Archief

1. GRIJZE MUIS OF JANKERD?

Het zal jullie wel al zijn opgevallen hoe ik telkens weer van leer trek tegen jankerds! Tot vervelens toe soms. Wel, dat is helemaal geen toeval! Als ik van mijn beroepsloopbaan één enkele frustratie heb overgehouden, dan is het wel mijn haat tegen alles wat jankt zonder te weten waarover het praat.

Ik kan zelfs wel stellen dat ik meer dan vijftig procent van mijn energie aan jankerds heb moeten verspillen. Veilige verkeersprojecten waaraan ik werkte, in de diepvriezer heb moeten stoppen om de honderden jankbrieven van advies te voorzien voor mijn overheid, de zaak te behandelen alsof het ‘ernstig’ was, en diplomatische antwoorden te formuleren. Want je mocht niemand op de gevoelige teentjes trappen, en dat hadden sommigen nu juist wel heel hard nodig!

En dat spijt me tot op de dag van vandaag. Ik had véél meer kunnen doen voor de verkeersveiligheid, maar de jankerds gunden me de tijd niet! Ik moest mijn kostbare uren aan hún jankbrieven spenderen en zinnig werk telkens weer uitstellen.

En dat was dan nog maar op laag, gemeentelijk niveau. Maar reken maar dat het ook zo is in de hele administratie van gemeenten, provincies, en op nationaal vlak. De overheid heeft de helft teveel bedienden… zeggen de jankerds!

Wel, dat IS zo!

Maar dat komt juist door diezelfde jankerds! Omdat die telkens weer aandacht opeisen zonder erbij stil te staan dat juist die eis ervoor zorgt dat elke administratie nog meer personeel moet aanwerven om hún stomme zaakjes te behandelen (lees: ‘te ontkrachten’).

Het enige alternatief is: jankbrieven in de prullenmand gooien. Maar dàn pas gaan ze echt aan het janken. Dan hebben ze ook eindelijk een reden tot janken: ze krijgen geen antwoord omdat er niemand is die zijn werk kan of wil opzij schuiven om hun brieven te beantwoorden.

Wat we soms in de media zien: een betoginkje of zo, is pas het topje van de ijsberg! Om echt zicht te hebben op het geldverslindend jankprobleem moet je zicht hebben op de jankbrievenstroom . En zéker op de ‘lekeninhoud’ ervan! Je zou pal achterover slaan als je ziet waar mensen zich allemaal willen in moeien...

Mijn gemeentelijke overheid (Knokke) heeft altijd al naar correcte behandeling van wie dan ook gestreefd. Onbeantwoorde brieven waren taboe en dat werd nauwlettend opgevolgd. Maar in de jaren negentig vaardigde de nationale overheid een wet uit op ‘openheid van bestuur’. Voor mij veranderde er niets. Openheid werd in mijn gemeente al lang nagestreefd. Nu werd het gewoon verplicht. Geen vuiltje aan de lucht? O jawel hoor!

Want als gevolg van die wet verdriedubbelde de brievenstroom! Nu pas wisten ze dat ze serieus moésten worden genomen door de administraties. De blijde boodschap was verkondigd en de apostelen konden hun gang gaan.

Bij mij ging het in principe alleen maar over verkeer. Maar al gauw ging de secretarie, waar de inkomende post werd bekeken en gesorteerd, stiekem allerlei soorten klachten naar mij doorsmokkelen! Waarom? Gewoon omdat ze wisten dat dit zowat de enige mogelijkheid was om op het epistel in kwestie ooit het stempel ‘afgewerkt’ te kunnen plaatsen. En dat moést, want elk binnengekomen poststuk kreeg een volgnummer. Een volgnummer dat ooit moest kunnen worden afgevinkt in de database.

Van hondenpoep tot lawaaioverlast aan dancings… ze sorteerden het toch zo graag onder ‘verkeer’!!! En aan ondergetekende kwam dan de weinig benijdenswaardige eer toe het af te werken.

Of ik ervoor geacht werd? Jawel! Heel erg! Ik was altijd meer dan welkom in de secretarie van het stadhuis. Maar daar had ik geen boodschap aan want tussen de regels door wisten ze me toch altijd weer een en ander op te solferen waar ik dan maar een oplossing moest voor bedenken.

Heel graag had ik doorgewerkt tot mijn vijfenzestigste. Maar toen het gejank de spuigaten ging uitlopen besloot ik het op mijn zestigste af te stappen. De overige vijf jaar zou ik me toch maar hebben doodgeërgerd aan leken die vinden dat ze een vinger in de pap te brokken moeten hebben. En trouwens, zinnig en verantwoord werk hadden ze ondertussen al lang onmogelijk gemaakt. Als ze maar ‘inspraak’ konden afdwingen! Het toverwoord van de hedendaagse tijd. Dat ze alles alleen maar hopeloos vertraagden snapten ze niet. Dat ze daarmee hun eigen ruiten ingooiden al evenmin.

Hopelijk is deze verhelderende uitleg een geldig excuus voor mijn eeuwige ‘gejank over jankerds’.

2. INTELLIGENTE DOMMERDS?

Over deze categorie kan ik korter zijn, maar wil toch even toelichten wat mijn standpunt is. Want soms lijkt het wel of ik de hele mensheid maar dom vind en dat is zéker niet zo. Maar we leven in een erg gecompliceerde samenleving waar elk individu maar zijn eigen kleine stukje kan van snappen. Specialisatie zeg maar. Kan ook niet anders in deze hoogtechnologische samenleving. Niemand kan in staat zijn het allemaal te kunnen en te weten.

Wel, dommerds zoals ik ze noem, dat zijn de mensen die dat principe niet snappen. Die misschien grote bollebozen zijn in hun eigen beroep, maar zich helaas juist daardoor geroepen voelen zich ook in heel andere toestanden te gaan mengen en inspraak te eisen in zaken waarin ze geen enkel inzicht hebben. Dàn pas stellen ze zich dom aan. En weer hadden onze voorvaderen daar een goede spreuk voor:

Schoenmaker, blijf bij je leest!

Willy.

De mens denkt geschiedenis te schrijven. Maar hoe meer ik erover nadenk, hoe meer ik geloof dat de geschiedenis zichzelf schrijft en dat een individu of groep op zich in dat hele proces maar weinig in de pap te brokken heeft! Eigenlijk is het de hele mensheid die in een bepaalde richting wordt gestuurd door allerlei kleine toevalligheidjes. Door wie? Door wat? Een soort massabewustzijn?

Hebben we daar greep op? Blijkbaar niet! We zouden er wél greep op kunnen hebben als de mensen die het voor het zeggen hebben een beetje meer aan langetermijndenken zouden doen. Maar dat doen ze juist niét! Wachten gewoon tot alle toevallige ingredienten samenkomen en de bom ontploft. En via de mediapropaganda loopt de massa nog lekker mee ook!

Kijk maar naar oorlogen: dé mijlpalen in de geschiedenis: toevallige omstandigheden die niemand voorzien had die tot gevolgen leidden die niet te overzien waren! Om maar enkele van de bekendste op te sommen:

1. De Franse Revolutie.

Luie, rijke en vadsige koningen die met hun hofhouding een luxeleven leidden terwijl de bevolking honger leed. Die niets opbouwends deden en gewoon op de lauweren van hun voorvaderen bleven rusten. En heel naief dachten dat dit ook kon blijven duren. MAAR LAKSHEID LOONT NIET!

Want ze schiepen het klimaat dat mensen als Napoleon toeliet hun kansen te wagen.

2. De eerste wereldoorlog.

De moord op 28 juni 1914 op aartshertog Frans Ferdinand van Oostenrijk, de troonopvolger van Oostenrijk-Hongarije, door een Joegoslavische nationalist, wordt aanzien als de ‘directe’ aanleiding van de oorlog. Het resulteerde in een Habsburgs ultimatum aan het Koninkrijk Servië. Er werden verschillende allianties die gevormd werden in de afgelopen decennia ingeroepen, zodat binnen een paar weken de grootmachten in oorlog waren; via hun kolonies verspreidde het conflict zich gauw over de wereld.

