Archief

Alsof de brave Belgische burger nog niet genoeg belastingen te betalen heeft, blijken sommige door de kiezer gekozen fantasten toch altijd weer in staat om wetten te maken die de wurggreep op de belastingbetaler nog maar eens moeten versterken. Zijn die mensen dààrvoor verkozen? En worden ze ondanks dergelijke stommiteiten ook nog herkozen?

-o-o-o-o-

Fedasil weigerde in 2012 opvang aan 1.056 families door de verzadiging van het opvangnetwerk. Het ging om 4.314 personen, waarvan 1.036 meerderjarigen en 2.378 kinderen. Dat blijkt uit het antwoord van staatssecretaris voor Asiel en Migratie Maggie De Block op een schriftelijke vraag van Bert Anciaux (sp.a). Uit cijfers die Anciaux vermeldt in zijn vraag betrof het in 2011 553 gezinnen (2.143 personen waarvan 901 meerderjarigen en 1242 minderjarigen).

Vorig jaar werden omwille van het niet verlenen van opvang in totaal 805 juridische procedures ingesteld tegen Fedasil. Na een veroordeling op basis van het KB van 24 juni 2004 werd aan 127 illegale familie toch opvang geboden. Fedasil ontving daarnaast 18 officiële aanbevelingen van de federale ombudsman tot opvang van illegale families. In 15 gevallen werd hierop ingegaan

Bron: De Morgen.

-o-o-o-o-

Ja hoor! We zijn goed bezig! Waar ooit wetten werden gemaakt om het land en zijn brave burgers te beschermen, worden ze nu gemaakt om de invallers verplicht 'op te vangen'. Waar vochten onze voorvaders dan eigenlijk voor toen de Duitsers hier tot twee keer toe binnenvielen? Hadden ze er ook niet beter aan gedaan ze om humanitaire redenen 'op te vangen'? Dan had veel bloedvergieten vermeden kunnen worden!

Maar neen, dat konden ze toen nog niet. Ze zouden als landverraders zijn terechtgesteld! Nu is je land verraden blijkbaar een heldendaad geworden. En dat doe je niet meer met de vuist of met de wapens, maar door het maken van een wet! Enkele woordjes op een stukje papier, en voilà. Je heldendaad is verricht. Tot grote vreugde van al wie hier wil binnenvallen! Fedasil staat schaakmat!

Nog maar eens: lof der zotheid.

Willy.

Opluchtende vaststelling:
- Alcohol doet je onmiddellijk beter voelen als je wat eenzaam of depressief bent.

Verontrustende vaststelling:
- Door bovenvermeld effect wil je blijven drinken en heb je steeds meer nodig om dat effect te blijven behouden.

Gevolgtrekking van een verstandig mens:
- Alcohol is nep! Wiegt je hersenen eventjes in slaap, om , als de uitwerking voorbij is, je weer harder met de realiteit te confronteren, zodat je wéér naar alcohol wilt grijpen. Maar de 'roes' komt steeds later en met steeds meer alcohol! En een alcoholist is wel het laatste wat ik wil worden!

Conclusie:
- Wel, ik heb besloten me kost wat kost aan mijn normaal dagelijks alcoholgebruik te houden. En dat is: twee biertjes vóór de middag. Nog ééntje in de namiddag, afhankelijk van de weersomstandigheden thuis of op een terras. s' Avonds eventueel nog een wijntje als 'slaapmutsje', en gedaan!

Komt er dan nog zwartgalligheid op me af? Dan moet ik daar dan zelf maar zien mee af te rekenen, liever dan het probleem door de fles te laten oplossen. Want ondertussen ondervond ik wel dat de fles geen problemen oplost maar er wél toe aanzet steeds meer te drinken om je probleem te 'verdoezelen'. Wel, met alle Chinezen, maar niet met dendezen!

De laatste weken was de verleiding als kersvers alleenstaande groot om als ik mijn boodschappen deed bij Aldi, een fles genever mee te nemen. Een liter per week bleek al gauw niet meer te volstaan! Gedaan daarmee! Lost niks op! Gewoon mijn biertjes, en af en toe een wijntje, moeten volstaan! Voor de rest moet ik alles zelf maar zien te verwerken. Lijkt me de gezondste strategie.

Maar ik beken het: ik liep eventjes in de val! Heb nooit geweten hoe eenzaamheid aanvoelt. Nu wél. En ik greep naar het eerste het beste middel dat me leek te helpen om dat gevoel te laten verdwijnen. Helaas moest ik ondervinden dat het eigenlijk nep is. Zélf verwerken is de boodschap!

