Archief

Voor mij zal 2012 de geschiedenis ingaan als ‘grijs en droog’. Want aan de kust althans, hebben we echt geen last gehad van water. Van naargeestig bewolkte luchten des te meer. En als dergelijke dagen op zich dan misschien wel geen enkele charme hebben, ze zorgen er wél voor dat we dubbel gretig weten te genieten van elk zonnestraaltje.

Het najaar van 2011 anderzijds, bleef lang warm en zonnig, maar dat is niet echt hetzelfde! Dat is mosterd na de maaltijd. Een zonnige lente brengt immers ook hoop mee, en uitkijken naar de zomer. Van een zonnig najaar kan best worden genoten, maar de hoop op nog beter ontbreekt. Je kunt dan enkel uitkijken naar een koude winter. En of die nu al dan niet koud wordt doet er niet toe. Het hoopvol uitkijken is er in ieder geval niet bij in de herfst.

En kijk: nu maak ik me er ook schuldig aan: als je nergens meer weet over te praten, dan het weer maar hé?

Het lijkt er dit jaar trouwens ook heel goed op dat het weer, en vooral de sombere wolken, een afspiegeling is van onze politici: grijze muizen die daar alleen maar grijs zitten te zijn. Om dan af en toe, heel sporadisch, een veel te zware regenbui op ons te laten neerkomen. Meestal ook alleen maar zure regen! Niks productiefs. Wat opgeblazen kleingeestige vitterijtjes van jankerds een lekker laagje vernis geven om te behagen. Het roken verbieden bijvoorbeeld. Of hondjes aan de leiband houden en nog meer van dergelijke futiliteiten.

Ondertussen angstvallig dat ene monsterachtig groot geworden probleem voor ons vaderland helemaal negerend! Het zelfs steeds groter laten worden. De bevolking zodanig manipulerend dat ze het spelletje helemaal gaat meespelen en normaal vinden!

Hebben we hier problemen? Welneen heren politici, problemen in de meervoudsvorm hebben we niet echt! En als we ze wél lijken te hebben, dan hebben de jankerds ze uit de mouw geschud.

We hebben in werkelijkheid maar één probleem. Maar dàt probleem… dat hebben jullie onbespreekbaar verklaard. Omdat jullie heel goed weten dat jullie niet het leiderskarakter hebben om het aan te kunnen. Niet eens de moed hebben er ook maar aan te beginnen! En dus moest het dan maar onbespreekbaar verklaard worden. En kunnen jullie op rozen blijven zitten. Fictieve futiliteiten oplossen! Burgerlijke onverdraagzaamheid en kleine onderlinge vitterijtjes stimuleren door met draconische maatregelen de vitters en azijnpissers in het gelijk te stellen!

En ja hoor! Het werkt! Nu kunnen jullie vrolijk het enige probleem dat zich écht voordoet in dit land op de lange baan schuiven. Daar hebben jullie trouwens toch geen tijd meer voor. Kankeraars gelijk geven en daardoor nog meer kanker uitzaaien is véél belangrijker! Want dat lijkt te werken in het stemhokje! En op meer komt het er voor jullie toch niet op aan hé? De schone schijn ophouden. En trouwens, wat voorspelde ik enkele dagen geleden over Belkasim? Ze zouden even snel een voorbeeld stellen, de zaak als ‘extremisme’ afdoen en dan verder slapen. Ik dacht er even aan, maar vergat het nadien te vermelden, dat ze zich nu zouden verdringen op TV om hún persoonlijke goedkeuring van die maatregel te laten zien. Wel, dat is ondertussen al gebeurd en zal nog wel verder doorgevoerd worden.

Maar opgelet heren! Nu hebben jullie Belkasim enkel nog maar in een (Belgische) gevangenis! Vergeet niet dat met Hitler ooit hetzelfde gebeurde!!! En pas toen hij er uitkwam ging het helemaal ontsporen! Belkasim is bijgevolg nog steeds een ernstig te nemen bedreiging!

Hitler zag in de gevangenis kans om ‘Mein kampf’ (mijn strijd) te schrijven. Wedden dat Belkasim nu vrolijk hetzelfde zit te doen? In het Arabisch natuurlijk, zodat geen enkele bewaker snapt wat hij aan het schrijven is. Hopelijk hebben de politici nu ook nog de schamele moed om die vent naar zijn thuisland te sturen! En hopelijk horen we daarna niets meer van hem.

En kijk… wat begon als een stom weerpraatje, schiep toch weer inspiratie! Waaruit blijkt dat zelfs, en vooral, een grijze hemel tot het aanklagen van onze droevige politieke toestand kan leiden.

Willy.

Neen! Die letters staan niet voor de initialen van mijn naam, maar voor 'Water Closet' en hoe onze toekomst er zal uitzien als we doorgaan zoals we bezig zijn:

Zelfs ons plasje zal dan tenminste Halal worden, en we zullen niet meer verwonderd moeten opkijken als we een vreemd wezen, vermomd in bourka zien! Niet langer moeten denken dat het een non is die met een teletijdmachine vanuit het begin van de vorige eeuw naar onze tijd is geslingerd, maar een volwaardig vrouwmens met alles (goed verborgen) er op en er aan.