3. De tweede wereldoorlog.

Hoewel Oostenrijk-Hongarije, en niet Duitsland de eerste wereldoorlog begon, draaide het toch op voor de volledige schadevergoeding door het erg eenzijdige verdrag van Versailles. De Duitsers werden en bleven straatarm. Hun lakse regering deed er niets aan en liet maar betijen. Deden wat politici altijd doen: de weg van de minste weerstand volgen. Maar nogmaals: LAKSHEID LOONT NIET!

Weer schiep die regering het klimaat dat iemand als Hitler aan de macht hielp!

4. Hedendaagse tijd.

Zijn we er nú helemaal vanaf? Hebben we de lessen begrepen? Hebben we het nu gehad? Ons huiswerk gemaakt? Heeft kleutertje geluisterd?

Natuurlijk niet! We zijn nooit dichter bij een ‘voorspelbare catastrofe’ geweest! Doordat de mens dom is, zorgt hij ervoor dat de geschiedenis zich telkens weer weet te herhalen. TOT… we het begrepen hebben! Maar dat lijkt nog lang niet het geval te zijn, want alle kleine toevalligheidjes zijn zich alweer aan het verzamelen tot een heel erg explosief geheel:

Grenzeloze verwenning van de jeugd, resulterend in aartsluie volwassenen.
Gulle maar naieve gastvrijheid aan volkeren die het lang niet zo goed met ons menen en spuwen op onze waarden en cultuur!
Ontevredenheid vanwege de hoge belastingsdruk voor mensen die hard werken.
Belastingsdruk die enerzijds voortspruit uit het sponsoren van regelrechte luiaards,
En anderzijds uit het verheelijken van landsvreemden en zelfs landsvijanden.
Leiders die niet meer leiden maar naar kinderlijk gejank luisteren en die trend volgen.
Lakse, geldverspillende regeringen die niet leiden maar zich laten leiden.

Moet er nog méér springstof zijn om weer zo’n explosief klimaat te scheppen?

Want ook hier zal ooit blijken: LAKSHEID LOONT NIET!

Conclusies:

Bij 1: Waren de Franse koningen minder grote egoisten geweest, dan zou de Franse Revolutie nooit hebben plaatsgevonden en hadden ze de macht kunnen houden!

Bij 2:Waren de grootmachten niet zo hebberig geweest ten opzichte van hun Koloniën zou die aartshertog niét zijn vermoord en was er ook geen eerste wereldoorlog uit voortgevloeid.

Bij 3: Had het verdrag van Versailles Duitsland minstens nog wat ademruimte gelaten, zou een mannetje als Hitler zijn verdere leven hebben kunnen slijten als het ongevaarlijke Dolfje met het grappig snorretje en zijn vreemde trekjes. Was misschien loodgieter geworden. Of behanger.

Bij 4: Als onze regeringen het lef hadden te doen wat moét gedaan worden om zowel de veiligheid, de welvaart, de vrijheid en de cultuur van het vaderland te beschermen, dan zou er nooit…

Ja… Wàt zou er dan nooit? Ik heb ook geen glazen bol, maar ben wél clever genoeg om te weten dat daar ooit grote narigheid zal van komen! Want ze schijnen, net als die vadsige Franse koningen, hun frivole spelletjes te willen volhouden tot het te laat is en de bom barst! Brave en naarstige mensen hebben misschien een heel lange lont, maar o wee als de vonk eindelijk de springstof bereikt! Dan zal het nog maar eens te laat zijn om nog te zeggen: “Hadden we het maar geweten”! Wel, ze hàdden het kunnen weten!

Hoe dat dan allemaal zo komt?

Omdat de mens, ondanks al zijn vernuft, nog steeds niet door heeft dat kruiken zo lang te water drijven tot ze barsten. En bijgevolg ook maar zit te wachten tot ze barsten… en zinken.

Omdat de mens blijkbaar nooit zal leren verder te kijken dan zijn neus lang is. Allerlei kleine toevalligheidjes zich ziet ophopen. Toevalligheidjes die helemaal geen slechte bedoelingen lijken te hebben voor wie niet verder denkt. Maar toevalligheidjes die pas als ze allemaal bij elkaar komen, niet zo toevallig zullen blijken te zijn!

En omdat niemand er iets aan durft te doen… schrijft de geschiedenis dan maar weer zichzelf!

Een schoolvoorbeeld van wat ik eigenlijk bedoel is de invoering van zomer- en winteruur. Niemand zat daar om te springen! Weinigen vonden het interessant om twee keer per jaar het hele tijdsgebeuren overhoop te gooien.

Maar ergens op dit wereldbolletje groeide een ideetje in een kopje! Zomaar wat dagdromen. Maar de droom vond wonder boven worden wat weerklank. Toevallig kwam er een energiecrisis, en sommigen dachten dat die invoering energie zou sparen. Of vonden in die crisis een goed alibi om dat idee door te drukken. En het sneeuwballetje ging rollen. Tot de dagdroom onverwacht realiteit werd. Wie is de verantwoordelijke?

Die van dat eerste ideetje? Helemaal niet! Die heeft waarschijnlijk nooit gedacht dat zijn hersenspinsel werkelijkheid zou worden.

De volgers? Misschien, maar ze hadden de macht niet ervoor.

De energiecrisis? Jawel, maar wie veroorzaakte dié dan weer?

Bepaalde politici? Zou kunnen, maar is niet zeker.

Een groep ellebogenwerkers? Een groep oversekste jankerds die hun energie kwijt moesten? Wie zal het zeggen? De verantwoordelijkheid is dus helemaal gespreid en anoniem!

Ondertussen is al lang bewezen dat die fata morgana geen energie blijkt te besparen. Maar die droom weer teniet doen? Wie? Hoe? Wat? Waar? Geen mens die het weet, geen mens die het aandurft! De verantwoordelijke voor die stommiteit? Ga de naald maar zoeken in de hooiberg van zes miljard zielen!

En toch is er twee keer per jaar zware kritiek op dit stomme systeem! Maar alles blijft bij het oude, want na de eerste ongemakken wordt het weer vergeten en gaat het telkens weer in de vergeetput. LAKSHEID WEERAL!

Dat is wat er gebeurt als er geen echte leiders meer zijn. Of tenminste toch de kans niet krijgen zich waar te maken omdat de ellebogenwerkers altijd weer zorgen hen een stap vóór te zijn. Het voertuig wordt dan bestuurd door duizenden handen die allemaal een andere richting uit sturen en allemaal gelijk willen hebben. Of tenminste even de kick willen smaken een groot deel van de mensheid te beïnvloeden.

En dus kan de geschiedenis wel niets anders dan zichzelf schrijven! Gedicteerd door… de blinde massa! Bejubeld door de politici, die niet hún visie (àls ze er al een hebben), maar die van de massa volgen! The easy way, weetjewel? Dé manier om als ‘nietskunnende’ toch aan de top weten te komen.

Als er nog ooit een geboren leider, tegen alle ellebogenwerk in, het lef zou hebben op te staan, zal hij een flinke vliegenmepper moeten bijhebben om de krioelende kakkerlakken (of kakkerlaksen) in zowat alle regeringen er uit te meppen!

Willy.

Even een blik kunnen werpen achter de schermen van  een toneelstuk, een film of een circus, heb ik altijd al heel leerrijk gevonden. Soms interessanter dan het stuk op zich. Want dan zie je twee werelden: de wereld vóór het decor, en de wereld er achter.

Vóór het decor zie je de acteur in de rol die hem werd opgelegd.

Achter het decor zie je de mens zoals hij in werkelijkheid is.

