Archief

Verkeerswanbeleid.

Een historie uit mijn heel dichte omgeving:

Het is nacht. Geen kat op de baan. Iemand rijdt op een viervaks hoofdweg, en ziet dat vóór hem op een 200-tal meter afstand het licht op rood overgaat aan een heel secondair zijweggetje. Zeg maar… boerenwegel.

Hij laat zich uitbollen, blijft staan. Geen verkeer van links, geen verkeer van rechts. En toch zijn die lichten ‘verkeersafhankelijk’: worden enkel rood als er verkeer van de zijweg komt?!?

Hij wacht… en blijft wachten. Het is 01 uur van de nacht en die kerel wil slapen. Bovendien, hij neemt die weg zowat dagelijks en weet dat die verkeerslichten slecht werken en heel dikwijls zonder enige reden op rood overgaan.

-Speel met iemands anders voeten, ik wil naar bed, denkt hij en na nog even goed naar alle kanten te hebben uitgekeken rijdt hij voorzichtig door.

-Flits! Zegt de flitspaal. Resultaat: 881 (Achthonderd een en tachtig!!!) euro boete en 10 dagen rijverbod.

De politiedienst waar hij uitleg wou verschaffen vond het eveneens schandalig. Een crimineel wordt niet zo erg gestraft zegden ze. Maar ja… zij konden er niets aan doen. Natuurlijk niet! De politie moet doen wat het parlement haar oplegt en kan geen kant uit. Alles is geautomatiseerd en niets is nog menselijk. Zélfs de torenhoge boete niet.

En dat parlement? Dat blijft buiten schot. Want zij zijn het niet hoor! Het is de politie! Weer een typisch voorbeeld van ‘mijn naam is haas en ik weet nergens van’. Natuurlijk weten ze nergens van, want ze beseffen niet eens de draagwijdte van hun kompleet geschifte beslissingen!!!

En toch… onze democratie heeft een eeuw lang goed werk geleverd in het verkeer! Waarom nu plots niet meer? Heel eenvoudig: van een minister van verkeerswezen, of een parlementair, kun je niet verwachten dat hij een verkeers-expert is. Hij is aangewezen op zijn achterban van ambtenaren.

En dat werkte goed zo lang die ambtenaren praktijk-mensen waren. Helaas, die tijd is voorbij. Nu zijn het hoog geschoolden die totaal geen voeling meer hebben met de realiteit noch met de maatschappij. Maar het parlement blijft er gemakshalve blindelings op vertrouwen…

Er was een tijd… dat Politie en Rijkswacht alles manueel deden. Wilden ze hardrijders beboeten? Dan moesten ze die met de moto achtervolgen, vaststellen hoe snel ze reden, en ondertussen zagen ze ook de omstandigheden.

Uiteindelijk werd de overtreder tot staan gebracht en had de mogelijkheid de overtreding al dan niet ter plaatse te betwisten tegenover iemand die hem met kennis van zaken een hele tijd had gevolgd. Als die mensen beboet werden, was het dan ook verdiend en dat wisten ze heel goed.

Idem met verkeerslichten.

Nu echter nemen domme automaten dat werk over. Omstandigheden? Nooit van gehoord! De chip vanbinnen zegt: ‘door rood’ en dat is het dan. Méér hoeft ie niet te weten.

Ik heb voor dit alles maar één woord: verheerlijkte onkunde. Ze weten het niet, kunnen het niet, hebben geen ervaring, en dat wordt dan maar gecompenseerd met een domme automaat.

Moest de persoon uit mijn verhaal beboet worden? Eigenlijk wel… rood is rood. Geen excuus. Maar had er een bevoegd persoon in plaats van een automaat gestaan, dan had die, de omstandigheden in acht genomen, toch een tien keer lagere boete opgelegd… àls hij die ‘grove misdaad’ al de moeite waard had gevonden om een boete uit te schrijven.

Realistischer nog is dat, àls daar een politieman had staan toekijken, hij zelf teken had gedaan door te rijden in plaats van daar dom te staan wachten… op niets!

Wat ik dan weer niet begrijp: In België komt men op straat voor duizend en één ‘ver van je bed’ toestanden… voor betere en duurdere hotels voor asielzoekers... voor betere omstandigheden voor allochtonen… voor honger aan de andere kant van de wereld. Elke reden is goed genoeg voor betogingen. Alle aandacht wordt dààr naar afgeleid.

Maar voor wat zich ondertussen aan de voordeur afspeelt… daar heeft blijkbaar niemand oog naar.

Wanneer eens een betoging om een einde te maken aan dit verkeerswanbeleid?

Willy.

Wiskunde.

