milde hand uitgedeeld onder de brave landgenoten, uit frustratie omdat ze niet eens een tandenstokertje achter de deur hebben staan om het steeds groter wordend leger migranten te beboeten als dié iets misdoen.

In ieder geval, er is al een stukje van mijn prangende vraag opgelost: hoe lang doet de politieke frank er over om te vallen? Minimum 20 jaar dus. En nu maar afwachten wat het maximum zal zijn. Want tussen een politiek idee en de uitvoering kan tot een eeuw verschil steken stelde ik al vast.

Eerst moet een consensus bereikt worden. Dan moeten modaliteiten worden vastgesteld. Teksten (ai) worden opgesteld… Puntjes en kommaatjes minutieus geteld… een legertje douaniers moet uit de mouw worden geschud. En tegen dan hoéft het al niet meer, want dan zijn ze al lang allemaal doodleuk en grenzeloos binnengesjeesd.

Kan een grens er enkel nog toe dienen ze niet meer te laten ontsnappen. Maar daar zal weinig neiging toe zijn vrees ik.

Minimum 20 jaar dus… dat weten we dan alweer. Toch met dank aan de openhartigheid van de nieuwsdienst.

Willy.

Het rookverbod gaat dus tegen beter weten in door op 1 juni in ALLE horecazaken. Dus ook de allerlaatste nog gezellige kroegjes gaan eraan.

Tiens… deden ze dat verleden jaar niet in Nederland en moesten ze er na enkele maanden niet snel op terugkomen wegens de vele faillissementen?

Iemand zei me toen dat het hier dus niet zo’n vaart zou lopen. ‘Ze’ hebben immers het Nederlandse voorbeeld en resultaat gezien.

Ik voorspelde toen dat ‘ze’ zelfs te stom zijn om van voorbeelden te leren. Ze zouden gewoon Nederland na-apen: eerst verbieden, en dan nog maar eens bekennen dat ze dom geweest waren en terug afschaffen nadat veel kwaad is geschied.

Wel… mijn voorspelling begint al uit te komen. Hoofdstuk 1 komt er op 1 juni aan. Hoofdstuk 2? Ach… daar hebben ze jàren bedenktijd voor nodig. Teksten opstellen, weetjewel? En of dàt kan duren… kommaatje hier, puntje daar… Vraagtekentje of uitroepingstekentje? Ze hebben alle tijd van de wereld want ze worden toch doorbetaald, hoe stom ze ook zijn. In de Wetstraat gaat het niet om hoeveel bladzijden per dag. Het gaat om zinnetje per zinnetje. Ja… net zoals in het eerste leerjaar van de lagere school.

Maar ondertussen… MIJN favoriet café met heerlijk terrasje houdt het nu al voor bekeken. Houdt er mee op na de zomer.

Wat zal er uiteindelijk overblijven? Juist! Zuurpruimcafé’s! De bonte verzameling merkbierglazen achter de toog zal plaats moeten maken voor theekopjes en azijnflessen… in afwachting van een totaal faillissement.

Wat bezielt dat kleuterschooltje in de Wetstraat eigenlijk? Willen ze nu echt Vlaanderen en al zijn gezellige tradities kapot? Moeten er echt moskeeën voor in de plaats komen? Ik hoop van harte dat het dit keer toch de laatste stuiptrekkingen zijn van een regeersysteem in stinkende staat van rottende ontbinding.

Wanneer zal de rook om hún hoofd eens verdwijnen?

Hoe kan een rechtgeaarde Vlaming dààr nog een goed functionerende regering van maken? Via de volgende verkiezingslijsten? Vergeet het! De partijen hebben de muren van hun burchten zo sterk gemaakt dat we weeral met lijsten vol clowns en minnestrelen zullen geconfronteerd worden. Hoe kun je dààr nog je stem op uitbrengen?