Of héél misschien… een mannelijke overvaller die vermomd als bourkawijf van plan is een overval te plegen! Of erger nog, vrouwen te gaan lastig vallen in dat kleine plaatsje dat we heel beleefd met W.C. aanduiden. Why not hé? De politie mag hem, volgens sharia4belgium althans, toch niet naar zijn identiteitskaart vragen! De Wetstraat stemt daar nog wel niet mee in, maar laten we ons geen illusies maken! Ooit gebeurt dat wel! Enkel Vlamingen zullen zich niet mogen vermommen. Kwestie van huidskleur zeker? Maar ook daarvoor is een oplossing te vinden: overstappen naar de Islam! En eenmaal in bourka vermomd weet toch niemand meer welke huidskleur je hebt.

Eigenlijk heeft het me altijd al verwonderd hoe overvallers telkens weer zo’n onnozele bivaksmuts op hun stomme kop willen! Een bourka is toch veel handiger? Het verbergt je hele wezen en onder die bourka kun je uitspoken wat je wilt. Messen, pistolen, machinegeweren, het is allemaal perfect gecamoufleerd. Kan een crimineel zich iets beters wensen? En dan vinden die onnozelaars nog dat een stomme bivakmuts meer ‘cachet’ geeft!

Oei! Hier houd ik er maar mee op of ik zou bepaalde lieden op ideeën kunen brengen!

Toch nog een toemaatje:

Een Moslim komt bij de dokter met 39° koorts.

Dokter: “Heb je al iets gepakt vanmorgen?”

Moslim: “Euh… alleen maar een fiets om hier naartoe te komen!”

Willy.

De Inkspots zongen destijds dat in elk leven wat regen moet vallen, en als ik door het raam kijk is dat nu ook wel het geval! Maar dit keer lijkt die regen wel een muze mee te brengen om mijn inspiratie wat op te peppen en het even over de bergen en dalen van het leven te hebben!

Want jawel, het leven bestaat wel degelijk uit bergen en dalen. Ik kreeg zeven decennia lang de tijd om het te ondervinden, en het is inderdaad zo. Je kunt er niet onderuit: ups worden altijd weer afgewisseld met downs. En als je dat ook zomaar zondermeer over je heen zou laten komen als de regen, zou je leven toch maar povertjes zijn. En dat is nou net wat veel mensen doen. Ze raken eventjes wat downstairs en gaan al direct klagen en zich onbewust gretig gaan wentelen in zelfbeklag. Dat zelfbeklag ook gretig en luidop delen met wie het ook maar horen wilt, versterkt het nog. Want je omgeving geeft je gelijk uit beleefdheid en drukt je daardoor onbewust nog verder in de diepte.

Resultaat: die mensen raken steeds dieper in de put en blijven er, juist door hun zelfbeklag, ook steeds langer in zitten. En dan komt er plots een meevaller en gaan ze al direct euforisch en onverantwoord handelen. De vreugde kan niet op! De hoorn des overvloeds wordt gretig leeggevreten.

Gevolg: binnen de kortste keren slaat het alweer tegen, net dóór dat onverantwoord gedrag. En moeten ze zich weeral gaan overgeven aan mateloos zelfbeklag: ze hebben toch nooit eens echt geluk hé?

Op dié manier? Natuurlijk niet!

Wel, het goede nieuws is dat je een en ander zelf in de hand hebt.

Het slechte nieuws is dat je daar iets moet voor doen!

Werkeloos blijven toekijken en jezelf beklagen helpt niet. En nochtans is het eenvoudig. Het is enkel maar een kwestie van mentaliteit. Aanvaarden dat tegenslagen bij het leven horen; onvermijdelijk, en zelfs leerzaam zijn. Je tegenslagen bijgevolg nét zo gretig koesteren als je geluk. Uitzoeken waar de les in steekt, en die les ter harte nemen. Bedenken dat na elk dal een berg komt. En als die berg zich aanbiedt, er mondjesmaat van genieten. Als een geboren fijnproever: niet teveel ineens op je bord scheppen. Niét de slokop spelen. Er heel doordacht, bescheiden en met mate van genieten. Denk aan de ’Jupiler bier’ waarschuwing: geniet, maar met mate!

Onbewust heb ik, dat denk ik tenminste, altijd naar die regel geleefd. En ze heeft me geen windeieren gelegd. Ik heb hele lange levensfases gekend die eigenlijk, achteraf beschouwd, hels waren. Tegenslagen en verkeerde keuzes die veel mensen nooit meer te boven zouden komen. Maar ik heb het allemaal aanvaard met de positieve gedachte: ik moet erdoor, het leven gaat verder, en zolang ik dat niet zélf wil kan niemand me vanbinnen klein krijgen. En vooral: waarin steekt de levensles van dit soort leven? Wat is de bedoeling ervan? Wat moet ik er van leren?

