Archief

Oef! Eindelijk eens een heel klein beetje blijk van intelligentie in de Wetstraat. Snelle Belgen kunnen niet meer zó snel Belg worden. De maatregel komt wel wat héél laat, want als ik lees dat sedert 2003 gemiddeld 40.000 vreemden Belg worden per jaar moet ik toch even slikken! Dat is elk jaar bijna een stad als Oostende die er bijkomt! Waar moeten we die mensen blijven stouwen? En vooral: waar zullen in de toekomst Belgen… euh… échte Belgen, nog een plekje vinden? Het lijkt wel of de hele wereld Belg wil worden. Niet moeilijk aangezien de Belgische identiteitskaarten al jaren in de aanbieding staan! Niet eens meer de waarde hebben van het plastic waarvan ze gemaakt zijn!

Vooral arme Belgen zijn daar de dupe van. En ironisch genoeg is het juist dié categorie die maar blijft stemmen op die landverraders! Want reken maar: een pasgehuwd koppeltje kon pakweg vijftig jaar geleden nog een ietwat gammel stekje huren voor een habbekrats. Ze hadden immers nog geen groot inkomen, ook nog geen kapitaal opgebouwd, en waren al tevreden met een dak boven het hoofd met een absoluut minimum aan comfort. Tegenwoordig moet je niet meer uitzien naar dit soort woningen, want ze blijken allemaal ‘bezet’ door de nieuwsoortige bezetters. Hoe vreemder hoe liever.

En datzelfde pasgehuwde koppeltje anno 2012? Tja, als die geen geld hebben om een super de luxe flat te huren, moeten ze maar tijdelijk bij de ouders intrekken hé? Of liefst levenslang, want op een baan hoeven ze ook al niet meer te rekenen!

En dus blijft het legertje kansarme Belgen maar groeien ten voordele van kansgrijpende vreemdelingen.

Een blauwe smurfenpremier met het uiterlijk van een konijn beloofde ooit 20.000 nieuwe banen. Terwijl hij langs een gammel Belgisch achterpoortje jaarlijks dus 40.000 vreemdelingen liet binnenglippen en snel Belg worden! Voor wie waren die banen dan wel bestemd? Wat moesten die 40.000 vreemden hier dan komen uitspoken? Onze economie komen opkrikken door zo snel mogelijk vaste klant te worden bij de OCMW’s? Gelukkig maar! Anders zaten die zonder werk en zonder uitgaven! Stel je voor dat een OCMW haar jaarrekening moet afsluiten zonder rode cijfers! Om je dood te schamen!

Of moesten ze ruiten komen ingooien om de glasindustrie meer werk te geven?
Auto’s in de fik steken om de slabakkende auto-industrie te redden?
Ja… zo kom je inderdaad wel gauw aan 20.000 nieuwe banen… als je enkel maar over smurfenverstand en wat blauw bloed beschikt!

Strenger beleid dus nu. Een goed teken? Of een teken aan de wand voor onze maatschappij die gebaseerd is op omgekeerde logica?

De gammele achterpoortjes zullen ook nu wel legio zijn. We hébben nu eenmaal het signaal gegeven dat Belg worden overal in de aanbieding staat, en raak nu maar eens van dat imago af! Ik vrees dat het enige dat zal worden bereikt alleen maar in het voordeel zal spelen van mensenhandelaars. Die zullen de achterpoortjes wel weten te vinden en nog méér aanrekenen om mensen naar België te smokkelen om ze met een leuk griezelverhaaltje Belg te laten worden.

Belg worden? Snel of traag Belg worden? Hoe kàn dat nu! Wie niet in België geboren is en niet eens op een Belg lijkt, laat staan dat hij zich aan onze gewoonten aanpast, kan toch geen Belg zijn volgens alle logische beginselen? Moest de wereld op dié manier in elkaar steken, dan wil ik onmiddellijk Australiër worden, want dat zal ooit blijken het enige werelddeel te zijn waar intelligentie nog het mooie weer mag maken, en dat heel erg sceptisch staat tegen elke vorm van inspraak door vreemdelingen van twijfelachtig allooi.

En bijgevolg, wàt ze er in de Wetstraat ook van bakken, het kan enkel maar minder slecht zijn, maar nog helemaal niet goed. Laten we binnen enkele jaren de statistieken maar eens bekijken. Ik geloof er geen snars van dat het monsterachtige getal 40.000 per jaar ook maar met één individu zal verminderen.

Daarvoor hebben we véél te veel honing over onze grenzen gesmeerd.
Daarvoor laten we veel te veel ‘starterspaketten’ samenstellen om de nieuwelingen te lokken.
Daarvoor hebben we een veel te grote magnetische aantrekkingskracht opgebouwd.
Daarvoor zullen we er ook de gevolgen moeten van dragen!