Kort columpje? Jazéker. Ben veel te kwaad op het kleuternest in de Wetstraat, en buiten schijnt de zon. Gaan uitwaaien dus maar… en van terrasjes profiteren terwijl het nog kan. Straks kan roken ook niet meer op een terras, en in Brugge is het zelfs al zo ver dat je een torenhoge boete krijgt voor een sigarettenpeuk op straat!!!

Een sigarettenpeuk die bij de eerstvolgende regenbui in het riool wordt gespoeld. En de kleverige kauwgom die werd uitgespuwd op het voetpad, aan je schoenen kleeft, en enkel met een hogedrukreiniger moeizaam te verwijderen valt? Dàt mag dus blijkbaar wél nog!

Lof der zotheid? Misschien… bij gebrek aan beter passende bewoordingen. Maar klinkt nog veel te braaf. Erasmus zal nog eens moeten terugkeren om iets beters te vinden.

Willy.

Zo. Het is er uit: ‘lof der zotheid’. Hoe dikwijls in de loop van mijn leven flitsten die woorden me door de geest? Wekelijks? Of eerder dagelijks?

De primeur ervan komt van Erasmus die dat humanistisch werkje al in 1509 schreef, wat dan ook weer een bewijs is dat, wàt we ook denken, er eigenlijk niets is veranderd. Non… rien n’a changé!

Erasmus haalt in zijn werk venijnig uit naar de kerk, de staat en de geleerden. Dat las ik pas later. Maar de eerste keer dat ik de titel van zijn werk hoorde, en dat zal in de middelbare school geweest zijn, voelde ik meteen al een grote verwantschap met de vent die deze titel had bedacht.

“Lof der zotheid”. Want hoe jong ik ook was, ik dacht al duidelijk hetzelfde over de maatschappij en de zottigheden die ik dagelijks moest aanschouwen. Alleen… ik vond er de juiste woorden niet voor.

Maar nu hàd ik die woorden, en ze bleven me mijn hele verdere leven door het hoofd spoken. Kon ook niet anders, want telkens weer moest ik aanschouwen hoeveel lof de ‘zotten’ werd toegezwaaid.

Veel later las ik het boek. Of tenminste toch in meer beknopte termen waar het allemaal op neerkwam. Maar eigenlijk had ik dat niet moeten lezen. De titel alleen al sprak, voor mij althans, boekdelen. De inhoud kon me alleen maar bevestigen dat het nét was wat de eerste keer door mijn hoofd flitste bij het horen van die drie woordjes.

Maar in 1512, toen het werk gepubliceerd werd, vond het slechts hier en daar wat weerklank. Tenminste, het bleek niet in staat iets te veranderen aan de maatschappij.

We zijn vijfhonderd jaar verder… en nog is er niets veranderd. Niets veranderd? Alles is veranderd! Of toch niet?

De mens wist wél alles in zijn omgeving te veranderen en te verbeteren. Alles… uitgenomen zichzelf!

En dààr had ik het altijd al moeilijk mee! Hoera beschaving. Hoera verbeterende levensomstandigheden. Hoera moderne technologie. Hoera voor een mooiere wereld. Maar een betere mens? (hm).

Dikwijls had ik toch gewild dat ik eens kon zeggen: ‘Hoera voor de grote schoonmaak in de menselijke geest’! Maar dat gebeurde nooit. Nu weet ik ook waarom: het kàn niet gebeuren, want het zou veronderstellen dat het positieve het negatieve volledig heeft onderdrukt.

En dat is, natuurkundig gezien, niet mogelijk! Het negatieve is er nodig om alles te laten blijven bestaan in de juiste verhoudingen. Maar juist omdat het negatieve zijn negativiteit zo luid uitschreeuwt en weet waar te maken, lijkt het soms alsof er geen positief meer over is. Maar dat is slechts schijn!

Er is heus voldoende positiviteit in de wereld. Maar positieven hebben niet die storende neiging tot janken en over de daken uitschreeuwen. En dus lijkt hun rol alleen maar een achtergrondrol.