En ik moet erkennen: dat werkte telkens weer. Niemand kreeg me klein, hoe hard ze ook hun best deden. Een droevig leven doe je gewoon jezelf aan. Roei met de riemen die je hebt. Leef met het vele dat je hebt en sta nooit stil met wat je niét hebt. Aanvaard je verlies in dezelfde verhouding als je winst. Want je hebt ze beiden nodig. Het eeuwige en volkomen natuurlijke evenwicht tussen positief en negatief! Zie het positieve als een kostbaar bezit, en het negatieve als de prijs die je ervoor betaalt.

Een leven dat enkel maar uit positief bestaat zou namelijk géén leven zijn! Alleen maar een soort van vegeteren zonder ziel.

Je persoonlijke geluk ligt in een klein hoekje. Dat hoekje is helemaal niet verborgen! Het zit ingebakken in jezelf. Iedereen kan het onmiddellijk vinden. Als hij tenminste de moeite doet eventjes te zoeken! Niét in de buitenwereld in de vorm van troostende woorden die niks helpen. In jezelf zoeken! Je hebt het helemaal zelf in de hand. Dàt is mijn boodschap voor vandaag.

En kijk, terwijl ik dit schrijf klaart de hemel al een beetje op. Komt de zon, omfloerst nog, al een heel klein beetje door de wolken schijnen. Alsof ze me eventjes een teken wilt geven: “Je hebt gelijk jong”.

En de muze? Samen mét de regen is ze weer verdwenen. Heeft haar taak verricht, en dus stop ik er hier ook maar mee. Uit respect voor de muze. Met mate schrijven, weet je wel?

Willy.

Wat een mooie leuze! Wat een mooie formule zou dat zijn voor een gezonde samenleving waarin logischerwijze het eigen volk eerst komt?

‘SAMEN-leving’ zeg je toch? Wie leeft nog ‘samen’ in dit Vlaanderenland? Wie laat zich niet telkens weer versnipperen door gewiekste partijen?

Vlaanderen was langzaam maar zeker op weg om ‘één land, één volk’ te worden. Dat bewees het steeds groeiende succes van het Vlaams Belang. Het scheelde op een bepaald moment maar weinig meer of het had een volstrekte meerderheid en dan konden alle andere partijen de boom in.

Maar helaas, juist dat succes heeft het ook kapotgemaakt. Want succes… daar komt men op af. Daar probeert men een graantje van mee te pikken. Succes, dat wordt door alle opportunisten in een heel wijde omgeving geroken. Daar komen ze op af als de bijen op de bloempjes. Gretig profiterend van het feit dat ze een volk ‘bespelen’ dat niet verder kijkt dan de neus lang is.

En lap! Voor we goed en wel doorhadden wat aan het gebeuren was, stond daar plots NVA om die graantjes, en met overdonderend succes trouwens, weg te graaien van voor de neus van VB. Walen en vreemden konden zich geen mooier cadeau indenken! En al lijkt het of NVA ongeveer dezelfde idealen heeft als VB, het verhindert toch maar weer dat Vlamingen één volk zouden worden met één streefdoel, en één enkele partij die op de duur zo hoog zou hebben gescoord dat er wel rekening moést mee worden gehouden.

Maar daar heeft NVA een stokje weten voor te steken. Om ook te helpen er Vlaanderen bovenop te krijgen? Bijlange niet! Ze hebben het alleen nog maar eens verder weten te versnipperen. Waarom dan wél? Om persoonlijk belang eerst te behartigen natuurlijk! De gier uithangen: lijken pikken!

En het huidig resultaat is alweer: één volk, twee meningen. Vlaanderen nog maar eens in twee kampen verdeeld. Tot overmaat van ramp twee kampen die blijkbaar de handen niet in elkaar willen slaan. Met als gevolg dat het Vlaams belang de volstrekte meerderheid nu wel op de buik kan schrijven, en het kopstuk van de NVA niet eens de premierzetel ambieerde maar hem liever cadeau deed aan een waal! Uit altruïsme? Welneen! Bang de kiezers teleur te stellen en roemloos af te gaan!

Dat? Nieuwe Vlaamse Alliantie? Laat me niet lachen! Alliantiebréker zou beter gepast hebben.

Is het dan echt zo moeilijk voor de Vlamingen om, net als trouwens de Walen, allemaal aan één touw te trekken? Moet dat touw dan telkens weer, zodra het te sterk wordt, in twee worden gesneden? Is het dan verwonderlijk dat de Walen, ondanks hun minderheid, het blijven voor het zeggen hebben in dit land? Vlamingen hebben nog heel veel te leren van de Walen!

Iedereen is natuurlijk vrij van mening. Zoveel mensen, zoveel meningen. Onderlinge verschillen zijn er altijd en het ‘grote gelijk’ bestaat niet. Niet iedereen kan écht gelijkdenkend zijn met alle anderen, en ‘gelijk’ hebben.

Die vlieger kan opgaan, als het over je favoriete restaurant, voetbalclub of zanger gaat. Maar als het om de toekomst van je nageslacht gaat zou iedereen toch eventjes kleine persoonlijke verschilletjes opzij moeten kunnen zetten om het grote belang van het volk op de eerste plaats te laten komen en als één blok naar het stembureau te trekken? Bewijzen dat we inderdaad één kunnen zijn?

