Archief

Ons Nederlands woordenboek gaat er snel op vooruit:

Asielzoekers,
Asielcentra,
Transitillegalen,
Uitgeprocedeerden,
Terugkeercentra…

Allemaal zaken die heel nauwgezet moeten worden geregeld door een legertje ambtenaren ( die voor zinniger werk zouden kunnen worden ingezet) en massa’s subsidies. Allemaal betaald door ons. En waarom? Omdat bepaalde volkeren hun heimat beu zijn en dan maar hun hele hebben en houden, hun achterlijke cultuur inbegrepen, naar hier komen slepen. WIJ moeten er maar ons plan mee trekken.

Straks bestaat ons landje nog enkel uit wattendoosjes om de heel breekbare (en vooral, vanwege de jankerds, heel explosieve) schare fortuinzoekers van welke categorie ook in onder te brengen.

Waarom ze dat doen? Omdat het hier lukt natuurlijk!
Waarom wij dat niét doen? Omdat het op een ander niét lukt.
Ik zie me al vrolijk maar platzak uit het vliegtuig stappen in New York en blij verkondigen: “Voilà! Hier ben ik! Trekken jullie nu maar jullie plan met mij! Ik ben uitgeschud, heb geen plan B, en dus is het jullie plicht nu voor mij te zorgen.”

En om mijn woorden kracht bij te zetten sleep ik maar nog enkele kindjes mee. Wedden dat die Amerikanen helemaal niet zo ‘humaan’ zullen zijn om er in te lopen?

Er begint zich hier net hetzelfde verhaal af te spelen als in de gezondheidszorg: hoe meer klinieken, hoe meer ‘zieken’, en niet omgekeerd! Hoe meer soorten medicatie, hoe meer mensen er niet zonder kunnen! Waar zaten die mensen dan vroeger?

Ik weet het wel: ze werkten en hadden geen tijd om te denken dat ze ziek waren, en ze konden geen reden bedenken waarvoor ze pillen zouden nodig gehad hebben! Zelfs dokters konden dat niet, want ze hadden zichzelf nog niet laten degraderen tot vertegenwoordigers van de farmaceutische industrie!

Behoefte scheppen doet behoefte ontstaan. Wedden dat ‘asiel’ bij achtergebleven volkeren als het nieuwste toverwoord wordt aanzien? Zo iets als de heilige hostie bij ons in de jaren stilletjes? Je ‘paspoort’ naar de hemel! Het enige verschil is dat ze die ‘goddelijke gift’ niet uit handen van een priester krijgen, maar uit die van een mensensmokkelaar die er zich vet voor laat betalen.

En, door die heiligverklaring van het woord asiel voelen onze beschaafde volkeren zich verplicht alles heel netjes in vakjes te stoppen: van illegalen via asielzoekers naar uitgeprocedeerden. Voor elk stadium een of meerdere wattendoosjes. Betaald door… wie?

En wat gebeurt uiteindelijk met de uitgeprocedeerden waarvan de ‘procedure’ ons pakken geld heeft gekost? Het beste dat ze kunnen doen is gaan lopen en de straten ook nog maar eens onveiliger gaan maken. Want asielcentra zijn immers ‘opendeurs’. Niemand om ze tegen te houden. En lopen ze niét weg, dan draaien wij nog maar eens op voor de kosten van repatriëring!

En raar maar waar: hoewel iedereen zich humaan wil opstellen en opkomen voor de rechten van de mens, wil niemand dergelijke centra aan zijn voordeur! Zie de perikelen met de burgemeester van Sint Pieters Leeuw verleden week.

Alle jankerds staan op hun achterpoten te janken om humane ‘oplossingen’! Maar o wee als die oplossing in hun voortuintje wordt geplant! Wat hén betreft mag de naam België gerust ‘Asielonië’ worden. Zolang als dat hele gebeuren maar bij hen uit de buurt blijft. Want dan zakt die humaniteit snel tot ver onder nul!