Daarom ook is er veel meer moeite nodig om een positieve geest te vinden. Die heeft er namelijk totaal geen behoefte aan om op de voorgrond te treden. Die loopt niet gefrustreerd rond en zoekt geen compensatie in luid gejank voor zijn eigen gebreken.

En ja… daardoor lijkt het positieve heel erg verborgen. Uitdaging temeer voor de positieven om naar gelijkgestemde zielen op zoek te gaan.

En nu acht ik me heel gelukkig dat ik een beetje elektriciteit en elektronica heb gestudeerd. Want daar waar Erasmus het moest doen met de kennis en de wetenschap van zijn tijd, heb ik het voordeel van de verworven kennis in de elektriciteitsleer. Plus dat ik die leer wist door te trekken naar alles in de natuur. Want ook dààrin bestaat alles uit positief en negatief.

Om dan tot de eindconclusie te komen dat negatief en positief mekaar weliswaar zowel afstoten als aantrekken, maar niet zonder mekaar kunnen.

En dank zij deze wetenschap kan ik vrede nemen met de wereld om me heen.

Had Erasmus ook maar énige notie gehad over elektronica, dan was zijn ‘Lof der zotheid’ waarschijnlijk nog stukken beter geweest. Hij moet trouwens wel iets in die aard hebben aangevoeld, maar helaas, de wetenschap ervoor ontbrak en dus tastte hij een beetje in den blinde.

Voelde iets aan… net zoals ik ‘iets’ aanvoel betreffende leven na de dood. Maar zoals er voor mij geen enkele wetenschap is waarop ik me op dat gebied kan baseren, was er voor Erasmus ook geen enkele wetenschap die hem het klinkklare bewijs over de noodzaak van positief en negatief kon leveren… en hem terzelvertijd nuanceren en gelijk geven.

In welke omstandigheden, om te besluiten, de woorden ‘Lof der zotheid’ me telkens weer door het hoofd flitsen? Wel…

- Toen het ‘gratis’ openbaar vervoer werd ‘uitgevonden’. (Wie zal dat betalen?)

- Toen het kijk en luistergeld werd afgeschaft.

- Toen absurde snelheidsbeperkingen hun intrede vonden en onze economie voor een goed stuk lam legden.

- Toen boetes buiten alle proporties werden ingevoerd voor futilitaire snelheidsovertredinkjes.

Dit alles toegejuicht door de bevolking, die dacht er rijker en veiliger mee te worden maar er juist armer en gefrustreerder mee werd.

En last but not least flitsten ze me door het hoofd toen ik er zelf het slachtoffer van werd. Zoals bevoorbeeld toen ik ooit de opdracht kreeg 30 verkeersdrempels aan te laten leggen naar de precieze normen en op de plaatsen waar het volgens het verkeersreglement kon.

Voor één keer werden mijn tegenargumenten van tafel geveegd. De trend was gezet en ze moésten er komen. Ik wist drommels goed waarom: door de jankers die klaagden over de ‘snelheid’ in hún straat, maar zélf snel reden in andermans straten… Ik wist dat diezelfde jankers, na een verkeersdrempel pardoes voor hun deur, achteraf zouden janken over de geluidshinder van remmende en terug optrekkende wagens.

En ja… ik liét ze aanleggen. Moést wel. Vol leedvermaak. En ja hoor! De jankers maakten al gauw een ommezwaai van 180° en gingen nu janken over het lawaai! Tot groot jolijt van ondergetekende.

Tja… lof der zotheid!

Willy.

O ja… ik maak zo graag de vergelijking tussen het staatsbeleid en het beleid van privé ondernemingen!

Als je in een privé onderneming omhoog wilt en een leidende functie wilt vervullen, moet je baas ervan overtuigd zijn dat je intelligentie en/of werklust hem winst zal opleveren. En hoe hard je ook probeert in zijn gunst te komen, zo lang hij niet met eigen ogen ziet dat je de verkoopscijfers omhoog kunt brengen maak je geen kans! Hij zou wel gek moeten zijn.

Voor een leidende functie bij de overheid werkt het wel eventjes anders. Wie maalt er daarbij om of je een winstpost of een verliespost betekent? Geen kat!