Maar toch zie ik weer een pluspunt in die onverkwikkelijke verradersgeschiedenis: we weten op wie we moeten kwaad zijn, en dat verlicht.

Van het zomerse kwakkelweer kunnen we dat niét, en dat verzwaart!

Willy.

Toemaatje: Snelbelgische moeder met haar drie kinderen! Niet? Jawel hoor! Voor het OCMW zullen ze alle drie wel meetellen en daar is ze naar op weg!

De komkommertijd is altijd nog wel ergens goed voor, en daar maak ik dan maar gebruik van om wat informatie over de structuur van mijn blog te geven.

Ik ondervond namelijk dat sommige mensen die niet gewoon zijn met blogs te werken, gemakkelijk het noorden verliezen in een blog. Lijkt stom voor meer ervaren bloggers, maar ik herinner me dat ik, vóór ik zelf blogde, toch ook soms vreemd opkeek naar die soms eigenaardige structuur!

Daarom deze bondige uitleg over mijn eigen blog:

In de eerste plaats is daar het van achter naar voor lezen, dat gewenning vraagt. Elk nieuw stukje wordt immers bovenaan geplaatst, terwijl de oudere naar beneden zakken. Dat kan moeilijk anders, zoniet zou het gehele blog moeten worden doorlopen alvorens bij het recentste stukje te kunnen komen! Op mijn blog komen bij bezoek eerst de laatste 10 stukjes op één bladzijde. Om verder (achteruit) te lezen kan onderaan het pijltje naar links worden aangeklikt. Dan komen telkens de 10 vorige stukjes op het scherm.

Persoonlijke info

Inhoud blog (de 200 laatste stukjes!) (4)

Archief per maand (1)

Email mij

Gastenboek

Voeg toe

Laatste commentaren (laatste 5 commentaren)

Blog als favoriet (3)

Categorieën (2)

Mijn favorieten

Interessante blogs

Hiernaast vind je de indeling van mijn rechter marge van boven naar onder.

Om niet door alle reeds gelezen bladzijden te moeten bladeren, is het handiger om in de archieven op een bepaalde maand te klikken (1). Dan krijg je alle stukjes van die bepaalde maand te zien.

Ook heb ik een aantal categorieën aangemaakt, zodat je doelgericht alle stukjes uit die categorie in één klap kunt bekijken. Gewoon onder ‘categorieën’ op een categorie klikken (2).

Wil je mijn blog bij de favorieten op je plaatsen om het makkelijker terug te vinden, dan klik je in de marge op ‘Blog als favoriet’ (3).

De laatste 200 stukjes kun je altijd rechtstreeks aanklikken in de marge (4).

In geval je een bepaald ouder stukje wilt terugvinden kun je in de categorie (2) ‘Inhoud blog’ terecht en krijg je een volledige inhoudsopgave van mijn blog. Hier kun je wel niet in klikken, maar wél zien in welke maand het gezochte stukje is gepubliceerd. Vervolgens klik je in ‘Archief per maand’ (1) op die bepaalde maand en vind je aan de hand van de datum gemakkelijk het stukje terug.

Zo. Is dit alles? Ach ja, nog dit: reageren kun je door onder een bepaald stukje (in het brede schrijfgedeelte) op ‘reageer’ te klikken. Ook om eventuele andere reacties te kunnen lezen.

Misschien wat ingewikkeld voor een leek, maar ik ben nu eenmaal ook gebonden aan de mogelijkheden en de beperkingen van de seniorennet blogs.

Willy.

Als ik met Chico ga wandelen in parkjes en pleinen kan ik er niet naast kijken: zelden vind je achtergelaten hondendrollen, en nochtans lopen er veel honden in Oostende!

Anderzijds ligt het, ondanks alle inspanningen van de reinigingsdiensten, regelmatig vol met lege bierblikjes, broodjespapier, plastic zakjes, flesjes van sterke drank en andere rommel. En dat soms op amper enkele meters afstand van een afvalbakje. Want daarvan staan er duizenden in mijn stad. Vooral waar bankjes staan. Maar het achtergelaten vuil ligt niét in die vuilbakjes, maar onder, naast of juist óp de bankjes. Gewoon achtergelaten waar het geconsumeerd werd. Bankje dus onbruikbaar tot de reinigingsdienst is langs geweest of tot iemand zélf het vuil van de vuilaards wat opruimt.

Vanwaar dat grote verschil tussen hondendrollen en ander zwerfvuil?
Strenge controle op hondendrollen?
Jawel, maar niet meer of minder dan controle op wegwerpartikelen.

Het antwoord is: motivatie!

Hondenbaasjes, dat ondervond ik, zijn in veel gevallen een ander soort mensen. Volwassen, gemotiveerd voor hun dier, en vooral met een hoog verantwoordelijkheidsgevoel. Zowel voor het dier zelf als voor wat het achterlaat. Uit respect voor het dier alleen al laat je zijn drol niet te kijk liggen! Waar is het respect voor de mens?