Moet ik daaruit besluiten dat alle mensen die er graag eentje drinken mensen zijn die zich niet goed in hun vel voelen? Ik denk het niet. Al zullen er wel een aantal tussenzitten die onbewust verslaafd werden na een tegenslag. En ik wil zéker niet tot die categorie gaan behoren!

Ook zijn er mensen die gewoon uit blijdschap drinken, na een meevallertje of zo... en dat is dan ook veel minder gevaarlijk! Maar drinken om de eenzaamheid te verdrijven? Doe ik niet meer! Er moeten andere kanalen te vinden zijn!

Willy.

Het kon niet uitblijven: het verkeer steekt de industrie voorbij als grootste vervuiler in België! En waaraan zou dit te wijten zijn? Niet moeilijk: aan de centralisatie van industrie en werkgelegenheid natuurlijk! Wie vindt nog werkgelegenheid binnen loop- of fietsafstand? Heel weinigen. En die weinigen kunnen zich tot de happy few rekenen. De rest... nou, die draait, om werk te vinden, op voor de aankoop van een auto en het betalen van de hoge brandstofprijzen!

Op de meeste plaatsen kun je ook voor je boodschappen niet meer terecht zonder auto. Oók alweer door centralisatie van de winkelketens! Buurtwinkeltjes zijn gedoemd te verdwijnen door de concurrentie van die ketens. Gelukkig heb ik zelf alles binnen loopafstand. Hopelijk blijft dat zo.

Er was een tijd dat industrieën en andere soorten werkgelegenheid zich gingen vestigen waar ook potentiële werknemers in grote aantallen woonden. Maar dat werd op de duur ontraden! Want zélfs die werknemers vonden het vervelend om in een gebied te wonen met nogal wat industrietjes. En ze gingen janken! En dus ging de industrie centraliseren. Liefst zover mogelijk van bewoonde gebieden. Het gevolg liet zich raden: geen werkgelegenheid meer nabij je woonplaats. Niet op loop- en niet op fietsafstand. De auto-industrie kon er maar wel bij varen. Want als je werk wilde moést je wel een auto hebben.

Tja... niemand bleek daar aanvankelijk een probleem mee te hebben, want die auto kon ook voor uitstapjes gebruikt worden, wat mooi meegenomen was. Tot... de brandstofprijzen de pan gingen uitswingen en velen zich eindelijk de vraag gingen stellen of ze die auto nu echt wel nodig hadden.

Maar ja... ze konden niet meer zonder. Hadden hem in de eerste plaats nodig voor hun werk, in de tweede plaats voor boodschappen en in de derde plaats om aan toerisme te doen!

De enige efficiënte oplossing voor dit probleem zou, vind ik, decentraliseren zijn. De werkgelegenheid opnieuw naar de werknemers brengen in plaats van omgekeerd. En ook de buurtwinkels weer in eer herstellen, al wàs het dan ook onder beheer van winkelketens. Maar ja, daar heeft momenteel waarschijnlijk (nog) niemand oren naar. Maar misschien komt er wel een tijd dat een auto écht niet meer haalbaar is voor een gewoon gezin, en dan zal decentraliseren wel moéten!

Maar dit alles even terzijde... ik hoorde ook dat we allemaal wel één jaar van ons leven kwijtraken door de pollutie door het verkeer!!!

Hé... wat gaan we dan gaan leuteren over roken, meeroken, enzovoort? De moderne mens tilt zwaar aan het feit dat iemand op een paar meter afstand zit te roken! Maar ondertussen ademt hij wél de uitlaatgassen van koning auto in! Maar ja... als hij zelf een auto heeft, doet dat er niet toe hé? Het is maar wat de anderen doen dat schadelijk is voor zijn gezondheid!

Snap je waar ik heen wil? In welke wereld zijn wij komen te leven? Onverdraagzaamheid viert hoogtij op elk gebied! Er wordt er ook maar op los gereisd naar de meest exotische bestemmingen per vliegtuig. Blij en zonder schroom vanwege de rookvrije cabine! Maar wat wordt achter ditzelfde vliegtuig uitgestoten aan schadelijke gassen?

Maar ach... dit kan geen kwaad! Ze reizen graag, en dus moet dat kunnen.

... Moet roken dan ook niet kunnen soms voor wie graag rookt?

Maar neen hoor! Want dat bescheiden rokertje daar in dat hoekje... dàt is pas de echte vervuiler!

Lof der zotheid!

Willy.

