Archief

Mijn bezoek zondag aan een nochtans gerenommeerd restaurant drukte me nog maar eens op de naakte feiten: om écht goed te eten kun je tegenwoordig nog maar één ding doen: thuis blijven! In welk restaurant je tegenwoordig ook maar komt, de eerste teleurstelling is al je portie diepvriesfriet! En het verbetert er niet op. Wel integendeel!

Nu ik alleen ben, heb ik ook een aantal porties frietjes in de vriezer zitten. Maar die zijn wél zelfgemaakt, omdat het niet de moeite loont één portie voor één persoon te maken. Ik maak er dus een heleboel en vries ze in porties in. En die zijn zo lekker als vers als ze de tweede keer gebakken worden. Welke rommel gooien die industriële diepvriesfirma's dan wel op de markt? Hoe is het mogelijk dat mensen dat niet smaken? Hoe komt het toch dat mijn eigen frietjes zo lekker zijn, zélfs uit de vriezer? Ik zou het niet weten. Kan enkel maar medelijden hebben met mensen die op restaurants zijn aangewezen voor hun maaltijden!

En dan de paling! Dikke, halfgebakken vettige paling... Neen hoor! Zo was het daar vroeger niet! Moderne tijden zeg je? Ik zou het moeten geloven, en ook begrijpen dat meer en meer mensen voor fastfood kiezen! Het mag dan al ongezond zijn, er zit tenminste smaak in.

Gebakken paling heeft een licht bruin korstje en valt van de graat. Wat  ik zondag at was bleek, halfgaar en plakte aan de graat.

Maar goed. Het zal wel aan mij liggen, want mijn gezelschap vond alles lekker. Laten we dus niet alles negatief bekijken en de positieve punten even opsommen: een smaakvol ingericht kader, een prachtig uitzicht op velden en weiden, een soort 'oma-sfeer' die je zou moeten doen watertanden. Kelners in hagelwit uniform. Bediening om U tegen te zeggen. Alles wordt netjes op je bord geschikt en regelmatig 'bijgewerkt' indien nodig. Een afgeladen volle zaak; een gezellige bedrijvigheid. Een cliënteel uit de toch wat betere standen. Iedereen zat met smaak te eten. En toen bekroop me toch eventjes de gedachte: "Zijn die mensen dan echt niet méér gewoon thuis? Gaat het hen om de bediening? Om het kader? Of... om de nep?"

Okay, ik weet het! Een gekregen paard kijk je niet in de bek, en ik ben Peter en zijn vrouw wel dankbaar voor het aangename gezelschap. Het is trouwens niet hun schuld dat de wereld op twintig jaar tijd zo 'vernept' is!

Willy.

... De baksteen is verdwenen uit mijn maag! Zomaar! Zonder verwittiging! Ik ben weer helemaal mezelf! Verkoudheid lijkt ook verleden tijd! Volop energie terug! En tot overmaat van... vreugd, is daar een stralend zonnetje! Weinig of geen wind. 'Slechts' 5°, maar dat volstaat ruimschoots in de zon!

Na een fikse wandeling met Chico ging ik even leuk vers eten maken, en voorwaar, ik heb gegeten als een paard! En dan nu een koffietje en een sigaretje... meer moet dat niet zijn! Wisten jullie trouwens dat mijn hele omgeving zegt dat ik de beste koffie van het land zet? En neen... niét met van die dure toestanden met Nescafé of ook maar gewone koffiepads. Neen! Met een gewoon espressoapparaat dan Delongi dat werkt met gewone gemalen koffie (Marcus Dessert van Aldi dan nog!). Maar vooral: met ontkalkt water! Zoniet gaan die machines niet zo lang mee!

Wie beter en schuimiger koffie kan zetten dan ik moet dan ook heel vroeg kunnen opstaan en van goeden huize zijn!

Ik kijk weer met volle moed tegen de toekomst aan! Weg alle zwartgallige gedachten, nu kan het alleen maar beter worden.

Gek toch hé, hoe menselijke hersenen soms kunnen tekeergaan? Je denkt alles onder controle te hebben, maar dan gebeurt een samenloop van toevallige omstandigheden, donker weer, verkoudheid, oplaaiend verdriet... en lap... daar ga je! Alle controle over je hersenen kwijt!

Enfin, hopelijk is die zwartgalligheid nu definitief voorbij!

Morgen dus paling... dan een wandelingetje in Brugge, en dan weer huiswaarts. Als de volgende dagen dan ook maar iet of wat warm aanvoelen staan er veel grote wandelingen met Chico op het programma. Want alleen thuis zitten genereert alleen maar een eenzaamheidsgevoel, en dat kan ik voor het ogenblik missen als de pest!

Willy.