Gediplomeerde ‘achterlaters’ daarentegen zijn voor helemaal niets gemotiveerd, hebben voor niets enig verantwoordelijkheidsgevoel en nog wel het minst voor zichzelf. Want een minimaal besef van eigenwaarde blijken ze al evenmin te hebben. Je eigen vuil achterlaten geeft ontegensprekelijk blijk van een heel laag zelfbeeld. Je vindt jezelf vuil, je vindt dat normaal, en dus mag ook je omgeving vuil zijn. En hoe kun je dat beter demonstreren door je vuil gewoon achter te laten waar je het dumpte: een vuil spoor van een vuile mens! Het zou immers toch wel héél erg zijn als andere mensen niet konden vaststellen welk hoopje vuil je wel bent hé?

En hier wil ik nu eens niét de racistische toer op gaan, want autochtonen lijken op dit gebied niet beter te scoren dan allochtonen. Ik zou eerder het tegendeel moeten geloven, al zou ik daar geen eed op durven doen.

Strenge controles brengen hier dus blijkbaar geen aarde aan de dijk! Natuurlijk niet! Het kwaad is niet nu geschied! Niet daar op dat bankje waar een broodje met een biertje werd geconsumeerd. Het kwaad is véél vroeger geschied:

- In de jeugd door ouders die nooit op zindelijkheid en zelfrespect hebben gehamerd! Mama stond altijd klaar om alle rommel op te ruimen. En dat dreef ze ook nog lang na de adolescentie door. De adolescent veronderstelt dan ook dat zijn hele verdere leven iemand achter hem aan zal lopen om zijn vuil op te ruimen.

- In de schooltijd door onvoldoende juiste motivatie en aanleren van moraal.

- In de volwassen wereld door, als gevolg van het voorgaande, geplaagd te zitten met een heel laag zelfrespect!

Ook campagnes, TV spotjes en affiches hebben geen enkele zin als het niet vanaf de prilste jeugd werd bijgebracht. Als hier dan toch met de vinger moet worden gewezen, dan moet dat nog maar eens naar ouders die geen boodschap hebben aan degelijke opvoeding van hun kroost. Ouders die veel liever verwennen. Dat geeft, op korte termijn dan tenminste, veel meer voldoening. Op lange termijn? Héél erg bedenkelijk!

Ik heb in mijn leven ontelbare keren een picknickpauze genomen langs velden en wegen op weg naar een of andere vakantiebestemming. Maar altijd heb ik, alvorens te vertrekken, nauwgezet gecontroleerd of we toch niks van vuil hadden achtergelaten. Is één minuut werk. Maar dat is er voor velen blijkbaar teveel aan. Ook als ik de badkamer verlaat kijk ik onbewust altijd nog eens om of ik die heb achtergelaten zoals ik hem vond.

En dan is er nog een laatste categorie achterlaters. Een categorie die niet beter is dan de anderen. Een categorie die enkel maar een afvalbakje gebruikt als iemand toekijkt. Schone schijn ophouden, weet je wel?

Niemand toekijkt? En de vervuiler zélf? Ziet dié het dan niet? Is hij niet ook iemand?

Neen. Eigenlijk niet. Hij is gewoon een grote niemand.

Willy.

Zatte kop.

Gist’ren twee uur zonneschijn!
De vreugde kon niet op!
Vieren we dat met bier of wijn?
Ach, wijn is maar een flop.

Een scotch dan maar voor mijn plezier
Maar de zon vroeg al snel om meer vertier!
Resultaat twee zatte koppen
En inspiratie naar de knoppen!

Niets waar ik kan over schrijven.
Niet over honden, niet over wijven.
Dan maar snel dat stom gedicht gepleegd,
Nu mijn Scotch weer is verteerd.

Willy.

Enkele jaren geleden had ik een gesprekje met een wicht van toen 17 jaar. Waarover het gesprek precies ging ben ik vergeten, maar op een bepaald ogenblik zei ze me:

- Jullie denken allemaal dat de jeugd dom is! Maar dat zijn we echt niet hoor! We zijn veel slimmer dan jullie denken!

Oei! Daar had je het weer. Ik had op dat moment totaal geen zin een discussie aan te gaan en het haar allemaal uit te leggen. Want neen, ik vind de jeugd helemaal niet dom. Ze leert veel meer dan wij vijftig jaar geleden leerden. Enfin… de snuggeren dan toch, maar daar hoorde mijn gesprekspartner zéker niet bij! Ze was me al veel te dikwijls komen vragen te helpen met haar huiswerk!