Is dat teveel gevraagd voor de Vlaming? Of ziet hij gewoon niet welke ramp NVA heeft veroorzaakt in de Vlaamse eendracht, alleen maar door ‘te bestaan’? Is de Vlaming dan soms de domste onder de Galliërs? Of de meest manipuleerbare? Dat hadden de Romeinen destijds toch ook moeten opmerken en gretig gebruik hebben gemaakt van die eigenschap? Of waren Vlamingen in die tijd nog zo dom niet als nu?

Arm, dom Vlaanderen! Nog maar eens verraden door eigen volk… en eigen schuld!

Willy.

De geschiedenis herhaalt zich toch telkens weer, en de kenmerken daarvan zijn zo duidelijk zichtbaar dat bijna niemand ze ziet! Laat staan ze herkent!

Het volgende pikte ik eventjes uit “De Standaard”, uit een debat tussen Filip Dewinter en Pascal Smet:

Smet beet hem toe dat hij niet alle moslims in dezelfde zak mag steken. 'Ja, er zit krapuul bij de moslims, er zijn onnozelaars bij, fanatici. Maar heel veel moslims bij ons zijn gematigde mensen die niets te maken hebben met Sharia4Belgium en aanverwante organisaties.'

Zal ik die uitspraak eventjes vertalen naar de jaren dertig van vorige eeuw, en à la Chamberlain van Engeland? Wel, dat zou dan zo geklonken hebben:

‘Je mag niet alle Duitsers in dezelfde zak steken. Ja, er zit krapuul bij de Nazis. Er zijn onnozelaars bij, fanatici. Maar heel veel Duitsers zijn gematigde mensen die niets te maken hebben met de Nazis en aanverwante organisaties’.

Waartoe heeft dergelijke ontwijkende prietpraat uit de mond van Chamberlain geleid?

En toch zit er een zweem van waarheid in dat soort uitspraken. Er ZIJN gematigde Moslims en er WAREN gematigde Duitsers. Heel veel zelfs. Maar:

- Hoe lang bleven de Duitsers gematigd? Hoe lang duurde het alvorens ze de vele voordelen gingen inzien van het toetreden tot de Nazi-partij? Wat waren de gevolgen? ‘Nicht gewussen’? Kom nou!

- Hoe lang zullen de ‘brave’ Moslims gematigd blijven als extremisten telkens weer straffeloos een stap verder kunnen gaan en succesvol worden? Zo zal het ook hier gebeuren, en is trouwens al aan het gebeuren. In het geval van de Moslims komt daar trouwens nog de zware geestelijke handicap bij van het onvoorwaardelijk geloof in hun religie! Het is enkel wachten op de juiste vlam om de lont aan te steken. In Duitsland was Hitler die vlam. Hier lijkt Belkasim voorlopig gebuisd als ‘Fuhrer4Belgium’, maar wees gerust! Vroeg of laat staat de juiste Moslim op, profileert zich als de nieuwe profeet, en zal het er bovenarms opzitten!

Als Pascal Smet zichzelf wil beschermen tegen kritiek van de jeugd zou hij best de geschiedenislessen laten afschaffen in de scholen. Dan pas zal hij de jeugd helemaal kunnen bespelen naar zijn persoonlijk wereldbeeld. Als ze niet weten waar ze vandaan komen, kunnen ze immers ook niet goed bepalen waar ze heen willen!

Geschiedenis laten leren is dus gevaarlijk voor dat soort politici!

Want de geschiedenis herhaalt zich telkens weer.

En wie de tekenen aan de wand weet te herkennen zal niet langer voor dergelijke lakse marionetten stemmen!

Hoe het allemaal werkt is heel eenvoudig uit te leggen: een extreme partij, in hoofdzaak uit potentiële misdadigers bestaand, begint zich te profileren met dom en bruut geweld. De brave bevolking lacht er aanvankelijk mee. Het is trouwens maar een minderheid. Maar zodra het ernstig lijkt te worden én een beter leven lijkt te voorspellen, grijpt die ‘brave’ bevolking zijn kans waar en gaat meespelen. Gewetensbezwaren verdwijnen als sneeuw voor de zon als er voordeel te bekomen is!

In Duitsland gebeurde aanvankelijk alles nog in eigen land en onder eigen volk. De volgende stap om andere volkeren te veroveren en te verknechten noodzaakte harde, maar open strijd om van Duitsland uit andere landen te veroveren. De Blitzkrieg dus.

Maar hier? Hier zit de vijand al lang binnen. Mist alleen nog de juiste vonk om de lont aan te steken. En nu kunnen we twee richtingen uit: de ‘burgerstrijd’ zou kunnen uitgaan van de indringers zélf, maar evengoed van onze eigen extreme groeperingen die het gestuntel van de regering hartgrondig beu zijn!

Willy.

VTM nieuws 10.06.12:

2500 inbraken in december 2011. Het swingt de pan uit. De brave burger wordt het beu, maar blijkbaar nog niet beu genoeg om het gehele Wetstraatzootje weg te stemmen. Een woordvoerder van Justitie noemde ons wegennet (slik!) als hoofdschuldige omdat je overal makkelijk wegkomt! Maar zweeg in alle talen over de straffeloosheid. Gelukkig deed de nieuwslezer dat niét! Maar de hoofdoorzaken noemde hij toch ook niet! Natuurlijk niet. Hij zou op zijn kop krijgen van de Wetstraat.