Langzaam kruipt eindelijk de thermometer dagelijks wat omhoog. Tergend langzaam zelfs! Het is nu al weken dat, als ik rond zeven uur de pc aanzet, hij een buitentemperatuur van tussen de -5 en +2 toont. Vandaag is dat +3!!! Whaauw! Zou het dan toch nog lente worden dit jaar? Ik had de hoop al opgegeven!

Dan om acht uur buiten met Chico. Brrr! Anticlimax! Drie graden? Voelt aan als minder dan 0! Het is me ook al opgevallen dat het de laatste weken veel kouder 'lijkt' dan putje winter! Komt dat omdat de tijd er niet meer is voor zulke lage temperaturen? Of omdat we het gewoon beu worden? Snakken naar de zon? Wanneer houdt die ellende eindelijk eens op? Ik word er gewoon depressief van! De weersomstandigheden zijn echt niet van aard om een toenemend gevoel van eenzaamheid te onderdrukken! En de verkoudheid die ik, hoe kan het ook anders, heb opgelopen blijft ook maar sluimerend hangen en maakt me meer en meer futloos.

Eenzaam? Ik? Kan ik dat wel zijn? Blijkbaar wél, maar zou je ook niet? Eerst de suspens en het verdriet voor en na het overlijden van mijn echtgenote. Dan die aanhoudende winter! Dan, na vier jaar zonder enige ziekte, een stomme maar hardnekkige verkoudheid die niet wijken wil en al mijn energie aanvreet. 'Griep', zouden de meeste mensen zeggen. Maar wat mensen griep noemen is in 90% van de gevallen gewoon een verkoudheid. En hoewel het 'gewoon' is... zoiets kan je echt wel naar beneden halen!

Ergens heb ik wél het gevoel dat ik moet schrijven. Dingen van me afschrijven. Schrijven helpt me ook vergeten. Maar helaas, meer dan een pathetische klaagzang krijg ik er echt niet uit! Energie- inspiratie- en futloos. Ben vandaag dan maar een kuur 'Revitalose' begonnen. Meestal hielp dit wel in het verleden. Ben benieuwd!

En zondag is er dan... paling! Lekkere, gebakken paling in de Siphon te Damme! Hoogstwaarschijnlijk wel de beste van België. Ja, Peter is zijn belofte nagekomen en trakteert met de paling die we normaal voor mijn verjaardag zouden hebben gegeten, maar toen nam alles een dramatische wending.

De weersvoorspelling voor zondag is toch relatief positief, tenminste voor wat we maar gewoon zijn. Hopelijk gaat het daarna beter met me. En hopelijk heb ik zondag voldoende eetlust, want momenteel heb ik dat totaal niet en moet mezelf dwingen te eten!

Maar gelukkig, ondanks alle narigheid geniet ik toch elke nacht van een verkwikkende slaap. Als ik ook dàt zou moeten missen dan zou ik het ook niet meer weten!

Zo, lieve mensen, ik vrees dat ik velen onder jullie nog maar eens heb teleurgesteld met deze klaagzang. Hopelijk komen mijn muzen spoedig terug en kan ik weer over ernstiger zaken schrijven!

Maar... is het me ondertussen misschien ook toegestaan nog eventjes verdriet te hebben?

Willy.

Een grote, vertrouwen wekkende naam: teamwerk! Zoiets moet toch altijd goed aflopen, vindt men, en zoiets loopt ook meestal goed af. Als... het gehele team op één spoor zit! En als dit spoor alleen maar bestaat uit het algemeen belang. Dan pas kunnen vruchtbare oplossingen worden gevonden. Maar als vijf mensen aan de kar duwen, en vijf anderen trekken eraan, en nog vijf anderen drukken hem opzij, kunnen weinig positieve resultaten worden verwacht. En dat is nou net wat er gebeurt in een moderne democratie met het partijenstelsel.

Dat maakt dat zélfs intelligente mensen in een regering niet voor het algemeen belang kunnen kiezen, want ze moeten hún groep kiezers vertegenwoordigen. Op het eerste gezicht heel verschillende groepen met heel verschillende belangen, maar wie verder denkt moet toch tot de conclusie komen dat het belang van elke individuele groep toch nauw samenhangt met het belang van het land? Want als het land kapseist kapseizen alle groepen gewoon mee!

Vandaar dat regeringen, volgens de huidige structuur, maar weinig vooruitgang kunnen boeken! En nu hun nieuwste stokpaardje toch 'structurele maatregelen' lijkt te zijn, zouden ze er veel beter aan doen om meteen de hele partij- en verkiezingsstructuur onderuit te halen en te vervangen door een écht team. Een team dat aan één kar trekt. Een team met slechts één doel voor ogen: het algemeen belang. Het belang van het land.

