Archief

In de maand mei alleen al zijn er in ons land al negen dodelijke ongevallen geweest met motorrijders! Men zoekt uit waardoor dat wel mag komen! Wel, ‘men’ hoeft niet ver te zoeken: motorrijder kun je niet worden. Als motorrijder word je geboren! Je hebt het of je hebt het niet. En als je het hebt dan moet je er alles aan doen om het te cultiveren. Als je het niét hebt, dan blijf je liefst zo ver als mogelijk van een motor af!

Maar dat is natuurlijk praat voor dovemansoren! Een motor staat toch zo machoachtig! Fabrikanten doen er ook alles aan om ze nog meer macho-like te maken en te presenteren. Maar zoals in veel zaken: velen voelen zich geroepen, maar weinigen zijn uitverkoren!

Ik heb ook, in mijn motorcarrière, mensen zien komen en mensen zien gaan. Vooral mensen zien gaan die er beter hadden aan gedaan nooit te komen. Dan hadden ze zich een hoop ellende kunnen besparen!

En toch, in het begin van mijn carrière waren motoren vér van macho-like! Het waren vuile, vettige ondingen met motoren waarop je je hart uit je lijf moest trappen om er leven in te krijgen. En wie niet als motorrijder in de wieg was gelegd had er ook niet de minste behoefte aan om daarmee rond te gaan tuffen!

Maar er kwamen elektrische starters, de modellen werden steeds begerenswaardiger voor macho’s, en het kon niet anders: iedereen die zich als volwaardige man wilde profileren moest zo’n ding hebben. Het resultaat hebben we ondertussen gezien: 9 doden op minder dan een maand.

Jawel, ik heb in onze motorbrigade mensen zien komen die dachten dat ze als politieman meer macht zouden uitstralen als ze op een motor reden.

En ja… dat is wel zo. Maar als enkel dit de reden is om van motorrijden je beroep te maken, dan neem je toch best een goede levens- en ziekteverzekering. Want lang zul je niet uit het ziekenhuis blijven, en als je een lang leven wilt beschoren zijn zoek je maar best naar een ander middel om je nuttig te maken in de maatschappij. Tenzij je inderdaad een geboren motard bent.

En dan heb ik het alleen nog maar over professionals. Maar door het trendy uitzicht van de nieuwste machines volgen steeds meer hobby-motards hun hart en moeten hoognodig zo’n ding in huis halen. Tot overmaat van ramp zijn veel van die heren toch wel bang voor de ijzige koude die je op dat vervoermiddel moet trotseren zodra de temperaturen onder de tien graden dalen. Want die koude wordt op een motor nog vertienvoudigd.

En dus komen die macho-motards enkel op warme dagen buiten. Raken op die manier nooit ervaren, en dan gebeurt wat we nu zien gebeuren!

Wie het niét in zich heeft, stuurt ‘vierkant’. Stuurt met de handen. Houdt het lichaam stijf en laat het niet meespelen in het duo man - motor. Begrijpt niet dat de motor het niet alleen kan klaarspelen zoals een auto. Hij heeft een tegenwicht nodig: het menselijk lichaam. En nu hoeft dat tegenwicht weer niet honderd of meer kilo te wegen zoals soms wordt gedacht! Beter een pluimgewicht dat soepel meewerkt dan een zwaargewicht dat daar maar hangt te zitten!

Motorrijscholen? Strenge examens? Ik vrees dat het niet veel zin heeft! Wie het in zich heeft wordt één met de motor. De motor wordt het verlengstuk van het lichaam en vice versa. Beiden voelen elkaar aan en werken samen. Ongevallen zijn dan bijna niet mogelijk!

Willy.

Omdat het zo ongeloofwaardig is wat ik nu al jarenlang zie aanslepen in de politiek, ben ik me ernstig gaan afvragen hoe het werkt en hoe het mogelijk is dat we blijven opgescheept zitten met een politiek systeem dat helemaal niet werkt. Een regerende ploeg die uit steeds dommere mensen bestaat. Mensen die helemaal geen benul hebben van waar ze mee bezig zijn. Mensen die de ene blunder op de andere stapelen en er toch telkens mee weten weg te komen en het klaar te spelen aan de macht te blijven. Het lijkt, maar dan op een ander vlak en langzamer, sterk op de opkomst van Hitler.

Spijtig dat ik telkens weer naar die vent moet verwijzen, maar hij zou voor de hedendaagse generaties een voorbeeld moeten zijn! Een voorbeeld van hoe het niét meer zou mogen kunnen: Een mannetje van niets waar zinnige mensen even de schouders voor ophaalden. Dat een beetje lachwekkend overkwam! Een beetje Chaplinachtig. Een mannetje dat gedoemd was anoniem door het leven te gaan en te verdwijnen in de nevelen des tijds. Maar we hebben allemaal gezien waar hij geraakt is! Wel, hetzelfde is langzaam maar zeker weer aan het gebeuren, want we hebben niets geleerd van de geschiedenis.

Hoe het zover kan komen en waarom niemand het heersende onbenul weggestemd krijgt? Heel simpel: eenmaal het heersende onbenul de macht in handen heeft maakt het zelf de wetten. Maakt die wetten ‘naar eigen beeld en gelijkenis’ en stelt zélf de kieslijsten op. Er angstvallig voor zorgen dat daar niet te veel intellect op voorkomt, want dan zouden ze het zelf wel moeten afstappen!

In ons geval was er eens… een domme, maar gelukkige bevolking. Na twee wereldoorlogen te hebben meegemaakt vond ze het nu welletjes en ging, in plaats van oorlog te voeren, de industrie aanzwengelen met grenzeloze werklust. Er werd ondernomen; er werd gewerkt en gewrocht; er werd gezweet en er werd gerekend.

Resultaten lieten niet lang op zich wachten. De bevolking verwezenlijkte grootse dingen, maar vergat het voornaamste: kieskeurig kiezen voor leiders! Ze hadden het immers veel te druk om hun eigen boontjes te doppen en begrepen niet zoveel van de politiek daar in Brussel. “Het zal wel goed zijn zeker?” dachten ze.

Wel, het was helemààl niet goed. Maar net zoals Hitler had kunnen profiteren van het nieuwe medium ‘radio’, waardoor zijn stem nu over heel Duitsland kon schallen, kregen de partijen nu de TV in de schoot geworpen als voornaamste instrument. En het intellect moest wijken voor de charme.

Waar Hitler het in hoofdzaak met zijn stem moest doen, moesten de nieuwe politici nu zo fotogeniek mogelijk zijn. Hersenen speelden geen rol. Charme telde. En al heel snel schoven de partijen de charmantste smoelwerken naar voor en lieten ze vooral op TV defileren. Een ‘politieke catwalk’ zeg maar.

De formule kende succes! Jan met de pet liep er in. En de sneeuwbal kon gaan rollen. Steeds meer charme en steeds minder verstand op de kieslijsten. Tot die lijsten alleen nog uit charmante zeepbellen bestonden. En nu zou je denken: allemaal goed en wel, maar dat kan toch niet blijven duren? De bevolking ziet toch ook wel in dat koning onmacht regeert?