Waarom straffeloosheid? Wel, ten eerste zijn er de vele beschermende maatregelen voor criminelen, en sterk beperkende maatregelen voor de politie. De logica op zijn kop dus. Ten tweede is er het schrijnende plaatstekort in de gevangenissen.

Wel, dat plaatstekort kan ik nog begrijpen. Want zoals de criminaliteit nu de pan uitswingt valt het gewoon niet meer te volgen in de bouw van nieuwe gevangenissen. Maar is nieuwe gevangenissen bouwen dan de enige mogelijkheid? Zijn er geen andere denkpistes? Als we nu eens een stuk van de vogelvrijheid in België sterk terugschroefden?

Om te beginnen de file asieltoeristen behandelen zoals in Australië:

- Kun je bewijzen dat je een meerwaarde betekent voor onze samenleving? Neen? Dan kom je er niet in. Sorry!

Vervolgens het ronselen van arbeidskrachten in het buitenland stoppen. We hebben zelf werklozen genoeg die aan het werk kunnen worden gezet. Want die vreemde arbeidskrachten komen alleen maar kijken hoelang en hoeveel ze moeten werken om van dop, OCMW en pensioen te kunnen genieten en zichzelf tot Belg te laten verklaren.

En last but not least: onze eigen jeugd totaal anders gaan opvoeden zodat ze niet langer opgroeit voor galg en rad.

Geen makkelijke opgave? Natuurlijk niet! De verantwoordelijken die het allemaal zover hebben laten komen, moeten nu ook maar eens hun verantwoordelijkheid opnemen en eventjes boeman gaan spelen in plaats van Sinterklaas! En hoe langer ze daarmee talmen, hoe zwaarder die klus wordt.

Een voorbeeld van aanpak bij de jeugd? Ziehier:

Het is begonnen met het lui en dus waardeloos en werkloos kweken van de jeugd. Op dit punt is het beginnen spaak lopen, naar dit punt moeten we dus terug! Door:

1. Hersenspoelen van het gehele lerarenkorps. Alle vuil dat zich in de loop der jaren in die hersenen heeft kunnen ophopen er uitspoelen. In een soort heropvoedingscursus dus. Back to the fifties.

2. De school terug zijn waardigheid geven als enig instituut om van onmondige kinderen intelligente mensen te maken.
Inspraak van de ouders? De deur uit!
Ouderavonden? Ja. Maar dan als eenrichtingsverkeer waarin de school het voor het zeggen heeft en de wetten stelt. Waarin het de taak van de school is de ouders op hún verantwoordelijkheden ten opzichte van hun kinderen te wijzen. Willen ze er hangjongeren van maken of volwaardige mensen?

3. Spijbelen niet te vermijden door de school? Inderdaad niet. Want ook dàt moet de taak van de ouders zijn. Die hebben maar één of enkele kinderen te controleren. De school heeft er honderden en kan ze niet allemaal gaan schaduwen.
Elke onwettige afwezigheid zou dan ook een boete voor de ouders moeten inhouden. Wedden dat ze dan plots wél zullen kunnen controleren of hun kind wel degelijk naar school gaat? Wedden dat dergelijke jongeren er dan niet zo makkelijk meer mee zullen wegkomen? Wedden dat die ouders het schaamteloos partij kiezen voor, en verwennen ván hun kind wel zullen opgeven als er wekelijks een boete in de bus valt?
Natuurlijk… een school is in de huidige wetgeving niet bevoegd om een boete te geven. Maar men kan de wetgeving wél aanpassen en ze die bevoegdheid, én de plicht geven, een proces verbaal op te stellen en aan het parket over te maken. Het parket kan, en moet dan beboeten. Desnoods scheppen ze dan maar een afdeling in het parket dat zich met niets anders hoeft bezig te houden. Op de duur zou dat eigenlijk de nuttigste afdeling van het gehele parket kunnen worden, want dààrvan hangt de toekomst van het land af. De rest van het parket functioneert enkel als het kwaad al geschied is. Dié afdeling zou er kunnen voor zorgen dat het kwaad geen kans krijgt te geschieden!

Ja! Het is drastisch! Zou in aanvang maar op weinig bijval kunnen rekenen. En wat erger is: het zou tot stemmenverlies kunnen leiden! Maar ooit zal het moéten gebeuren. Zachte dokters maken etterende wonden! Het is héél diep in het vlees snijden, of nog jarenlang met steeds verder etterende wonden lopen tot hele ledematen moeten geamputeerd worden.

Is het onderstaand, en héél realistisch beeld van de huidige werkelijkheid dan soms niet schrijnend?

De voornaamste reden voor dergelijke wantoestanden is dat de scholen bang zijn leerlingen kwijt te raken aan de concurrentie. Dat is dus ook alweer een mentaliteit die op een of andere manier de kop moet worden ingedrukt.