Gisteren dus weer een terrasje gedaan. Niet mijn normaal terrasje, want dat zat stampvol door de rush naar de kust. Meer 'landinwaarts' gezocht dus, en ik vond er eentje. Weliswaar in de schaduw, maar dat maakte niet uit. Als ze maar Scotch hadden, want daar had ik goesting naar na een fikse wandeling in... nou ja, de zon, al was die zon er maar met mondjesmaat en totaal niet zo schitterend als de weermannen beloofd hadden. Aan de kust tenminste niet. Bovendien stond er ook nogal wat onaangename wind. Enfin, je kunt niet alles hebben hé?

En daar zat ik dan weer... alleen aan een tafeltje. En ik zette mijn hersenen aan het werk: hoe voel ik me nu, en wat voel ik anders dan als ik in gezelschap ben? En toen vond ik de troost die me plots een stuk beter deed voelen:

-Hé, alles bij elkaar voel ik me nog niet zo slecht! Kan mijn gedachten de vrije gang laten gaan zonder schuldgevoelens naar een partner toe. Want een partner verwacht toch altijd een babbel. Logisch! En dan voelde ik me dikwijls heel erg schuldig. Had moeite een gesprek op banaal niveau op gang te houden. Telkens weer dwaalden mijn gedachten af en keerde ik ongewild in mezelf en in mijn eigen gedachten. En voelde me hoogst schuldig tegenover mijn partner!

Wel, dat gevoel heb ik nu niet meer. Zit lekker alleen met Chico die toch geen babbel nodig heeft, en de rest van de wereld kan me gestolen worden. Niks geen schuldgevoelens. Gewoon genieten van je Scotch en je gedachten de vrije loop laten. Eigenlijk nog niet zo gek! Niemand bekijkt je als een toch wel 'zwijgzaam stel'. Niemand vindt het abnormaal dat je niet tegen je hond zit te babbelen en te leuteren. Je bent weer een 'gewone' tussen de gewonen. En wat je aan het denken bent weten ze toch niet!

Voilà! Terrasprobleem netjes opgelost!

Weet je wat uiteindelijk de grootste kunst is in dit alles? Zoeken en vorsen tot je jezelf kunt wijsmaken dat je gelukkig bent! En dat lukt wel hoor! Met mij tenminste toch. Waarom proberen mensen toch altijd net het tegenovergestelde? Zichzelf proberen wijs te maken dat ze ONgelukkig zijn? Waar is dàt nou goed voor? We hebben hersenen! En al gehoorzamen ze niet altijd aan je wil, je kunt ze soms toch proberen te slim af te zijn!

Tot slot: lezers die zich soms vervelen door mijn persoonlijke ontboezemingen, bedenk dat een blog je in de eerste plaats in staat stelt om je persoonlijke gevoelens op bepaalde momenten te noteren. Wel, bij deze is dat dus alweer gerealiseerd! En ik moet zeggen: ook dérgelijke zaken van me afschrijven doet me heel erg goed! Laten we het een overlevingstherapie noemen.

Willy.

... kun je op een zondagmorgen om zes uur beginnen schrijven? Over die rare hersenspinsels van je? Ik ben er altijd van uitgegaan dat een mens een compleet wezen is dat dan ook compleet voor zichzelf moet kunnen instaan. Vandaar dat ik altijd alles heb geleerd dat daar nodig voor is. Zélfs mijn hersenen heb ik getraind om als zelfstandig persoon alle emoties aan te kunnen.

Nu het zover is, stel ik toch vast dat alles in het huishouden dan wel op rolletjes loopt, maar dat de hersenen toch niet altijd doen wat je wilt! Na de schok van verdriet en medelijden kwam het gemis. Gemis overwonnen, maar toch bleven beelden spoken in die rare hersenen van me.

Gewoon, zoals gisteren, een terrasje doen: een terrasje dat ik vroeger dikwijls alleen deed met Chico, maar ook soms samen. Wel, hoewel ik mijn hersenen probeerde te dwingen om te denken aan al die keren alleen, wilden ze me niet gehoorzamen en gingen zich de keren dat we er samen zaten herinneren. En toch zaten we er niet honderduit te babbelen. Gewoon zitten en genieten van een drankje en een zonnetje. Wat is het verschil als ik er alleen zit? Ik zou het niet weten, maar het voelt wél een beetje wrang aan.

En zo zijn er duizenden kleine dingetjes die telkens weer op je afkomen. Ja. Het komt en gaat! En ik zie het liever gaan dan komen, maar je ontkomt er toch niet aan.

Nu. Het is ook nog zo heel erg kort geleden, en meer en meer ga ik beseffen dat de tijd inderdaad alle wonden heelt, maar niet altijd aan het tempo dat je zelf wel zou willen.

Maar goed. Vanmiddag maak ik frietjes met een lekker stukje filet pur, en dan zien we wel weer. Het belooft een mooie, warme lentedag te worden en daar ga ik zéker van profiteren! Morgen wordt weer minder voorspeld en dus moeten we het er maar van nemen wanneer het er is.