Nieuws 29/10/10: binnen enkele jaren staan ons onoverkomelijke moeilijkheden te wachten! De ‘babyboomers’ gaan in pensioen, waardoor ontelbare banen vrijkomen en niet zullen kunnen ingevuld worden!

En dan werd een verlichte geest geïntervieuwd, die zonder blozen verklaarde dat er maar één ding op zit: 50 plussers terug aan de slag krijgen.

Nu verwachtte ik nog een verklaring over hoe het dan komt dat er zovele jonge werklozen in het land zijn. Maar die verklaring kwam er niet. Kon er ook niet komen! Want een dergelijke verklaring zou onverklaarbaar zijn en elke logica tarten. En logica is nu juist niet de sterkste kant van verlichte geesten.

Ik zelf kan het wél uitleggen. Door ondervinding in mijn omgeving. Om een jonge, autochtone werkloze aan het werk te krijgen zijn ontelbare formulieren vereist. Moeten vele bladzijden ‘tekst’ een verslag geven over het waarom de werkloze werkloos is, waarom hij wil werken, of hij uiteraard wel wil werken… of zijn werk enige verrijking van de maatschappij tot gevolg kan hebben… waarom hij niet liever in zijn bed blijft… Je kunt het niet zo onzinnig bedenken, of ze màken het.

Kortom, er zijn tientallen ambtenaren nodig die elk tientallen bladzijden straf moeten schrijven om één autochtone werkloze aan werk te helpen.

Ook de werkgever zowel als de werknemer moeten zich door een papierberg heen graven om ook maar een kruiwagen van A naar B te mogen verplaatsen.

Wat ik nu weer niét weet, en niemand me ook zal vertellen, is: hoe geraakt een analfabetische allochtoon dan aan een job? Moet hij ook in zijn eentje die hele strafprocedure doorlopen? Of staan er nu weer tien ambtenaren en tolken klaar om dat karweitje even vlug te klaren voor hem?

Wil vadertje staat misschien niet dat een jonge vlaming nog aan een job geraakt?

Wat hebben we vandaag geleerd in het nieuws? Heel simpel:

“Mensen, bereid jullie voor! Het is niét onze schuld, maar in de nabije toekomst mogen jullie nog een legertje migranten verwachten voor die ‘niet in te vullen jobs’. Er gaan immers te veel mensen in pensioen.”

En morgen gaat het dan weer van: “Er zijn teveel werklozen in het land”. Begrijpe wie kan, maar ik begrijp het helemààl niet meer.

Nochtans, als die verlichte geesten even een beetje wiskunde hadden gestudeerd dan hadden ze geweten:

- Veel ‘oudjes’ gaan er uit = een tekort gecreëerd.
- Veel jongeren vinden geen job = een teveel gecreëerd.

Tja… hoe los je dàt nu op hé, als het niet op de gemakkelijke manier mag?

Ik heb ooit geleerd dat 1 min 1 gelijk is aan 0. Maar ach… ik zal dat verkeerd hebben begrepen zeker?

Nochtans… met die appeltjes van juffrouw Willems in het eerste kleuterklasje leek dat toch te kloppen hoor! Of heeft ze ons bedrogen met een goocheltruc?

Maar ik weet het wel hoor: mijn redenering is veel te simpel! Boerenwijsheid. En dat mag niet meer. Als je geen ‘tekst’ van 2000 blz kunt maken om je gelijk te bewijzen, dan kàn het toch niet kloppen hé?

Foei juffrouw Willems!

Willy.

My life.

Van kindsbeen af was ik geïnteresseerd in techniek en auto’s. Als iemand me een opwindbaar autootje gaf (wat zelden gebeurde) rustte ik niet alvorens ik het helemaal had opengepeuterd en begrepen waardoor het vooruit reed. En ik kreeg het voorwaar telkens weer ongeschonden dicht.

Ik had, op de lagere school, totaal geen ambitie voor hogere studies, hoewel ik steeds weer bij de twee à drie ‘besten’ van de klas hoorde. Praktische dingen boeiden me echter veel meer dan droge theorie en ik voelde niks voor een nine to five bureaujob.

Mijn vriendjes, zélfs diegenen die amper meekonden met de nog simpele leerstof, droomden er zowat allemaal van om op zijn minst ‘directeur’ van iets te worden. En ik dacht bij mezelf: “Als iedereen directeur wil worden, waar moet die directeur dan directeur van zijn? Van andere directeurs?”

Neen. Zo kon het dus niet werken. Geef mij dan maar iets waar ik handig in ben en een bijdrage aan de maatschappij kan leveren.

Na het lager middelbaar onderwijs stapte ik dan ook met een zucht van verlichting over naar het technisch onderwijs.