En nu zou je kunnen zeggen dat mijn betoog het ei van Colombus is. Maar ik ben realistisch genoeg om te weten dat het een utopie is! Dokters die durven pijn doen voor het goede doel bestaan er niet meer. Worden niet meer geduld in onze samenleving. Zelfs de verdovingsprik is er nog teveel aan.

En dus, waarde landgenoten en volksgenoten, zullen we moeten leren leven met die stinkende etter! Tenzij er ooit een échte Vlaamse Leeuw wakker wordt, zijn tanden in de Westraat zet, en het venijn er uithaalt!

Willy.

Dit stukje is eigenlijk bedoeld om even stil te staan bij alles wat we hebben, terwijl sommigen onder ons vinden dat ze helemaal niets hebben!

Zeven uur. Mijn radiogestuurde wekker ging naargeestig piepen, maar ik durfde de ogen niet te openen. Het was weeral een van die morgens van zo’n dag die de weerman de dag voordien als waardeloos, bewolkt en regenachtig had voorspeld. De moeite niet waard uit bed te komen. Ik had dus ook niet de minste verwachting over die dag en had niets gepland.

De wekker kan de boom in. Ik blijf liggen!

Toch maar, nét toen ik me met de ogen dicht van het raam wilde afwenden, voorzichtig één oog geopend en meteen verwonderd ook de tweede erbij gehaald. Zag ik goed? Stralende zon! Niet mogelijk! Weerlui vergissen zich toch nooit? Toch dus… Zal ik het dan echt nooit afleren om tegen beter weten in, in die prietpraat te geloven?

Na de gebruikelijke ochtendrituelen met stofzuiger en zo zet ik de computer aan. Mails checken, blogje aanvullen, andere interessante blogs besnuffelen of besproeien (geleerd van Chico), kijken of er vandaag een leuk gratis programma valt te downloaden op G.O.T.D. Neen dus. Niets dat ik kan gebruiken. Toch maar eens de commentaren van andere pc gebruikers lezen over het vandaag aangeboden programma. Dacht ik al. Niets nieuws onder de zon. Niks dat mijn pc niet met een paar muisklikken zélf kan. Maar zag ik wel goed? Kost dit programma normaal 79 euro? Mens! Hoe gek moet je zijn om dit ook nog eens te willen betalen?

Over dus maar naar creatieve actie. Wat spelen we vandaag? Ach ja, gisterenavond componeerde ik nog een liedeke op mijn keyboard. Misschien is het nu het moment om daar even een partituurtje van te maken? Niet op perkament met een ganzenveder op de wijze van Mozart natuurlijk, maar op de pc nu, met het programma ‘Forte Free’, ook al eens ergens gratis op de kop getikt. Prachtig en gebruiksvriendelijk programma overigens. Beter dan sommige dik betalende programma’s.

Ben dan een paar uurtjes zoet met het netjes schikken van de nootjes op de balkjes. Nu even een instrument kiezen, op ‘play’ klikken, en daar loopt het tangootje over de notenbalk. Niet slecht, maar voor verbetering vatbaar. Nog hier en daar wat aanpassen, maar ik blijf het Eddy Wally-achtig vinden klinken en word het beu. Met één klik opslaan in de map ‘verder af te werken’. Tegen beter weten in trouwens, want ik weet heel goed dat die map gelijk staat met een vergeetput. Ach wat… ik heb me toch weer een paar uurtjes geamuseerd!

En nu? Nu loopt het al geleidelijk naar de middag en dus is het ‘Chico-time’. De zon straalt nog steeds, tot grote schande van alle weervoorspellende wezens, van welke planeet ze ook maar afkomstig zijn, en ik besluit maar om er in één adem door ook ‘me-time’ van te maken. Zal wel ergens een zonnig terrasje vinden zeker?

Beetje geld geschooid van moeder de vrouw… Ja, want dat heb ik jullie nog niet verteld: ik heb een hekel aan geld! Heb niet eens een geldbeugel. Als ik niet heel zeker ben dat ik ergens iets zal moeten betalen heb ik NOOIT geld bij! Stom eigenlijk, maar zo steek ik nu eenmaal in elkaar! Anderzijds, mijn bankkaart heb ik wél altijd bij. Maar daar betaal je jezelf toch geen Scotch mee hé?

Maar goed… een zonnige wandeling van een goed uur bracht me weer in de buurt van mijn woning, en wat zie ik? Een leeg tafeltje, lekker in de zon, op het terras van ‘Le Chatelet’. Een leuk historisch gebouwtje dat dienst doet als cafetaria.

Voilà! Beter kon het niet passen om de rest van mijn tijd te verdoen. Want moeder de vrouw had me op het hart gedrukt om vooral een goeie te drinken en niet al te vroeg thuis te komen. Ze wou nog een en ander grondig kuisen (ach die vrouwen!) zonder Chico in haar buurt en daarna het eten klaarmaken. Liet ik me natuurlijk ook geen twee keer zeggen, en trouwens, het was vaderdag. En welke vader van drie zou dan niét eventjes willen genieten?

De Scotch was zalig koud, de nootjes heerlijk zout, Chico zat, genietend van de zon en de zeelucht, op mijn schoot, en met de gedachte aan de verse frietjes straks kon de dag niet meer stuk.