Fascinerend! Twee heel verschillende personages in één enkel lichaam! En als het echt om acteurs, clowns of acrobaten gaat, moet ik ze bewonderen. Je ziet ze als het ware veranderen van persoonlijkheid zodra ze dat dunne grensje tussen achter en vóór de schermen overschrijden. Een totale geestelijke metamorfose! Je moet het maar kunnen!

Maar als het om het dagelijks leven in de maatschappij gaat, zie ik diezelfde metamorfose telkens weer in mensen die helemààl geen acteurs zijn, en dat vind ik een minder leuk trekje van de mensheid. In hun eigen, veilige en vertrouwde omgevinkje zijn ze wie ze echt zijn: helleveeg, tiran, reus of dwerg.

Maar dan plots gaat de deur naar de buitenwereld open, of komt de buitenwereld binnen, en daar wordt de acteur in de mens wakker! De metamorfose is soms compleet. Béter zelfs dan de beste acteur ook maar kan uitbeelden!

Bij de een gaat het er om hoe hij zich gedraagt en gekleed loopt, en dat zijn de slechtsten nog niet. Vind ik zelfs normaal om een minimum aan beleefdheidsnormen in acht te nemen.

Bij de ander gaat het echter veel verder: het wordt een totaal andere mens. Een mens die er alles aan doet om als een goede, slimme, begrijpende persoon over te komen. Een mens die er alles aan doet om je zand in de ogen te strooien. Maar ook een mens die helemaal niet praat zoals hij denkt!

Maar gelukkig heb ik ze er in de loop van mijn leven weten uit te halen. Wérkt hun act niet meer bij mij. En blijf ik maar zoeken naar de mens achter de façade!

En nog interessanter vind ik, waarschijnlijk omdat ik een man ben, het zoeken naar de vrouw achter de façade. Maar daar ligt het nog een beetje ingewikkelder! Want een vrouw heeft een pak meer facetten dan een man!

In de eerste plaats is er de seksuele uitstraling. Dàt is het meest ondoorzichtige scherm voor de man. Héél ondoorzichtig en levensgevaarlijk! Want je krijgt levenslang als je in dat scherm trapt!

In de tweede plaats is er het charmante meisje dat helemaal anders denkt en praat dan een man. Die is eigenlijk het boeiendste personage voor gelijk welke man. Het personage dat hij nodig heeft om zijn eigen harde werkelijkheid wat zachter te maken. Om roze te maken wat zwart lijkt. Al beseft de doorsnee man dat niet altijd. Hij is al lang tevreden als hij aan zijn trekken komt, en meer moet dat niet zijn! Tot de dag… dat de schermen vallen!

In de derde plaats is er dan de vrouw zoals ze zich voordoet ‘als de wereld haar ziet’. Wat dan zowat altijd een heel vertekend beeld geeft!

In de vierde plaats is daar dan de ruziemaakster, de roddelaarster, soms de tierende helleveeg, de huisheks, de betweetster, de persoon die altijd gelijk moet krijgen en het hele zaakje telkens weer in de vernieling weet te sturen. De hen die rondloopt zonder kop en heel erg goed de leiding van een man zou kunnen gebruiken. Maar zich te goed vindt om die leiding te aanvaarden! Dat is dan de vrouw in ‘the inner circle’. Wie van die vier is dan in godsnaam de échte vrouw? Wanneer acteert ze? En wanneer niét?

Als je pas kennis maakt met een vrouw, dan staat ze vóór het eerste scherm of de buitenste cirkel.

Naarmate je haar beter leert kennen wordt scherm na scherm opgetrokken en zit je binnen de kortste keren monddood en uitgeteld, helemaal in de binnenste cirkel en blijft, helaas, in veel gevallen enkel nog de helleveeg over!

Onze voorvaderen zegden het nog anders: Wie een wijf kiest om haar lijf verliest het lijf maar behoudt het wijf!”

Oei! Nu heb ik vele dames op de teentjes getrapt denk ik! Maar tot mijn verdediging kan ik aanvoeren dat ik een man ben, en me er ergens wel van bewust ben dat het met mannen wel niet veel beter zal zijn. Alleen maar op een andere manier.

En alles wel beschouwd moet ik telkens weer terugkomen op mijn cirkeltjes, als de golfjes die je maakt als je een steentje in het water gooit.

De cirkels worden steeds groter naarmate ze verder van het middelpunt komen! En toch is dat middelpunt, dat steentje waar het écht op aankomt, soms petieterig klein!

Maar bij de golven die mensen maken lijken ze veel betere personen te zijn in de buitenste golf. De ‘ver van hun bed golf’. Maar dat is nou nét wat me niet interesseert. Ik zie de mens liever zoals hij echt is, namelijk binnen de kleinste golf. Daar pas weet je met wie je te maken hebt! En stel ik me telkens weer de vraag: is al die carnavaleske poespas nou echt nodig? Wees toch wie je bent? Dat je naar de buitenwereld toe wat beschaafder wilt overkomen, tot daar. Maar als het verschil tussen de middelste en de buitenste cirkel een totaal ander persoon is? Neen! Bij mij werkt dat niet langer. Hoe groter verschil ik opmerk, hoe meer afkeer ik krijg van de persoon in kwestie!

En eerlijk gezegd, ik geloof niet dat ik me persoonlijk ooit aan dit typisch menselijk trekje heb schuldig gemaakt, tenzij ik noodgedwongen beschaafder moest acteren in bepaald gezelschap! Op elk ander gebied zou ik echt niet weten waarom ik buiten mijn eigen kleine kringetje plots helemaal zou moeten veranderen! Wat brengt dat trouwens op? Hopen narigheid, want acteren hou je nooit een leven lang vol!

En daarom probeer ik altijd, als ik kennis maak met vreemden die me wel interesseren, zo snel mogelijk door te dringen naar de middelste cirkel. Gewoon om te weten of ik mijn tijd aan het verspillen ben of niet. Aan de ‘openingsact’ heb ik geen boodschap. Noch aan de leuke babbel en de schone schijn. Ik probeer dieper te peilen. En lukt dat niet, dan zijn er twee mogelijkheden:

1. De persoon in kwestie wil voorlopig niks van zijn privacy prijsgeven, en dat moet ik respecteren!

2. De acteur heeft angst ontmaskerd te worden. Dan kun je er donder op zeggen dat er stront aan de knikker is! En dan hoeft het voor mij ook niet meer en blijft het bij een oppervlakkige babbel.

Zowel in relaties als in de politiek speelt dat fenomeen ons lelijke parten!

In relaties is het resultaat ervan dat iemand verliefd wordt op een persoon die eigenlijk niet bestaat! Die enkel maar uit een ‘act’ bleek te bestaan! Een zeepbel! Als dààr een duurzame relatie moet van komen dan weet ik het ook niet meer!

In de politiek is het resultaat van dit fenomeen dat een land op de duur onbestuurbaar wordt. Omdat de bestuurders van de eerste tot de laatste zeepbellen bleken te zijn! Acteerden, een leuke babbel hadden, de schone schijn ophielden, en tenslotte… uit elkaar spatten! Enorme schuldenbergen achter zich aan latend. Die moet de nieuwe generatie zeepbellen dan maar wegwerken!

Willy.

De reactie van een medeblogger op een wat gevoeliger en ‘recht uit het hart’ column van me (Moeders mooiste), was nog maar eens aanleiding voor een grondig zelfonderzoek. En jawel hoor: die blogger heeft gelijk! Ik kwam tot de conclusie dat ik inderdaad een watje bén! Een veel te sentimentele en empathische wattenprop!

Zéker als het huisdieren betreft. Heb er de pest in ze in huis te nemen omdat ik weet dat ik me er sterk zal aan binden, maar er toch ooit afscheid zal moeten van nemen. En dat wens ik mijn ergste vijand niet toe.