Helaas! De grootste vergissing van mijn leven!

De R.M.S. (Rijksmiddelbare school in die tijd) waar ik van kwam, was voor die tijd erg vooruitstrevend en had ‘mixte’ klassen. Ik zat daar dus met meisjes en jongens samen in de klas!

‘ZONDIG’ vond de (schijn-)heilige kerk.
‘BEST LEUK’ vond ik.

Maar de enige technische school in de omgeving was een oerdegelijke Katholieke school, die zéker geen mixte klassen zou toestaan! Wat mij betreft, geen probleem. Er zal wel weinig verschil zijn zeker?

Wàt een misrekening!

Ik was er namelijk al veroordeeld vóór mijn eerste schooldag: “Wat komt die hier doen? Die komt immers uit een regelrechte harem!!!”

Ja, zó ging het er aan toe in de fifties! De eerste schooldag stond ook volledig in het teken van de kerk. Allemaal in groep naar de mis. Om het luidst kelen van ‘Hosanna in den hoge’… Dan de biechtstoel in… Jongens, àlle registers werden opengetrokken. En ik stond er bij en keek ernaar in opperste verbazing. Het woord ‘meisjes’ werd niet eens geduld, als zijnde een synoniem van zonde!

Erger nog: om te tram naar huis te halen moesten we op de speelplaats zowat een half uur wachten tot 5 minuten vóór het vertrekuur, en dan rennen om hem te halen. Enkel en alleen omdat we onderweg niet met meisjes zouden praten!!!

Ik trok ook grote ogen op de speelplaats: één grote arena vol vechtende, ruziënde en gooiende ‘kinderen’, daar waar wij in mijn vorige school rustig in groepjes stonden te praten! Dàt, een technisch instituut? Dàt, het resultaat van een kerkelijke opvoeding?

Ik hield dat één jaar uit. Wat ik nog over had aan geloof in de kerk was in dit jaar totaal kapotgemaakt. Voor mij hoefde het niet meer. Ik wou liever gewoon werken als bijdrage aan de maatschappij die me te eten gaf.

En ja, zonder problemen vond ik handwerk, voelde me daar heel goed in, en dacht er pas na mijn legerdienst aan dat ik toch tot meer in staat was. En gelukkig, ik vond wat ik zocht en gaf me weer voor de volle 100% aan mijn nieuwe ambitie.

Ook had ik het geluk dat ik niet echt een strever ben. Zéker niet in professionele zaken. Ik klim wel graag omhoog naar een hoogte waar ik nog altijd goed houvast heb en weet wat ik doe. Maar beslist niet hoger!

Ik zag er echter veel die, hoewel ze minder konden of wisten dan ik, met veel ellebogenwerk hoger waren geraakt. Daar kon ik enkel maar medelijden mee hebben. Werkvreugde kenden ze namelijk niet meer. Die verdronk in frustraties, onkunde, onzekerheid en schromelijke fouten.

De moraal hiervan:

Een mens moet over de nodige zelfkennis beschikken. Moet weten waartoe hij wél of niet in staat is, en halt houden nét een trede lager dan wat zijn maximum is. Dàn leef je gelukkig en heb je meer met minder.

Music was my first love.

Was 7 jaar oud… en kreeg van mijn meter een mondharmonica cadeau! En al was het maar een tweedehands (of tweedemonds) ding waar haar eigen zonen zich al op hadden kapot geblazen, ik was er dolgelukkig mee.

En de volgende weken zal je Willy niet meer… je hoorde hem alleen nog. Blazend, zuigend, en zoekend tot het ding al zijn geheimen moest prijsgeven.

En ja hoor, korte tijd nadien kwam daar het eerste melodietje uit! Het was de toenmalige ‘hit’: “Aan het strand stil en verlaten”.

Algemene verbazing in mijn omgeving. Niemand had gedacht dat ik daar verder zou mee raken dan wat onduidelijk geblaas.

En vanaf die dag kon ik niet meer leven zonder een of ander instrument binnen handbereik. Helaas moest het duren tot mijn 17 jaar, toen ik zélf wat geld had gespaard, alvorens ik zelf een tweedehands instrument (accordeon) kon kopen. Gelukkig had mijn meter er ondertussen een gewoonte van gemaakt de afgedankte harmonica’s van haar zonen telkens op nieuwjaar cadeau te doen aan mij.

****************************** Op de  foto: ikzelf, staande, en een goede vriend, zittende…Bij het begin van de golden sixties. ******************************

Ten eerste waren muziekleraren, tenminste in dié tijd en dié plaats, wat excentrieke figuren die hun ‘kunst’ eigenlijk liever voor zichzelf hielden en dus ook maar heel weinig energie in het doorgeven van die kunst staken.