Ah! Voilà, nu weet ik weer hoe het gesprek op gang kwam: ze moest voor de school, en in het Frans, een korte inhoud maken van een film naar keuze die ze had gezien. Ze koos een film die ze samen met haar vriend had gezien. De vriend had een paar zinnetjes over de film in het Nederlands neergepend, en daarmee was ze naar zijn Franssprekende moeder gelopen om het te vertalen! Die moeder vertaalde de zinnetjes maar bakte er niets van om het opstel in begrijpelijke en vlotte taal op te stellen. En gewoontegetrouw kwam ze dan maar met het hele zootje naar mij. Ik zou dat wel even fiksen voor haar toch? Maar ik vertikte het en zei, nochtans héél vriendelijk:

- Kijk eens hier meisje! Jij gaat een film kijken die ikzelf niet eens heb gezien. Je laat je lief notities nemen. Je laat zijn moeder die vertalen, dan kom je naar mij om daar een Frans opstel over te maken. Wat heb JIJ daar dan van geleerd? Dat kan toch niet de bedoeling zijn van de school?

Oeps! Ik had teveel gezegd. Niet diplomatisch genoeg geweest! Weeral eens vergeten dat je die generatie even voorzichtig moet behandelen als breekbare zachtgekookte eitjes! Ze ging voorwaar aan het grienen, het arme schaap! Foei Willy! Kinderbeul! Mijn vrouw keek ook al kwaad naar me, maar ik hield voet bij stuk.

En zo kwam ze, tussen de tranen door, tot de hierboven vermelde uitspraak.

De jeugd is dus niet dom! Goed… akkoord. Met één voorbehoud: de jeugd weet alles wat haar werd verteld en geleerd, maar waarvan ze niets ooit zelf kon ervaren en aan de lijve ondervinden! Dat laatste kun je inderdaad geen domheid noemen. Alles moet op zijn tijd komen. Dat vind ik heel normaal en helemaal niet ‘dom’!

Maar wat ik wél dom vind, is denken dat je alles weet, maar eigenlijk nog helemaal niets weet over hoe het er in de samenleving aan toegaat! Je er helemaal niet van bewust bent dat er, buiten de schoolpoort en zonder de ouderlijke hulp, een heel andere wereld wacht. Een wereld waar je nog niets van weet en die je met veel vallen en opstaan zult moeten leren kennen! Een wereld vol strikken en valkuilen. Een wereld vol corruptie en ellebogenwerk. Een wereld waar je zelden als juiste mens op de juiste plek weet te geraken omdat ‘domme’ maar gewiekste acteurs die plekken telkens weer weten te bemachtigen en de boel om zeep te helpen. Een wereld waarin niets is wat het lijkt. En vooral ook een wereld waarin je jezelf op duizend en een manieren moet leren te behelpen. Want zelden zullen anderen dat belangeloos voor jou doen.

Dàt is wat ouderen soms bedoelen met jeugdige domheid. Maar na die tranenstortvloed dàcht ik er niet meer aan haar dit alles te proberen uit te leggen. Ze kon de boom in wat mij betreft. Terug naar het warme ouderlijke nestje waarin iedereen haar met het nodige respect, eerbied en voorzichtigheid behandelde.

Dàt, plus het leerproces op school, waarbij de leerstof, en vooral dan de soms onverantwoorde of niets ter zake doende commentaar, klakkeloos wordt aangenomen, vormt ‘nog onvolwassen volwassenen’. Kan in bepaalde gevallen je reinste indoctrinatie worden genoemd, en dat is gevaarlijk! Al speelt dat in de kaart van de politici, die, héél slim bekeken, de kiesleeftijd tot 18 jaar hebben verlaagd.

En hun truc is gelukt: die duizenden ervaringsloze jongeren hebben er met hun onwetend stemgedrag voor gezorgd dat de stomste acteur, leugenaar of fraudeur het gemakkelijk tot minister kan schoppen. Verkozen door hopeloos onwetenden! Onwetenden die dan misschien wel erg geleerd zijn, maar die nog àlles geloven wat hen wordt wijsgemaakt.

Wel, als ze de kiesleeftijd nóg verlagen, tot zestien jaar bijvoorbeeld, dan zul je nog grotere clowns in het Wetstraatcircus zien optreden! En reken maar dat dit ooit gebeurt! Ik zie het zelfs nog gebeuren dat de kiesplicht intreedt vanaf de kleuterschool. Dan kunnen grote, volwassen kleuters, verkozen worden door kleine kleutertjes. Niet dat dit trouwens veel aan het huidige Wetstraatniveau zou veranderen…

Enfin, zulke bedenkingen zetten me er altijd weer toe aan enig zelfonderzoek te verrichten. Was ik ook zo onwetend toen? Ja! Maar ik besefte het! En ik voelde me oncomfortabel in die onwetendheid. En ging er alles aan doen om me voor te bereiden op het leven. Wilde weten hoe moeder de maaltijden wist klaar te stoven. Zeurde later mijn gehuwde collega’s de oren van het hoofd over bevoorbeeld hoeveel je moet verdienen om een gezin in leven te houden. Waar ik trouwens weinig steun aan had, want ze noemden allemaal verschillende bedragen. Ik had er dan ook niet het flauwste idee van of mijn fabrieksloontje voldoende zou zijn.