Willy.

Amerika!

Illegale zwartwerkers betogen tegen illegaliteit! Ze willen... nee, moéten geregulariseerd worden om te kunnen meeprofiteren van de welvaartstaat die pientere Amerikanen hebben geschapen! Slik! Waar gaan we eigenlijk naartoe? Wat voor zin heeft het nog als ijverige volkeren zich te pletter werken om hun nakomelingen een betere toekomst te schenken, als die nakomelingen zonder blikken of blozen parasieten toestaan om te betogen voor wat ze hun rechten vinden? Ja, die parasieten zelfs nog gelijk geven ook onder de vlag van humanisme! Een vlag die trouwens vele ladingen dekt, en waarschijnlijk wel is uitgevonden door lieden die het niet zo nauw nemen met wetten en reglementen! Ook hier is dit soort humanisme onze welvaartstaat aan het aanvreten.

Amerika heeft, geloof ik, acht miljoen werklozen. Amerikanen! Amerikanen die geen werk vinden.

Waarom vinden ze geen werk? Omdat zwartwerkende illegalen makkelijker aan de bak komen. En dan willen die hun parasitaire activiteiten nog geregulariseerd zien ook! Is er dan geen schaamte meer in de wereld? Welke wereld hebben wij dan wel gemaakt?

Voor wanneer een betoging van inbrekers om inbreken legaal te maken? Om, als beroepsinbreker, eventueel ook nog van een pensioen te kunnen genieten? Want uiteindelijk komt het hier op hetzelfde neer: die illegalen hebben ooit 'ingebroken' in Amerika! Een regelrechte aanslag gepleegd op de werkgelegenheid. En nu eisen ze Amerikaans staatsburgerschap? Kom nou...

Maar ja, in onze moderne, overhumane wereld, kan dat allemaal! Niemand reageert, en dus kunnen ze telkens weer een stapje verder gaan! Onbeschaamd! Ongeremd!

Vooral Mexicanen hunkeren naar Amerika en proberen alles om er binnen te geraken, en al zijn de grenzen wel goed afgeschermd, ze raken er toch door!

Waarom verdorie strijden en werken ze niet als andere welvarende volkeren voor betere omstandigheden in eigen land?

 Willy.

Als je jong bent sta je daar niet zo bij stil, maar de mens is toch wel een uiterst complex wezen!

Zo bijvoorbeeld is een goede man-vrouw relatie toch telkens weer een toevalstreffer die maar zelden voorkomt. Want als je jong bent denk je niet aan complexiteit: zij is een vrouw, ik ben een man, en dus zal het wel goed zijn zeker? Maar och arme... dat is het zelden, tenzij je écht wel de ware hebt getroffen.

Mijn ervaring heeft me geleerd dat de mens een zodanig complex wezen is dat de kans op een ware 'match' eigenlijk verwaarloosbaar is. Juist door de vele individuele verschillen doen zich, vooral in het begin, allerlei problemen voor die eigenlijk geen problemen zouden mogen zijn mits een beetje meer wederzijds begrip en een pak minder wantrouwen.

Bij het minste wat enige wrevel veroorzaakt wordt 'ingegrepen'! Dat gebeurt dan meestal door de partner te willen veranderen naar je eigen beeld en gelijkenis. Wat uiteraard net omgekeerd werkt. Beter is dan ook om de verschillen wat proberen te nivelleren, en proberen te begrijpen waarom een ander 'anders' is! En met dat anders zijn leren leven. Maar dat vraagt tijd. Heel veel tijd. En zoveel geduld heeft men meestal niet.

En dan wordt overgestapt naar plan B: blijf op je standpunt en verander de ander!

Lukt dat niet, dan komt plan C in actie: echtscheiding.

Mijn ervaring is toch dat je, om tot een goede relatie te komen, jaren nodig hebt. Iedereen heeft wel ergens zijn of haar onhebbelijkheidjes die ervoor zorgen dat wederzijds vertrouwen pas na jaren van ervaring met elkaar volledig kan zijn.

Ik heb voldoende zelfkennis om mijn eigen onhebbelijkheidjes te kennen! Dat is dan vooral dat ik heel erg zwijgzaam ben. En toch vind ik mezelf een open boek en vind het helemaal niet nodig iets te verbergen. Ik ben alleen geen 'onderhoudende babbelaar'. Voor een vrouw ligt dat soms moeilijk, en juist daarom ook zou ik het geen enkele vrouw nog willen aandoen om haar leven met mij te delen! Tegen de tijd dat ze doorheeft dat je écht wel alles kwijt kunt aan me, als het maar geen dom en zinloos gebabbel is, zouden we al best in een bejaardenhome kunnen zitten!