Natuurlijk niet, want er is geen kat! Er is geen ‘baas’ in de werkelijke zin van het woord. Daar heeft de democratie toe geleid: de macht is aan het volk. Het (domme) volk kiest zijn leiders… uit een lijst die op zijn minst bedenkelijk is. Een lijst, samengesteld door de verschillende partijen. Een lijst waarop vooral op eigen winst beluste entertainers voorkomen. Een domme lijst dus. En daar moeten we het dan maar mee doen. De ene domme beslissing na de andere slikken.

Moest echter, boven al dat domme gelul, een echte baas staan… iemand die er alle belang bij heeft dat België winst boekt in plaats van schulden maakt… dan zou er heel veel veranderen!

Iemand die, net als de eigenaar van een onderneming, veel of weinig verdient naar gelang zijn onderdanen de firma in een goede of slechte richting sturen. En die, naar gelang de verdiensten of schulden die zijn firma maakt, met een luxe jacht naar de Caraïben kan reizen… of van een leefloon moet leven na een zwaar faillissement.

Zo iemand… dat zou de koning moeten zijn. Maar helaas, ook déze ‘job’ werd door de democratie al gedegradeerd tot een alleen maar figurerende taak. ‘Koning omdat er nu eenmaal een koning moet zijn’!!!

Het schijnt me toe dat Boudewijn de laatste koning was die de belangen van zijn land ook ter harte nam. Die zich niet liet doen noch door de domme partijen, noch door de domme bevolking. Die een uitgestippelde koers volgde en daar onder geen voorwaarde van afweek.

Na hém (hm)…

Wie anderzijds intelligent is, en die intelligentie voor ’s lands leiding wil gebruiken, raakt niet door de versterkte muren! Eerst moet hij namelijk door een muur van gladde jongens en entertainers raken. En makkelijk is dat niet.

Vervolgens moet hij nog erg fotogeniek zijn, zodat de TV camera’s graag met hem flirten.

En als dat alles gelukt is… staat hij voor de hoogste muur: de muur van onbegrip van zijn collega - ‘leiders’! Want die begrijpen hem ten eerste niet omdat ze niet zijn verstand hebben. Ten tweede willen ze hem niet eens begrijpen, want dan zouden ze moeten toegeven dat hij slimmer is dan zijzelf.

En dus, in plaats van, zoals in een privé firma, in de eerste plaats aan de zaak te moeten denken, denken ze in de eerste plaats aan hun eigen persoontje dat ‘slimmer’ moet lijken dan al de rest.

Arme intellectueel! Arme ‘slimmerik’. Jou wacht in het parlement enkel tegenstand en hoon. Zodra je ook maar begint te kraaien gaan honderden hennen zo luid kakelen dat geen mens je nog hoort.

En zo komt het dan dat in het tegenwoordig grotesk verwrongen democratisch stelsel enkel nog leiders en lijders zijn.

De leiders kunnen niet meer leiden. Alleen maar beloven en entertainen.

De lijders kunnen niet meer stemmen voor competente mensen, want er staan er geen op de lijst. Zijn letterlijk en figuurlijk het lijdend voorwerp van de verkiezingen.

Natuurlijk kan er geen regering meer gevormd worden! Het hele democratisch principe werd in de loop der jaren zo verkleuterd en verwrongen dat enkel nog een supergeest in staat zou zijn het zaakje weer op de rails te krijgen. Maar die supergeest zal zich wel wachten om dat hele explosieve zooitje te gaan rechttrekken ‘against all odds’.

Ooit las ik ergens dat er een tijd was dat de verkiezingen ‘ondemocratisch’ waren: het gewone volk had recht op één stem; de intelligente elite kreeg meerdere stemmen. Jeugd onder de 21 jaar kon het helemààl vergeten. Vrouwen hadden ook geen stemrecht.