Ten tweede vond mijn vader dit maar belachelijk tijdverlies.

En dan… eist het leven zijn tol: je huwt, krijgt kinderen, krijgt andere prioriteiten en vooral… problemen. En muziek maken blijft je wel bekoren, maar je hebt amper een klein beetje tijd om even gitaar te leren spelen… andere dingen uit te proberen… maar allemaal in je eentje. Serieus muziek leren komt er niet van.

Pas als de kinderen de deur uit zijn heb je weer tijd voor jezelf, en weet je het eindelijk waar te maken muziek te leren lezen en (dit keer perfect) naspelen. Al moest dat dan wel weer door zelfstudie.

Ondertussen, ouder wordend, word je ook financieel minder afhankelijk en kun je een volwaardig keyboard kopen waar je alle kanten mee uit kunt.

Ondertussen stel je ook vast dat de computertechnologie ook op dit gebied niet heeft stilgestaan en dat, als je over de nodige programma’s beschikt, de mogelijkheden om zelf te musiceren in studiokwaliteit eigenlijk onbeperkt zijn geworden.

En ja, music was my first love, en zal ook mijn laatste zijn. Maar er zijn helaas ook consequenties! Zo kan ik bijvoorbeeld nog moeilijk genieten van de nochtans perfecte muziek op radio en CD’s. Als je eenmaal het plezier dat zelf musiceren je verschaft hebt leren kennen… dan gaat passief luisteren je al heel gauw vervelen!

Willy.

Teksten!!!

Ooit werd me gevraagd deel uit te maken van een nieuwe werkgroep bij een bepaalde overheidsinstantie over verkeer te Brussel.

Enthousiast ging ik, ondanks mijn vele andere bezigheden, op de uitnodiging in. Om de twee maand een dagje werkgroep te Brussel. Positief kunnen meewerken aan verbeteringen in het verkeer op nationaal niveau. Een droom werd werkelijkheid.

De leden bleken ook allemaal mensen te zijn die actief werkzaam waren in de verkeerswereld. Kon niet beter!

Eerste vergadering: kennismaking, doelstellingen, enzovoort. Al gauw ook kwamen meningen, ideeën en ervaringen los. Gewoon zijnde aan mijn eigen tempo bij mijn eigen overheid, vond ik al onmiddellijk dat die werkgroep op korte tijd het verschil wel zou kunnen uitmaken.

Veertien dagen later ontving ik op mijn bureau het verslag van die vergadering, met de vraag om zo nodig wijzigingen aan te brengen. Tot mijn genoegen stelde ik vast dat de secretaris-voorzitter er zijn werk had van gemaakt en dat letterlijk alles wat we gezegd hadden, op papier stond. Mooi zo.

Volgende vergadering:

Secretaris: “En… wat vinden jullie van mijn tekst?” Ik stelde al onmiddellijk vast dat het woordje ‘tekst’ met een zekere verheerlijkende wellust werd uitgesproken en een onbehaaglijk gevoel begon zich in me te nestelen.

Jan zei: “Heel goed, maar die komma in alinea x: zou je die niet vervangen door een punt?”

Piet zei: “O ja, en terwijl je bezig bent, kan het woordje x niet veranderd worden in y?”

De secretaris noteerde ijverig en heel dankbaar die opmerkingen. Anderen, halvelings gehersenspoeld en aangespoord door deze manier van werken, gaven ook hier en daar commentaar op de ‘tekst’, en ik zag het al heel snel escaleren tot een taalles in plaats van een praktische werkgroep. Aan verkeer werd niet veel meer gedacht. Enkel nog aan ‘tekst’.

En een bang vermoeden rees in me op: veel van die anderen hadden waarschijnlijk weinig positieve inbreng te leveren aan het tema ‘verkeer’. Dat konden ze voortreffelijk camoufleren met hun inbreng in de ‘tekst’!!!

Veertien dagen later lag het verslag opnieuw op mijn bureau. Identiek diezelfde tekst, met minutieus alle gevraagde wijzigingkjes er in verwerkt.

Om een lang verhaal kort te maken: na een jaar bleef datzelfde verslag, dat al lang bij het Ministerie van Verkeerswezen had moeten liggen, koppig terugkomen op mijn bureau met weer een paar wijzingkjes. Het moest immers perfect zijn! Het was immers een ‘tekst’!!!

Toen gaf ik er de brui aan. Wat mij betreft konden ze de boom in met hun heilige teksten en hun hele werkgroep. Daar wilde ik niet langer mijn kostbare tijd aan verspillen. Aan zo een tekst schreef ik vijf minuten en lag het binnen de week bij het verantwoordelijk Ministerie.