Een team ook dat er niet op uit is om zijn persoonlijke 'partijleden' te plezieren om herverkozen te worden, maar een team dat het algemeen nut van te nemen maatregelen inziet. Worden daardoor bepaalde heilige huisjes benadeeld, wel het zij zo. Liever een heilig huisje kapot dan een heel land naar de vaantjes door een team dat heel verschillende kanten uit wil, met als gevolg dat het geen enkele kant op raakt!

Het wordt dus wel hoog tijd dat échte intellectuelen zich eens over dat dilemma buigen en er een zinvolle oplossing aan geven!

Waarom zou dat niet kunnen? Een dergelijke structuur werkt wel in een fabriek! De baas kiest zijn kaderpersoneel, en het kaderpersoneel maakt de regels en zorgt voor een economisch beleid. Wie dat niet kan vliegt er gewoon uit!

Hoe zou een fabriek er economisch aan toe zijn als al het personeel, van de laagste loopjongen tot de hoogste bediende, zélf zijn bazen zou mogen kiezen? Zou niet lang draaien hé? Want ze zouden natuurlijk allemaal voor zachtgekookte eitjes kiezen! Wel, daardoor kan ook een regering nooit honderd procent goed blijven draaien! Maar gelukkig voor hén, na vier jaar kunnen ze hun geklungel doorschuiven naar weer nieuwe zachtgekookte eitjes volgens de smaak van de kiezer!

Tja... dat is de wereld waarin we leven! Niet te verwonderen dat het zo slecht gaat!

Willy.

Als de inspiratie eventjes stokt, dan volstaat het soms om even op een ander blog te kijken, en woeps! Daar komt weeral een hele hoop inspiratie op je af! Dit keer was het niet anders!

De jaren 1945- 1953. Gemeenteschool Knokke.

- Een school die helemaal niet was verontreinigd door tegennatuurlijke elementen zoals broeders, pastoors of nonnen!
- Een school waar normale volwassenen les gaven aan normale kinderen.
- Een school waar de meester geen rok of kleed droeg, maar een broek!
- Een school waar de meester een voorbeeld kon zijn voor de leerlingen, en niets tegennatuurlijks over zich had!

Maar toch ook een school die door de hogere stand met een ietwat terughoudende blik werd bekeken. De tijd was immers anders. Veel vromer! En vooral de betere klasse vond hun kinderen te goed om naar een dergelijke school te gaan. Dat leek eerder goddeloos! Voor die mensen waren school en kerk één! Hoé abnormaal het ook maar was. Kinderen die niet werden onderwezen door tegennatuurlijke wezens konden toch nooit echt volwassen worden? Tja... zo dacht men er toen wel over! Wat mag ik me gelukkig prijzen nooit naar een dergelijke onwereldse school te zijn gestuurd. Euh... uitgezonderd die éne keer, toen ik er zelf voor koos naar een katholieke vakschool te gaan! Niet vermoedend in welke onwerkelijke wereld ik zou terechtkomen! Dé vergissing van mijn leven! Het leek me toen alsof ik in de hel was terechtgekomen!

Ouderavonden waren destijds ook al onbestaande. De school was de school en thuis was thuis. Twee duidelijk gescheiden werelden. Leraren waren je baas op school, je ouders waren baas thuis. Leraren en ouders hadden eigenlijk zoveel als geen contact. Tenzij het over buitenbeentjes ging waar echt niets mee aan te vangen was. Of samenspraak tussen leraar en ouder daar enige verandering in kan brengen betwijfel ik echter nog altijd! Zelfs voor doorsnee kinderen zie ik echt niet in of die samenspraak enige verandering in het leerproces zou kunnen teweegbrengen!

In 'mijn' gemeenteschool was het enige contact tussen leraar en ouder de puntenkaart, en de daarop eventueel aanwezige opmerkingen. En van die opmerkingen hing het af of je thuis een complimentje kreeg of een lap om je oren. Verdere blabla was daar niet aan verbonden en ik geloof ook niet of verdere blabla een beter resultaat zou hebben opgeleverd dan die lap om je oren!

Het was, naar hedendaagse normen, ook een lelijke school! Had meer weg van een gevangenis met die hoge muren om de speelplaats en de hoge, groen geverfde stalen poort. Maar toch ook een oergezellige school waar je je thuis voelde. Het wás immers ook voor een groot deel van de dag onze thuis.

En de leraar waar we telkens voor een volledig jaar mee opgescheept zaten? Was als een vader! Maar dan veel slimmer natuurlijk. Maar ook erg streng voor wie niet luisteren wilde. Het motto was: 'wie niet horen wil moet voelen!' En dus zat er weinig anders op dan te horen, om niet te moeten voelen! Ja! Zo simpel was het. En toch begrepen veel sufferds dat niet!