Naar mensen toe ligt dat eventjes ander:
Lijk ik een harde tante… of nonkel!
Kunnen mijn kinderen zéker over meespreken!

En zelfs afgestorven mensen uit mijn dichte omgeving kunnen me nooit het verdriet aandoen dat het verlies van een huisdier of -vogel me aandoet.

En daar zijn drie redenen voor:

Ten eerste zie ik de dood van een menselijk wezen eerder als de overstap naar een betere toestand (zonder over enige God te gewagen), en is de dood dus onbestaande. Van dieren weet ik dat niet zo.

Ten tweede: als het er op aankomt ben ik ook naar mensen toe (de levenden dan) een watje! Voel ik met ze mee. Voel ik hun lijden, pijnen en verdriet alsof het het mijne was. Al toon ik dat niet zoveel.

Ten derde: mensen kunnen wreed zijn. Dieren niet. Mensen liegen veel. Dieren niet. Dierenliefde is gemeend. Menselijke liefde lang niet altijd.

En daarom kom ik zo vaak heel hard over ten opzichte van mensen!

Juist omdát ik van mensen hou.
Juist omdát ik zou willen dat iedereen zich minstens zo gelukkig voelt als ikzelf.
Juist omdát ik het maar moeilijk kan aanzien dat de mensheid telkens weer druk bezig is zichzelf in de vernieling te helpen!
Juist omdát ik al de narigheid die ze zich daarmee op de hals halen zo graag zou willen voorkomen.
Juist omdát ik weet dat, wàt je ook maar omhoog gooit, telkens weer op je eigen kop terechtkomt!
Daarom kan ik ook nooit echt kwaad zijn op mensen die vanalles omhoog gooien. Heb er eerder intens medelijden mee omdat ik weet dat het ooit, en héél pijnlijk, op hun hoofd zal vallen.

En nu weet ik drommels goed dat mijn blogje de wereld niet zal veranderen. De mensen niet zal veranderen noch de politiek een andere richting uitsturen.

Maar het stuurt mijzelf wel een andere richting uit. Het geeft mij tenminste de voldoening van niet te zwijgen over wat er allemaal mis loopt met het mensdom. Ik zou me laf voelen als ik erover zweeg. Nooit de dood met klare blik in de ogen durven kijken.

Eenenzeventig jaar ervaring in toevallig de juiste, en zeer gevarieerde omgevingen, hebben me een massa geleerd over hoe het allemaal in zijn werk gaat. Ik zou mezelf verachten als ik dit aardse tranendal zomaar verliet zonder tenminste een poging te hebben gedaan om mijn ervaringen vorm te geven en te delen met wie het maar wil lezen.

En mij doet het er niet toe of er nu één mens iets aan heeft of honderdduizend! Want elke mens is een hele wereld. Bijgevolg, als ik er ook maar ééntje echt weet te bereiken, dan heb ik toch een hele wereld bereikt. En kan ik, als mijn tijd gekomen is, met een gerust hart ‘mijn schop afkuisen’.

En dus had die blogger gelijk: ik bén eigenlijk een watje. Ook naar mensen toe. De wáre harde en ‘kikkerkoele’ egoïsten, dat zijn de ‘vermeende’ watjes van ouders:

Die hun kinderen hopeloos verwennen om geen gejengel te moeten aanhoren.
Die geen energie willen verspillen aan een ‘neen’ en dus altijd ja zeggen. Is véél makkelijker!
Die de zware en soms pijnlijke taak van opvoeden uit de weg gaan. Uit gemakzucht.
En om hun kinderen maar ‘te vriend’ te houden. Om door hen als ‘een goeie’ te worden aanzien.
Om ook in de omgeving maar de schijn op te houden ‘goede ouders’ te zijn en daarvoor gewaardeerd te worden.

Maar er nooit bij stilstaan wat er van die verwende nesten moet geworden!

Want dié manier van opvoeden is dan weer een vorm van meedrijven met de stroom. De omgeving is humaan geworden. Van bikkelhard geëvolueerd naar suikerzoet. En als je je laat meedrijven met die stroom, word je door de maatschappij heel erg hoog aangeschreven! Maar het zal die maatschappij worst wezen wat er later van je kinderen moet geworden!

Om je kinderen een waardige opvoeding te geven moet je heel wat van je persoonlijk karakter opzij kunnen zetten. Heel dikwijls jezelf vervloeken als je weer eens straf hebt gegeven. Duizenden twijfels doorstaan: ‘ben ik goed bezig?’ Want de respons die je van je kinderen krijgt bevestigt dat zéker niet. Wel integendeel. Ze doen je gevoelen als een ‘slechte ouder’, en je goede bedoelingen lijken helemaal niet te werken!

En op dergelijke momenten moet je jezelf er echt wel van overtuigen dat die respons van onervaren betwetertjes komt, alhoewel zijzelf er alles zullen aan doen om je van het tegendeel te proberen te overtuigen.

Jawel! Het is een constant zwemmen tegen honderden stromingen in terwijl de twijfels je aan het hart knagen! En op hulp of begrip van de maatschappij moet je niet rekenen. Veel eerder op afkeuring.

Maar het loont! Op termijn. Zoals alles! Direct genot van je inspanningen krijg je niet. Dat komt pas als ze al lang volwassen zijn. Maar dat is nu juist wat de maatschappij niet meer wilt. De maatschappij wil direct resultaat zien! Langetermijndenken is taboe geworden. Je wordt beoordeeld naar wat je NU doet! Niét naar wat het resultaat ervan zal zijn op lange termijn.

Zo gaat het tegenwoordig in de opvoeding! Maar zo gaat het jammer genoeg ook in de regeringen, en dàt is pas funest in de maatschappij!

Eén keer maar in mijn leven heb ik positieve kritiek gehoord in opvoedingszaken. In Spanje dan nog wel! Een van mijn kinderen ging weer eens moeilijk doen en kreeg een lap om de oren van me. Wat van een toevallige voorbijganger, een al wat oudere Spanjaard, de commentaar uitlokte: “Màs duro hombre!” (harder man!)

Dat was de soort commentaar die me een riem onder het hart stak. Helaas, het gebeurde maar één keer in mijn hele ‘opvoedperiode’! En is me daarom ook altijd bijgebleven. Want dàt zou de commentaar moeten zijn die je van je omgeving krijgt als je het beste voorhebt met je kinderen, je daadwerkelijk met opvoeding bezighoudt, en lak hebt aan watjespolitiek!

Willy.

Het informatica tijdperk!

Gelukkig had ik mijn hele leven al interesse in technische vernieuwingen.
Gelukkig rustte ik nooit voor ik die vernieuwingen van naaldje tot draadje had weten te doorgronden.
Gelukkig was ik ongelukkig als ik iets niét begreep.
En gelukkig was ik pas weer gelukkig zodra ik het ging snappen!

En last but not least: gelukkig heeft die ‘gestoorde mentaliteit’ me geen windeieren gelegd en ben ik nog altijd helemaal mee met alles wat de informatica ons te bieden heeft en heeft mijn pc nog maar weinig méér geheimen dan mijn lei en griffel in het eerste leerjaar!

Maar er zijn er anderen! En mijn aangeboren empathie verplicht me, me even in hun plaats te stellen. Vooral dan in de plaats van diegenen die helemaal geen technische knobbel hebben en al een eerbiedwaardige leeftijd bereikt hebben! Daar zit je dan, achter een gloednieuwe pc, om toch minstens nog een beetje mee te kunnen zijn met je tijd.

De reden voor de aankoop is meestal dat verschillende andere ‘oudjes’ toch ook probleemloos met elkaar communiceren met dit toestel, leuke foto’s maken die niet op de voorhistorische omslachtige manier hoeven ontwikkeld te worden, en nog zoveel meer. Allemaal dingen die je in je jeugd onmogelijk leken. Stoute dromen lijken werkelijkheid geworden te zijn.

