Archief

Misschien komt het wel door onze jeugd. Misschien wil iedereen wel de wereld behouden zoals hij haar in zijn jeugd heeft gekend en beleefd. Maar misschien ook is dit geen erg realistische wens! Onze generatie wil misschien nét een beetje meer chaos zien in plaats van al die strakke mondaine bouwsels!

Feit is dat ik me persoonlijk niet echt thuis voel in een te kunstmatige omgeving. Maar helaas wordt alles steeds meer kunstmatig! De Zeedijk is daar een treffend voorbeeld van. Ooit bestond de ‘zeewering’ alleen maar uit een duinengordel! Door de natuur geschapen zonder enige tussenkomst van de mens.

Toen ging de mens zichzelf, terecht, beschermen door het aanleggen van een stenen dijk om aan het wispelturige water een ernstig signaal te geven: “Tot hier en niet verder”. Dat was trouwens de enige bestaansreden van een Zeedijk. Tot… de eerste rijke toeristen er op afkwamen. De zee was weer eens iets heel anders dan de bedompte lucht in hun steden. Ze zagen dat het goed was en eisten meer. En er werd aan hun wil voldaan: de ‘zeewering’ werd voorzien van een wandelweg. De Zeedijk was niet langer een bittere noodzaak tegen overstromingen, maar werd gepromoveerd (of gedegradeerd) tot een toeristisch uitgebaat trekpleister! De functionaliteit werd dan ook vooral aan de toeristen aangepast, die niet zelden de oorspronkelijke en nog altijd nodige functie helemaal over het hoofd zien!

Zodra de auto werd uitgevonden moest daar ook nog een rijbaan bijkomen. En een fietspad. En op sommige plaatsen zelfs een tramlijn! Tot groter jolijt van de toeristen. Maar vermits een kinderhand eigenlijk nooit volledig gevuld is moest het nog veel verder gaan: drankgelegenheden, wafelhuizen, ijsjeszaken, speelgoedzaken, en uiteindelijk ook modewinkels en alles wat de moderner wordende mens ook maar kon bedenken. Met andere woorden: de Zeedijk moest een pretpark worden! Een regelrechte vliegenvanger om toeristen uit te melken!

De laatste trend is dan weer honderd procent animatie, zwaar gesponsord door allerlei merken. En wie zegt: sponsoring, denkt automatisch aan pakkende slogans, keiharde muziek, tenten, vrachtwagens en publiciteit alom. Alleen maar om de toerist te vermaken… en hem naar je merk te lokken! Wel, op veel plaatsen is men daar voor honderd procent in geslaagd. Een wandelingetje langs de Zeedijk voert je dan ook langs tenten, reclamewagens, animatieruimtes met harde muziek, enz.

Waar de zee zich dan wel bevindt, of als de zee er nog wel is, vragen de meeste mensen zich niet eens meer af. Er is in veel gevallen weinig of niets meer van te zien, tenzij je op het zand gaat lopen, voorbij al dat schreeuwerige moois.

De bouwtrend doet het al niet beter: waar je ooit hier en daar een prachtig villaatje kon bewonderen, of minstens een stijlvol hotel, moet het nu met lelijke en hoge appartementenblokken. Op de Zeedijk wonen is immers een must voor al wie het zich kan permitteren en dus moeten zoveel mogelijk kleine hokjes worden gemaakt in grote, lelijke betonblokken.

Waar blijft in dit alles de kalmerende invloed die van een leuke wandeling op de Zeedijk uitgaat?

Op andere plaatsen dan weer, is men slimmer beginnen worden en werden de duinen beschermd door het Vlaams Gewest. Of dat beter is zou ik niet durven zeggen, want ook hier is het allemaal zo kunstmatig als wat! Netjes afgebakende paden; verboden in de duinen te lopen. Wandelpadjes volgen en niet ernaast! Duinen puur natuur. Natuur met niks er in. Wat helmgras, wat zand, en dat is het dan weer. Geen spoor van de mens te bekennen! Geen enkele menselijke invloed. Van het ene uiterste in het andere dus: van overgeanimeerd naar levensloos.

Vandaar dat ik de Oosteroever van Oostende zo authentiek, en toch menselijk vind: de bunkers van de tweede wereldoorlog staan er nog grotendeels. Herinnerend aan een vreselijk MENSELIJK conflict. De barakken van de Zeescouts, wat primitief maar MENSELIJK opgetrokken, passen veel beter in het landschap dan de moderne bouwsels. Visverwerkende industrietjes, herinnerend dat de MENS ook moet eten, en daarvoor op visvangst gaat. Dan de bescheiden zeilclubjes die hier en daar heel diverse clubhuizen hebben. Een Zeedijk die een wandelpad heeft van nauwelijks een drietal meter. Géén kustrijwielen te huur! Je kunt er enkel maar rustig wandelen en genieten van het ruisen van de zee.