Vrouwen ervaren stilte nogal dikwijls als vijandigheid "als hij me niets zegt dan is hij kwaad op mij". Of "wat een saaie vent is dat. Ik verveel me steendood".

Enfin, in mijn huwelijken heb ik dat toch steeds ervaren. Tot... ze eindelijk gingen snappen dat woorden maar zeepbellen zijn, en daden veel belangrijker. Er zijn voor elkaar. Als emotionele problemen opduiken, die problemen met elkaar kunnen uitbabbelen op een volwassen manier. Veel liever dan oppervlakkige babbeltjes die eigenlijk niks loslaten over jezelf of hoe je de relatie ziet.

Problemen en emoties uitbabbelen kon ik, natuurlijk ook wel na enige tijd, het beste met mijn tweede vrouw. Na een zekere periode van wantrouwen kwam ze er ook  wel achter dat ze altijd op me kon rekenen, en nam dan ook maar vrede met mijn stilzwijgendheid.

Problemen uitbabbelen met mijn eerste vrouw echter, bleek altijd weer eenrichtingsverkeer! Problemen waren pas van de baan als ZIJ gelijk kreeg! Wat ik dan weer aanzag als een gebrek aan intelligentie van haar kant. Dat bewijst dan wel weer dat elke mens wel helemaal anders in elkaar steekt!

Tja, de complexiteit van de menselijke geest kan je soms wel lelijke parten spelen. En dat hoeft niet alleen in de liefde zo te zijn. Bij vriendschappen gaat het net eender. Zo heb ik een vriend, een héél goeie vriend, die als enige onhebbelijkheid heeft dat hij vindt dat alles wat hij doet, eet of koopt gewoon het beste, mooiste, duurste of goedkoopste is wat je kunt krijgen. En hij maakt zich onmiddellijk dik als je daar ook maar durft aan te tornen! Discussie over dergelijke onderwerpen zijn dan ook zoveel als uitgesloten. Als hij iets lekker vindt moet je zéker niet zeggen dat je iets anders nog beter vindt. Dat is gewoon taboe in zijn ogen. Een regelrechte aanval op zijn persoon. Staat hij er dan echt niet bij stil dat smaken kunnen verschillen? En dat je, door naar elkaars smaak te luisteren, soms veel kunt bijleren?

Nou ja, je ziet het: mensen verschillen enorm van elkaar. Reden temeer om niet te gaan muggenziften over dergelijke futiliteiten! Pas als het innerlijke fundamenteel van elkaar verschilt doe je er beter aan bepaalde personen te mijden.

Blijkbaar ook is de mens de enige soort op aarde die deze complexiteit van geest bezit! Bij dieren hoeft dat allemaal niet zo netjes te kloppen! Een mannetje en een vrouwtje, en meer moet dat niet zijn! Of gewoon twee mannetjes. Die kunnen ook lekker spelen zonder om de haverklap ruzie te hebben!

Willy.

Bloed vergieten! Elk normaal mens gruwt ervan. Waarom? Waarvoor? Ouderen bekijken het misprijzend. Jongeren kruipen op de stellingen om ertegen te protesteren. Allemaal staren ze zich blind op de 'gevolgen van iets', maar stellen zich niet de vraag "Gevolgen van wat?"

Want elk gevolg moet toch een oorzaak hebben? Zonder oorzaak kan er ook geen gevolg zijn. In 'duidelijke' gevallen gaat het om de machtswellust van enkelingen (zie wereldoorlogen 1 en 2). In minder duidelijke gevallen gaat het in beginsel om religies, maar dat lijken maar weinigen te beseffen. En áls ze het al beseffen, dan vinden ze dat ze een 'rechtvaardige' strijd strijden en begrijpen ze helemaal niet dat religies zeepbellen zijn! Pienter uitgedachte verhaaltjes om het gepeupel voor je kar te kunnen spannen.

Maar zelden krijgt de religie zélf de schuld! Altijd weer wordt de bal doorgespeeld naar de politiek. Zonder er bij stil te staan dat, waar een religie de scepter zwaait, elke politicus weer het beleid zal voeren dat die religie voorschrijft en dat funest is voor de samenleving! Waarom die politicus dat doet? Twee redenen. Soms uit persoonlijke maar misplaatste geloofsovertuiging. Maar meestal om dezelfde reden die onze politici gebruiken: klakkeloos de trend volgen!