Is dàt de manier waarop in Brussel wordt gewerkt? Blijkbaar wél, en het lijkt er niet op te verbeteren.

Want ik spreek over een periode waarin het papier nog niet écht de enige zaligmakende manier was om problemen op te lossen.

Over een periode waarin je nog naar de praktijk keek en in vijf minuten tijd met kennis van zaken wist wat er moest veranderen.

Over een periode waarin je niét honderd en een (niet werkende) formules moest kennen om tot een ‘verantwoorde’ oplossing te komen.

Over een periode dat het verplaatsen van een verkeersteken nog niet moest worden voorafgegaan door een diepzinnige verkeersstudie vol theoretische onzin, en liefst 200 pagina’s lang.

Over een periode dat alles nog goed liep, dank zij het ontbreken van theoretische formules en ellenlange ‘teksten’. Teksten zó lang en ingewikkeld, dat geen kat ze wil of kan lezen. Waartoe dienen ze dan?

Is die werkgroep verwaterd? Bestaat hij nog? Of gaven de andere leden er ook de brui aan? Ik zou het niet weten. Het was in elk geval een gemiste kans, want enkele jaren later zag die hogeschool voor verkeerskunde het levenslicht en was het helemààl gedaan met de verkeerspraktijk. Alleen nog cijfers, punten en komma’s… en natuurlijk: flitspalen en statistieken.

Droevig! Als een loodgieter (=vakman) ondervindt dat de waterleiding te klein is om een bepaald waterverbruikend bedrijf te bevoorraden, dan legt hij een grotere aan of verhoogt de druk(snelheid).

Als een verkeersdeskundige (=intellectueel) ziet dat een autoweg het niet meer kan bolwerken… dan verlaagt hij de druk(snelheid). En dénkt er niet eens aan hem breder te maken.

Wie van beiden heeft gelijk? De vakman of de intellectueel?

Tja… ze komen er momenteel niet meer uit in de regering… er zal wel ergens een komma teveel staan in hun ‘tekst’ zeker? Remedie: raadpleeg een vakman in plaats van een intellectueel.

Willy.

Flip de flitspaal.
Er was eens, in een heel groot bos, een boze flitspaal. Hij vond zichzelf heel belangrijk en heel nuttig voor de mensheid. En hij was zijn makers heel dankbaar dat ze hem op een plaats hadden gezet waar veel te flitsen viel:

Een lange recht weg die dwars door het eenzame bos liep. Een lange rechte weg waarop de ‘stouten’ soms wel tot 120 km per uur durfden te rijden! Wàt een grove onbeschaamdheid!

Er stonden immers bordjes die aan elk die het horen wilde vertelden dat je daar maar 70 mocht rijden! Waarom? Joost mag het weten. Iemand kreeg daar zeker een kick van?

En natuurlijk, de ‘luisteraars’ bleken daar geen oor naar te hebben. Er was namelijk geen gevaar, en ze wilden toch minstens tijdig op hun werk verschijnen.

En dàt was nu precies waar de dankbare taak van Flip de flitspaal moest beginnen: wie niet horen wil moet voelen.

-o-o-o-o-o-o-o-

Maar gelukkig kende kabouter Werknemer het verkeersreglement heel goed, reed graag veilig, en wist dat je een inhaalmanoeuvre altijd in zo kort mogelijke tijd moet uitvoeren om het gevaar voor tegenliggers te beperken. Maar dat was nu juist wat Flip de flitspaal helemaal niét wist!!! Niemand had hem dit verteld. En zéker kabouter Verlichte Geest niet die hem had uitgevonden. Wist dat zelf waarschijnlijk ook niet eens.

Maar zélfs als Flip dit had geweten, dan nog waren zijn hersens er niet op geprogrammeerd om te kijken waaróm iemand sneller reed. Hij kon alleen maar op snelheid reageren. Niét op toestanden. En van anticiperen op mogelijks gevaarlijke toestanden had hij van zijn leven niet gehoord.

-o-o-o-o-o-o-o-

En… flits! Daar werd Flip de Flitspaal wakker: 90 km/u? Jij bent mijn man, kabouter Werknemer! Make my day!

En ja hoor, een paar weken later viel een fikse boete in het paddenstoelen-huisje van kabouter Werknemer! Hij mocht zijn hele maandloon afgeven aan kabouter Staat.

Een sprookje?

Of een horrorverhaal?

Weetnie…

Ik heb het in elk geval in een sprookjesvorm gepresenteerd voor het geval een van die verlichte geesten van het nieuw verkeersbeleid het ooit onder ogen mocht krijgen.

Want misschien… héél misschien… valt voor hem dàt soort kleuter-verhaaltjes nog nét te begrijpen.