Misschien wél, maar het was te laat! Want koning onmacht was ondertussen alleenheerser geworden en zorgde er wél voor dat er niet teveel hersencellen op de kieslijsten voorkwamen. En dus worden de lijsten keer op keer gevuld met onbenullige charme. Met veelbelovers. Met ellebogenwerkers. Met regelrechte hoeren die hun vel verkopen voor een ministerspostje, maar daar dan natuurlijk niets van weten te bakken! De bevolking had dus weinig keuze! Het was kiezen voor charlatan op de lijst X of kiezen voor de charlatan op de lijst Z.

En de Vlaamse kiezers? Ach ja… gewoontegetrouw lieten ze dan maar betijen en hadden geen tijd zich dieper in de politiek te gaan verdiepen. De Waalse kiezers… die hadden wat méér tijd wegens ‘gebrek aan werk…euh…lust’. En die gingen natuurlijk kiezen voor diegenen die het meest beloofden, soms ook het een en ander waarmaakten, maar dan wél ten koste van eerlijke ondernemers! Gevolg: die gingen België vaarwel zeggen, zodat ook de tewerkstelling de boom in kon.

Wallonië is hier wel voorloper in geweest, maar Vlaanderen volgt snel. Want waar de bevolking niet werklustig is, is er op de duur ook geen werk meer. Ondernemers gaan elders investeren. Daar waar mensen nog poten aan het lijf hebben. Dat deden ze ooit in Vlaanderen, maar ook hier vluchten ze nu snel weg. Want ook Vlaanderen is in de ban en het beloofde sprookje van de syndicaten gekomen.

Hoe krijg je dat zootje nog weg uit de Wetstraat? Niét meer! Tenzij er ooit een generatie gaat opstaan die het allemaal niet meer slikt en intelligentie eist in plaats van charme. En ook bereid is daar flink voor in te leveren als de opgespaarde centjes voor het juiste doel worden gebruikt. Nu is de bevolking natuurlijk niet gemotiveerd tot inlevering, want ze weet maar al te goed waar de ingeleverde centjes weer zullen heenstromen!

Maar of er ooit een dergelijke generatie komt? Ik betwijfel het. Misschien ooit… als onze Wetstraatclowns het zo ver hebben kunnen schoppen dat de hongersnood toeslaat in het land. En daarvan zijn de politici doodsbang! Vandaar dat ze maar blijven lenen om de bevolking koest te houden zodat ze verder voor haar ondergang kan stemmen. Waar hun intelligentie faalt moeten ze dan maar gaan lenen! Maar zodra dat lenen niet meer lukt, en dat moment komt steeds dichterbij, zullen de ogen opengaan en zullen de schuldigen ter verantwoording worden geroepen.

Verantwoording? Oei! Dààr hebben die heren machtshebbers nog nooit van gehoord. Bazen hoéven zich toch niet te verantwoorden? Kom zeg… als leider héb je al zoveel te doen. Daar ook nog de verantwoordelijkheid moeten voor nemen? Gaat dat niet een beetje te ver? Ze kózen nu juist voor die job omdat er toch geen verantwoordelijkheid bij te pas komt! Alleen maar vrolijk blijven lenen en alles blijft (tijdelijk) gesmeerd lopen.

Zit ik ernaast? Overdrijf ik? Weten ze daar in de Wetstraat maar al te goed waarmee ze bezig zijn?

Wel, als ik de laatste stunt van het departement Justitie zie, dan moet je al goed gek zijn om nog in die lui te geloven! Daar hebben die verlichte geesten nu besloten om misdrijven waaraan geen hogere straf hangt dan… men zegge en schrijve 20 JAAR(!!!), te laten afkopen met een minnelijke schikking!!!

Nou… wat moet je in België wel niet hebben uitgespookt om voor 20 jaar de cel in te vliegen? Met andere woorden, zowat alle misdaden zijn nu afkoopbaar. Je kunt een deal maken. Een kostelijke deal natuurlijk, want het is bedoeld voor de rijken. De armen zullen dat niet kunnen betalen! Maar de stinkend rijke drugsdealer bijvoorbeeld, die kan zijn straf ‘betalen’ en gaat vrijuit!!! EN HET KOMT NIET EENS OP ZIJN STRAFBLAD!

Een minnelijke schikking voor rijke, en dus ‘minnelijke’ criminelen!!!

Hallo zeg medeburgers? Laten jullie dat ook nog maar eens door de strot drukken? Zelfs rechters en advocaten vliegen de gordijnen in, want om het helemààl makkelijk te maken voor de criminelen, moet de beslissing tot ‘deal’ van de parketten uitgaan en heeft de rechter er eigenlijk niks meer in de pap te brokken!

En nu heb ik wel het grootste vertrouwen in parketten en procureurs, maar hoelang zal dat nog duren? De meeste mensen zijn omkoopbaar! En de verleiding kan soms héél groot zijn! En als ze niét omkoopbaar zijn bestaat er nog altijd zoiets als bedreiging!

De minister van justitie zou eigenlijk de strengste persoon van het land behoren te zijn. En wie zien we op dat postje neerstrijken? Een lief tortelduifje dat net zo goed nonneke was geworden! Dan was ze misschien ook nog heilig verklaard na haar dood. Maar het ministeresje meent het toch allemaal zo goed voor die arme ‘rijke’ crimineeltjes!

Laat dat kind maar eens een jaar dienst doen bij de politie. Ze zou wel anders gaan kwelen. En eigenlijk zou dat moéten als je als minister van justitie wilt weten waarmee je bezig bent! Want pas dàn leer je wat er allemaal kan schuilgaan achter schone schijn en innemende leugentaal! Dan weet je dat een vermanend vingertje maar werkt tot je de hoek om bent.

Tja, na de decadentie van zowat alles kon het wel niet anders of ook justitie ging mee die trend volgen. De laatste ‘intellectuele’ verdedigingslinie tegen criminaliteit is dus ook al gesneuveld! Blijft enkel nog over de eerstelijnshulp: de politie. Die moet dan maar de kolen uit het vuur halen, maar hoe de drommel moet dié nog gemotiveerd worden om lijf en leden te wagen in een dergelijk gecorruptioneerd systeem?

Mensen, burgers, landgenoten, sluit jullie deuren en vensters op dubbel slot! Want waar je dat vroeger enkel maar voor een onnozele parkeerovertreding kon, kunnen nu ook miljoenendiefstallen met een ‘minnelijke schikking’ worden afgekocht… met een deel van de opbrengst van de gestolen goederen natuurlijk!

O ja… eerlijkheidshalve moet ik er aan toevoegen dat die idioten toch nog niet helemààl idioot zijn! Ze hebben namelijk voorwaar een veiligheid ingebouwd: je kunt enkel maar een minnelijke schikking krijgen als je eerst alles terugbetaalt aan het slachtoffer, en als dat slachtoffer akkoord gaat!

Slachtoffers zullen natúúrlijk altijd akkoord gaan, als ze niet willen teruggevonden worden met overgesneden keel!