Als ik het goed begrijp dan wordt momenteel in de Moslimwereld onnoemelijk veel bloed nutteloos vergoten om... ja... wààrom eigenlijk? Om betere leiders aan de macht te kunnen brengen? En wie of wat moeten die leiders dan wel zijn? Van weer hetzelfde soort natuurlijk, want ja, dat schrijft de religie nu eenmaal voor!

Zo kun je heel je leven blijven vechten en bloed vergieten! Vechten tegen gevolgen waarvan je de oorzaak ongemoeid laat! Stupide! Proberen de rook te blussen zonder aan de vuurhaard te raken! Wanneer zal daar iemand eens op het idee komen de OORZAAK aan te pakken?

Maar ach... zijn wij dan zoveel beter? Kiezen wij dan wel bewust voor de leiders die ons vaderland beschermen? Hm... Me dunkt van niet! Want al generaties lang verraden onze leiders ons vaderland en blijven we toch voor hetzelfde soort stemmen! Collectieve gekheid? Collectief geheugenverlies? Collectief ONbewustzijn?

Het blijft me toch maar heel eigenaardig overkomen hoe een welvaartstaat zo'n onbegrijpelijke bokkensprongen kan maken in bijvoorbeeld het migratiebeleid, zonder door de kiezer te worden afgestraft. Integendeel, de kiezer lijkt die wanmaatregelen nog te bejubelen!

En ondertussen betalen wij maar braafjes het gelag van die waanzin!

Neen. Ik begrijp het niet meer. Waarschijnlijk heb ik te lang geleefd om die collectieve zotheid nog te kunnen begrijpen!

Willy.

Ik heb, net als alle westerlingen, lang gedacht dat de wereld eindelijk af was van godsdienstoorlogen. Dat er door de eeuwen heen al genoeg bloed was gevloeid voor fictieve sprookjesverhalen. Dat de mensheid slimmer was geworden. Geleerd had van de fouten. Niet langer klakkeloos geloofde en zich niet langer in het vuur van een zinloze strijd liet gooien door profiteurs en valse profeten.

Maar als ik zie wat er momenteel in de Moslimwereld gebeurt moet ik mijn mening herzien! Blijkbaar is in de afgelopen eeuwen alleen maar de ene helft van de wereld geëvolueerd. De andere helft blijft, opgezweept door, alweer, religie, mekaar de kop inslaan! Dagelijks zien we bloederige taferelen op TV. Dagelijks wil men ons motiveren om een helpende hand toe te steken! Dagelijks verwelkomt Europa vluchtelingen uit die bloedbaden!

Eigenlijk zou de beschaafde wereld daar volledig afstand moeten van nemen. Als hun religie hoognodig bloed wil zien vloeien, en ze blijven daarin geloven, wel, dan doen ze maar! Hebben wij eigenlijk niks mee te maken! De enige hulp die we kunnen bieden bestaat uit het proberen hen ervan te overtuigen dat ze vechten voor een zinloze, verachterde religie. Ze moeten niet af van wéér andere leiders! Ze moeten af van hun religie! Maar dat mogen we nou net niet zeggen, want dan worden we gedoodverfd als racisten! En toch is dit de enige efficiente hulp die we kunnen verlenen! Ik ben helemaal geen racist en heb medelijden met die mensen! Maar dan moeten ze ook willen inzien wie de echte vijand is. En zolang ze dat noch willen noch kunnen zal de bloedkraan nooit kunnen worden dichtgedraaid! We kunnen ons alleen maar blauw betalen aan opvang, maar zolang religies het bij bepaalde volkeren helemaal voor het zeggen hebben, is het dweilen met de kraan open en doen we meer kwaad dan goed. Want zo lang wij helpen, zullen ze nooit tot het besef komen hoe zinloos hun strijd is!

Maar helaas ziet de westerse wereld dat zo niet! Integendeel, men doet er net alles aan om zoveel mogelijk elementen uit die verachterde wereld naar hier te importeren, zodat het er hier vroeg of laat ook bovenarms zou kunnen opzitten! Als die 'integratie' nou eens normaal had verlopen, met andere woorden, dat wij die mensen er van hadden kunnen (of mogen) overtuigen dat ze nooit een stap verder zouden komen met die religie, dan was er misschien nog hoop geweest. Maar neen! Onze leiders deden er juist alles aan om ONS te integreren en dat geloof bovendien nog zwaar te sponsoren!

Wanneer zal de hele mensheid begrijpen dat religies noch min noch meer zijn dan de aanzet tot zinloos geweld? Wanneer zullen de westerse leiders begrijpen dat ze er moeten mee ophouden religies te sponsoren? Of het nu eigen of vreemde religies zijn? Wanneer zullen ze doorkrijgen dat er nooit vrede op aarde zal zijn zolang ze religies voldoende macht geven om hun discipelen helemaal te hersenspoelen?