Enfin, waarmee ik maar zeggen wil: slechte tijden? Crisis? Ach jongens, jullie moesten de jaren onmiddellijk na de tweede wereldoorlog eens hebben meegemaakt! Toén kon je terecht zeggen dat je ‘niets’ had. Een tafel, wat stoelen en een kolenkachel. Niet eens een zetel! Alleen een oude koffergrammofoon als ‘luxe’. Maar toen betekende dat ‘niets’ toch zoveel voor ons! Want door dat ‘niets’ werden we gemotiveerd om te werken en te komen waar we nu zijn. Hadden er trouwens ook geen idee van dat de Wetstraat al onze moeite ooit weer teniet zou doen!

Willy.

Altijd weer komt in een relatie het woordje ‘begrip’ naar voor. Of beter gezegd, de vraag, of in het slechtste geval de eis tot begrip. Vrouwen zoeken vooral naar een man die hen begrijpt. Jonge mannen kijken dan een beetje schaapachtig. Stomverbaasd dat die vraag gesteld wordt. Want mannen zelf vragen dat zelden of nooit. Vinden het vanzelfsprekend. Als je een relatie wilt aangaan met iemand, dan zul je immers toch niet nét iemand kiezen die je niet begrijpt? Stomme vraag dus.

Of toch niet? Want naarmate je vrouwen beter leert kennen, ervaar je steeds meer dat zij het is die jou niet begrijpt! En dan snap je eindelijk wat ze bedoelen met “begrijp jij me wel?”

Eigenlijk bedoelen ze: “Begrijp je wel dat ik mannen niet kan begrijpen?” Maar voor je daarachter bent gekomen heb je al lang je handtekening gezet onder ‘tot de dood ons scheidt’. En neen… hoé erg ze ook lijken te hunkeren naar ‘begrepen worden’, zélf doen ze totaal geen moeite om mannen te begrijpen! Het is en blijft eenrichtingsverkeer. En zoals elke vorm van eenrichtingsverkeer, is het ook daarmee gedoemd om spaak te lopen. En dan komt er inderdaad een moment dat de man er de brui aan geeft. Niks geen moeite meer doet om de vrouw te begrijpen.

Als zij hém niet wilt begrijpen, dan doet hij dat ook niet meer voor haar. En het liefdesverkeer valt stil, maar stilstaand verkeer is in dit geval nog altijd beter dan eenrichtingsverkeer. Want hoe meer moeite de man aan de dag legt om de vrouw te begrijpen in al haar nukken en kuren, hoe minder energie zij eraan verspilt om haar man te leren kennen en hem te appreciëren met al zijn verschillen ten opzichte de vrouw.

Voor de man daarentegen zijn die verschillen in het wezen boeiend. Een puzzel die hij graag ontrafelt. Maar als zijn eigen puzzel op zijn honger blijft zitten, dan gooit hij ook maar de stukken op tafel en speelt niet verder mee.

Welnu, dames, jullie kunnen op beide oren slapen! Er wordt geen mannelijk wezen geboren dat in de wieg al weet hoe de vrouwelijke ‘onlogica’ werkt. Maar er wordt ook geen man geboren die er niks voor over heeft om zich daar, als de tijd gekomen is, grondig in te verdiepen. Of, misschien worden er wél dergelijke wezens geboren, maar die rangschik ik liefst niet onder de noemer ‘man’.

Maar daar komen vrouwen wel al heel vroeg achter! En daar profiteren ze wel van! Met die vraag willen ze zich er alleen maar van verzekeren dat de man zal begrijpen dat zij hem niet begrijpt! En dus, als ze op die ‘begripsvraag’ een positief antwoord krijgt is ze gerustgesteld en hoeft ze verder geen moeite te doen om hém te leren begrijpen!

Resultaat: slechte relatie, slechte seks, slecht begrip, moeilijk gezin. En de man blijft achter met een niet op te lossen vraag: als ze zo op begrip gesteld is, begrijpt ze dan écht niet dat de enige mogelijkheid voor een gezonde relatie wederzijds begrip moet zijn?

Hoeveel levens moet een vrouw dan wel leven om daar achter te komen?

Willy.

Net enkele dagen na mijn stukje over de koninklijke stallingen tegenaan mijn deur, viel ‘De Grote Klok’ in mijn brievenbus. Een maandblad van het gemeentebestuur. En daarin stond een vrij uitgebreid artikel over die stallen, die eerstdaags helemaal gerestaureerd zullen worden.

Zo kwam ik ook meer te weten over dat bouwsel.

Leopold II liet het in 1903 bouwen door een Noorse achtitect, en wel in Scandinavische ‘Dragenstil’. Die architect was de ontwerper van het Noorse paviljoen op de wereldtentoonstelling in Parijs van 1900. Dit gebouw maakte een sterke indruk op Leopold II. De stallingen te Oostende waren af in 1904, maar er is nooit een paard of koets in gestald geworden! Het artikeltje vertelt niet waarom dat niet gebeurde.

Grandioze verspilling avant la lettre dus! In 1929 trok de stedelijke technische school dan maar in het complex en vanaf 1959 werd het verbouwd tot stedelijk sportcentrum.