Want als je zelf gewoon meegaand was en je best deed had je niets te vrezen en leerde je veel meer dan de saaie stof die je moest kennen. Tussen de bedrijven door vertelde de leraar namelijk wel eens een en ander uit zijn persoonlijke ervaringswereld. De een was geïnteresseerd in techniek en vertelde dan over hoe snel de laatste nieuwe vliegtuigen wel waren; de ander was dan weer geïnteresseerd in reizen en vertelde over de vreemde landen waarover hij had gelezen. Ja! Gelezen! Want echt reizen zoals we tegenwoordig kennen zat er toen nog niet in. Hoogstens een bus- of treinreisje naar een niet al te veraf gelegen bestemming!

Maar wat ze niet zelf hadden gezien of meegemaakt, dat hadden ze wél gelezen, en voor ons was dat net hetzelfde.

En dan was er natuurlijk ook de oorlog die net voorbij was, en waar ze honderduit konden over vertellen!

Toen de eerste communie er aankwam moesten we dan regelmatig naar de 'lering', zoals dat toen heette. Om ons voor te bereiden op die grote gebeurtenis. Niet dat we niets over godsdienst wisten, want onze leraar gaf ook godsdienstles. Maar die communie bleek toch een heel andere gebeurtenis te zijn naar men ons wijsmaakte, en alleen meneer pastoor kon je daarop voorbereiden.

Die lering werd dan in de kerk gegeven door de pastoor. Ik herinner me nog die vreemde, onwerelds zwartgerokte vent, die ons een beetje laatdunkend bekeek als 'leerlingen van de gemeenteschool' en ons honderduit vertelde over hemel, hel, duivels en engelen... en ik vroeg me af of die vent nu écht geloofde in wat hij vertelde! En trouwens, waarom dat zwart kleed in plaats van een broek zoals een gewone vent? Neen... bij mij miste hij toch elke overtuigingskracht. Een man, verkleed als vrouw? Belachelijk gewoon! En stiekem ging ik me afvragen of hij ook een 'pietje' had! Neen zeker?

Maar ik stak dat gebrek aan geloof en overtuiging op het feit dat ik mijn communie nog niet had gedaan. Want hij wist ons wél te vertellen dat op de dag van onze communie onze wereld helemaal zou veranderen. Dat we dan kinderen van god zouden worden. En ik wachtte in spanning af. Moest heerlijk zijn! Een kind worden van god! Ja maar, en mijn ouders dan? Nou, dat zagen we dan wel weer!

De dag kwam... heilige hostie op de tong... Christus ging door mijn slokdarm, en nu zou het gebeuren zie! Nu zou ik een ander mens moeten worden. Ik verwachtte bazuingeschal van Engelen en zo in mijn maag, maar er gebeurde juist niks, en ik voelde me helemaal geen andere mens! Die vent had ons gewoon wat zitten voorliegen!

En hevig teleurgesteld ging ik naar huis, waar tantes en nonkels al klaarstonden om me te feliciteren! En natuurlijk ook om te genieten van het heerlijke etentje dat moeder had bereid en de lekkere taart. De rest van de dag ging ik maar wat buiten spelen met de vriendjes. Eerst natuurlijk de 'schone kleren' uit!

Vijf jaar later was het weer zover! Plechtige communie. Dit keer verwachtte ik niet veel meer van weeral die 'grote verandering', en inderdaad, alweer veranderde er helemaal niks. Toen hield ik religies maar helemaal voor bekeken. Bleef lekker gewoon wie ik was en ging zelf op zoek naar wat er zoal binnen in me broedde.

Het enige dat ik aan de godsdienstlessen heb overgehouden is de humanitaire cultuur die er achter steekt, die weliswaar mijn leven en denken vorm heeft gegeven, maar die helaas door veel van de predikers helemaal niet wordt nageleefd.

Willy.

Het ziet er zowat naar uit dat ik voorlopig een beetje uitgeschreven ben! Tja, waar zou je ook moeten over schrijven met die rotlente? Met dat rotpaasweekend? Niks geen wandelingen. Niks geen terrasjes. Alleen maar bibberen van de kou tijdens de korte sanitaire wandelingen met Chico. En verder het huisje in en niet meer buiten! Me bovendien een fikse verkoudheid op de hals gehaald waardoor ook mijn biertjes niet meer smaakten. Gelukkig lijkt die van korte duur te zijn geweest: gisteren plots 39° koorts, de gehele nacht liggen zweten, maar nu lijkt het voorbij (hout vasthouden). Er blijft alleen een grenzeloze moeheid over. Zelfs schrijven is me teveel!