Dat hele minnelijke schikkinggedoe is natuurlijk een lachertje voor de echte criminelen! Want, ook alweer dank zij het lakse beleid, kun je rustig honderden diefstallen plegen alvorens je voor ééntje ervan geklist wordt. En dan is het een makkie om die minnelijke schikking en de vergoeding te betalen met een deel van de negen en negentig andere diefstallen, die niét werden ontdekt of bewezen!

Wat kan het leven toch mooi zijn voor een crimineel! België moet voor hen het paradijs op aarde zijn.

Iemand zal toch ooit eens een boek moeten schrijven dat direct een bestseller zou worden: “Het blunderboek van de moderne regeringen”. In dagboekvorm natuurlijk, want zonder regeringsflaters gaat er geen dag voorbij! Niet moeilijk ook: die kerels hebben totaal geen verantwoordelijkheidsgevoel en doen maar op. Als het mis loopt is het toch altijd weer de schuld van een ander!

Zijn we dan, in al onze welvaart, tóch een kloteland? Jawel! Een erger apenland dan de gerenommeerde apenlanden! Want dié hebben nooit welvaart gekend. Ons werd het in de schoot geworpen door het noeste werk van onze voorvaderen, en nóg ziet de Wetstraat de mogelijkheid om het allemaal te laten verloederen en naar de bliksem te helpen! Uit te delen aan luiaards en parasieten! En op de koop toe het eigen volk voor racisten te gaan verslijten.

Ooit stond op landverraad de doodstraf…

Willy.

Niet veel speciaals vandaag. Veel te mooi weer om binnen te gaan zitten schrijven. Alleen dus maar een fotootje van gisteren, zaterdag.

‘The old man and his dog’.

Ben trouwens ook een beetje buiten de drukte gebleven van ‘Oostende voor anker’, want daar kon je op de koppen lopen!

Dergelijke toeristische topevenementen vind ik wel heel geslaagd, maar het succes maakt ze meteen ook een beetje kapot! Tenminste toch voor mensen als wij, die wel tegen wat drukte kunnen, maar zodra het echt drummen wordt zoeken we liever wat kalmere plekjes op.

Desondanks: chapeau voor de inrichters, want de duizenden toeristen die zich elk jaar weer blijven komen vergapen aan al dat moois bewijzen toch dat het de moeite waard is.

Willy.

Een grappig, maar helaas zeldzaam voorvalletje:

Onlangs deed ik op een avond mijn laatste wandeling met Chico rond negen uur. Zodra ik de deur opende hoorde ik geroep en getier. Oei! Ergens ruzie? Keek even rond, en zag een groepje luidruchtige allochtonen aan de andere kant van het park. Tiens, die had ik al een hele tijd gemist wegens te koud! Dergelijke voorstellingen heb je vooral op warme zomeravonden.

Twee van de jongeren waren aan het vechten, en een groepje dat een beetje ouder leek zat op een bankje luidruchtig te supporteren. Was het vechten gemeend of was het een spel? Ik weet het niet, het interesseerde me ook niet, maar het ging er in elk geval hard aan toe, met stokken die rake meppen uitdeelden.

Ik deed ongestoord mijn ronde en liep ze straal voorbij. Recht tussen de vechtenden en de supporters door! En deed of ik ze niet eens zag. Ja, ik kon ook moeilijk anders dan er tussendoor lopen, want zoniet had ik door het gras moeten lopen, en dié knieval gunde ik die superintelligente wezens nu juist niet! Toch niet in mijn land en mijn park.

Chico liep, wat verwonderd om die ongewone herrie, netjes naast me en hield zich koest. Maar een dertigtal meter voorbij de allochtonen bedacht hij zich, keerde zich om en ging luid blaffen. Ik kreeg hem niet meer verder en hij bleef maar blaffen. Kaarsrecht op zijn achterpoten, zoals hij zo goed kan!

Het resultaat was toch wel verwonderlijk: een van de oudere allochtonen stond op, ging naar de vechters toe en zegde hen iets. Het gevecht stopte onmiddellijk en ze dropen allemaal af!!!

Een eerste teken van normenbesef? Zou het echt kunnen dat sommige van die heren zich tot spijt van alle politici toch willen integreren in onze cultuur?

En voordat jullie nu gaan denken dat het toch wel moedig was van me om daar zomaar tussendoor te gaan lopen moet ik eraan toevoegen dat, door die herrie, zowat voor elk venster van elk appartement, en dat zijn er een pak, mensen stonden te kijken naar wat daar wel gebeurde op het plein. Hadden ze dus ook maar iéts willen proberen, dan moesten ze dat toch doen voor de ogen van een honderdtal getuigen!

Waarom ik hier even tussendoor gewag van maak is om aan te tonen dat onveiligheid in de meeste gevallen vooral een onveiligheidsGEVOEL is. Wat helemaal niet betekent dat er geen echte onveiligheid is en dat het wel altijd opletten geblazen blijft. De statistieken bewijzen dat trouwens.

Maar voor mij althans is dat nog geen reden om MIJN gewoontes en levensstijl aan te passen aan hén, want dan geef ik ze juist wat ze wel zouden willen. Ik leef in eigen land, doe mijn ding, en weiger pertinent om me te laten intimideren door een andere cultuur.

Zéker niet als ik mee moet betalen voor de profiteurs en opportunisten onder hen.

Zélfs niet als mijn eigen veiligheid min of meer in het gedrang zou komen. Want zodra je dàt doet, ben je jezelf al voor een stuk aan het aanpassen aan hún cultuur en dat is wel het laatste wat IK wil en het voornaamste wat ZIJ willen! Me aanpassen? Dat zou ik wél doen… als ik in hún vaderland zou gaan leven op kosten van hún sociale instellingen. Voor zover die al bestaan! Dan zou ik me beleefdheidshalve helemaal aanpassen aan hún gewoontes. Want ik zou beschaamd zijn als ik dat niét deed. Diens brood men eet, diens woord met spreekt!

Maar dat soort beleefdheid hoeven we van die gasten helemaal niet te verwachten! Daar kregen ze noch de opvoeding noch de begeleiding voor. Of misschien toch wel eens in een zeldzaam geval, zoals die avond, maar dan op eigen initiatief?

Willy.

Moest ik al het geld mogen innen dat totaal nutteloos wordt verspild, en dan nog maar van België alleen, dan zou ik multimiljonair zijn. Mijn ‘dotatie’ zou die van de Koning ver overtreffen!

Aanleiding tot dit column waren mijn buren, toen ze me vroegen een betalend extra TV zenderpakket op hun Digibox te zetten. Een pakket dat ze bij ons zagen en ook wilden. Toen ik het karweitje had opgeknapt en de zendernummering voor hun gemak had aangepast, wilden ze even proberen of het allemaal wel klopte. Ze namen de afstandsbediening van de… TV(!?!), en toetsten de nummers in. Natuurlijk hadden ze die zenders niet! Ik zei hen nog dat ze zich vergisten van afstandsbediening en dat ze die van de Digibox moesten gebruiken. Ze gaapten me stomverbaasd aan!

- Die dient toch alleen maar om de Digibox aan te zetten?