Ondemocratisch? Misschien… maar waar heeft de ‘gemoderniseerde’ democratie ons gebracht? Slim of dom… ervaren of onervaren, iedereen gelijk voor de wet. Maar gezien er meer simpelen van geest onder de bevolking blijken te zijn…

Worden entertainers leiders,
En worden kiezers lijders.

Willy.

Tiens… in Finland behaalde de partij ‘De ware Finnen’ een grote verkiezingsoverwinning!

Deze partij is tegen Europa (vooral dan tegen de financiële hulp die de ‘goede landen’ voor de moeilijke landen moeten ophoesten) en tegen het immigratiebeleid.

Met andere woorden: ze zijn tegen alles wat het vaderland schade toebrengt. Goed hé? Eindelijk weer een land dat het woord vaderlandsliefde nog lijkt te kennen.

En nu maar afwachten hoe dié partij weer zal worden geboycot door de ‘traditioneel-domme’ partijen! Zouden die Finnen ook over loodgieters beschikken die van die onwaarschijnlijke dingen zoals ‘cordon sanitaire’ uit de mouw weten te schudden?

Of sturen ze een delegatie naar België om uit te vissen hoe dat sanitaire misbaksel bij ons werkt en zelfs kan blijven werken tegen alle democratische ideeën in?

Cordon sanitaire verdorie! Is dat iets waartegen een hond zijn achterpootje moet opheffen? Werd dat uitgevonden door volwassen mensen? En blijven andere volwassen mensen stemmen voor partijen die zoiets op de markt wisten te brengen en in stand te houden?

Afwachten maar. Er is in elk geval weer een sprankeltje hoop dat, als het hier helemààl de spuigaten gaat uitlopen, de weinige overgebleven Vlamingen nog naar Finland kunnen immigreren en ons landje aan de veroveraars en de verraders overlaten. Die moeten België dan maar Belokko noemen.

Willy.

Nieuwsflash – toemaatje: Wetstraat - Blunderstraat.

Minister Freya Van den Bossche bekent nu dat het subsidiëren van zonnepanelen, waarvoor we met zijn allen mee gaan betalen via onze elektriciteitsfactuur, een dom initiatief was van de regering.

Correctie: slechts één van de domme initiatieven… Zwijgen we dan maar over al de andere?

Steve Stevaert, de geniale bedenker van die subsidiëring, geeft haar gelijk…

Wel wel, de kleutertjes geven mekaar nog gelijk ook in al hun domme verzinsels!

Ja, maar… dom of niet, gelijk of niet… wie gaat dat betalen?

Wij natuurlijk!

Bekennen dat je dom bent mag dan al het begin zijn van de wijsheid… ondertussen zitten we ermee. Waarom bekenden ze niet dat ze dom waren vóór ze zich wellustig op de kiezerslijsten lieten plaatsen?

Ondertussen zijn zij rijk, worden wij steeds armer, en krijgen we tegen de volgende verkiezing weer zo’n lijst met halve garen voorgeschoteld.

Probeer dan maar een bolletje aan te stippen! Je kunt er net zo goed met darts naar gooien, want intelligente en vooruitdenkende mensen zul je er toch niet op vinden!

Is, uit partijoogpunt, ook niet belangrijk. Volksvermaak hebben die nodig. En wie het volk het beste kan vermaken komt gegarandeerd op de lijst. Arm België!

En… tussen haakjes… wie was weer die ‘geniale’ bedenker van gratis openbaar vervoer voor 65-plussers? Diezelfde cafébaas… pardon… minister! En wie betaalt dat ‘gratis’ openbaar vervoer denk je? Drie keer raden… En nee!!! Niet hij hoor! Wees daar maar van overtuigd.

Nou ja… we leven nu eenmaal in het ‘zelfbetaalde cadeautjes’-tijdperk! Zalig toch hé, als je arm bent van geest? Dan kijk je enkel naar wie langs boven een eurootje in je geldbeugel stopt. Voor dié moet je stemmen!

Dat datzelfde ‘genie’ er langs onder weer tien euro uithaalt… dat negeer je best!

Willy.