En dan stappen ze naar de computerboer, die nog eens de ontelbare mogelijkheden toelicht en hen het water in de mond doet komen. En dan maar huiswaarts getrokken me dit magische toestel!

Helaas! Zonder de waard gerekend!

Veertig jaar geleden kwam je thuis met een nieuw toestel, een radio of zo, en je draaide aan de knop en je had muziek. Of beeld. Of je kon je soep mixen. Of stofzuigen.

Helaas, met de tegenwoordige technische snufjes werkt het even anders! Je krijgt véél! Oneindig veel meer dan je vroeger ook maar kon dromen over een nieuw toestel.

Maar je krijgt het niet voor niks! In de eerste plaats moet je met de pc zélf leren omgaan, en in de tweede plaats met elk nieuw programma dat er ook maar op geïnstalleerd is. En dat is, als je niet bent meegegroeid met die materie, niet niks!

Maar in wezen is het altijd al zo geweest: het is niet omdat je een goede verfborstel kocht dat je spatloos en streeploos kunt schilderen. Niet omdat je een schaaf hebt dat je timmerman bent! Niet omdat je een goede snoeischaar kocht dat je nu plots kunt snoeien als een volleerde tuinman. Elk ‘werktuig’ vraagt een zeker leerproces. En een pc is niet zomaar een toestel. Het is eigenlijk… een werktuig! En wàt voor een. Hoe meer je er over wilt leren, hoe meer je er weet uit te halen. Maar dan moet je dat ook doén. Zoniet kom je telkens weer in de problemen. Alsof je met een blinddoek wilt autorijden!

En mezelf nog altijd in de huid van zulk ‘slachtoffer’ wanend, kan ik me voorstellen dat je daar achter je toetsenbord zit, bang om wat dan ook te doen om niets naar de bliksem te helpen, en dan maar, héél angstig, je mailprogramma uitproberen. Hé, dat lukt… en je begint moed te krijgen! Maar dan doe je iets dat alles helemaal ondersteboven haalt en de paniek slaat toe!

Meestal zijn dat dan heel onschuldige dingetjes: toevallig met de muis ergens op geklikt, en je hele mailmap lijkt ondersteboven gehaald! Je hebt gewoon de sorteervolgorde veranderd. Op naam gesorteerd in plaats van op datum bijvoorbeeld, of op datum van achter naar voor… Even op de juiste knop klikken en alles zal weer als voorheen zijn. Maar als leek schrik je je natuurlijk een bult en durf je het toestel bijna niet meer aan te raken! Of plots lijken al je binnengekomen mails weg! Terwijl ze er wél nog zijn, maar de optie ‘verbergen na lezing’ werd per ongeluk aangevinkt. En dan maar snel naar de ‘pc deskundige’, die onmiddellijk ziet wat er aan de hand is, maar ook niet voor niks wil komen en dus maar een paar uur werk fingeert en ook aanrekent!

Ik heb zo de indruk dat veel mensen zich op de duur in een mijnenveld wanen zodra ze de muispijl over het scherm laten glijden. Moet bangelijk zijn.

Maar weet je, niet wanhopen. Niet meteen willen genieten van je nieuwe pc, maar eerst even wat tijd investeren in het leerproces. Dat loont en zal je later veel tijdverlies en paniek besparen. Zowat elke gemeente organiseert trouwens regelmatig pc lessen voor senioren. En het mooiste aan die lessen zijn de ‘after lessons’: na de les samen een pint gaan drinken en aan de toog leren van elkaars ervaringen en/of frustraties op dat gebied!

En dan zijn er natuurlijk ook de vele boeken over het onderwerp. ‘Internet voor senioren’ bv van ons eigenste sennet. Al hou ik helemaal niet van die titel! Alsof een pc alleen maar internet behelst. Internet is alleen maar één van de vele toepassingen. Computerkennis voor senioren zou al een stuk beter klinken. Want met internet op zich zul je ook al niet te ver geraken als je verder niks van je pc snapt. Het is een beetje alsof je een auto zou kopen, enkel maar om af en toe eens de lichten aan te steken.

Willy.

Voor u gelezen:

42 arrestaties na uit de hand gelopen studentenprotest aan kabinet De Block

Woensdag 21 maart 2012 om 20u29

(Belga) De Brusselse lokale politie heeft 42 mensen administratief moeten aanhouden nadat een betoging van studenten aan het kabinet van staatssecretaris voor Asiel en Migratie Maggie De Block uit de hand liep. Een aantal betogers begonnen het kabinet met eieren te bekogelen, waarna de politie tot arrestaties overging.

De 42 personen zijn overgebracht naar de kazerne van de federale politie in Etterbeek en zullen binnen de 12 uur worden vrijgelaten. Dat meldt de Brusselse politie. De studenten waren naar het kabinet van staatssecretaris De Block afgezakt om een petitie met 1.225 handtekeningen af te geven voor de 23 asielzoekers die op de campus van de Vrije Universiteit Brussel verblijven. Die zijn al 68 dagen in hongerstaking om een verblijfs- en werkvergunning te bekomen. (KAV)

Bron: Belga

Hierbij vallen me drie zaken op:

1. Weeral… studenten! Betweterige maar nog onervaren jeugd dus. Jankerds!!! Jeugd die ooit anders zal piepen, dat nu nog niet weet, maar ondertussen wél de eigen toekomst aan het kapotmaken is.

2. Hongerstaking als drukkingmiddel. Eisen waar je geen recht op hebt. Eentje naaide daarvoor zelfs zijn mond dicht! Dan moet je er toch wel heel wat voor over hebben om van het zweet van ONS en ONZE voorouders te kunnen komen profiteren! Maar ach, je weet dat het al duizenden voorgangers gelukt is. En dus waag je maar je kans!

3. En wat willen ze hier eigenlijk komen doen met die zo fel begeerde verblijf- en arbeidsvergunning? Werken toch niet zeker? Want zo lang er nog één gezonde Belg werkloos rondloopt, kunnen ze hier helemaal niéts komen doen tenzij van uitkeringen genieten en/of de criminaliteit induiken. Maar ook van dit soort hebben we er al veel te veel!

Nu zou het niet eerlijk zijn te oordelen over Maggie De Block. Ik ken het mens niet en haar mandaat begint pas. Moet zich nog helemaal waarmaken. Hopelijk doet ze dat op de enige juiste manier. Hopelijk heeft ze ook al ondervonden hoe onze cultuur, welvaart en veiligheid helemaal ondermijnd wordt door vreemdelingen.

Waarschijnlijk heeft ze er ook niet om gevraagd om juist in dié leeuwenkooi te worden gegooid: bijna letterlijk het pispaaltje van de Wetstraat en van de hele maatschappij! Arme Maggie! Maar als ik haar één raad zou willen geven dan zou dat zijn:

- Maggie, meisje, luister niet naar jankerds, denkend dat ze door dat luide gejank een meerderheid vormen!

En ik hoop van harte dat het mens genoeg haar op de tanden heeft om zich niet als een dooie vis te laten meedrijven met de stroom! Haar heel erg explosieve positie benijd ik haar zéker niet. Ondankbaarder werk kun je tegenwoordig waarschijnlijk niet meer vinden! De toekomst zal wel uitwijzen wat we aan haar hebben: een strijdvaardige haai of een dooie haring!

Als ik haar zo bekijk dan lijkt ze me niet echt de dame die zich op glad ijs zal wagen. Eerder een beetje besluiteloos aan de oever zal staan toezien. Maar ik kan me vergissen, en dat hoop ik maar! Hopelijk is ze een hardere tante dan haar uiterlijk doet vermoeden.

En… by the way… is het jullie ook nog niet opgevallen dat zoveel politici zich zo graag laten zien met één of een hele stapel mappen bij zich? Is dat om te tonen dat ze kunnen lezen? Of om te fingeren dat ze ‘ergens’ mee bezig zijn? Wàt dat dan ook maar moge wezen?