- En ook om je zenders nu digitaal te ontvangen in plaats van analoog!

- Maar dat deden wij nooit! Wij gebruikten altijd de afstandsbediening van de TV!

En ik begreep dat ze voorheen gewoon de Digibox aanzetten, en dan verder met de afstandsbediening van de TV werkten. Resultaat: ze bekwamen op die manier enkel het analoge zenderpakket en keken dus nooit digitaal!

Ik vroeg hun laatste facturen van Telenet. Ze bleken 46 euro per maand te betalen en daar stak ook nog een pakket ‘Music Choice’ in van 5,95 euro per maand! Dat hadden ze ooit eens per ongeluk besteld, ‘spelend’ met de afstandsbediening. Ze gebruikten het (natuurlijk) nooit, maar hadden ook nooit stappen ondernomen om het terug te verwijderen! Betaalden gewoon de facturen zonder zich vragen te stellen. En toch betreft het mensen die goed moeten opletten om rond te komen!!!

Ik belde direct naar Telenet om ‘Music Choice’ te verwijderen, wat onmiddellijk werd uitgevoerd. Je kunt namelijk, met de afstandsbediening, zoveel pakketten bestellen als je wilt, maar om ze er terug af te halen moet je wél bellen! Misschien wel een commercieel trucje van Telenet, maar ik heb nooit te klagen gehad van die firma. Je moet natuurlijk een beetje bezinnen alvorens te beginnen, maar anders vind ik dat het er allemaal heel eerlijk en vlotjes aan toegaat.

Bij navraag bleken ze ook al vier jaar geabonneerd op digitale TV… en gebruikten het niet! Keken gewoon analoog verder, denkend digitaal te kijken! Drie jaar! 46 euro per maand! De kabel met analoge zenders steekt daar natuurlijk ook in, maar toch betaalden ze wel minstens een dertigtal euro extra per maand voor iets waar ze totaal geen weet van hadden hoe het te gebruiken! Op die manier hadden ze op vier jaar tijd toch al een goede 1500 euro zomaar weggegooid! Daar hadden ze zich al enkele flatscreen TV’s kunnen mee aanschaffen, want ze kijken nog altijd op een toestel met beeldbuis!

En dat is maar één koppel! En dat gaat enkel maar over TV. Hoeveel gezinnen zouden er in België zijn die zich te pletter betalen aan dingen die ze niet gebruiken? Met pc’s is het nog droeviger gesteld. Ik ken een ander koppel, dat, héél modern en altijd mee met de huidige trend, hoognodig een laptop moest hebben. Die hebben ze nu ook al een drietal jaar en het enige wat ze ermee doen is hun digitale foto’s bekijken en… o wonder… hun bankzaken via pc banking te regelen. Zelfs van het bestaan van e-mail weten ze niet af!

En toch nemen en betalen ze de duurste formule bij Telenet! Supersnel, en met een gigantische downloadcapaciteit. Ik heb hen er nooit willen op wijzen want ze hebben nogal gevoelige teentjes zoals de meeste domme mensen die zich slim willen profileren, en ik wil niet de betweter spelen. Het komt immers niet uit mijn beurs! Ze doen maar! Mijn naam is haas en ik weet nergens van.

En toch… hebben dergelijke domme mensen een functie in de maatschappij. Geld moet rollen zegt men, en het hunne rolt dus wel héél erg goed. Het spijst de communicatie-industrie en houdt de tewerkstelling op pijl. Vind ik héél positief! Leve alle domme mensen! Want zij zorgen ervoor dat ik, die enkel betaal wat ik echt nodig heb, nog relatief goedkoop aan mijn trekken kom.

Over GSM gebruik zal ik dan maar zwijgen, want daar pas loopt het peperdure nutteloze helemaal de spuigaten uit. Een twintigtal jaar geleden hoorde ik uit de mond van een bekende Franse schrijfster dat ons tijdperk wordt getekend door ‘la sublimation de l’inutile’. De verheerlijking van het nutteloze! En dat is inderdaad zo. Al had ze het destijds alleen maar over merkkledij en -producten. Maar ondertussen is dit laatste nog maar het topje van de ijsberg geworden. Evolutie, weet je wel?

Sommige mensen begrijpen niet hoe ik zo ‘krenterig’ kan zijn met mijn internetverbinding (Freesurf van Telenet. 1 euro per maand, ‘SLECHTS’ één gigabyte downloadlimiet, en relatief traag.)

Ik kan me, financieel, ook best een supersnelle verbinding permitteren. Maar ‘emotioneel’ kan ik dat niet! Ik kàn gewoon niet betalen voor iets wat ik helemaal niet nodig heb noch verbruik, en betalen voor een downloadlimiet waarvan ik nog niet een tiende deel zou gebruiken? Dat is gewoon absurd. En dat blijken de mensen steeds minder te snappen! Wat dan weer een teken aan de wand is: mensen lijken steeds dommer te worden!

Ik vergelijk het met een auto: wié zou brandstof willen betalen voor een rit naar pakweg Rome, als hij enkel een pakje sigaretten wil gaan halen om de hoek? Maar dàt zouden ze dan weer wél absurd vinden. Alles wat zij nutteloos verspillen niét. En toch komt het op hetzelfde neer, maar hún verspilling is gewoon veel minder zichtbaar. Ik snap het gewoon niet. Ik zou nu nog zo rijk mogen zijn als de zee diep is, dingen die ik niet kan gebruiken zou ik nooit ofte nimmer willen kopen! Integendeel, van alles wat ik in huis haal zal ik altijd kijken of ik er soms niet méér kan uithalen dan de bedoeling is. Krenterig ben ik dus helemaal niet. Alleen niet grenzeloos en hopeloos verspilzuchtig!

Ik denk dat mijn leven een schoolvoorbeeld is van ‘Meer met Minder’, en die levensstijl is in de loop der jaren bijna een hobby geworden. Als zestienjarige kon ik me al permitteren de toerist te gaan uithangen in de Ardennen. Met bromfiets, tentje en kookmateriaal. Ik reed er een hele dag op, maar dat kon me niet schelen. Ik had dan een week om helemaal mijn plan te trekken en te genieten van de prachtige vergezichten. De ‘échte’ toeristen betaalden voor zoiets minstens 1000 oude Belgische franken per dag en per persoon. Ik kwam niet eens aan 100 F per dag! Benzine en zelfbereide maaltijden inbegrepen.

En daar was ik fier op; daar had ik voldoening van en kon enkel maar medelijden hebben met anderen die voor hetzelfde, maar met veel minder voldoening, het tienvoudige betaalden.

Met minder voldoening? Natuurlijk! Voldoening haal je vooral uit eigen prestaties. Niét door je klakkeloos met alle mogelijk service en comfort te laten omringen en daar zwaar voor te betalen!