En dus ging ik maar op zoek naar een beroep waar ik me kon in vinden en dat bovendien enige zekerheid verschafte. En nóg, toen ik later in het huwelijksbootje stapte, was ik helemaal niet zeker of een gezin onderhouden wel zou lukken. Moest ik ook af en toe met de kop tegen een muur lopen. Gelukkig stootte ik mijn kop geen twee keer tegen dezelfde muur. Maar er waren muren genoeg om telkens weer tegen een andere aan te lopen.

Ja, vallen en opstaan is de enige mogelijkheid om volwassen te worden. Dat is jammer genoeg iets dat de school je niet kan bijbrengen. Ik heb het geluk gehad in een relatief arm, maar werkzaam gezin op te groeien. Zonder verwenning. Daar hadden mijn ouders geen tijd voor. Ik moest van kleinsaf mijn plan zien te trekken.

Bijgevolg had ik alle troeven in handen om het te maken. Maar toch ben ik nog op ontelbare nooit vermoedde problemen gestoten. Hoe moet dat dan met die producten van het verwenningtijdperk? Welk gruwelijk lot wacht die volwassen kleuters, eens de ouders er niet meer zijn?

Een zorgeloze jeugd leidt tot een zorgelijk leven! Konden vele ouders dat toch maar begrijpen!

En eh… dat zeventienjarige wicht is er nu eenentwintig. Toen ze een vijftal jaar geleden, met een wel héél slecht rapport, tegen beter weten in overstapte naar een verpleegsterschool, verklaarde ze schaamteloos dat ze dokter, tandarts, of minstens apotheker zou worden. Dat was haar thuis ingeprent en zo zou het dus zijn.

Nu is ze ‘afgestudeerd’. Met héél veel moeite heeft ze een getuigschriftje van bejaardenhelpster in de wacht weten te slepen en is ook in een bejaardentehuis tewerkgesteld… In de laagste categorie werknemers. Waar de smerigste karweitjes mogen opgeknapt worden!

Een typisch product van domme, bepamperende ouders. En dat meisje, dat ken ik al van haar derde levensjaar en zag toen al in waar de ouders mee bezig waren: HAAR willetjes involgen en HAAR de status van gezinshoofd geven. Toen al kon ik haar verdere levensloop al vermoeden. En mijn vermoedens werden bewaarheid!

Willy.

Een leeg blad ligt vóór me. Nou ja… een leeg scherm dan! Inspiratie verdwenen! Mijlenver geen muze te bespeuren! Waarschijnlijk zijn die op de teentjes getrapt omdat ik het een paar keer van hen moest overnemen! Ze liepen soms een beetje te ver van het voorgenomen onderwerp vandaan.

Heb ook weinig beleefd de laatste dagen. Alleen de gebruikelijke uitstapjes met Chico.

En zoals je hiernaast ziet, ook dat pluizige beest valt zowat in slaap door zo weinig te beleven in die gedwongen komkommertijd. Nu de toeristen de kust weer hebben gegijzeld voor een tweetal maanden, vermijden we een beetje de drukste plaatsen en zoeken we kalmere oorden op.

Of zie ik een protestuitdrukking op zijn snoet? Protest omdat ik niet zoveel meer op de Zeedijk loop? Het zal wel een combinatie van de twee zijn: “Baasje veeg je kont aan die malle toeristen of ik val in slaap! Laten we gaan!”

En toch… die overvolle (bij mooi weer tenminste) Zeedijk heeft toch ook wel zijn charme hoor! Voor blanken lijkt het zelfs een oase! Je ziet er namelijk zoveel als geen in kleurige gordijnen gewikkelde nonnen met hoofddoekjes. Evenmin bruine paters met lange witte overhemden die nét de tenen bloot laten. Ik vraag me af hoe dat komt! Zou die grote waterplas soms niet voldoende halal zijn? Voelen ze zich daar minder welkom? Voelen ze daar, meer dan waar ook, dat ze uit de band springen? Niet in onze cultuur passen? Ik heb er het raden naar.

Maar ik heb met ze te doen. Stel je voor: niet in een bepaalde cultuur passen, je ook niet aan die cultuur willen aanpassen, en toch niet terug willen keren naar je eigen vaderland en je zo beminde cultuur! Dat moet toch de hel op aarde zijn?

Oeps! Ik ga weer de toer op die de regering ‘racistisch’ noemt! Sorry hoor Zonderwetstraat!

Willy.

Toen ik nog naar de lagere school ging, vond ik onze leraren een soort tweede vaders, maar dan veel slimmer dan mijn echte vader. Telkens weer een nieuwe vader, die ons een jaar lang begeleidde en interessante dingen leerde, en het volgende jaar was het weer een andere om aan te wennen.