Zo heb ik er ook eentje gekend in mijn politieloopbaan. Ook een overste. Deed nooit iets, maar liep altijd rond met, héél gewichtig, een papiertje in de hand. Zó gewichtig dat het wel leek of dat papiertje minstens twintig kilo woog en elk moment kon ontploffen. Het zal dus wel daardoor komen dat ik niet echt veel vertrouwen heb in dergelijke mensen zeker?

Maar Maggie lijkt de slechtste nog niet te zijn. Eén mapje maar. Ik ken er die er bijna onder bezwijken. Vooral dan als ze weer eens geïnterviewd worden. En tóch vertikken ze het zich een trolley of een pilotcase aan te schaffen. Niet omdat hun wedde dat niet toelaat, maar omdat de kijker dan niet zou zien hoe gewichtig ze wel zijn!

‘Keeping up appearences’ blijkt dus ook voor de Wetstraat de algemene trend! Natuurlijk! Waar zouden ze anders mee moeten pronken?

Willy.

Mijn hond… schone hond!

Jawel! Nu ben ik al zo dikwijls tekeer gegaan tegen ouders die altijd weer ‘mijn kind schoon kind’ vinden, maar nu lijk ik toch wel aan diezelfde ziekte te lijden zeker?

Maar gelukkig betreft het ‘maar’ mijn hond! En word ik in die mening zowat dagelijks gesteund en gestimuleerd door vreemden die hun blikken er niet kunnen van afhouden. Een echte hartenbreker! Eerste klas charmeur!

Tja, onder zoveel bewondering en belangstelling is het moeilijk bescheiden te blijven hé? En ja! Ik denk wél dat ik de allemooiste hond van de wereld en omstreken op de kop heb getikt! Mensen blijven maar wegsmelten als ze hem zien. Blijven maar complimenten maken over zijn ‘baard’, zijn pluimstaart, zijn éne wit pootje en witte buik.

Gelukkig verstaat hij (hopelijk) die complimentjes niet, want dan zou hij al gauw een heel verwaand nest worden!

Soms schuim ik het internet af op zoek naar foto’s van Chihuahua’s. Vind er duizenden. Maar moet telkens weer vaststellen dat ik ze eerder lelijk vind! Korte, gedrongen snoetjes; uitpuilende oogjes, en naar wat ik op straat zie dikwijls ook felle keffertjes!

Chico heeft dat allemaal niet. Chico is gewoon hond. Chico is de perfectste hond die ik me maar wensen kon. En Chico heeft zich probleemloos aan ons gezin aangepast.

Met zijn 3,065 kg en zijn tienmaandige leeftijd denk ik wel dat hij nu zowat volgroeid is. Van puppy naar hond. Waarbij ik me telkens weer vragen stelde over zijn charmante uiterlijk. Want alle puppy’s zijn lief en hebben lieve snoetjes, maar dat verandert soms snel zodra ze volwassen worden. Die van mij echter, die wordt steeds mooier! En vooral ook intelligenter!

Als ik de balans opmaak van de zes maand dat ik hem heb, rekening houdend met het feit dat ik een heel bleu hondenbaasje ben, geen enkele vorm van dressuur heb toegepast maar alleen maar voor een rustige omgeving heb gezorgd, moet ik toch stellen dat ik er totaal geen problemen mee heb gehad!

Ja… zelfs vind ik er mezelf als kind in terug! Ik had ouders die al vrij oud waren, begreep dat al heel vroeg, en probeerde hen dan ook zo weinig mogelijk in de weg te leggen. Trok gewoon mijn plan. Voedde mezelf op en leerde van mijn fouten. En die hond blijkt net hetzelfde te doen!

De eerste paar dagen hadden we één of twee keer een drolletje in huis. En misschien twee of drie plasjes. Maar zonder veel poespas, zonder veel verwijten van onzentwege, leerde hij waar hij dat wél en waar niét mocht doen! In hooguit twee dagen! Wijzelf hebben veel meer het huis wantrouwend lopen afzoeken naar een verdwaalde drol of plas die er niet was! En er ook niet kwam!

Ook zijn lichaamstaal gaat snel vooruit. De blik die op de foto hierboven te zien is, is helemaal de blik die hij me toestuurt als hij iets wilt! Zo gebeurt het dat we al een tijdje hebben gewandeld en hij wat moe wordt. En dan ziet hij ergens een bankje. Loopt er naartoe, blijft staan en geeft me die dwingende blik. En dan weet ik: hij wil dat ik even rust op die bank en hem op schoot neem.

En dat vindt hij dan zalig! Zijn neusje draait dan snuffelend alle kanten op, speurend naar elk geurtje dat de wind hem toestuurt, genietend van elk aaitje in de nek…

Ach ja, ik weet het! Ik ben mijn ‘kind’ aan het ophemelen! Nou ja, vergeef het me. Hij moet maar zo lief niet zijn met zijn vleermuizensnoetje! Maar kan dat ook anders? Vandaag nog stond ik weer te wachten aan de Aldi met hem. Minstens om de paar minuten bleef een vrouw staan om hem te aaien. Wat van een andere ‘buitenwachter’ (zonder hond) de commentaar uitlokte:

- Zeg, jouw hond heeft blijkbaar meer succes dan jijzelf?

- Zeg dat wel! In mijn buurt is het niet anders: iedereen kent Chico’s naam, maar niemand kent die van mij!

Maar eerlijk gezegd, met mij is het niet anders! Ken ondertussen ook al de naam van zowat alle hondjes uit de buurt (en dat zijn er heel wat). Maar vraag me niet naar de naam van de baasjes! Zijn beste vriendje is ondertussen toch wel Tobie, een Tibetaanse Terrier. Wit als een Malthezer maar tweemaal zo groot. Chico verdwijnt gewoon onder diens vacht. En reken maar dat het alletwee echte speelvogels zijn. Het bazinnetje van Tobie? Maak ik wel eens een praatje mee, maar hoe ze noemt? Weet ik in geen velden of wegen! En zo vertelde ze me onlangs dat haar man eens op wandel was met Tobie, die plots niet meer vooruit wilde. Trok naar een klein zwart hondje met een ‘man met een petje’. En ze moest geen moment twijfelen: “dat was Chico!”. Spijtig genoeg heb ik dat voorvalletje niet opgemerkt. Ben zo gewoon Tobie te zien samen met zijn bazinnetje, dat ik er geen aandacht moet hebben aan geschonken toen hij met baasje op wandel was.

En thuis blijft Chico maar doen wat hij al vanaf de eerste dag deed: een dutje, dat doet hij lekker gezellig en veilig op mijn voeten. Wil hij echter vertroeteld worden, dan richt hij een smekende blik op zijn vrouwtje, tot ze hem opneemt en naast zich op de bank zet.

Je kunt dat diertje, en vooral de dwingende blik in zijn ogen, nu eenmaal niet weerstaan!

Willy.

In Volt van 21 maart werden uitzendkantoren doorgelicht: of ze de wettelijke voorschriften, en met name het verbod op ‘discriminatie’, wel navolgen.

De helft bleek dat niét te doen!

Het panel was goed vertegenwoordigd: een wat sullige minister van tewerkstelling, een vertegenwoordiger van de sector, en ons aller eerbiedwaardige directeur van het C.G.K.R. Graag had ik de standpunten van de verschillende partijen gehoord, maar dat kon helaas niet. Ze werden telkens weer op onbeschofte manier onder- en doorbroken door die eerbiedwaardigaard die blijkbaar geen kaas had gegeten van beleefdheid en respect, en vond dat alleen zijn woord evangelie was. Telkens weer kwam hij met wetten aandraven. Elke geopperde stelling letterlijk doorbrekend met een wet. Onfeilbaar als de paus. Naar niemand luisteren. Alleen zichzelf willen horen en geloven. Zo kwam de man bij mij tenminste over. En ik verafschuw dergelijke mensen! Ze zijn een ware nachtmerrie voor het land.