Bovendien had mijn manier van ‘reizen’ ook nog iets avontuurlijks. Je brommer kon er de brui aan geven, en dat gebeurde wel eens…je kon lekke banden hebben… Ik had dan ook een klein arsenaal aan gereedschappen mee zodat ik in alle omstandigheden mijn plan kon trekken. Ook kon je ’s nachts, lekker slapend in je tent, plots een onweer over je heen krijgen. En als je dan toevallig gepland had de volgende morgen verder door te trekken kon je dat vergeten! Een natte tent opvouwen maakte hem lek voor altijd! Dus eerst de zon afwachten, tent laten drogen en pas als hij helemaal droog was kon je hem oprollen en vertrekken! Kwàm er geen zon, dan maar blijven waar je was en het buitenste, natte tentzeil, niet teveel aanraken. Want ook dàt zorgde voor blijvende lekken!

Ik had trouwens toch geen ‘schema’ of agenda. Was gewoon zo vrij als een vogel! Dreef gewoon mee met weer en wind naar gelang het me uitkwam.

Of ik dan wel goed at? Reken maar! ’s Morgens eerst koffie zetten op een piepklein campingvuurtje onder het luifeltje van mijn tent, dan een snede spek in de pan, eieren er overheen en smullen maar. ’s Middags patatjes koken en een stuk vlees braden… Ja hoor! Zelfs als zestienjarige kon ik volledig zelfstandig bestaan en bij elke tegenslag mijn plan trekken zonder enige hulp! En dat gaf me een enorme kick. Een kick die ik nooit zou hebben kunnen meemaken als ik een rijkeluiszoontje was geweest!

En dat heeft, zoals alles in mijn leven, zijn sporen nagelaten. Want op school kan je heel veel leren. Maar in de leerschool van het leven zelf leer je nog veel meer. Tenminste, als je ervoor open staat te leren van je fouten en niet de spreekwoordelijke ezel bent die over dezelfde steen blijft struikelen.

Willy.

PS. Even terzijde... Dit weekend is het weer 'Oostende voor anker': de jachthaven ligt dan weer vol oude en nieuwere zeilschepen, en dit jaar ligt de nadruk bovendien op stoomschepen. Een toeristische topper voor wie dit weekend niets gepland heeft. Met de gebruikelijke honderden kraampjes en zo. Bijna vergelijkbaar met Kerstmarkten, maar dan zomers getint.

Waar? Als je het treinstation uitloopt zit je er al onmiddellijk middenin en je laat je maar meedrijven met de massa.

Jawel hoor! Ik begrijp het zelf niet, weet niet eens of ik vannacht gedroomd heb, maar toen ik wakker werd stond me plots iets voor de geest. Iets dat ik dacht onlangs geschreven te hebben. Maar toch bleek dat niet waar te zijn toen ik in mijn pc ging neuzen!

En toch stond het me zo duidelijk voor de geest alsof ik het mezelf had zien schrijven. Dus moet ik toch gedroomd hebben!

Het ging over de koloniën. Het ging over Belgisch Kongo. En het ging over… Noord Afrika.

Want wat normaal is, tijdens en na onze koloniale periode sijpelden hier Congolezen binnen. Niks aan de hand. Ze waren van een ander ras, hadden een andere huidskleur, maar ze gedroegen zich als mensen. En dus vonden we ze ook gewoon mensen en keken alleen een beetje raar op van de kleur en de negroïde trekken. Voor de rest geen vuiltje aan de lucht. Toen ik in de derde klas van de lagere school zat, kwam er plots een negerjongetje in mijn klas zitten! De eerste kleurling die ik in levende lijve zag. Maar het jochie kon goed mee, maakte snel vriendjes en binnen de kortste tijd letten we niet eens meer op zijn huidskleur.

En dan maakte ik, nog altijd in mijn ‘droom’, even de vergelijking met Frankrijk, wiens koloniën voornamelijk in Noord Afrika lagen. Daar gebeurde hetzelfde soort migratie, maar veel vroeger dan bij ons. En het nam ook een heel andere gestalte aan. En ging ik zitten nadenken over het hoe en waarom van dat verschil!

En ik kwam eruit!

België had een kolonie. En ik maak me geen illusies: vooral in het begin zijn wreedaardigheden gebeurd en werden die mensen uitgezogen. Maar stukje bij beetje ging het de goeie kant op, en net toen het helemaal goed zou komen, kozen de Congolezen voor onafhankelijkheid. Zijn ze nu beter af? Ik vrees van niet. Ze zijn van de wal in de sloot geraakt.

Maar dit terzijde gelaten, naast de onbillijkheid waarmee de Belgen de Congolezen ooit hadden behandeld, hadden ze toch één ding goed gedaan: hen het Christelijk geloof bijgebracht. Het barstte daar trouwens van de paterkens, nonnekens en missionarissen. En nu ben ik zéker geen gelovige en vind het eerder jammer dat die mensen sprookjes op de mouw gespeld kregen. Maar ik moet toegeven: het werkte,want mét dat geloof werd vooral ook een humane cultuur geïndoctrineerd en grif aangenomen door de Congolezen.

Vandaar dat ze nog vóór ze naar hier begonnen te komen, al ‘geïntegreerd’ waren in onze cultuur en er geen enkele moeite mee hadden!

Frankrijk echter vond dat helemaal niet nodig in zijn koloniën. In Frankrijk was de kerk trouwens al sedert de revolutie niet zo erg meer bemind. En dus haalde Frankrijk uit zijn koloniën maar alles wat het kon gebruiken en liet de volkse cultuur en religie maar in eigen vet stoven en betijen als wat zij een grappige folklore vonden. De Islam was een ver van hun bed sprookje en zou hén een zorg wezen.

Toen de eerste Noord Afrikanen naar Frankrijk begonnen te komen waren ze dan ook totaal onaangepast aan de cultuur van het land en kozen er ook voor onaangepast te blijven. En de Franse leiders kozen ervoor om ook dát maar zo te laten.

En onze leiders aapten later, gewoontegetrouw, die keuze van Frankrijk maar klakkeloos na toen die Noordafrikanen ook onze streken en OCMW’s gingen exploiteren.

En voila: daar zit hem het verschil. Met de Congolezen die naar hier komen hebben we weinig problemen gekend. Alleen maar met die anderen. Die onaangepasten en onwilligen voor aanpassing. Dat volk dat zich hoognodig moet barricaderen in zonderhaatstraten! Met andere woorden: straten waarin ze hun eigen geaardheid kunnen botvieren en helemaal niet aan integreren hoeven te denken.

Dat is de schuld van Frankrijk. Daar moeten ZIJ nu maar de gevolgen van dragen. Maar die gevolgen alstublieft niet op ónze schouders komen gooien!

Trouwens, met geen enkel volk dat hier ooit kwam werken hebben we enig probleem gehad. Niét met Italianen; niét met Spanjaarden, niét met Chinezen; niét met Japanners; niét met Indiërs; niét met Joden! Al die volkeren pasten zich aan, hielden desgewenst hun cultuur voor zich en gingen die niet provocerend demonstreren. En dan gaan ONZE eigen leiders ONS racistisch noemen? Kom nou! Als er in onze gewesten enige sprake kan zijn van racisme dan komt het wél door diegenen die het woord hier introduceerden en vinden dat ZIJ het zijn die zich moeten wegstoppen in zonderhaatstraten! Want wij? Wij zijn mensenhaters vinden ze. Hoe zou dát nu komen?