Dit alles mag dan wel een beetje chaotisch lijken, maar het is MENSELIJK gebleven, zonder al te strakke strakke regeltjes. Of dat ‘mooi’ is naar de hedendaagse normen? Neen! Mooi is het niet. Dat zou ik nooit durven zeggen. Maar het werkt uitnodigend omdat het MENSELIJK is en de mens er zich kan in thuisvoelen. In een beschermd duinengebied anderzijds voel je je als mens niet thuis, omdat er alles aan gedaan wordt om de mens te weren! En eerlijk gezegd… waarschijnlijk wel niet zonder reden!

En dan komen we terug aan het begin van dit stukje: de wereld van onze jeugd proberen te behouden! Wel, aan de Oosteroever van Oostende is er weinig gebeurd sedert mijn jeugd als ik dat zo bekijk. En alles wàt er is gebeurd, heeft er zijn sporen nagelaten, zoals de bunkers. Zo heb ik het in mijn jeugd allemaal gekend, zo vond ik het hier plots allemaal terug.

Bunkers als jeugdsentiment? Vreemd eigenlijk! En dat besef ik ook wel. Maar toch vind ik ze er bijhoren! Zo staat het immers in mijn geheugen gebrand!

Misschien zal de hedendaagse jeugd binnen vijftig jaar ook terugverlangen naar al dat kunstmatige en schreeuwerige gedoe van de hedendaagse tijd? Als daar ondertussen ook alweer iets anders voor in de plaats gekomen is? Wie zal het zeggen?

Feit lijkt toch wel te zijn dat we allemaal ergens een zwak hebben voor het wereldbeeld dat zich in onze prille kinderjaren in het hoofd nestelde. En we misschien ook ook daardoor wel niet altijd eerlijk zijn in het beoordelen van de hedendaagse tijd.

Maar feit is ook dat ik daar nog allemaal kan mee akkoord gaan, het allemaal wil proberen te begrijpen, zolang onze jeugd maar niet wordt geïndoctrineerd met multiculturele verzinsels die het al helemààl naar de bliksem helpen!

Dat vooral baart me grote zorgen voor de toekomst van diezelfde jeugd. Want generatiekloven zijn een natuurlijk verschijnsel! Evolutie weetjewel? Maar het kunstmatig en doelbewust indoctrineren van de jeugd met een vals en tegennatuurlijk wereldbeeld uit lafhartig eigenbelang is dat helemaal niét! En dààr ligt voor mij de aap gebonden.

Zal er anno 2050 een ritje op een kameel op het toeristisch verlanglijstje staan in plaats van op een ezeltje zoals in mijn jeugdjaren? Zullen de garnalenvissers van Nieuwpoort met hun paarden worden vervangen door ruiters met tulbanden op kamelen? Zal het bij multicultuur blijven of is de volgende stap monocultuur van vreemdelingen?

Willy.

Als ik het woord depressie hoor bekruipt me steeds weer grote twijfel! Het lijkt wel een modewoord geworden. Iets dat je interessant maakt! Iets waar de jongere generatie zelfs een troetelnaampje voor vond: ze zijn een beetje ‘depri’.

Is het dan een wonder dat de farmaceutische industrie daar gretig op inspeelt met antidepressiva? Zeg maar ‘antideprisnoepjes’ voor de lol. Om je niet minderwaardig te moeten voelen. Om niet te moeten toegeven dat je gewoon een geboren zwartkijker bent. Want dan ben je dus niet! Je bent een zieke. Gewoon tijdelijk ietwat prettig gestoord.

Of ik dan niet geloof in depressies? Jawel hoor! Dat doe ik zéker. Heb het één keer meegemaakt, en hoef dat zeker geen tweede keer! En het was zéker niet mijn eigen schuld maar door de werkdruk en de verantwoordelijkheid die tot ongekende hoogtes ging stijgen. En voor ik het wist daalde er als het ware een zwart dekentje over mijn hersenen neer. Ze konden het niet meer aan, en gingen zichzelf toedekken als bescherming.

Klinkt eigenlijk wel leuk, maar dat is het niet! Je dagen worden letterlijk ‘zwart’. Je loopt als een zombie over straat. In een soort roes, maar dan een heel onaangenaam aanvoelende roes. Ik wist het zelf niet. Maar gelukkig had ik een verstandige arts die het opmerkte toen ik bij hem kwam met bepaalde symptomen die ik zelf helemaal niet voor geestelijk had aanzien. Laat staan dat ik aan een depressie dacht! Want ik achtte mezelf helemaal stressbestendig!

En dank zij diezelfde arts, en de juiste medicatie, nauwgezet gebruikt volgens zijn instructies, was ik er in een maand weer bovenop en heb daarna ook nooit meer naar antidepressiva moeten grijpen. Ik was met mijn kop nog maar eens tegen een nog onbekende muur gelopen, maar had mijn lesje geleerd. In het vervolg lette ik extra op en als ik voelde dat de werkdruk weer te snel ging stijgen greep ik zélf in door het kalmer aan te pakken in plaats van de natuur te laten ingrijpen in de vorm van een depressie.