Die leraren kenden ons door en door. Kenden onze geestelijke capaciteiten. Kenden onze onhebbelijkheden. Wisten waar de vechtersbazen zaten. Wisten wie al dan niet meekon met de leerstof. Zagen ook wel of het niet mee kúnnen was, of niet mee willen. En wisten vooral in welk beroep elk van die pappenheimers het beste zou functioneren.

Zo zouden ze ook wel geweten hebben waar de ettertjes zaten, maar dit soort was er niet, om de eenvoudige reden dat het nog niet uitgevonden was. Er werd gelukkig nog niet bepamperd en verwend, en van inspraak van de ouders was nog geen sprake! De school was heer en meester en had maar één doel: volwassenen op de wereld zetten.

Met andere woorden: alle informatie die onze leraren over elk van ons hadden opgedaan was eigenlijk van onschatbare waarde om zich een beeld te vormen van onze persoonlijkheid. Maar helaas, die informatie ging gewoon verloren. We verlieten de school, nieuwe leerlingen namen onze plaats in, en onze info werd gewist uit het geheugen van de leraars om plaats te maken voor de nieuwe generatie.

Doodjammer! Want de twee kleuterjuffen en de zes leraren die ik op de lagere school had, wisten veel meer van mij, en van iedereen uit mijn klas, dan wie dan ook! Zonde om die info verloren te laten gaan!

Daar zou een officieel register voor moeten bestaan, waarin de info wordt vastgelegd terwijl ze nog vers is. En verzameld in een nationale database, net zoals het strafregister! Want is dat niet gek? Alles wat je ooit mispeuterde tegen de wet staat netjes in je strafregister en sleep je je hele leven mee.

Maar alles wat je goed of slecht deed, waar je voor geschikt bent, welke capaciteiten je hebt… dat laat men gewoon verloren gaan. Jawel: je puntenkaarten, diploma’s en zo, dat blijft wel ergens geregistreerd. Maar zegt dat veel over je persoon? Kan dat niet in veel gevallen eerder misleidend zijn?

Als er echter een register zou bestaan, een soort ‘CV register’, waar elke kleuterjuf en elke leraar, na elk schooljaar zijn of haar algemene bevindingen over elk der leerlingen zou moeten op invullen, zouden we véél meer te weten komen over een bepaalde persoon. Zou je, als je solliciteert, niet zelf een ceeveetje uit de grond moeten stampen, maar je eigen geregistreerde CV opvragen en meenemen naar een sollicitatiegesprek of meesturen met een sollicitatiebrief.

En ik ben er van overtuigd dat dit soort CV, vooral dan aantonend wie je was vóór je zestiende jaar, véél meer info zou geven over je kwaliteiten en mogelijkheden, dan de eventuele diploma’s die je later behaalde. Want kinderen zijn nog eerlijk. Tonen zich zoals ze zijn. Pas later komt daar de komedie en de schone schijn bij kijken. Pas later leren ze een masker opzetten om meer mogelijkheden in de wacht te kunnen slepen.

Hoe ik daar bij kom? Wel, ik ben eenenzeventig, en heb veel van mijn vroegere klasgenoten een groot stuk van mijn leven kunnen volgen. En wàt ze er later ook van bakten en hoeveel hogere studies er ook volgden, ik heb altijd weer kunnen vaststellen dat ze fundamenteel gebleven waren zoals ze toén waren. Al dan niet in een passend beroep.

Een jongetje dat altijd weer mooie tekeningetjes zat te maken, waarvoor ik hem heel erg bewonderde, werd binnenhuisarchitect.

Enkele ernstige en leergierige jongens studeerden door tot leraar.

Een brave, lompe maar domme krachtpatser werd bouwvakker.

Een vooruitziend, arm en jammer genoeg niet erg snugger jongetje, werd dan maar gemeentearbeider.

Al die mensen werden gelukkig! Deden gewoon waar ze aanleg voor hadden.

Maar helaas waren er ook anderen! Zoontjes van welstellende mensen. Niet erg snugger, maar van huis uit sterk aangespoord. Zo herinner ik me de zoon van een bierhandelaar. Niet erg intelligent maar thuis sterk overschat. En in alle gesprekken met hem kwam het naar boven: hij zou directeur worden van een grote brouwerij. Hij wàs het bijna al als je hem hoorde praten. Ik vroeg me af hoe hij dat zou klaarspelen met zijn toch bedroevend intelligentieniveau.

En neen! Hij speelde het niet klaar! Maar gelukkig waren zijn ouders bemiddeld genoeg om hem een kapperssalon te laten openen en hij werd dan maar haarkapper… Om den brode!