Uit dit alles volgt dat we ‘onze’ multicultuur niet mogen vergelijken met die van welk land ook! Elk land heeft zijn eigen problemen gekend, heeft zijn eigen visie, en moet daar ook maar de verantwoordelijkheid voor dragen. Daar is niks mis mee… zo lang die verantwoordelijkheid niet onbewust op onze schouders wordt afgewenteld.

Kijken we naar het Amerikaanse volk en de vele kleurlingen daaronder, dan stellen we vast dat de Amerikanen er zelf schuldig aan zijn door destijds negerslaven te hebben geïmporteerd. Ze hoeven dus niet te klagen.

Kijken we naar Frankrijk, dan zien we weeral een heel ander scenario, hierboven uitgelegd.

Kijken we naar Nederland, dan zien we vooral Indonesiërs als vroege allochtonen. Vergelijkbaar met onze Congolezen.

Maar bovenop dit alles, hebben we nu allemaal af te rekenen met een stuk van de erfenis van Frankrijk. En dàt is niet eerlijk meer! Daar zou Frankrijk zijn plan maar moeten mee trekken.

De Moslims zélf verwijt ik niets. Niet zij zijn de schuldigen. Die zoeken maar hun profijt, zoals elke mens zou doen. De ware schuldigen zijn onze leiders door dat profijt zomaar te grabbel te gooien. De vroegere om het te hebben laten gebeuren, de huidige om er niets tegen te ondernemen en het integendeel te blijven stimuleren.

Met lullige starterspaketten;
Met OCMW steun, door de belastingbetaler gespijsd;
Met wetten, duidelijk bedoeld om het vaderland te verraden.
Met alles en nog wat.

En nu hou ik er maar mee op alvorens mijn bloed gaat koken! Laat ik morgen maar van de bloemetjes en de bijtjes dromen!

Willy.

Een paar keer in mijn leven heb ik met waarzeggers of -zegsters te maken gehad. Zéker niet door mijn toedoen, maar door dat van huisgenoten! Eentje kwam zelfs af en toe een babbeltje maken bij ons thuis, want hij voelde er zich goed. Het gaf me de gelegenheid die persoon en zijn soortgenoten beter te analyseren, want dat hij ‘waarheden’ en voorspellingen uitbracht die ook uitkwamen leed geen twijfel.

Maar voorspellingen hebben me nooit geïnteresseerd. Ik wil de toekomst niet kennen! Zou de spanning van het leven wegnemen en dat kan niet de bedoeling zijn. Wat me wél interesseerde was hoe hij het hem flikte, en ik begon hem van dichtbij te observeren. Héél onbevooroordeeld en met in het achterhoofd de gedachte dat het zeker wel mogelijk moet zijn dat sommigen onder ons een zintuig méér hebben dan de normale mens. Een vergissingetje van de natuur dus. Maar ook met de zekerheid dat voor één dergelijke echte waarzegger, er minstens duizenden charlatans zijn die een winstgevende bezigheid hebben geroken. En mijn ‘studie’ ving aan.

Het viel me vooral op dat het mensen zijn die veel beter dan de modale mens luisteren naar wat je vertelt, wat je zorgen zijn, hoe je tegen het leven aankijkt en wat je doet. En dat doen ze beroepshalve, want dat levert de brandstof voor hun glazen bol… of hun zeepbel als ze er minder kundig in zijn!

En alleen al uit dat luisteren náár, vallen heel logische conclusies te trekken! Zo in de trend van: wie lui is zal vroeg of laat in geldproblemen komen. Wie geen besef heeft van budgetbeheer eveneens. Wie strijdlustig is zal veel conflicten het hoofd moeten bieden in zijn leven. Wie niet dankbaar is voor wat hij heeft, zal het met steeds minder moeten doen. Wie roddelt zal onder roddel worden bedolven. Wie zijn of haar partner beu lijkt zal vroeg of laat tegen een scheiding aankijken… en zo kun je oneindig verder blijven doorgaan.

Dus: conclusies die elke logisch denkende mens kan trekken. Niks geen ‘gave’. Alleen het vermogen om op een logische wijze de gevolgen uit een oorzaak te kunnen onttrekken.

En vanuit die conclusies doen die heren dan hun ‘voorspellingen’. Een makkie! Ik zou het zelf kunnen, maar het interesseert me niet om zoiets goedkoops te gelde te maken.

En toch denken die mensen net zoals ik doe: natuurwetten liggen vast en zijn onomkeerbaar. Wat je opgooit moet weer naar beneden komen, en dat geldt ook op emotioneel gebied. Dat is eigenlijk de enige regel die telt. Ze kijken gewoon wat je omhoog gooit en ‘voorspellen’ dan waar het neer zal komen. Een fluitje van een cent. Ze observeren ‘beroepsmatig’ ook heel goed je doen en laten en kunnen je van daaruit dan ‘wonderbaarlijk juist’ wat platte gegevens over jezelf vertellen. En eenmaal de geloofwaardigheid ‘gevestigd’ kunnen ze doorgaan. Het slachtoffer loopt erin. Met geloofwaardigheid hebben ze dus echt geen probleem. Maar de slachtoffers beseffen niet eens dat zijzelf hen de nodige middelen toereikten.

Want ja, omdat ze daar nu eenmaal een broodwinning van hebben gemaakt, gaan ze er een stuk verder in door dan de modale mens en merken inderdaad wel details op waar anderen niet eens bij stilstaan. Het is immers hun ‘beroep’ en ze worden er steeds beter in naar gelang ze meer mensen hebben leren kennen. Vooral dan mensen die al eens wat meer aan een waarzegger zouden gaan vertellen dan aan de buren. Zéker eenmaal dat ze die vertrouwensband hebben weten te installeren.

Het enige verschil tussen die mensen en mij is dat ik er niet zou kunnen aan dénken uit die wetenschap munt te gaan slaan. Zij wel! En door zich daarin te specialiseren worden ze er steeds handiger in en lijkt het op de duur inderdaad dat ze wonderbaarlijke voorspellingen doen die nog blijken uit te komen ook.

Maar zelfs als bepaalde voorspellingen eigenlijk een verkeerde gok zijn, kunnen ze toch nog uitkomen omdat het ‘slachtoffer’ ze zélf doet uitkomen, de voorspelling indachtig en ernaar handelend.

Of die charlatans dan wel nuttig zijn in de maatschappij? Misschien wel! Ze kunnen je immers leren wat je zelf zou behoren te weten maar er blijkbaar niet voldoende toe komt in jezelf te kijken. Daarom ook bestaat hun voornaamste cliënteel uit mensen die niet willen of durven kijken in zichzelf! Mensen die zichzelf nooit in vraag stellen, omdat het antwoord op die vraag hen telkens weer een minderwaardigheidscomplex zou bezorgen.

Toch kunnen ze met dergelijke vergissingen ook veel kwaad aanrichten bij simpele zielen. Zielen die er dan zelf voor zorgen dat die voorspellingen uitkomen door onder invloed daarvan verkeerde keuzes te maken, terwijl het leven eigenlijk iets heel anders, en misschien beters, voor hen in petto had.