Maar al met al ben ik blij het meegemaakt te hebben. Het maakt dat ik mensen die écht depressief zijn beter begrijp. Maar het maakt ook dat ik lach met het woord ‘depressie’ als modewoord. Weeral zoiets waarachter je je fouten kunt verschuilen. Vroeger heette dat: ‘Ze is weer slechtgezind’. Nu heet dat, véél interessanter, ‘Ze is een beetje depri’. (Sorry dat ik hier naar vrouwelijk overschakel, maar het zijn ook meestal vrouwen die er over klagen).

Wel, wat is het nu eigenlijk? Slecht karakter? Slecht incasseringsvermogen? Humeurig opgestaan? Humeurig geboren? Of… echt depressief?

Dat moet elk voor zichzelf uitmaken. Daarover kan ik onmogelijk oordelen. Maar als ik de antidepressiva zie die dagelijks over de toonbank van de apotheek vliegen, kan ik moeilijk geloven dat al die mensen écht een depressie is overkomen! Het zou bijna een nationale epidemie moeten zijn dan.

Neen mensen. Veel van die lui zijn gewoon niet tevreden met het leven dat ze kregen. Ze willen een ander leven. Liefst een leven waarin ze niets moeten doen en alles toegestopt krijgen. Zo zijn ze immers opgevoed en zo denken ze dat het altijd zal zijn. En dat betere leven zoeken ze dan maar in een pil! Snappen niet dat ze eerst zélf veel moeten geven alvorens iets terug te krijgen. Een pil is veel makkelijker. Een pil kan je de illusie verschaffen dat je weer tevreden bent met jezelf, maar die illusie blijft niet duren. En dan gaat men weer op zoek naar een andere en betere pil. Of naar overdosissen van dat vergif! Eigenlijk op zoek naar die ultieme ‘gelukspil’ die van hen gelukkige mensen kan maken.

Alsof je dàt ooit zult vinden in een pil!

Ook werd vastgesteld dat steeds meer jonge mensen aan de antidepressiva ‘gaan liggen’! Jonge mensen die niet eens wéten wat een echt probleem is. Bij de een is het liefdesverdriet, dat prompt tot depressie wordt gepromoveerd en in een pillendoos moet worden gesmoord. Bij de ander is het een sterfgeval of enig ander verlies, met hetzelfde resultaat. Of studies die te hoog gegrepen zijn voor de persoon in kwestie.

Inderdaad, ik heb ook liefdesverdriet en sterfgevallen gekend en dat zijn heus geen lachertjes! Ook, en zéker niet als je jong en nog kwetsbaar bent. Maar die vreselijke ongemakken zijn wél natuurlijke reacties, die op een natuurlijke manier moeten verwerkt worden. Van een echte depressie kun je hier nauwelijks spreken, maar toch wil de maatschappij hulp bieden in de (gemaks-)vorm van een pil! En vooraleer het slachtoffer het door heeft is hij eraan verslaafd en komt er niet meer vanaf.

Elk verlies vereist een verwerkingsperiode. Dat kan kort duren of lang, maar je moet er door. En het sterkt je ook! Maar als zich een depressie begint aan te melden (een echte dan) door bijvoorbeeld de werkdruk of écht zware problemen, dan zit er niets anders op dan het werk kalmer aan te pakken alvorens het helemaal uitbreekt. En de problemen, zelfs de allergrootste, moet je een voor een leren aanpakken en niet alles tegelijk willen oplossen! Liefst onder het motto ‘first things first’. Want eenmaal de depressie uitbreekt is het voor alles telaat, is er geen houden meer aan en ben je wel verplicht om medische hulp in te roepen.

En dan heb je natuurlijk ook de mensen die gewoon niet graag leven! Tenminste niet het soort leven dat ze hebben. Die van het leven veel te hoge verwachtingen hadden en telkens opnieuw zwaar teleurgesteld werden. Mensen voor wie alles ideaal zou moeten zijn! Maar vermits ideaal niet van deze aarde is, blijven die mensen levenslang ongelukkig en zoekend naar iets wat er niet is!

Dàt? Depressie? Kom nou! Vroeger heette dat ontevredenheid zondermeer. En daar hadden ze nog geen pillen voor! En heden ten dage is dat nog altijd aangeboren ontevredenheid. Maar vermits er nu pillen voor bestaan, raken ook dié mensen verslaafd aan die ‘vermeende’ gelukspillen! Het gaat dan van kwaad naar erger: van verslaving naar psychiatrie, waar ze nog sterkere dosissen krijgen toegediend, en dan als ultiem redmiddel niet zelden naar… zelfmoord.