Voilà. Dit is eventjes een rechtzetting. Vooral bedoeld voor Oostendenaars, die me zouden kunnen verwijten zomaar wat nonsens neer te hebben gepend. En vermits ik mijn blog zelf heb uitgeroepen tot no nonsense blog voel ik me verplicht eventjes ootmoedig mijn gebrek aan kennis van de Oostendse geschiedenis te bekennen.

Ja zeg… wie zou er nu ook gaan denken dat iemand die een dergelijk groot en kostbaar complex uit de grond laat stampen het dan niet eens gebruikt?

Blijkbaar is Chico dus de enige viervoeter die er ooit dankbaar gebruik van maakte en eindelijk een nuttige bestemming vond voor die koninklijke verspilling.

Doe dus voorlopig maar verder Chico. Na de restauratie zien we dan wel of ‘koninklijke plasjes’ nog tot de mogelijkheden behoren of verantwoord zijn. Ondertussen, en vermits deze zondag zich stralend aanbiedt, gaan we er straks eentje drinken op een leuk terrasje.

Santé!

Willy.

Zoveel keren is men man,
Als men talen spreken kan.

(Wordt gezegd, maar dat klopt niet altijd.)

Wie zegt communicatie denkt aan spreken en taal. Als je kunt spreken en de taal machtig bent kun je communiceren.

Ja toch? Neen! Mis.

Ik wijdde er onlangs al een kort stukje aan, maar verleden week hoorde ik op het nieuws net hetzelfde fenomeen: met Moslims kan een Westerling onmogelijk communiceren. Wiens schuld dat is laat ik hier maar in het midden, maar het ging over die Marokkaan, verdacht van moord op zijn zoontje Younes van vier.

De onderzoeksrechters gaven er na een uur de brui aan omdat met die vent niet te praten viel. Natuurlijk valt daar niet mee te praten, welke taal je ook gebruikt. Je mag zelfs Arabisch studeren, nog zal constructieve communicatie niet lukken. Ik kan me heel goed indenken hoe die onderzoeksrechters zich voelden. Daar word je gewoon gek van! Een vol uur? Afschuwelijk! Daar moét je van weglopen! Het is vergelijkbaar met iemand die op de piano Van Beethovens ‘Fur Elize’ speelt, maar er een nocturne van Chopin hoort uitkomen. Om compleet kierewiet van te worden!

Logica lijkt voor die mensen een heel andere betekenis te hebben dan voor ons! En dat kwam nog maar eens tot uiting in de Assisenzaal. Daar verklaarde zijn echtgenote dat ze dagelijks geslagen werd, dat ze wilde scheiden, dat er die avond weeral eens een hooglopende ruzie was met haar stomdronken echtgenoot (oei! Drinken Moslims dan tóch alcohol?). Ze was kunnen vluchten en zag, achterom kijkend, nog net haar echtgenoot in het deurgat de kinderen tegenhouden omdat ze mee wilden vluchten met haar.

En nu zou je denken: amaai! Als dàt geen getuige à charge is! Maar neen hoor! In één adem door liet ze verstaan dat ze er heilig van overtuigd was dat hij de jongen niéts had aangedaan! Dat hij zijn kinderen nooit kwaad zou doen!

‘N’avoue jamais’ was in de jaren zestig een succesnummertje van Guy Mardel. Het is ook een van de leefregels van de Moslimgemeenschap.

Tja… dat is Moslimlogica! Onder andere onvoorwaardelijk geloof van de vrouw in haar echtgenoot! Dat is geen kwestie van nadenken, van wikken en wegen, dat is een vaststaande regel. Punt en amen. Daar valt gewoon niet over te redetwisten! Zo staat het in de Koran, zo is het.

Weten ze dat echt nog niet in de Wetstraat? Ik denk van niet, want waarschijnlijk kennen ze Moslims hoogstens van voorbijlopen op straat. Hebben ze nooit een gesprek of discussie gevoerd met een van hen! En natuurlijk! Ze kennen ze ook via de OCMW’s! Want daar telt de moslimlogica dan weer niet meer. Daar, tussen die vier muren, praten ze mee met hun wilde weldoeners, want ze weten best waar de centjes moeten vandaan komen! Zó gek zijn ze nu ook weer niet. Idem dito voor een bezoekje aan het CGKR! Al die diensten hebben bijgevolg een totaal vertekend beeld van de waarheid achter de Zonderhaatstraten.

En nu zijn er misschien héél tolerante mensen in onze samenleving, die vinden dat ze nu ook maar eens een woordje Arabisch zouden moeten leren om die mensen in hun eigen taal tegemoet te kunnen komen.

Wel, er wacht hen een grote teleurstelling. Die humane gedachte werkt bij een Spanjaard, Italiaan, Fransman of Griek, maar niét met een Moslim! Om een Moslim te begrijpen moet je niet alleen zijn taal leren, maar ook zijn gehele cultuur en religie. En vooral: de Moslimlogica, die lijnrecht tegenover die van ons staat! En ik geloof niet dat één Westerling daartoe in staat is.

Willy.