Tenminste, als ze in die hogeschool ook het verkeersreglement grondig doorgelicht krijgen. Maar naar wat ik ooit met die mensen heb mogen meemaken vrees ik dat dit niét het geval is. Spijtig… want het verkeersreglement werd gemaakt in een tijd dat mensen nog hersenen hadden.

Willy.

Relativeren.

Wat een mooi werkwoord en wat een mooie betekenis. Letterlijk: de relativiteit van alles om je heen inzien.

De diepere betekenis is bijna synoniem aan Carpe Diem: Pluk de dag. Leef jouw leven in vrijheid en gun een ander ook die vrijheid.

Een ware levenskunst… maar helaas een kunst die aan het verdwijnen is.

Wie niet kan relativeren kan onmogelijk gelukkig leven! Want dan ga je je bemoeien met alles en nog wat waar je niet eens last van hebt of zou mogen hebben, sta je altijd ‘op scherp’, maak je je leven nodeloos ingewikkeld, blijf je maar kankeren en ga je daar zelfs vroeg of laat aan dood.

Op die manier creëer je een onleefbare wereld voor jezelf en alle anderen door bemoeienissen in zaken die je veel beter aan deskundigen overlaat.

Als ik, anno 2010, om me heen kijk, zie ik massa’s mensen die letterlijk met een loupe op zoek gaan naar het geringste stofje in andermans oog, maar blind blijven voor de balk in eigen oog. Dat soort mensen had je vroeger niet. Waar voor de duivel komen die plots vandaan? Van een andere planeet?

Ze zijn pas gelukkig als ze dan zo’n stofje ontdekken (buurman rijdt bvb met een 4X4 volumewagen: O wee! benzineverspilling!)

En nog gelukkiger zijn ze als ze daar bij de overheid kunnen over janken en zelfs gehoor krijgen. En ja… ze krijgen een heus mentaal orgasme als dan op een avond in het nieuws wordt medegedeeld dat de regering er over denkt dit soort wagens te verbieden of heel hoog te belasten!

Een paar jaar geleden was dit inderdaad ‘kantje boord’ bijna het geval. Gelukkig is het nooit verder dan een voorstel geraakt (waarschijnlijk omdat veel parlementairen ook met zo’n wagen rijden)! Maar het laat nogmaals zien dat mensen elkaar het licht in de ogen niet meer gunnen… als dit licht sterker blijkt te zijn dan het hunne.

En dan denk ik bij mezelf: “Als Hitler nú zijn wereldoorlog had kunnen starten zou de gestapo op rozen hebben gezeten, want iedereen zou iedereen verraden en daar nog oneindig veel plezier aan beleven ook.”

- Meneer de polies, de hond van mijn buurman Jan blaft!

- Meneer de rechter, de kinderen van Piet spelen in mijn straat!

- Meneer de milieu-ambtenaar, de duiven van Pol poepen op mijn voetpad…

Kortom, ‘verraad’ is van een schandelijk misdrijf verheerlijkt tot een ‘gezellige gewoonte’!

Bij de politie regent het klachten over futiliteiten waar mensen vroeger geen tijd voor hadden. Niet eens opmerkten! Papiertje achtergelaten op de stoep… beetje vogelpoep… spelende kinderen… het kàn blijkbaar allemaal niet meer voor mensen die zich doodvervelen in hun eigen innerlijke leegte.

Juist… dààr zit het hem: innerlijke leegte! Om medelijden mee te hebben. Maar niemand van daarbuiten kan ze helpen. Alleen zijzelf kunnen zich zover brengen dat die leegte op een positieve manier opgevuld geraakt. Dit wil zeggen: niét door zich met andermans leven te bemoeien, maar door naar de oorzaak van hun eigen leegheid te zoeken. Misschien vinden ze dan wel een meer efficiente manier om er zin aan te geven dan ‘verradertje’ te spelen.

Met andere woorden: moest de mensheid zich wat meer bezig houden met dat vergeten werkwoord ‘relativeren’, zouden we met zijn allen in een veel betere wereld leven.

Niet kunnen relativeren is ook een beetje synoniem voor niets kunnen verdragen, en dat zie je in alle lagen van de maatschappij. De openbare besturen kunnen de kinderlijke klachten niet meer bijhouden.

Een van die steeds terugkomende klachten is bevoorbeeld ook: ‘MIJN straat moet superveilig zijn. In MIJN straat mag enkel plaatselijk verkeer rijden, of beter nog: enkel IK. Want IK heb kinderen, en die zullen vroeg of laat in MIJN straat overreden worden met al dat verkeer.”