Van een ‘debat’ was dan ook al gauw geen sprake meer. Het werd een monoloog waar nu en dan eens iemand enkele woordjes probeerde tussen te plaatsen, maar dat lukte gewoon niet. Niemand anders dan Zijne Heiligheid mocht uitspreken! Onbeschofter kàn gewoon niet en zelfs de minister werd telkens weer het zwijgen opgelegd.

Wat bij mij dan weer de vraag deed rijzen wie eigenlijk baas is in dit land.

Wel, als een wet in vijftig procent van de gevallen wordt overtreden (en ik ben ervan overtuigd dat het veel meer dan vijftig procent is), kun je er donder op zeggen dat het een slechte wet is. Daarmee moet je dus niet komen aandraven om anderen het zwijgen op te leggen. Dat is blufpoker.

Nu zou ik wel eens willen weten wat er met onze industrie zou gebeuren als die wetten niét zouden worden overtreden! Als de baas geen vrije keuze meer heeft voor het soort persoon die hij nodig heeft voor een bepaald soort werk! Dat hij moet aannemen wat de Wetstraat hem dicteert. Ondanks het feit dat het wél de werkgever, en niét de Wetstraat is die de werknemer betaalt!

Het programma richtte zich eigenlijk vooral op de discriminatie van vijftigplussers.

Hallo zeg? Zijn vijftigplussers het probleem? Of mocht er niet over de echte problemen gepraat worden? En werden die vijftigplussers er maar met de oren bijgesleurd om de echte problemen te verdoezelen?

Als ik ondernemer zou zijn, weet ik zeker dat ik zou staan te springen om vijftigplussers aan te werven! Die kerels hebben ervaring. Die kerels werden nog niet in de verwencultuur opgevoed. Die kerels weten nog best van aanpakken. Zijn een zegen voor elke ondernemer. Ik zou eerder vies zijn van verwende jongeren! Kruidje roer me nietjes die bij de minste onvriendelijkheid gaan janken over pesterijen en meer van dat moois!

Dus: die vijftigplussers waren een dekmantel! Om problemen aan te kaarten die niet publiekelijk mogen worden aangekaart. Namelijk lui gekweekte eigen jeugd en profiterende vreemden. Maar hoedanook, het onthulde heel goed dat die wet niét werkt. Niet werkt omdat hij onlogisch is. Niet werkt omdat hij werd uitgevonden door mensen wie het worst zal wezen als de industrie in elkaar stort omdat, op hun bevel, de verkeerde mensen moesten worden aangenomen!

Voelen zij zich schuldig als dan maar weer een aantal bedrijven over de kop gaat? Helemààl niet! Mensen zoals dat eerbiedwaardige panellid waarvan hierboven sprake kénnen geen verantwoordelijkheid! Ze kennen enkel… de wet! Het wondermiddel dat je schuldgevoelens perfect camoufleert en maakt dat je jezelf als een heilige gaat aanzien. Geen vragen stelt bij die wet. Befehl ist befehl!

En dan is het inderdaad niet moeilijk om een heel panel monddood te slaan met een door gekken opgesteld wetboek! Geen haan meer die nog durft kraaien, want de wet is de wet. Dura lex, Sed lex! (Harde wet, maar ’t is de wet!)

Tja, dat zal dan wel zo geweest zijn in de tijd van de Romeinen, maar toen werd ook nog echt geregeerd! Wie tegenwoordig wetten maakt hoort eerder thuis in de categorie ‘charmante maar domme volksfiguren’.

Democratie weetjewel?

Willy.

Vraag aan honderd Vlamingen welke voetbalploeg momenteel de eerste staat in de rangschikking, en je bent voor een uur zoet. Ze zullen het je met handen en voeten uitleggen, en ook het waarom! Uitgebreid gaan ze de verschillende kwaliteiten of fouten van elke speler van die ploeg uit de doeken doen. Fenomenaal! Neen hoor, de Vlaming lijkt lang niet dom!

Vraag aan honderd Vlamingen wat de laatste blunders van de regering waren, of gewoon wie in het parlement zetelt en je krijgt steevast het antwoord: ‘Van politiek trek ik me weinig aan hoor!’ Of in het beste geval herinneren ze zich wat kletspraat van de toog over het onderwerp en gaan daar dan maar wat over bazelen. Meestal gaat het dan over de laatste vierentwintig uur, want wat hun ‘politieke favoriet’ daarvóór wist te presteren zijn ze al lang vergeten.

En hier denk ik dan vooral aan een ex-cafébaas die zonder blikken of blozen huizen liet afbreken waarvoor de eigenaars een leven lang hadden gewerkt, maar toevallig ‘op de verkeerde plaats’ stonden, oogluikend toegelaten door weer andere politici! Een nooit geziene politieke criminaliteit in Vlaanderen, die nooit zou mogen vergeten worden. Ik vond het gewoon politieke zelfmoord! Maar helaas… een drietal jaren later wás het vergeten en kreeg de vent een monsterscore van de kiezers! Toén was het dat mijn frank viel over wat democratie écht inhoudt en hoe het werkt!

Vraag aan honderd Vlamingen wat ze ’s middags het liefste zien op hun bord: een lekkere biefstuk friet, of een gestoofde voetbal…

Domme vraag? Jawel! Maar ook een domme mentaliteit. Want uiteindelijk willen ze toch allemaal die biefstuk friet op hun bord. Daarop kunnen ze leven. Op een gestoofde voetbal niet! Maar als ze lekker willen blijven eten, zal het niét van die voetballers afhangen. Wél van het IQ van de regering! Maar dàt? Dat interesseert hen dan weer niet!

Brood en spelen! Een leuke combinatie, maar niet echt realistisch als enkel de spelen je interesseren, en wat de komende jaren op je bord komt afhangt van welk bolletje je totaal onwetend zwart maakt in het kieshokje!

En ik mag gerust de hand in eigen boezem steken: zo lang ik werkte interesseerde de politiek me ook totaal niet. Was ik me er niet van bewust dat de welvaart van het land volledig afhangt van die donkere zwarte bolletjes daar in dat obscure kieshokje! Wist ik ook helemaal niet dat er meer luie landverraders dan vaderlandslievenden op de lijsten werden gegooid.

Maar het weze mij vergeven. Ik was toen ook nog zo naïef om te denken dat ‘ze’ toch geen volslagen idioten op de lijsten zouden plaatsen, en dat die verkozenen wel zouden weten waar ze mee bezig waren. Niét dus! Jammer dat ik me dat pas later realiseerde. Maar ook dàt heeft een reden: ik wist zelf altijd heel goed waar ik mee bezig was en nam er ook de verantwoordelijkheid voor. De mensen waar ik voor werkte namen trouwens ook maar personeel aan dat ze berekend vonden op de taak die ze voor hen in petto hadden.

En ik maakte de grootste fout van mijn leven:
IK DACHT DAT DAT OVERAL ZO WAS!
En uiteindelijk was het die cafébaas,
en zijn latere vergiftigde‘cadeautjes’,
die me de ogen openden!

Maar blijkbaar richtte hij nog niet genoeg onheil aan, want de Vlaming heeft het nog altijd niet begrepen! De politieke partijen hebben waarschijnlijk nog nooit zo op rozen gezeten! Vriendjespolitiek heeft nog nooit zo welig kunnen tieren! Als die vriendjes het maar goed kunnen uitleggen en de bevolking een rad voor ogen draaien met hun charmante uitstraling. Of met milde hand cadeautjes kunnen uitdelen uit een bankroete schatkist, zonder aan de toekomst te denken!