Overdreven dat laatste? Zéker niet! Kijk maar eens wat de eerste vraag is aan de familie bij zelfmoord: “Was hij of zij depressief?”. En meestal is het dat wel!

En de meeste artsen blijven er maar op hameren dat we vooral niet mogen roken.
Op de tabakverpakkingen moeten wettelijk en letterlijk doodsbedreigingen staan.
Terwijl diezelfde artsen met gulle hand je reinste vergif voorschrijven. Vergif dat je helemaal afhankelijk maakt en tenslotte een menselijk wrak achterlaat.

Maar dàt wordt dan weer toegedekt met de mantel der liefde: die brave arts schreef één dosis voor, maar de patiënt komt maar terug om meer en meer. En de arts… die schrijft dan maar verder voor! Stelt er zich niet eens nog vragen over. Zo lang je maar niet zegt dat je een roker bent. Want dàn is het hek van de dam!

Willy.

Waarschuwing voor gevoelige ogen: in het vervolg een sterke zonnebril meebrengen als je naar Oostende komt! Want nu staat er een letterlijk OOGVERBLINDEND kunstwerk op de Zeedijk. En er naast kijken kan al helemaal niet.

En lang naar die foto kijken kan eveneens gevaarlijk zijn voor je gezichtsvermogen. Ik schuif elke verantwoordelijkheid in dit verband van me af! Bekijken op eigen risico!

Mooi hé? Wat het is? Wel, een laatste, centraal gelegen stukje Zeedijk is in heraanleg te Oostende: het Zeeheldenplein. Eenmaal afgewerkt zal het prachtig zijn. Ware het niet… dat het stadsbestuur vond dat daar een modern kunstwerk moest op komen. En liefst zo rood mogelijk, naar analogie met dat bestuur!

Wel, het gedrocht staat er! Tot afschuw van elk weldenkend mens. Zo ‘zonevreemd’ als wàt! Een afschuwelijk rode kleur die je de ogen doet afwenden. Een aantal monstrueuze stalen gedrochten die (slik) de diversiteit in de maatschappij moeten voorstellen!

Rock strangers noemt het, en volgens de ‘kunstenaar’ verwijst het naar de diversiteit in de maatschappij: vreemdelingen worden door de bevolking verafschuwd, of in de armen gesloten, en dat wil hij hiermee demonstreren.

Demonstratie gelukt hoor!

Inderdaad verafschuwen we het.

Mag het nu weg alstublieft?

Mij doet het op het eerste gezicht denken aan de wegwerpmaatschappij. Verfrommelde bierblikjes en ander vuil dat overal wordt achtergelaten. De reinigingsdienst had daar net zo goed een paar vrachtwagens van dié dingen kunnen uitkieperen. Maar neen, in dit geval zou het geen kunst zijn hé? Het signaal dat er, naar mijn bescheiden mening, van uitgaat is: “In Oostende kun je al je rommel kwijt! Gooi maar weg waar het je uitkomt. Verfrommel het en vertrappel het”. Er ontbreekt alleen maar een bordje bij het ‘kunstwerk’: ‘Afval hiér dumpen!’

Voor kunst is er dus duidelijk geld in overvloed. En dan nog liefst voor heel twijfelachtige kunst. De enige kunst die ik daar in zie is de kunst om heel veel geld te verdienen aan iets waarvan iedereen als reactie snel de ogen afwendt.

Maar ach, wie ben ik om te oordelen over kunst? Een cultuurbarbaar als ik zal het wel weer verkeerd begrepen hebben zeker? In elk geval, in het vervolg maak ik een grote omweg rond deze kunst. Om mijn ogen en mijn hersenen niet wazig en opstandig te maken.

Diversiteit? Eigenlijk wél! Het is zó ‘anders’ dat het eigenlijk nergens past en dus maar in Oostende werd gedumpt. En dan nog het liefste in een rustgevende omgeving. Een groter contrast met de zee kun je je inderdaad niet inbeelden. Dus ook hier is de wens van de kunstenaar toch wel vervuld. Maar moet dat ten koste van onze esthetische gevoelens?

Moet onze gehele maatschappij dan zo contrasterend zijn als deze schreeuwlelijkerds ons willen aantonen?

Wat mij betreft, ik ben al blij dat er twee geslachten bestaan op de wereld, en verder hoeft de diversiteit niet te gaan!

De kunstenaar noemt Arne… eh… Quinze geloof ik. De naam Arne doet me zo ongeveer het bouwjaar van dat heerschap vermoeden. Betrekkelijk jong dus! Hopelijk is hij een langer leven beschoren dan zijn kunstwerk, want áls hij ooit volwassen mocht worden zal hij zich doodschamen dat het er nog staat!

Willy.

Véél te warm om te schrijven! Véél te warm om te dichten! Dan maar een stukje muziek als bijlage toevoegen dat goed bij die warmte past: Aloha oe.