Gelukkig voor mij heb ik altijd alleen maar naar die éne glazen bol binnen in mezelf gekeken en zeepbellen van buitenaf nooit een kans gegeven!

Willy.

Vanaf de eerste dag dat we de piepkleine puppy Chico in huis haalden, hij woog toen amper 1,3 kilo, zocht hij mijn voeten op en voelde zich pas helemaal veilig als hij erop lag.

We zijn nu bijna een jaar verder, zijn gewicht blijft nu rond de drie kilo schommelen, en nog steeds is zijn geliefkoosde plaats voor een dutje overdag: bovenop mijn voeten. Daar pas voelt hij zich veilig en kan rustig gaan liggen dromen. Zolang mijn voeten niet bewegen weet hij dat hem niets kan overkomen. Maar de minste beweging van mijn landingsgestel doet hem opschrikken en me vragend aankijken:

- Je gaat toch niet weg hé baasje? Want dan wil ik mee hoor!

En als het loos alarm blijkt vleit hij zich weer lekker neer en droomt verder van leuke Chihuahuawijfjes.

Jawel, slapen als de muizen in het meel noemen ze dat. En neen, hij kan niet spreken. Maar hij communiceert wel hoor als je hem leert begrijpen! Hij heeft wel honderd manieren om je recht in de ogen te kijken, en elke blik is weer heel anders. Zo heeft hij ook zijn manier om, als we na een wandeling terugkomen en hij heeft nog geen goesting om binnen te gaan, bij een bankje te blijven staan en me op een heel aparte manier, bijna smekend, aan te kijken. En ik weet ondertussen al wat dat betekent:

- Kom baasje, zet je hier wat neer en laat ons nog wat genieten van de buitenlucht!

Even terzijde: op 17 mei is hij één jaar oud geworden. De foto hierboven is op die dag genomen. Onder een stoel. Een van zijn ‘schuilplaatsen’ waar hij zich veilig voelt! Veilig waarvoor? Voor de camera! Want hij haat het om gefotografeerd te worden en je moet al van goeden huize zijn om hem in een leuke pose te kunnen ‘pakken’! Misschien vanwege de flits? De inzet in de foto dateert van 27 augustus 2011, de dag dat we hem kochten. Op beide foto’s komt zijn van nature hoogglanzende vacht duidelijk tot uiting. Soms vragen mensen me of ik hem misschien met brillantine insmeer. Ik antwoord dan: “Neen hoor! Met schoensmeer”.

En de verveelde blik die hij heeft op die foto? Wel, die betekent: “Wil je het nu maar eens stoppen met die ellendige camera? Ik baal ervan!” Wie zei daar ook weer dat honden niet kunnen praten?

En zonder me te willen schuldig maken aan ‘mijn kind schoon kind’, moet ik toch toegeven: nog nooit zag ik een hond die, net als Chico, volgroeid nog schattiger is dan als puppy! En die mening wordt zowat door de hele buurt gedeeld. Met hem heb ik echt wel de hond die me perfect past. Hopelijk kunnen we nog heel lang van elkaar genieten.

Terug naar het onderwerp nu: zijn communicatie is lang geen eenrichtingsverkeer hoor! Hij luistert ook en begrijpt blijkbaar al heel veel van onze mensentaal! Als mijn vrouw me bijvoorbeeld vraagt of hij nog niet buiten moet, veert hij recht en blijft nieuwsgierig staan kijken of ik al dan niet uit mijn zetel kom.

Vraagt ze ’s morgens of ik nog niet zou stofzuigen, dan vliegt hij naar de deur waarachter de stofzuiger staat. Want dat is ook ZIJN kamer. Daar staat zijn bench en in die bench ligt een leuk knuffeltje van hem. En dat zou hij er snel willen uitgraaien terwijl ik de stofzuiger haal! Maar helaas voor hem, sluit ik de bench altijd nadat ik hem er heb uitgehaald en kan hij er dan niet meer bij. Maar toch denkt hij blijkbaar dat ik het wel eens ooit zou kunnen vergeten.

Hij heeft knuffels en speeltjes genoeg in huis, en dat ene knuffeltje moet blijven dienen om hem zich lekker thuis te laten voelen in zijn eigen gezellige holletje.

En dan ’s avonds weer een andere communicatieblik! Om negen uur maken we onze laatste wandeling. Dan speelt hij nog wat in de woonkamer en komt dan zo rond kwart voor tien ‘vragen met de ogen’ om naar zijn bench te mogen! Ongelooflijk intelligent beest!

Ik heb al dikwijls gehoord: “Ze hebben enkel maar de spraak tekort”. Ik heb daar nooit bij stilgestaan, maar dat kun je wel rustig letterlijk opvatten! Ze begrijpen ons volkomen. Alles wat we zeggen! Net als een kind dat spelenderwijze de moedertaal leert. Ze kunnen alleen maar niet terugpraten!

“Menos mal”, zouden ze in Spanje zeggen. (Maar best ook).

En kijk, onbewust heb ik hier weer zo’n veelgebruikte Spaanse uitdrukking gebruikt die linguïsten in de gordijnen zou doen vliegen! Want letterlijk vertaald betekent het: ‘minder slecht’!Wat in wezen wel ongeveer hetzelfde is, maar als je de taal niet gewoon bent struikel je daar wel even over voordat ‘je frank valt’.

Willy.

Bij een interview van Jean Luc Dehaene naar aanleiding van zijn memoires, viel me één fragment sterk op, en dat klonk ongeveer zo:

- Je moet een visie hebben, een doel nastreven, en dat uitvoeren als een geleidelijk stappenplan. Anders kun je de bevolking niet motiveren.

Hij heeft gelijk. Zo werkt het inderdaad… bij een kudde schapen!
Of in een gekkenhuis!
Wat dan weer bewijst dat onze samenleving door de politici als een gekkenhuis vol schapen wordt aanzien en dat, juist dank zij diezelfde politici, eigenlijk ook is!

In gekkenhuizen moeten de patiënten wekenlang op voorhand emotioneel worden voorbereid op een bepaalde gebeurtenis, zoals bijvoorbeeld een uitstapje. Met kinderen doe je dat best ook. Maar dat zoiets ook met volwassenen moet gebeuren shockeerde me toch. Want hoewel ik wel wist hoe het werkt in deze samenleving die zich volwassen noemt, viel die uitspraak toch een beetje op me neer als een koude douche. Als je het namelijk hoort van een ander dringt het nog beter door!

Ik ben geen tjeef, maar vind Dehaene geen slechte politicus. En inderdaad was hij goed op weg toen hij premier was. Hij stak niet onder stoelen of banken dat er bezuinigd moest worden om de schatkist gezond te houden en was dat de bevolking bezig aan het verstand brengen in kleine stapjes.

Zoals psychiatrische verplegers moeten doen met hun prettig gestoorden.