Ik geloof stellig dat de mens van nature uit een vreedzaam wezen is dat logisch kan denken en voor zichzelf een welvaartstaat kan opbouwen, waar ook ter wereld. Daar hebben we alle capaciteiten voor. Maar daar steken juist de religies een stokje voor! Van kindsbeen af wordt de mens geïndoctrineerd met grove leugens en halve waarheden. En kinderkopjes zijn toch zo kneedbaar! Happen toch zo gretig toe als hen een snoepje wordt beloofd. En of ze dat snoepje op aarde of in de hemel zullen krijgen doet er weinig aan toe.

Kinderen opvoeden zou op een heel andere manier kunnen! Géén loze beloftes! Géén dogma's die nooit iemand heeft kunnen bewijzen! Ze gewoon leren wat moet gedaan worden om op een gelukkige en vreedzame wijze te overleven: gepaste geboortebeperking bijvoorbeeld; er ook voor zorgen dat je nooit meer neemt dan je geeft; studeren voor wat je het beste ligt en je beroep uitoefenen deels met je hersenen en deels met je hart. Leren om anderen nooit aan te doen wat je zelf niet zou willen aangedaan worden!

Is dat nou écht zoveel gevraagd van de gemeenschap? Moeten daar nou écht allerlei onbestaande goden bij worden betrokken? Waarom? Om datgene wat niemand weet of ook maar kan weten tegen beter weten in als 'gekend' te kunnen presenteren? Is het dan zó moeilijk om op bepaalde vragen te moeten antwoorden: "Ik weet het niet!"? De vraag of er leven is na de dood bijvoorbeeld. Wel, dat weet niemand en kan niemand weten. Wel, bekén dat dan ook verdorie! Een vraag die blijft openstaan is nog altijd meer waard dan een vraag die is beantwoord met een leugen.

Want naar het antwoord op een open vraag kan elk individu blijven zoeken. Ook al leidt dat zoeken nooit tot een tastbaar en bewijsbaar resultaat, het helpt je tenminste om je eigen persoon te leren kennen! Het stimuleert ook tot zoeken en vorsen.

Maar als de vraag al beantwoord is, en dan nog wel door een leugen, dan voelt niemand nog de behoefte om te zoeken en slikt netjes de voorgekauwde leugentaal! Tot wàt die ook maar aanzet!

Maar belangrijker dan die openstaande vraag is het antwoord op een vraag die veel concreter is: we leven nu eenmaal met zijn allen op aarde en moeten er het beste van maken. Hoe doen we dat?

Wel, het antwoord ligt voor de hand: de aarde kan maar een bepaald aantal mensen voeden. Neemt dat aantal buitensporig toe, dan staan twee keuzes open:

1. Geboortebeperking;
2. Doodslag.

De keuze is dan, voor een normale mens, gauw gemaakt toch? Waarom prediken religies steeds weer voor die tweede mogelijkheid?

Oh... doen ze dat niet? Jawel hoor! Want prediken om zoveel mogelijk kindjes op de wereld te zetten staat gelijk aan zoveel mogelijk mensen te doden om plaats te maken voor die nieuwelingen!

Het Christelijke geloof is ook nog maar een halve eeuw geleden opgehouden met die onzinnige doctrine. Maar zien we daar resultaat van? Neen! Want op hetzelfde moment hebben we dan maar vreemden geïmporteerd om hier te komen rampetampen en ons kleine landje overvloedig van hun kroost te voorzien!

Ook vraag ik me soms af of overtuigde Moslims wel degelijk beseffen dat ze eigenlijk een parasitaire godsdienst belijden. Een godsdienst die op zichzelf geen leefbare wereld in stand kan houden en daarom steeds weer andere volkeren moet veroveren om dan op de kennis van die volkeren te gaan parasiteren. Want concrete kennis studeren en Moslim zijn gaan moeilijk samen! Islamkennis is véééééél belangrijker! Al kun je daar niet van eten! En om te kunnen eten moeten ze dan maar... ja, je raadt het al!

Dat die religie zichzelf niet in stand kan houden ligt voor de hand: ze leert haar kinderen in de eerste plaats een fictieve religie aan. Nét zo fictief als het Christelijke geloof trouwens! Maar daar waar de Christelijke opvoeding ook openstaat voor vooruitgang en kennis, doet de Islam dat niét! Alles wat de Islam betreft is belangrijk genoeg om alle energie in te steken. De rest is bijzaak, voor mochten er nog enkele kinderlijke hersencellen actief genoeg zijn om verder te willen denken.