Zelf netjes in elkaar geknutseld op de pc met mijn nieuwe programma dat ik al aardig in de vingers krijg. Is weer eens iets helemaal anders dan life spelen, en minstens even leuk.

Willy.

Betere foto.

De persoon die gisteren de foto’s nam met zijn Iphone was zo vriendelijk me nu de onverkleinde exemplaren toe te sturen. Een pak beter, en dus publiceer ik hier nu maar snel een betere foto dan in mijn vorig stukje van vandaag:

Willy.

… aan de overkant! Letterlijk dan wel, want gisterennamiddag hebben we, profiterend van de stralende zon, even de overkant van de Oostendse havengeul met een bezoek vereerd.

Een ongerept stukje duin… een gezellige houten barak die als kantine van een zeilclub dienst doet, maar waar iedereen welkom is. Tafeltjes en stoeltjes zomaar in het zand rond de barak. Een hete zon en een koele blonde Leffe. Wat wil je nog meer?

Het leek wel een tafereeltje van de stranden zoals ik ze na de tweede wereldoorlog heb gekend. Niets super de luxe. Niets eenentwintigste eeuws. Geen bla bla. De zee en de duinen van vroeger. Met hier en daar wat kleine havengebonden industrietjes, de vismijn en de vuurtoren.

Een paar meeuwen zitten te krijsen op een verouderde en vereenzaamde houten slipway. Een lenige zwarte kater sluipt geniepig door het helmgras, met één lonkend oog op de meeuwen en het andere op Chico. Chico gromt. De kater blaast. De zon straalt. Een zeebriesje aait mijn gezicht. Ergens toetert een binnenvarend schip. De frisse Leffe doet zijn werk. Ik sluit mijn ogen en laat de zee- en havengebonden geluiden over me heen waaien als een frisse wind. Wat kan het leven toch mooi zijn! En ik vraag me af: hoe lang nog? Hoe lang nog alvorens ook dit gebiedje helemaal wordt gemoderniseerd? Ik zag het ook allemaal gebeuren in Knokke! Prachtige duingebieden werden chique villawijken. Oud moest wijken voor nieuw. Waar ooit de autochtone bevolking mosselen ging trekken en krabben vangen op de strandhoofden, liggen nu duizenden zonnebaders. Ach ja… voorbij! Moderne tijden. Normaal, maar toch spijtig.

En mijn gedachten gaan op de loop. Dit hier zou nu écht de gepaste locatie zijn waar Ernest Hemingway zijn ‘De oude man en de zee’ had kunnen schrijven.

Een paar toeristen stappen de afgebakende zandvlakte die als terras dienst doet binnen. Mijn dromen  vervliegen en ik bekijk en taxeer de nieuwkomers. Hm. De goede soort. Geen blabla.

Want ja, natuurlijk waren ze er ook… wandelende en fietsende toeristen. Toeristen van het betere soort. Toeristen die ook een hekel hebben aan het blasé gejoel op de (zeg maar uitgebuite) gedeelten van de Zeedijk. Toeristen die rustige en authentieke plekjes zoeken en ook vinden. Gelukkig maar dat die er nog zijn voor wie de moeite doet te zoeken.

En moet ik nou nét mijn camera thuis hebben laten liggen! Maar gelukkig had iemand een Iphone om een kiekje te maken van mij en de hond, en me die in één adem door ook door te mailen. Wel niet erg scherp, maar voor mij toch een mooie herinnering aan een mooie dag.

Waar dat paradijsje ligt? Aan de overzijde, de oostkant dus, van de haven - ingang. Om er vanaf de Oostendse Zeedijk en kaai te komen kun je een vijftal kilometer omrijden, maar sinds verleden jaar is er ook een doorlopende overzetdienst die je vanaf het toeristisch centrum, dicht bij de vistrap, naar de andere kant van de haven vaart. Gratis! Het is trouwens maar een boottochtje van amper drie minuten op een comfortabel scheepje dat plaats biedt aan vijftig man en een tiental fietsen. De ‘boottocht’ duurt trouwens korter dan het in- en uitladen.

Het ding vaart continu heen en weer, zodat je nooit lang hoeft aan te schuiven. Maar toch staat er, ondanks het snel heen en weer varen, toch altijd weer een behoorlijke file te wachten.

Ik moet ook eerlijk bekennen: ik was daar nog nooit geweest. Aan die Oosteroever bedoel ik. Werd er nieuwsgierig naar door een bevriende kennis, die de zaken zowat beheert in de kantine van dit jachtclubje. Maar ik zal er zéker meer komen nu ik dat boeiende gebied een beetje heb leren kennen. Er valt zéker nog veel te ontdekken.

En kijk, eigenlijk had ik gisteren geen stukje klaar voor vandaag. Was ook niet van plan er eentje te schrijven. Veel te mooi weer! Bovendien: als het bier is in de man… En er zàt wel flink wat bier in onze maag toen we doodmoe thuiskwamen.