Het nieuws is ook al niet spectaculair te noemen. België lijkt de crisis alweer aan te kunnen als we de Wetstraat mogen geloven. Het toverwoord (of stopwoord?) was dit keer: 'structurele maatregelen', wat daar dan ook maar mee bedoeld wordt. Is weer eens iets anders dan de grijsgedraaide plaat over 'hervormingen'.

Het zou vooral gaan om minder ambtenaren geloof ik. Geen naakte ontslagen maar afvloeiingen die niet meer vervangen zullen worden. Levert dat besparingen op? Mij lijkt het toe dat het eerder een nog maar eens verminderde tewerkstelling schept! Nog maar eens een pak jongeren die het perfect zouden kunnen waarmaken in staats- of stadsdiensten, maar die nu noodgedwongen naar de dop worden geloodst. Daar worden ze dan betaald om niets te doen, waar ze in overheidsdienst voor een ietsje hoger loon tenminste nog nuttig werk zouden kunnen verrichten.

Maar ja, wie zijn wij om dat te kunnen begrijpen hé? De Wetstraat weet het véél beter! Vooral als het op kortetermijndenken aankomt.

Nu, de heren hebben hun oefening gemaakt, zijn tevreden, en kunnen met vakantie! De tijdbom is nog maar eens een beetje achteruitgesteld. Verdacht toch, dat dergelijke 'tovermiddelen' altijd nét voor de vakantie worden gevonden? Hoé erg het ook gesteld is, en hoé onmogelijk de opdracht ook lijkt voor het soort hersenen dat de Wetstraat bevolkt, als de vakantie lonkt dan is daar altijd weer de oplossing!

Willy.

Wat Alcohol met liefde te maken heeft? Niets eigenlijk, maar er is wél een grote gelijkenis!

Alcohol kan op twee manieren worden ervaren:
1. Je kunt drinken voor de roes.
2. Of je drinkt het voor de smaak.
Maar eigenlijk is het de combinatie van beide die mensen aantrekt. Want roes zonder smaak betekent eigenlijk niet veel. Smaak zonder (lichte) roes al evenmin! Aan een frisdrankje zul je immers niet zo gauw verslaafd raken!

Van de liefde genieten heeft ook twee dergelijke kanten:
1. Je doet het voor de roes (het ervaren van een geïnteresseerd vrouwelijk wezen).
2. Of je doet het voor de smaak (seksuele appetijt).
En ook hier is het de combinatie van beide gevoelens die je in elkaars armen drijft. Of tenminste: in elkaars armen zou moeten drijven, maar dat is helaas niet altijd zo.

Eeuwig discussiepunt tussen man en vrouw, bijna altijd uitgaande van de vrouw: "Je wilt me zuiver en alleen voor de seks!". En dan moet de man alle registers opentrekken om haar aan het verstand te brengen dat het niet zo is! Eigenlijk een moeilijk te beantwoorden, want niet erg logische vraag! Want de man zelf is lang niet zeker of nou het verlangen naar seks of naar liefde de grootste rol speelt bij hem! Voor de vrouw blijkt dat een uitgemaakte zaak, want ze scheidt duidelijk de beide gevoelens van elkaar! Bij de man ligt dat helemaal niet zo duidelijk en zijn beide gevoelens eigenlijk één!

Voor een man dus een heel erg verwarrende vraag. En een vraag waar elke man één of meermaals mee te kampen krijgt in zijn leven! Hoe een ander overtuigen als je zelf niet overtuigd bent? Hoe iemand die beide gevoelens duidelijk splitst, aan het verstand brengen dat er eigenlijk niets te splitsen valt?

Wel, eigenlijk is het heel simpel: als je normale seksuele gevoelens hebt, dan zal bij een normaal denkende man seks zonder liefde toch maar wrang aanvoelen! Je natuur zegt dat je niet goed bezig bent! Dat het éénvoelen ontbreekt! Wie zoiets één keer heeft ervaren weet waarover ik spreek.

Je smaakt iets, en die smaak is perfect en alles lijkt heel normaal te verlopen. Maar de roes ontbreekt! De roes, die eigenlijk uit een soort eenwordingsproces ontspruit. En, tenzij je gevoelens bij het dierlijke af zijn, zul je niet verslaafd worden aan die persoon en zul je het geen tweede keer proberen! Het voelt gewoon... koel en afstandelijk aan! Dierlijk eigenlijk. En dat hoort niet!

Zijn echter beide gevoelens in evenwicht: seksuele appetijt én liefdevolle roes, dan zul je telkens weer willen terugkomen bij die persoon. Enfin, zo heb ik het toch weten te analyseren na herhaaldelijk in mijn leven bovenvermelde vraag voorgeschoteld te hebben gekregen! Want als man sta je daar niet zo bij stil. Liefde is liefde. Punt uit. Zo zou het ook horen, maar de vrouwtjes steken nu eenmaal anders in elkaar en willen persé beide gevoelens splitsen.