Die kinderen laten wennen aan de realiteit van het tegenwoordig verkeer is blijkbaar een brug te ver…

Aan zulke mensen zou je als ambtenaar eigenlijk willen antwoorden: “O ja? En… door hoeveel straten van andere mensen rij JIJZELF dan wel naar je werk of om boodschappen? Ben JIJ dan bereid een half uur om te rijden naar de bakker omdat iedereen vindt dat je niet door ZIJN straat mag rijden?”

Maar dat màg je niet zeggen! Want dan regent het boze brieven aan je bestuur en zou je zelfs je job kunnen verliezen!

En weiger je beleefd om domweg mee te werken aan dergelijke onzin, dan lopen die lui meteen door naar de politici… en krijgen het voorwaar voor mekaar om een bord ‘uitgezonderd plaatselijk verkeer’ voor hun deur geplant te krijgen! Of een bord ‘Max. 30km/u’, of een verkeersdrempel… Je kunt het zo gek niet bedenken.

Resultaat:

1. Overbeschermde kinderen, die vroeg of laat toch in het verkeer moeten terechtkomen, en daar dan de eerste slachtoffers zijn wegens totaal niet voorbereid.

2. Steeds hogere kosten aan overbodige verkeerstekens.

3. Steeds grotere overlast voor ‘de anderen’ in het verkeer.

En… eigenlijk geen enkel nuttig doel bereikt. Alleen maar het ego van de janker opgepept.

En op dié wijze zijn we tenslotte geraakt waar we nu zijn: fileleed waar je niet meer vooruit raakt, hoge boetes waar je dat uitzonderlijk wél eens kunt.

Dàt is wat mensen veroorzaken als ze niet meer kunnen relativeren.

Dàt is wat de overheid veroorzaakt door naar duizend verschillende egoistische meningen te luisteren in plaats van aan één algemeen belang te denken.

Hoewel ikzelf zowat mijn hele leven actief aan het verkeer heb gewijd, heb ik sinds een paar jaar geen auto meer. Wil er ook geen meer. Ik weiger gewoon om nog afschrijving, accijnzen, taksen en verzekering te betalen om deel te nemen aan wat nog voor ‘verkeer’ moet doorgaan. Ik houd het voor bekeken en heb medelijden met alle mensen die hun auto nodig hebben voor hun werk of omdat ze afgelegen wonen.

Vooral dan met die laatste categorie. Die mensen hebben er ooit, ‘in betere tijden’ voor gekozen om rustig en afgelegen te gaan wonen. Hadden er geen flauw benul van dat een nieuwe categorie intellectuelen het autogebruik tot een hel zou maken en tot een nieuw jachtgebied.

De realiteit van de asfalt werd vervangen door theorieën en formules op papier. En als die formules niet kloppen, dan hebben we nog altijd de statistieken om te bewijzen dat het wél klopt! (Lof der dwaasheid).

Willy.

Woorden in de wind...

Moest de wind mijn gedachten kunnen lezen,

En meevoeren naar een tropisch paradijs

Waar mijn woorden begrepen zouden wezen,

Waar het leven eenvoudig is maar wijs.

Waar achterklap en nijd  nooit de show kunnen stelen,

Waar  leugen en bedrog geen deel uitmaakt van ‘t zijn.

Waar nooit een strijd de mensen kan verdelen,

Waar elk wat water doet bij de wijn.

Waar de luidste schreeuwers het niet voor ‘t zeggen hebben,

Maar de nederigen koning zouden zijn.

Daar zou ik graag mijn hoofd neerleggen.

Maar ach, bestaat er wel zulk paradijs?

o-o-o-o-o-o-o-

Als de wind mijn gedachten maar kon lezen,

Ze vertellen aan elk die er voor openstaat,

Wat zou het leven simpel wezen,

Zonder al die achterklap en haat.

Zonder leugens en geroddel,

Zonder al dat loos gepraat,

Dat onbeschaamd besmeurt met modder,

Weinig wol geeft, maar veel geblaat.

Maar de wind kan geen gedachten lezen,

En de mensen blijven doof.

Daarom zal er altijd oorlog wezen,

En wordt vrede nooit gedoogd.

De wind doet dan wel molens draaien,

Mijn gedachten zijn hem te link.

Daarom blijft mijn vuur maar laaien,

En zijn dit woorden in de wind.

                                                                                                       Willy

Vergelijking.

Op een ander blog, dat me heel erg betrouwbaar voorkomt, kon ik lezen over de funeste invloed van allochtonen op ons leerprogramma. Daar kan ik niet echt over oordelen, maar logisch denkend neem ik het zondermeer aan, vermits het precies dezelfde politiek is die de regering volgt in het verkeer:

9990 chauffeurs rijden verantwoordelijk.
10 chauffeurs kunnen of willen dat niet.