Is het, onder dié omstandigheden, toeval dat Moslims zelden of nooit enige intelligente bijdrage leverden aan de moderne wereld zoals wij ze kennen? En dat ze, om bij te blijven in deze door denkwerk geschapen moderne wereld, wel verplicht zijn op andere volkeren te gaan parasiteren?

Is het toeval dat ze altijd weer moeten zien te overleven op de kap van anderen omdat hun eigen wereld geen toekomstperspectieven biedt?

En toch zijn ze fier op hun geloof!
En toch vinden onze leiders dat WIJ ons, in eigen land, moeten integreren in HUN wereld!

Begrijpe wie kan!

Willy.

Eventjes toch wil ik hier wat uitgebreid terugkomen op een terechte reactie op mijn vorig stukje: het is inderdaad snelheid en geld dat telt in de tegenwoordige restaurants. Maar of je echt een kunstenaar moet zijn om lekker eten op tafel te brengen durf ik te betwijfelen! Een lekker, eerlijk eetmaal bereiden is helemaal geen kunst! Niét als het om de tong gaat. Wél als het om het oog gaat. En daar spelen de eliterestaurants dan gretig op in: alles voor het oog. En met wat overblijft aan 'kunst' moet de tong het dan maar stellen! De zogenaamde 'kunst' is dan, ochgottekes... eventueel de dressering van je bord. De échte vakkennis gebeurt echter niet op je bord, maar in de pan! En daar juist loopt het fout. Net dààr speelt tijd een veel te grote rol.

Maar geld vragen voor iets dat 'op snelheid' is bereid, vind ik noch min noch meer dan boerenbedrog!

Maar anderzijds: bedriegen kun je niet alleen! Daarvoor moeten er minstens twee zijn: één die bedriegt, en één die zich laat bedriegen! Anders gaat de vlieger niet op.

En ik kom zo langzaam maar zeker tot de conclusie dat steeds meer mensen gewoon WILLEN bedrogen worden! Ze beweren smaak te hebben en zoeken dan maar een 'smaakvol restaurant' op. Of dit smaakvol restaurant ook 'smaakvol eten' bereidt is iets waar ze blijkbaar niet meer echt bij stilstaan!

Zonde van de paling. Zonde van de frietjes. Zonde van al die mensen die er bij gebrek aan smaak maar inlopen! Ik weet in elk geval waar ik, de volgende keer dat ik paling wil eten, zal heengaan! En hopelijk is het ook dààr nog niet te erg geïndustrialiseerd. Maar dat denk ik niet. Daarvoor bestaat het cliënteel daar teveel uit 'oude boerkens', en dié laten zich niet met een kluitje in het riet sturen!

Lieve kon de nagel niet beter op de kop slaan: snel bereiden, snel eten, snel betalen en plaats maken voor anderen. Het restaurant in kwestie heeft, naar ik schat, toch een driehonderdtal plaatsen. Ze doen vier 'services' per dag: 11.30uur, 13 uur, 18 uur en 20 uur. Reken maar even: viermaal 300 man, dat zijn er 1.200 per dag! Dat was vroeger ook zo. Maar toch wisten ze vroeger kwaliteit op je bord te brengen. Nu lijkt dat niet meer te lukken! Maar ja, de zaak is dan ook voor de tweede keer overgegaan van vader op zoon, en ik zou het moeten geloven:

- De eerste generatie bouwt het op.
- De tweede generatie profiteert ervan;
- De derde generatie maakt het kapot!

Droevige vaststelling, maar zo is het wel!

En het ergste van de hele zaak vind ik toch altijd weer die vervloekte diepvriesfrietjes! Totaal smakeloos, maar dat proeven de mensen niet eens meer! Zó heeft de industrie hen weten te wennen aan die rotzooi. Hoe het komt dat, als je zelf je frietjes na de eerste keer bakken invriest, ze nog gewoon even lekker zijn? Wel, ik legde mijn oor eens hier en daar te luisteren, en ik denk dat ik het nu wel weet: als je zélf frietjes invriest, in een zakje van een portie, dan haal je het uit de vriezer als een aaneengeklit kluwen. Dit kluwen moet dan wel een of twee uurtjes ontdooien alvorens ze de tweede keer te bakken.

Maar kijk even naar een zak diepvriesfriet? Plakt totaal niet! Kan zó in de frietpan! Wel, daar blijkt het hem juist in te zitten: naar ik vernam worden die frietjes bespoten met een stof (cellulose geloof ik) om ze niét aan elkaar te laten plakken! Leuk. Netjes... maar helaas... ook de smaak is weg!

Voilà! Mysterie opgelost. Tenminste, als mijn informatie correct is.

Willy.