Nu is het wel heel goed mogelijk dat voor een vrouw de roes belangrijker is dan de seks. Vandaar dan ook die telkens terugkerende vraag. Die vervelende, zo moeilijk te beantwoorden vraag voor de man! Een hoer stelt die vraag niet! Maar bij een hoer vindt een normale man dan ook helemaal niet wat hij dacht te vinden, al denkt hij soms van wel.

Betekent dit alles dan: "Hé, dat is makkelijk! Als het goed aanvoelt kan ik dus mijn gang gaan?" Natuurlijk kun je dat niet! Want naast seksuele, zijn er ook nog ethische waarden! Je pleegt immers verraad aan de levensgezel(lin) die je koos! Naast natuurlijke gevoelens zijn er ook nog de regels van het fatsoen. En het kan best dat het bij honderden partners gewoon 'goed' aanvoelt. Maar helaas... wie zich daar laat aan vangen overtreedt de regels van het fatsoen en geeft blijk van een groot gemis aan zelfbeheersing en verantwoordelijkheidszin.

Verantwoordelijkheidszin? Jawel! Want zélfs als het bij jou enkel om de seks ging, weet je nooit welke gevoelens je bij de toevallige partner teweegbrengt!

Maar verstokte 'hoerenlopers' hebben daar geen boodschap aan. Zo ver reiken noch hun gevoelens, noch hun hersenen. Die volgen gewoon hun dierlijke instincten.

Willy.

Tja... het moest er ooit van komen! Het is wel alweer enkele maanden geleden dat ik op TV zag dat 60 plussers er goed aan doen om nog maar hoogstens één alcoholisch drankje per dag te gaan gebruiken!

Hallo zeg? Wat nog meer? Mogen 60 plussers nog wel leven? Persoonlijk ben ik nu wel geen grote drinker, maar ééntje per dag? Dat is er toch wel over! En stelt zich al onmiddellijk de vraag: "Wat moeten we nu doen? Luisteren naar de nieuwe verlichte geesten die alles beter weten maar alle ervaring missen, of ons eigen instinct volgen"?

Wel, mijn instinct zegt dat een viertal alcoholische drankjes per dag, soms meer, soms minder naar gelang de omstandigheden, me goed doen! Moet ik dat dan maar laten omdat lieden die net hun laatste natte, stinkende pamper achter zich hebben gelaten, vinden dat dit niet mag? In geen honderd jaar!

Laat ze dan maar nog eens goed aan die laatste luier snuffelen en zichzelf de vraag stellen of ze nu echt wel volwassen genoeg zijn om dergelijke uitspraken te doen! Of ze nu echt al weten hoe een zestig plusser zich voelt! Hoe zoúden ze dat kunnen weten? Stommelingen die ze zijn! Wat je niet weet en nooit ervaarde moet je ook niet als evangelie voor anderen gaan verkondigen!

IK...  ben ooit twintig geweest, en weet hoe dit aanvoelt.

Zijn ZIJ ooit tweeënzeventig geweest? Neen toch? Wel, dat ze dan hun stomme bek houden tot ze zelf die leeftijd hebben bereikt! Dan zullen ze eindelijk weten dat dit echt niet zo heel veel anders aanvoelt! En trouwens, als alcohol werkelijk slecht is voor zestig plussers, dan is het dat ook voor twintigers, of zelfs nog erger! Laat ze dus maar beginnen met voor eigen deur te vegen!

Niet meer drinken, niet meer roken, seks op een laag pitje zetten als dat er uit zichzelf niet op gekomen is... tja... wat blijft dan nog over voor een zestig plusser? Staan die kerels daar wel eens bij stil? Makkelijk hoor, als je alle beperkingen op een oudere generatie afschuift terwijl je zelf comfortabel van alle geneugten blijft genieten!

Het enige wat we eigenlijk nog zouden mogen doen is veel bewegen. Wandelen, fietsen, sporten, enz.

Wel, ik heb meer ouderen weten doodvallen op de fiets, dan aan de toog. Laat ze dàt maar even goed in de kop prenten alvorens eenzijdige conclusies te gaan trekken!

Welke betweterige generatie hebben wij toch op de wereld gezet? Is dàt het gevolg van overbepampering? Foei aan alle ouders die zich daaraan hebben schuldig gemaakt!

Willy.

Sedert het bloggen op mijn lijstje van favoriete hobby's staat, zie ik er elke dag meer voordelen in!