Of dit beroep hem lag weet ik niet. Ik denk van niet, want het kapsalon hield niet lang stand! Waar hij verder beland is weet ik niet, maar één ding is zeker: thuis was hij als kind zodanig opgejut geworden om hoge toppen te scoren, dat het hem waarschijnlijk heel zijn leven is blijven frustreren dat het niet lukte, en hij zichzelf een mislukkeling vond.

Tenslotte waren er de échte rijkeluiszoontjes! In bepaalde gevallen zo dom als wat, maar ze zouden en moesten hogere studies doen. Dat waren ze verplicht aan de status van de familie. Moet ik beschrijven hoe hún leven verliep?

O ja… met heel veel getouwtrek, gemanipuleer en gepush wérden ze dokter, tandarts, apotheker of advocaat. Maar vermits ze totaal niet in die beroepen pasten, ben ik ervan overtuigd dat ze, ondanks goede verdiensten, een heel ongelukkig leven moesten leiden. Arme kerels! Maar vooral: arme gemeenschap als ze enkel bij dat soort terecht kan voor bepaalde problemen!

En zoals ik al die jongens heb gekend, kenden de leraren ze nog beter! Als al die info bewaard was gebleven in een nationaal register, dan zou onze maatschappij nu stukken beter hebben kunnen functioneren!

Zouden overal de juiste mensen op de juiste plaatsen zitten.

Zou er zelfs intelligentie aanwezig zijn in de Wetstraat.

Zou ons land geen multicultuur uit de grond hebben moeten stampen om de industrie draaiende te houden.

Ach wat! Ik ben weeral aan het dagdromen! Wat ik hierboven voorstel zal nooit gebeuren, want dan zou de naakte mens bovenkomen! In dokters- en advocatenpraktijken… in de Wetstraat… in de gemeentepolitiek… op hoge en flink overbetaalde jobkens. En dat mag dus niet!

Waar zou al dat gespuis, dat die plaatsen momenteel bezet, dan nog aan zijn trekken kunnen komen?

De straten vegen?

Kom nou!

Willy.

Ja, het was voorspelbaar en is dus alweer zover: de eeuwige jankerds stonden (en nog wel op ONZE feestdag) al jankend aan de deur van Maggie De Block! Schande over hén!

Maar alweer is het een jankende minderheid! Wél gretig gefilmd door de persdiensten! Jan met de pet, die het ook wel erg vindt maar toch goedkeurt, wordt niet gehoord. Omdat die niét de onhebbelijkheid heeft te gaan janken bij rechtvaardige beslissingen. En zo wordt weer de indruk gewekt dat heel het land Maggie wel rauw zou lusten! Vervalste propaganda voor de zoveelste keer. Blijft de modale burger daar inlopen?

Ik heb óók heel veel medelijden met Parwais! Het breekt mijn hart. Echt waar! Niét omdat hij terug naar zijn moederland is gestuurd, maar wél omdat charlatanministers hem hier zo lang ongemoeid en toch illegaal lieten verblijven! Gewoon de andere kant opkeken! Dat noemt hemeltergende lafheid! Dat is de kat bij de melk zetten en verwachtingen scheppen. Natuurlijk is het nu een hele anticlimax voor die arme sukkelaar.

Maar als er nooit eens een echte boeman, of boevrouw, schoonschip komt maken in dat kleuterisme dat in de Wetstraat huist, kan het alleen maar erger worden en worden we allemaal meegesleurd in de ondergang van ons overbemande schip.

En nu vraag ik me af of Maggie écht niet alleen letterlijk, maar ook figuurlijk een zwaargewicht zal blijken te zijn. Een rots in een jankende branding. Een branding, uit domme onnozelheid enkel gericht op het zichzelf te pletter storten. Foei!

En als ze haar beleid inderdaad volhoudt, geen uitzonderingen meer duldt op de algemene regels die op zich al veel te laks zijn, dan zou ik voorwaar, en ondanks al mijn sympathie voor het Vlaams Belang, wel eens voor haar durven stemmen. Want ik heb het hier al gezegd: ik ben niet zozeer partijgebonden. Eerder persoonsgebonden. En wie bewijst zijn of haar job naar behoren te vervullen heeft al mijn sympathie. En dat gevoel stijgt boven mijn partijengevoel uit.

Maar dan zal ze zich zéker moeten blijven bewijzen als de harde tante die we zo hard nodig hebben. Boemannen maken immers een gezonde samenleving mogelijk. Zalfstrijkers kunnen het alleen maar helemaal verzieken!

Willy.