Maar terwijl de herinnering nog levendig was, besloot ik er toch maar wat over te schrijven.

Willy.

Geniaal idee of ‘Het verdriet van de Belgische kust’?

De ‘billentax’ of ‘billenkar’ zoals de kustbewoners het ding smalend noemen, is een door pedalen voortbewogen vierwieler met buizenframe die plaats biedt aan vier, zes, of zelfs acht personen.

Je krijgt ze niet weg van de Zeedijk. Niet met een bezem, niet met een kanon, niet met een vliegenmepper. En toch is het wel het allerlaatste voertuig dat de vele wandelaars op de Zeedijk kunnen appreciëren! Het zaait overlast, terreur, ongemak en stoornis.

Maar anderzijds zijn toeristen van een bepaald soort niet aan zee geweest als ze niet een paar uurtjes in zo’n kinderachtig speelgoed voor volwassenen hebben rondgetoerd! En dan liefst op een overvolle Zeedijk, waar ze dan ‘behendig’ tussen de vele wandelaars door laveren. Je kunt uit de weg springen voor weer zo’n joelende bende op een billentax, maar als je dat te snel doet loop je kans om onder een fiets terecht te komen, want ook die rijden, zich van geen kwaad bewust, zomaar tussen de wandelende massa door!

Op de foto hierboven zien we een tenminste nog ‘vreedzame’ familie die bedaard een tochtje maakt op een niet erg drukke Zeedijk. Het soort verantwoordelijke mensen dat tenminste nog een geschikt moment uitkiest om zo’n ding te huren. Maar helaas! Er zijn er ook andere! Jong geweld dat zich hoognodig moet profileren door om het luidst te schreeuwen en om het hardst te rijden. En dan nog liefst op een overvolle Zeedijk!

Zowat alle kustgemeenten hebben er al de strijd tegen aangebonden, maar vruchteloos! De zaak is veel te politiek geladen! De verhuur doodleuk verbieden zou meteen het faillissement betekenen van een groot aantal verhuurders! Zou dus politieke zelfmoord zijn. Nochtans, als je enkel aan het algemeen belang denkt is dat wel het offer waard en de enige remedie om een veilig bewandelbare Zeedijk te kunnen aanbieden aan de toeristen!

Bovendien zitten alle verhuurders natuurlijk juist óp de Zeedijk. Waar denk je dan dat ze zullen rijden met die tuigen?

En trouwens, volgens het verkeersreglement is het een ‘door pedalen voortbewogen vierwieler’. En dat hoort thuis op de rijbaan en zéker niet op de voetpaden! Maar helaas, op de meeste Zeedijken is er niet eens meer een rijbaan, en zélfs op een rijbaan storen ze dan nog heel erg het normaal verkeer. Met andere woorden: die dingen horen eigenlijk nergens thuis in de stad. Zouden niet eens mogen bestaan!

Maar krijg dàt eens uitgelegd aan ‘the wild side’ van de toeristische meute?

- Waar staat dat aangeduid? krijg je dan voor antwoord, want zij weten altijd alles beter! Het stààt verdorie niet aangeduid omdat het in de wegcode staat en dus geen gemeentelijke, maar nationale wetgeving is. En een weggebruiker wordt verondersteld de wegcode te kennen!

Maar er werd iets op gevonden! De meeste kustgemeenten plaatsen ’s zomers op de Zeedijk verkeerstekens die fietsen verbieden. Want die fietsen zijn al even erg op ogenblikken dat de Zeedijk druk wordt bewandeld. Hopende dat ook de ‘billentaxers’ het nu zouden begrijpen. Maar neen hoor! Dat bleek ijdele hoop. Nog altijd evenveel fietsen en evenveel billentaxen. Politiecontrole dan? Ja, dat helpt als er een gesloten cordon van politiemannen zou worden gevormd over de gehele, kilometers lange Zeedijk. Wat natuurlijk onmogelijk is.

Maar dit jaar stel ik vast dat Oostende geleerd heeft van de Wetstraat! Men heeft de oplossing gevonden: géén verkeersborden meer! Laat ze hun plan maar trekken. Voilà! Probleem opgelost à la Wetstraat: laat het probleem toe en er is geen probleem meer! Opgeruimd staat netjes toch? Hebben ze er ook bij stilgestaan dat het niet kàn toegestaan worden omdat de wegcode het verbiedt?

En toch, elk zomerseizoen weer vallen er gewonden. Dat weet elke kustgemeente! Dat weet elke kustkliniek en elke politieman. Voetgangers, aangereden door kustrijwielen, met soms ernstige verwondingen voor gevolg, want die dingen bestaan helemaal uit buizen en uitsteeksels, en als die tegen je aan keilen ben je nog lang niet gelukkig!