In de eerste plaats doet het goed om wat je bezighoudt van je af te schrijven in plaats van het in die grote vergeetput van je bewustzijn te laten verdrinken.

In de tweede plaats kun je, als zich bepaalde ingrijpende gebeurtenissen voordoen in je leven, dagelijks eerlijk schrijven wat je tegenkomt en hoe je je daarbij voelt. Moeilijk is dat niet, want zelfs als je over koetjes en kalfjes schrijft, borrelen tussen de regels door toch je echte gevoelens naar boven! Dat kun je niet vermijden.

En zo worden dergelijke stukjes eigenlijk momentopnames die je later nog eens kan bekijken, net als, en zelfs méér dan een foto. Want een foto zegt niets over je gemoedstoestand. Een schrijfseltje wél! Ik schrijf namelijk vanuit mijn bewustzijn, en dat laat geen leugentaal toe!

Zo zal het bevoorbeeld ooit heel interessant zijn als ik alle stukjes over het overlijden van mijn vrouw zal kunnen herlezen. Het zal me precies aantonen hoe ik me bij dit alles voelde. Maar voorlopig wil en kan ik dat niet. Het ligt allemaal nog te gevoelig, en ik wil niet worden teruggeworpen in die zware, zwarte periode! Alles moet eerst helemaal verwerkt zijn, en dergelijke herinneringen ophalen kan voorlopig alleen maar negatief werken! Dus nog niet!

En toch zijn er mensen die nou net juist dàt zouden gaan doen. Om de herinnering levend te houden. Om het verdriet weer te laten oplaaien. Om de rouwperiode eindeloos te rekken! Is dat gezond? Ik geloof het niet! In een rouwperiode moet je juist goed voor jezelf zorgen en alles wat die periode ook maar zou kunnen verlengen elimineren! Dàt... is de spirit. Dàt is wat het leven van je vraagt. Want ja, het leven vraagt soms wel zware offers. Maar het vraagt niét dat je ze moedwillig nog zwaarder zou maken dan ze al zijn!

Dat was trouwens ook wat mijn vrouw deed na de dood van haar dochter en wat haar uiteindelijk fataal is geworden! Bepaalde gedeelten in huis leken wel ware rouwkapellen! Er was geen praten aan! En zo ging ze ook lichamelijk steeds verder en sneller achteruit!

Het eerste wat ik deed was dan ook al die 'rouwkapellen' verwijderen, zoveel mogelijk zwarte ornamenten weg uit mijn huis, en er een beetje kleur in aanbrengen. Maakt direct dat je je beter gaat voelen.

En dus, beste lezers, als een van jullie ooit in dezelfde situatie komt (en wie doet dat niét?): er is licht aan het einde van de tunnel. Hoe lang je die tunnel maakt ligt helemaal aan jezelf! Als je je in zelfmedelijden gaat wentelen en herinneringen blijft opwekken komt er wel nooit een eind aan! Wordt de tunnel een vicieuze cirkel waar je nooit meer uitkomt!

Sterven maakt nu eenmaal deel uit van leven! En dat moet je onder ogen durven zien en er je zoveel als mogelijk tegen wapenen! Want àls het gebeurt, en je hebt het nooit nodig geacht je voor te bereiden, dan is het telaat!

Hoé je voorbereiden? Door de dood te leren aanvaarden als onderdeel van het leven. Zo is het toch? Pure logica! In elk partnerschap komt ooit de dood om het hoekje kijken. En dat loopt het beste af als diegene met het laagste zelfredzaamheidgehalte het eerst gaat. Andersom wordt het een regelrechte ramp voor de overblijvende! Ik kan dan ook alleen maar gelukkig zijn dat ik de overblijvende ben, én nog voldoende bij mijn positieven om alle zaken netjes te regelen.

Willy.

Weeral zo'n heel erg relatief begrip!
Weeral iets dat we afwegen aan de openbare opinie.
Als de openbare opinie zegt dat je je eenzaam moet voelen als je alleen bent, dan doé je dat maar.

Maar ik heb lak aan de openbare opinie! Nu bén ik alleen, maar voel me bijlange na niet eenzaam! Akkoord... ik krijg wel af en toe een bezoekje en meestal doet dat wel goed. Maar of ik me tussen die bezoekjes door eenzaam voel? Neen hoor!

Natuurlijk weegt het overlijden van mijn echtgenote nog heel erg door!
Natuurlijk vergeet ik haar niet!
Natuurlijk zie ik nog haar hand in veel dingen die ik nu zelf moet doen.
Natuurlijk speelt ook die stomme vrieslente mee! Ik ga enkel buiten als ik dat wel moét doen voor Chico. Veel liever zou ik lange wandelingen en terrasjes doen! Maar brrr... veel te koud daarvoor! Dan maar noodgedwongen binnen blijven. Want mijn aangeboren geluksgevoel blijft toch altijd weer primeren, en ja... ik blijf toch maar gelukkig zijn!