Ter gelegenheid van de Vlaamse feestdag:

’t Zomert in Vlaanderen. Grijze luchten, Donk’re wolken. ’t Zomert in Vlaanderen! Rijpe vruchten, Vreemde volk’ren. ’t broeit in Vlaanderen! Rare talen, Je zou er van balen! ’t Overspoelt het Vlaamse land. Rare snuiters, Kamelenruiters, Kregen Vlaanderen in pand. Vragen en krijgen. Vlamingen zwijgen. En zo loopt het uit de hand. ’t Zal je gebeuren, Je land zien verscheuren, Verloederd in de multicultuur. Maar Vlaanderen lacht, Met gekken aan de macht Wacht ons toch een groot avontuur? Want die gekken beloofden Op alle Vlaamse hoofden Dat het beter worden zou. Voor hén! Want zij zullen bijtijds wel vluchten. Liever de anderen laten zuchten In dat door hen verprutste, bontgekleurde gouw. Willy.

Brrr! Ik vind het al met al maar een griezelig, niet erg stijlvol gedicht! Maar wat wil je? Inspiratieloze dagen kunnen er ook zijn toch? En bij gebrek aan inspiratie ging ik dan maar wat dichten! Is weer eens iets anders, al ben ik op dat gebied toch maar een cultuurbarbaar.

Rare stijl,
Maar geen verwijl.
Het staat er toch maar lekker op!

Parwais Sangari is dus het land uitgezet. Terug naar Afghanistan. Misdadig! Wraakroepend! Hemeltergend, vinden de humanisten. Afghanistan is onveilig!

O ja? Is het hier dan soms zo veilig met al die Afghanen en andere asielzoekers en illegalen? Durven hier de Vlamingen ’s avonds nog op straat komen?

Maar zelfs ik, puur Vlaamsvoelend persoontje, voel met die jongen mee! Lijkt me echt wel een brave vent. Maar moesten àlle brave venten van de wereld ons land komen ‘bezetten’, dan zijn we nog lang niet aan de nieuwe patatjes! Want al die brave venten zullen wel hun eigen verhaaltje hebben om hier toch maar te kunnen blijven wonen en profiteren.

Maar nogmaals, ik vind het echt schrijnend dat die jongen nu weg moest. Maar niét Maggie De Block, niét Parwais zelf is schuldig aan die schrijnende toestand! Wél de regeringen die hem hier jarenlang illegaal hebben laten verblijven, inburgeren en gewoon worden aan onze cultuur en welvaart, zijn de grote boosdoeners. Ook zijn zogenaamde ‘pleegmoeder’ had beter moeten weten!

Maggie heeft alleen maar haar plicht als minister gedaan! En als alle ministers vóór haar net hetzelfde hadden gedaan, zou er geen haan naar gekraaid hebben, en zou Parwais destijds niet eens de gelegenheid hebben gekregen hier jarenlang illegaal te verblijven!

En ik vrees dat, als Maggie haar stipt beleid op die manier verder zal zetten, er nog een heel leger illegalen zal moeten teruggestuurd worden! En dat zijn inderdaad voor sommigen, na hier jaren te hebben gewoond, schrijnende toestanden.

Maar helaas, en zoals zo dikwijls het geval is, wordt nu op de pianist geschoten! Maar die speelt enkel maar de partituur, geschreven door haar voorgangers. Al hadden die voorgangers zelf niet eens het lef om hun eigen wetten ook te laten uitvoeren! Ze treuzelden. Talmden. Staken hun kop in het zand. En maakten op die manier het drama jaar na jaar groter.

Het drama Parwais is dan ook niet het resultaat van de harteloosheid van het hedendaags bestuur, maar wél van de lafheid van het vroegere bestuur!

Want inderdaad is het dringend nodig dat paal en perk wordt gesteld aan het illegaal verblijf. Het is al erg genoeg met de legale ‘nieuwe Belgen’ (ons ook alweer opgezadeld door die sufferds van de Wetstraat), dat we het schaamteloos profiteren van onze sociale voorzieningen door illegalen ook nog moeten pikken.

Profiteren illegalen nergens van? Neen? Wel, dan moeten jullie maar eens goed uit de doppen kijken! Ik ken een Russisch gezin. Al vijf jaar illegaal aanwezig. De kinderen gaan naar school en zo... de moeder werd al verschillende malen opgenomen in de kliniek... allemaal in 'illegale toestand'! Profiterend van onze sociale voorzieningen!

Bij 'illegaal' zou ik denken aan iemand die ergens ondergedoken leeft en bij geen enkele instelling terechtkan. Maar neen hoor! Die mensen leven gewoon als wij! Lopen school, werken soms, al dan niet in het zwart, en lijken zich van geen kwaad bewust.

Van onze staat 'mogen' ze profiteren.
'Mogen' ze ook belastingen betalen? Ik vrees van niet!

En dus, wat mij betreft, en hoe harteloos het ook mag klinken: Maggie is goed bezig! Zo moesten ze allemaal zijn. Anders kan de halve wereld illegaal komen wezen in ons kleine landje en uiteindelijk onszelf verdringen uit ons vaderland.

Arme Parwais… maar ook arme Maggie. Want er staan haar waarschijnlijk bakken kritiek te wachten. Zal ze er tegen bestand blijven?

Willy.