Het goede nieuws is dan weer dat er geen juridisch probleem volgt voor het slachtoffer: de ‘chauffeur’ van de billentax of de fietser is sowieso in fout als hij op een voetpad rijdt, en je wordt vergoed. Tenminste, als je schrander genoeg bent de identiteit van die bestuurder en/of het adres van de verhuurder te achterhalen. En zelfs dàn: leuke troost hoor, als je de rest van je vakantie in het ziekenhuis moet doorbrengen!

Enfin, dit maar als waarschuwing voor wie eens naar de kust wil komen en ‘rustig’ op de Zeedijk wandelen. Kan dus niet! En zéker geen zomerkledij dragen, maar liefst een middeleeuws harnas! Misschien een sexy modelletje kiezen met airconditioning? Nog niet uitgevonden? Wel, dat is dan weer een gat in de markt: stalen harnassen met airconditioning verhuren op de Zeedijk!

Maar alle gekheid op een stokje: ik kan niet echt boos zijn op die jeugdige ‘billenkarterroristen’. Alleen maar op de democratische structuur die gepast optreden zoveel als onmogelijk maakt. Ik ben ook jong geweest, en dan vraagt je energie wél een uitlaatklep. En aan de joelende Ohs, Aahs en Whaauws te oordelen amuseren die gasten zich te pletter op hun gehuurde vehikels.

Maar moet dat hoognodig in een uitgelezen natuurgebied waar de normale mensen eens rustig willen wandelen en van de zee genieten? Moet dat door op onverantwoorde manier tussen de wandelaars door te laveren tegen soms hoge snelheden? Moet dat brullend, tierend en gillend van de pret als volleerde kleuters? Moet iedereen deelgenoot worden gemaakt van je dierlijke instincten?

Ja dat moet! Als je dom genoeg bent, niet aan anderen denkt, leeft alsof je alleen op de wereld bent, en over geen enkele rem beschikt om je emoties wat in te tomen. En aan de smoelwerken van veel van die billenkarfanaten te oordelen betreft het wel degelijk dat soort domme primaten dat nog altijd deel blijkt uit te maken van het menselijke ras.

Als we de problemen even analiseren komen we tot volgend optelsommetje:

- Per gemeente een tien à twintigtal verhuurders die zich er mee verrijken.

- Per gemeente een honderdtal onnozelaars die iedereen storen.

- Per gemeente duizenden toeristen die er zich aan ergeren.
_______________________________________________

- Oplossing? Algemeen belang! Elk moet voor zich maar het rekensommetje maken!

Willy

.

Ook alweer een mooi nieuw woord dat de laatste decennia in onze taal is geslopen: 'zonevreemd'. Iedereen heeft er de laatste tijd de mond van vol: je mag niet zomaar overal bouwen. Je moet een bouwvergunning hebben, je stekje moet in een goedgekeurde verkaveling liggen, de bouwtrend moet passen in het geheel... papieren hier, papieren daar. Er werden zelfs ooit huizen schaamteloos voor afgebroken omdat ze gebouwd waren waar dat niet hoorde! Geleerde bollen hebben Vlaanderen netjes in zones verdeeld. Zones voor groen, zones voor rood, zones voor geel… noem maar op. Vlaanderen moest immers zijn Vlaams karakter behouden en geen chaotische mix worden van alles en nog wat door elkaar.

Zonevreemd heet zoiets dus.

Op zich heb ik daar geen probleem mee. Natuurgebied moet natuurgebied blijven en woongebied moet woongebied blijven. Zoniet wordt het een chaos. Ware het niet dat de ene politicus je laat bouwen en belooft de andere kant op te kijken , en de andere daarna je levenswerk laat afbreken. Nog maar eens een bewijs van hoe betrouwbaar onze politici zijn!

‘Zonevreemd’ dan maar. Betekent dat dan dat Vlaanderen Vlaanderen wil blijven? Helemààl niet! Want ook consequent denken is een eigenschap die ver te zoeken is bij politici. Het landschap moet dan wel ‘zone-eigen’ blijven, de mens moet dat helemaal niet. In dat zo beschermde landschap met angstvallig beschermde zone-eigen plantjes is er één soort vergeten: de mens!

Want waar blijft de mens? Zien we dan alleen maar zonevreemde huizen of planten maar zijn we blind voor totaal zonevreemde mensen? Als Vlaanderen Vlaanderen wil blijven, dan moet het tenminste ook bevolkt zijn met Vlamingen. En wat zien we?

- Steeds minder Vlamingen. Want die durven geen kindjes meer kopen omdat er geen plaats meer voor is.

- Maar wél steeds meer vreemdelingen die ongeremd en vol overtuiging kweken als de konijnen. Hén zal het worst wezen dat ons land uit zijn voegen barst en bezwijkt.