Waarom zou ik dat trouwens niet zijn? Ik heb me in de loop van mijn leven alles aangeleerd dat ik zou moeten kunnen om als zelfstandig individu mezelf te kunnen verhelpen. En dat werpt nu zijn vruchten af. Lekker koken vormt geen enkel probleem. Bovendien heel handig als je het zelf doet, want dan maak je precies datgene waar je zin in hebt. De wasmachine heb ik ondertussen ook al zowat onder de knie. Mijn leefomgeving netjes houden vind ik een must, en spendeer daar dagelijks de nodige (luttele) tijd aan. En toch heb ik bovenop dit alles nog een zee van tijd over!

Die 'vrije' tijd dan maar gebruiken om me eenzaam te gaan voelen? Me gaan wentelen in verdriet? In een slachtofferrol gaan kruipen omdat de openbare opinie dat nu eenmaal zo wilt na het afsterven van een dierbare? Ligt niet in mijn aard. Die tijd gebruik ik dan liever voor mijn blog, of zomaar om te zitten nadenken over duizend en een zaken.

Er valt een brief in de bus van een of andere officiële instantie, bank of notaris?
Eerste reactie: "Wat moeten ze nú weer van mij?".
Tweede reactie: grondig lezen en uitvissen wat de bedoeling is.
Derde reactie: onmiddellijk reageren. Niet laten liggen en een sluimerende ongerustheid of onbehaaglijkheid laten aangroeien!
Vierde reactie: "Voilà! Afgewerkt! Opgeruimd staat netjes! Alles wat tot op heden kon gedaan worden is gedaan. De bal ligt niet meer in mijn kamp."

Dit laatste is heel erg belangrijk om je goed in je vel te voelen: laat NOOIT een bal langer dan strikt noodzakelijk in jouw kamp liggen! Onmiddellijk afwerken is de boodschap. Dan ben je weer gerust en hoef je geen honderd dingen te onthouden die je nog moet doen!.

En zo gaan mijn dagen voorbij. Zéker op alles wat het overlijden van mijn vrouw betreft onmiddellijk reageren en anticiperen. Want pas dàn ben je weer gerust en is er weer eens geen vuiltje meer aan de lucht. Want inderdaad, ik moet wél op mijn tellen passen! Onder de erfgenamen (kinderen) van mijn vrouw zit er namelijk eentje met een enorme schuldenberg! En moet ik dus goed opletten geen steek te laten vallen, want schuldeisers kunnen soms heel leep uit de hoek komen! En ergens is dat maar goed ook want dat houdt me bezig en allert!

Want als er één zaak totaal unfair is in onze wetgeving, dan is het wel het feit dat je je kinderen niet kunt onterven! Al haalden ze het bloed onder je nagels vandaan tijdens je leven... al zijn het regelrechte duivelskinderen, al betekenen ze de nagel van je doodkist, onterven kun je ze niet, wàt je ook maar doet. Hoogst oneerlijk vind ik. In het geval van mijn vrouw dan toch wel.

Maar tot op heden sta ik safe, schop elke bal die me toegespeeld wordt terug naar het andere veld, en zit, voorlopig althans, op rozen! Alhoewel... alleen. En ook eenzaam?

Eenzaamheid? Wat is dat? De reactie van een wezen dat niet zelfstandig kan leven? Arm wezen! Had het maar beter uit zijn doppen gekeken en geleerd wat moést geleerd worden om te overleven!

Of ik dan geen verdriet ken? Wel, ook dàt is een heel relatief begrip. In veel gevallen is verdriet eigenlijk zelfmedelijden! Je staat er alleen voor... je kunt het niet aan... je mist iemand in je leven... en ja, die negatieve gevoelens worden dan maar geconverteerd naar 'verdriet'!

Maar is dat wel echt gemeend verdriet? Echt verdriet is, naar mijn normen, vooral medelijden met de afgestorvene. En dat zou ik écht hebben als mijn overleden echtgenote nog een mooi leven vóór zich had gehad! Maar dat had ze niet! Als ze in leven was gebleven wachtte haar enkel nog pijn, verdriet (om haar gestorven dochter) en ellende. Bijgevolg, wààr ze ook is heengegaan, ze kan het alleen maar beter hebben dan op aarde! Waarom zou ik daar dan geen vrede mee hebben?

En zelfmedelijden? Zelfbeklag? Dat staat niet in mijn woordenboek!

Maar goed... donderdag... marktdag... en dus daarheen met Chico! Hopelijk is het niet àl te koud!

Willy.