Ik ben ervan overtuigd dat het hem ook zou gelukt zijn, maar toen kwam Piet Konijn een stokje in de wielen steken met een sterk opgeblazen dioxineverhaal. De haan werd van de toren gestoten en zijn doelstellingen vielen in elkaar als een kaartenhuisje, want de nieuwe machthebbers schakelden over naar het cadeautjestijdperk en speelden de wilde weldoeners. Binnen de kortste tijd waren alle besparingen van de regering Dehaene teniet gedaan en dreef het land naar waar we nu staan! Maar geen nood: dank zij dat verspilbewind kon Piet Konijn op twee ambtstermijnen bogen! En daarop kwam het voor hem tenslotte neer!

Hoe kun je dan in een land als het onze een stappenplan gaan uitvoeren?

Of ik dan een fan ben van Dehaene? Helemaal niet! Graaiers zijn het allemaal, maar dié vond tenminste nog dat hij naast eigen belang ook nog een verantwoordelijkheid ten opzichte van het land had. En dat is al meer dan dat je van de doorsnee politicus kunt verwachten.

Zijn rol in de Dexia-affaire kan ik niet beoordelen. Daarvoor moet je insider zijn. Ik kan wél aannemen dat het is zoals hij zegt: het was een mission impossible voor een zaak die zo grondig naar de bliksem was geholpen dat er niets meer te redden viel.

Maar ik wou hier vooral even stilstaan bij dat kinderlijke fenomeen: in stapjes moeten werken om de bevolking niet te erg op de teentjes te trappen. Want zelfs als iedereen weet dat het land in geldnood zit, zal iedereen er toch ook voor zorgen nog zoveel mogelijk te kunnen profiteren van de staatskas. Een collectief bewustzijn is er namelijk al lang niet meer. Het is elk voor zich! En dat is een filosofie die enkel naar de ondergang kan leiden.

In stapjes werken, de gevoelige teentjes indachtig, zou wel kunnen, maar daarvoor is een mandaat van 4 jaar veel te kort! Niet eens de moeite er aan te beginnen, want die vier jaar zijn zó om. En die termijn wordt zelfs in veel gevallen nog korter, want een van de hobby’s van onze regeringen is zich te laten vallen zodra er ook maar iets spaak loopt.

Of… tot vallen gedwongen worden! En daar gaat dan je stappenplan. Kun je beter meteen aan een opstappenplan werken, want dat zul je vroeg of laat zéker nodig hebben!

De schuld aan ‘onze’ financiële crisis wil ik zeker ook niet rechtstreeks in de schoenen van de Moslims schuiven, al hebben ze, flink geholpen door onze politici, er wel aan meegewerkt. Zo ook de luigemaakte Belgen.

Maar het is een wereldwijde crisis, ontstaan in de USA. En als het in de USA regent, dan druppelt het hier. Ik wil ze dus ook niet op de regering afschuiven. Die kon er weinig meer aan doen dan toekijken. Maar wat ze wél hadden kunnen doen, was voorzorgen nemen toen het nog goed ging. Zorgen voor een appeltje voor de dorst. Anticiperen op ‘mogelijke’ tegenslagen, zoals elke goede huisvader zou moeten doen. Maar daar hebben ze nu juist omgekeerd gewerkt: torenhoge schulden gemaakt, zodat bij de minste tegenslag het land in nauwe schoentjes komt te staan, en er niet de minste reserve is om enig tegengewicht te bieden.

Ze hebben het allemaal weggegeven om stemmen te ronselen! En daar zijn ze drommels goed in geslaagd! En nu?

Willy.

Het multicultureel probleem blijkt onbespreekbaar. Wordt er gefluisterd.

Omdat er, volgens de geldende, maar sterk gemanipuleerde normen, geen probleem is!

Er is alleen maar een probleem van onveiligheid, terrorisme, ramkraken, verloedering, diefstallen, hold-ups, car- en homejackings en inbraken. Niks om je ongerust over te maken dus! Het loopt allemaal heel gesmeerd. En een multicultureel probleem is er al helemaal niet. Neen hoor! Die problemen hebben helemaal niets met multicultuur te maken! En dus is het onbestaande probleem onbespreekbaar! En dus blijven de misdaadstatistieken maar de pan uitvliegen!

Onbespreekbaar vooral omdat diegenen die er verantwoordelijk voor zijn nu hun verantwoordelijkheid zouden moeten opnemen en het een halt toeroepen. Niet met een vermanend vingertje, maar manu military. Eindelijk eens de tanden van de leeuw laten voelen. Maar die verantwoordelijken zijn liever lui dan moe en maken van die leeuw maar liever een mak lammetje! Voor hen staat ‘het probleem oplossen’ gelijk aan ‘het probleem negeren’. Op de lange baan schuiven. Doen alsof het er niet is. En ondertussen gewoon vet betaald worden om ergens ‘niets’ aan te doen. Alleen maar betuttelende wetjes uit de duim zuigen als alibi om het grote, door iedereen gekend probleem, voor zich uit te kunnen schuiven wegens ‘tijdgebrek’. Net zoals ze jarenlang deden met BHV!

Want zodra ze er ‘iets’ aan doen gaan ze stemmenverlies vrezen! Stemmenverlies door diezelfde meerderheid die ze zelf jarenlang een rad voor ogen hebben gedraaid! En zelfs als er géén stemmenverlies komt omdat die meerderheid toch ook ogen in de kop zou moeten hebben, dan nog riskeren ze een cordon sanitaire!!! Een ‘piespaaltje’ om op de kop van de Vlamingen te wateren, voor wie soms nog niet wist waar een cordon sanitaire voor staat!

Eigenlijk handelen ze net zoals een (slechte) straatveger zou doen als hij een torenhoge hoop drek voor zich uit op straat ziet liggen: ijverig met een tandenborsteltje de laatste stofjes van een straatsteen vegen tot zijn tijd er op zit en het opscheppen van die drol voor zijn opvolgers is.

Wat mogen we ons gelukkig prijzen dat onze politici niet voor het beroep van straatveger hebben gekozen! De straten zouden niet om aan te zien zijn!

Het probleem is vooral ook onbespreekbaar ‘gemaakt’ door zij die er liever niét over reppen: namelijk de politici. En ze beveiligden zichzelf met een resem wetten voor gelijkheid van kansen en racismebestrijding. Met andere woorden: wetten om te zwijgen en hen dus gerust te laten! Want zodra je de mond opent om je vaderland te redden van een catastrofe ben je racist! En ben je illegaler bezig dan een illegaal!

Voilà! Nu zaten ze veilig in een ondoordringbaar fort. Het blinde volk is geïndoctrineerd, en wie nog ogen in de kop heeft is gemuilkorfd. De pret kan niet op.

Verdorie! Wat is het beroep van politicus toch leuk hé? Alles wat je niet kunt of niet graag doet moet je dan maar verbieden en alles wat je leuk vindt verplichten! En dan hebben ze al de tijd van de wereld om te bedenken hoe ze het volk nog meer volksheid kunnen ontnemen en nog meer zaken failliet te laten gaan.

Of ze daar wakker van liggen? Helemaal niet! Het enige waar ze van wakker liggen is om toch maar voldoende stemmen te kunnen behalen. Daar hebben ze ware nachtmerries van! De rest is een ver van hun bed show.

Willy.