En dan die vreemde bijbelse gewaden, die nonachtige woestijnmode, die hoofddoekjes, is dàt dan soms niet zonevreemd? De ene moskee die na de andere wordt gebouwd voor een ZONEVREEMDE religie!

Je moet je oor al heel goed te luisteren leggen op straat om nog Vlaams te horen! Russische en aanverwante talen lijken, naast het Arabisch, tegenwoordig ook al een beetje de voertalen te worden! Of is het omdat die mensen veel luider tateren dan wij? Aldus hun vermeende superioriteit luidruchtig demonstrerend?

Zonevreemd? Ba neen gij! Dat nederige Vlaamse werkmanshuisje daar aan de boskant, dàt was zonevreemd. Dàt moest vernietigd worden vond een minister - cafébaas. Maar een moskee tot grotere glorie van Allah kun je toch moeilijk zonevreemd noemen in het Vlaamse kalifaat hé?

Willy.

Is het de kwakkelzomer? Het ontbreken van de zon? De grijze luchten? Feit is dat ik nu doorlopend word overvallen door dichterlijke muzen. Ik kan ze missen als de pest, want ze jagen al die andere en ernstiger muzen weg!

Maar ze blijven maar aan mijn oren zeuren tot ik toegeef!

Landverraad.

Landverraad als heldendaad!
Je moet het maar presteren!
Van ondermaats tot overdaad,
Verloochenen vervangt regeren.

De Vlaamse leeuw is dood.
Vermoord en overreden.
Uitgeroeid door Waalse nood,
En and’re minderheden.

Verkwanseld en verkocht
Door valse onverlaten,
Nam ons land de bocht
Naar vreemde Kalifaten.

Weg is onze eigenwaarde!
Verkwanseld door die heren.
Begraven in de diepste aarde
Van Vlaand’ren’s trots verleden.

Wie wordt er beter van?
Wie zal er door genezen?
Misschien wel daar die slimme iman,
Die vet betaald, de koran zit te lezen!

Willy.

Dat de zomer kwakkelt heeft iedereen ondertussen al kunnen ondervinden. De weerdiensten al niet het minst, want ze krijgen bergen kritiek van horeca-uitbaters aan de kust! Voor het plezier van die lui zouden ze eigenlijk alle dagen mooi weer moeten voorspellen, zodat hun zaak eindelijk eens weer vol kan lopen.

Wablief? Ik wil graag zo goed mogelijk weten welk weer het morgen zal zijn. Juiste informatie voor mij alstublieft! Geen misleidertjes om volk naar waar ook te lokken. Moeten die diensten dan soms ook alweer gecommercialiseerd worden? Kent de commerciele misleiding dan helemaal geen grenzen meer? En de horeca geen schaamte?

En eergisteren, woensdag dus, was het al zover! In heel het land mooi weer voorspelden ze. Maar verzuimden er bij te vertellen dat er een uitzondering was: de kust! Durfden ze dat niet, de pakken kritiek indachtig? Of wisten ze het gewoon niet omdat ze verzuimd hadden zich ook even op het microklimaat van de kust te concentreren?

Gevolg: inderdaad prachtig weer in het binnenland, volgens ik ’s avonds op het nieuws zag. Maar een groot deel van de bevolking kon daar niet van profiteren. Want ze waren naar de kust getrokken! En aan de kust was het wel de slechtste dag van de zomer tot nog toe!!! Maar Oostende liep bomvol! Lanterfantende, verveelde toeristen, getrakteerd op wind en regen. Maar de horeca had zijn slag thuisgehaald: alle zaken bomvol, want consumeren was zowat het enige dat je hier als toerist kon komen doen! De massa was er nog maar eens ingelopen!

Misschien heeft de horeca zijn slag thuisgehaald, maar tegelijkertijd haar eigen ruiten ingegooid: in het vervolg zullen die mensen er niet meer inlopen en zéker niet naar de kust komen als mooi weer werd voorspeld.

Gisteren, donderdag dan weer, waren bakken regen voorspeld. Maar het bleef hier de hele dag droog, hoewel bewolkt met heel af en toe wat zon.

Wel, ik heb ook kritiek op de weerdiensten! Wanneer eindelijk zullen ze eens beseffen dat de kust nogal dikwijls een heel ander weerbeeld vertoont dan het binnenland? Wanneer zullen ze in hun weerpraatje, en vooral in de voorspellende berekeningen, ook eens wat meer aandacht schenken aan de kust? Of maakt de kust soms geen deel uit van België?

Mijn eisen in dit verband zijn dan ook:

- Correcte informatie, en zéker niet gecommercialiseerd.

- Informatie volgens regio, waarbij geen enkele regio ‘vergeten’ wordt, al dan niet uit commerciele overwegingen!

- Besef van het feit dat het weerpraatje geen verzoekprogramma is!

Dank u, heren voorspellers. En dank u, heren corrupte horecamensen om in het vervolg jullie op winst beluste mond te houden!

Willy.