En dat juist nu, in een tijd dat allerlei controlemiddelen tegen vriendjespolitiek worden afgekondigd. In een tijd dat juist de politiek zélf openlijk de vriendjespolitiek afkeurt! Nog maar eens een handvol zand in de ogen van de kiezer gestrooid, want dat geldt enkel maar op lager niveau. De politiek zélf houdt zich vér van de regels die ze zelf uitvond!

Maar inderdaad, ook ik keek vroeger met een half oog naar het nieuws, in de heilige overtuiging dat in de Wetstraat de juiste mensen op de juiste plaats zaten. Tot… de misdadige fratsen van die cafébaas me ongelovig deden opschrikken! Vanaf toen bekeek ik het nieuws een pak kieskeuriger en ging er de juiste conclusies uit trekken in plaats van de vluchtige conclusie van de nieuwslezer.

En toen die cafébaas enkele jaren later als kers op de taart ook nog een monsterscore kreeg van de kiezers, ja, toen wist ik het wel! Het zal je volk maar wezen!

Willy.

Toen ik die avond, lang nadat de duisternis was ingevallen, met Chico het park betrad, merkte ik twee figuren op die in het donker stonden te praten. Een dame van middelbare leeftijd, en een meisje, voor zover ik ze kon onderscheiden. Leken moeder en dochter.

Zodra het meisje ons opmerkte spurtte ze weg, dwars over het grasveld naar de andere kant van het park. Verwonderd volgde mijn blik de ietwat onbehouwen rennende gestalte. Toen snapte ik de bedoeling: Ze rende naar een reuzengrote hond die daar zonder leiband liep, en eventueel een gevaar zou kunnen betekenen voor de kleine Chico!

Nu moeten honden wel verplicht aan de leiband, maar er zijn wel meer mensen die hun beest stiekem even wat meer vrijheid gunnen. Kan ik best inkomen. Is trouwens ook een vorm van diervriendelijkheid. Ze had daar waarschijnlijk de duisternis voor afgewacht en ondanks de bescherming van dat grote dier, haar moeder toch ook maar meegenomen. Je weet immers nooit, met al die legale en illegale gevallen!

Ze was bij de hond aangekomen en legde hem aan de leiband. Maar dat maakte weinig verschil uit! Het grote beest had Chico in het oog gekregen en stoof op hem af, het meisje al even hulpeloos als een lappenpop met zich meeslepend. Het tafereel deed me denken aan een speedboot met een skiër er achter.

En Chico ging op zijn eigen, typische manier, op de achterpootjes staan springen en driftig de voorpootjes tegen elkaar aan wrijven! Hij leek wel te applaudisseren! Ik begreep het niet. Dat doet hij wel meer, maar alleen als hij honden of mensen in het oog krijgt die hij al kent.

Als een wervelwind stormde de grote hond met het meisje achter zich aan recht op Chico af. Ik was op alles voorbereid, maar… ze gingen elkaar besnuffelen en liefkozen als de beste vrienden! Het meisje was buiten adem.

- Oef! Was dàt even schrikken! Even dacht ik dat hij die kleine met huid en haar ging verslinden, al doet het brave beest normaal nooit kwaad.

- Je mag van geluk spreken dat het zo’n brave is, want blijkbaar ben je hem niet echt meester hé?

- Eh… neen eigenlijk! Bekende ze. Weet je, toen ik die hond kocht als puppy twijfelde ik nog tussen dié en een Chihuahua. Nog geen klein verschil hé?

Haar onbevangen openheid deed ontroerend aan.

- Nou, toch heb je niet slecht gekozen, want met dat grote beest ben je toch wel goed beschermd!

- Inderdaad. En dat was het eigenlijk dat de doorslag gaf! Maar… ik ken jou toch? We stonden onlangs toch te praten met de honden aan de Aldi?

Ik bekeek haar nu beter, en inderdaad herkende ik haar nu ook. We hadden staan praten terwijl mijn vrouw inkopen deed en we beiden stonden te wachten met de honden. Ik eerst op eerbiedige afstand met Chico, want dat grote dier gromde en trok aan de leiband.

Maar toen Chico ook naar die hond toe wou, naderde ik omzichtig en vroeg haar of die hond te vertrouwen was. Op haar bevestigend antwoord liet ik Chico wantrouwend en op mijn hoede naderen, en ja hoor! Het klikte meteen tussen de honden. En het meisje en ik doodden ondertussen de tijd met een babbeltje. Hondenbaasjes ondereen…

Nu begreep ik ook waarom Chico meteen op de achterpootjes ging staan. Hij kende die hond! En hondenogen kunnen beter dan wij in het duister zien, weet je wel? En blijkbaar vergeten hondenhersenen nooit wie hun maatjes zijn en wie ze kunnen vertrouwen.

We bleven nog wat praten terwijl de honden stoeiden. De moeder hield zich wat afzijdig. Maar ik kwam onder de indruk van het meisje. Heel extravert, heel sociaal, heel lief en onbevangen. Ze kon zestien geweest zijn maar ook twintig. Moeilijk te schatten. Geen pannenlat volgens de geldende normen op de catwalk, maar zeker ook niet zwaarlijvig. Gewoon een ‘zij’ zoals er meer van zouden moeten zijn. Iemand die ooit een man heel erg gelukkig zou kunnen maken. Of niet?

Zou ook zij veranderen zoals zoveel vrouwen doen eenmaal ze ‘genesteld’ zijn? Reken maar! Wat jammer! Ach wat… het waren mijn zaken niet. Ik liet me gewoon charmeren door een lief wezentje zoals alle vrouwen zouden moeten zijn (en blijven), en genoot van dat gevoel. Geen misplaatste hooghartigheid omdat ze zich mooi weten, geen competitie, geen heimelijke verlangens… Eindelijk eens een Eva ervaren zoals je ze, als jonge potentiële Adam, nooit kunt ervaren.

Thuisgekomen ging ik nog wat filosoferen over dat gevoel, en moest bekennen dat het me, sedert ik Chico heb, wel meermaals overvalt. Die puur vriendschappelijke aantrekkingskracht die niet naar meer verlangt, maar onbezoedeld door bijbedoelingen voor een kortstondig gezellig babbeltje zorgt. Iets dat zich onschuldig in je geest nestelt en je een goed gevoel geeft. Blij zijn even met een leuk wezentje van het ander geslacht te kunnen babbelen zondermeer.

Blame it on the age! Niet meer, als een jonge man, hopeloos voortgestuwd door ontembare driften. Eerder geïnteresseerd zoekend naar de mens in de vrouw.

Helaas! Om dat gevoel te ervaren moet je oud zijn! Mogen er geen betweterige vlinders op fel overdreven manier gaan fladderen in je buik! Dàn pas leer je veel over Eva en kun je écht genieten van het wezen ‘vrouw’.

Of ik dat vroeger dan niét zo aanvoelde? Oh jawel hoor! Maar er waren barrières, er waren hinderpalen en er waren valstrikken. Van weerszijden! De seksuele driften schiepen wantrouwen bij de ene partij, en zand in de ogen van de andere. Spanningen waren soms te snijden! Maakten een ernstig gesprek zoveel als onmogelijk, al dachten we dat we dat wél deden!

Ouder wordend ondervindt je die problemen niet meer zo, kun je vrijuit praten en word je ook niet meer wantrouwend bekeken. Vrouwen en meisjes tonen zich zoals ze echt zijn zonder dat er spanningen in de lucht hangen die je verstand op hol brengen. En dat vind ik nu juist zo heerlijk!

Jawel, het is kennismaken met Eva op haar best.

En met die Chico ben ik blijkbaar nog niet aan het eind van mijn Latijn!

Waarom heb ik dat nu eigenlijk geschreven? Is de ‘ouwe bok’ wakker geworden in me? Helemaal niet! Het is de poëet in me die me dwingt het te doen, hoe oninteressant het ook maar moge wezen voor buitenstaanders. Sorry dus voor de tijd die ik jullie met mijn schrijfsel liet verliezen!

Willy.