Wat doen we daarmee? Logisch denkend: die 10 er uithalen, want of die nu tegen 50km/u of 150km/u rijden: ze kunnen het niet, zullen het nooit kunnen maar beseffen dat niet, en of ze nu tegen 50 of 150km/u mogen rijden, brokken zullen ze altijd maken. Is het niet door snelheid, dan juist door traagheid!

Maar neen hoor! Logisch denken? In de regering? Kom nou… Integendeel: die ‘goede’ 9990 moeten zich aanpassen aan onzinnige regels die bedoeld zijn om die 10 brokkenmakers ook een kans te geven mobiel te blijven… wat uiteraard toch niet lukt! Autorijden is immers een gave die niet iedereen blijkt machtig te zijn. Maar omdat we de auto nu eenmaal nodig hebben voor werk of ontspanning, denkt iedereen van wél! En dat is schromelijk overdreven.

In het migrantenbeleid blijkt (bedankt voor de info Lieve) hetzelfde te zijn gebeurd: omdat Moslimpjes vooral aandachtig luisteren naar Islamlessen en geen boodschap hebben aan de moeilijke leerstof van een cultuur die enkele eeuwen verder gevorderd is, wordt dezelfde tactiek gevolgd:

Niét proberen die allochtonen naar eenzelfde niveau te brengen, maar wél de leerstof ook voor het eigen volk naar een lager niveau te brengen, zodat ook die arme migrantjes meekunnen. Desnoods naar en middeleeuws niveau?

Waarschijnlijk zijn de studenten daar wel heel blij mee! Niemand vindt zwaar studeren nu eenmaal een plezierige bezigheid.

Maar… in hoeverre zal dit alles onze toekomstige technologie beïnvloeden? Als dat systeem immers steeds verder wordt doorgetrokken… moeten we dan nog wel leren over geavanceerde technieken, of zullen we maar meteen terugkeren naar de hoge technologie van paard en kar? Hoe voeder je een paard? Of een kameel? Met hoeveel zweepslagen krijg je een kameel zo ver dat hij je graanmolen aandrijft?

Erg verontrustend toekomstbeeld? Jawel… maar het is realiteit aan het worden als doorgewerkt wordt op de manier waarop we bezig zijn.

Moeten we dan maar allemaal racistisch worden? Helemaal niet! Gewoon realistisch blijven en logisch denken:

- Als een ontwikkelde cultuur in contact komt met een door extreem godsdienstbeleid achtergebleven cultuur, zijn er twee mogelijkheden: de achtergebleven cultuur omhoogtrekken (zonder daarom aan hun godsdienst te raken), of de hogere beschaving omlaaghalen.

- Als bepaalde personen bewijzen dat ze met geen mogelijkheid aan het stuur van een auto kunnen zitten zonder brokken te maken, moeten we dan het hele verkeerssysteem aanpassen aan die brokkenmakers en de hele economie lamleggen? Of halen we die brokkenmakers er uit?

Ik trek geen conclusies. Die laat ik aan de lezer over.

Willy.

Snelle Lijn.

De inkt van mijn vorige column was nog niet droog of daar had je het al in Het Nieuws van vanavond: Chauffeurs van De Lijn 941 keer geflitst in 2009!!!

We hebben het hier dan wél over beroepsmensen die consequent op uur en minuut rijden, zelden in ongevallen betrokken raken, gelet op het aantal kilometer dat ze per jaar afleggen, en het zéker niet gaan wagen dronken achter het stuur te gaan zitten. Laat staan waaghalzerij uit te halen met hun bussen.

En toch worden die mensen regelmatig geflitst? Een lijnbus? Gevaarlijke of gekke toeren uithalen? Nooit gezien!!! Wel integendeel.

Hopelijk hebben ook de verkeersbeleidsmakers naar het nieuws geluisterd en er de juiste conclusies uit getrokken:

- Als dié mensen al zoveel worden geflitst, moeten we dan besluiten dat de opleiding bij De Lijn niet deugt, of bekennen we dat het systeem niet deugt?

Van een eerlijke democratie wordt verwacht dat ze haar burgers beschermt tegen allerlei ongedierte: misdadigers, gevaarlijke gekken, dieven… en roekeloze brokkenmakers in het verkeer!

Is dat doel bereikt met 941 boetes voor De Lijn?

Neen. Het bewijst alleen dat meestal onschuldige mensen de pineut zijn van een uit de hand lopend verkeersbeleid!

Verder commentaar is me hier dan ook de moeite niet waard. Ik kan enkel hopen dat de beleidsmakers de juiste conclusies trekken.

Willy.