Ach mensen toch! Ik ben ook humaan. Maar volkeren moeten voor hun eigen humaan bestaan opkomen, en dat niet gaan eisen op de rug en met de centjes van volkeren die het al lang slimmer gingen spelen! Die al lang hebben ingezien wat hen dom en arm hield en niet te beroerd waren daar de strijd tegen aan te binden. En zéker geen goesting hebben de geschiedenis achthonderd jaar terug te draaien en van vooraf aan te beginnen! Al zou je soms denken dat dit toch is wat ze willen als je sommige reacties in het nieuws bekijkt! Die reacties zijn dan natuurlijk streng geselecteerd! Wat het gros der bevolking vindt komt niet op TV! Mondje dicht daarover. Tegen beter weten in een heel erg vertekende openbare opinie scheppen. Want dat loont in de journalistiek. Zo raak je aan de top!

Asielonië dus! Nog maar eens een nieuw woord om aan het lijstje toe te voegen. En wij, als inwoners, zullen dan maar de geschiedenis ingaan als Asieloniërs zeker? Een mythe worden zoals de Trojanen die de vijand binnenhaalden in een houten paard?

Al hadden die Trojanen toch wel echt een excuus: het was een knap stukje oogverblinding en een primeur in de mythologie. Wie had dàt nou kunnen denken?

Het paard dat wij nu binnenhalen is géén primeur meer, is héél voorspelbaar, en noemt ‘Achiel’! En nog terwijl het bepamperd en geregulariseerd wordt roept het al op voor de strijd. Maar geen enkele uil in de Wetstraat hoort die oproep!

Wat zal er, binnen misschien duizend jaar, hartelijk worden gelachen met die stomme Belgen die ooit de ‘dappersten onder de Galliërs’ waren, maar zich nu op belachelijke wijze in de luren lieten leggen door een heel doorzichtige replica van het paard van Troje!

Griekse mythologie? Snugger bedacht en veel ervan houdt heel zeker een waarschuwing in voor latere beschavingen. Maar dan moeten die beschavingen ook willen luisteren!

Wat baten honderdduizend brillen,
Als de Wetstraatuilen niet zien willen?

Willy.

Weeral zat ik met Chico op schoot. Dit keer op een bank in het park aan mijn deur. Mijn vrouw had ons buitengegooid omdat ze even grondig wilde dweilen, en dus waren we tijdelijk dakloos! Gelukkig was het heerlijk zitten in de zon. En weeral kwam daar een oude man afgesloft. Eentje met een wandelstok dit keer. Richtte vastberaden zijn trage, sleperige schreden naar mij. Wat heb ik toch dat oude mannen aantrekt?

- Ach zo, meneer zit lekker in het zonnetje met zijn kindje op schoot?

Bleek dit keer een Nederlander te zijn die toevallig ook nog op hetzelfde plein woont in een flat. Maar ik zag hem voor het eerst. De man sprak stil. Héél stil en heel traag. En vooral heel veel! Wat trouwens niet verwonderlijk is voor een Nederlander! Ik moest moeite doen hem te verstaan, maar wat hij vertelde bleek dan ook wel die moeite waard!

Hij had, in Nederland, bij Justitie gewerkt! Zat dus wel ergens op één lijn met mij. Had ook veel gezien en gehoord, en vooral ook veel moeten zwijgen. Was, net als ik trouwens, fan van Wilders, een van de enige politici in Nederland en omstreken die durft te zeggen wat iedereen denkt.

En zo vernam ik dat onlangs in Den Haag de Moslimgemeenschap (wie anders?) een petitie had ingediend om honden te laten verbieden als huisdieren! Honden zouden (ook al) onrein zijn!

Nou breekt mijn klomp! Wie anders dan Moslims zouden in een vreemd land dat hen vriendelijk gastvrijheid, centjes en onderdak biedt, dergelijke idiote eisen durven stellen? En wie anders dan onze eigen bekakte overheden zouden dergelijke petities nog ernstig nemen ook? Er waarschijnlijk hele vergaderingen voor beleggen?

Het enige antwoord op een dergelijke petitie zou toch behoren te zijn:

- Is het hier niet naar jullie zin? Vertrek dan! En wel onmiddellijk! Vort! We houden jullie niét tegen! Ga maar weer arm zijn in jullie zelfverkozen cultuur in plaats van de onze naar beneden te halen!

Onrein? Als ik sommige van die gasten bekijk lijkt mijn hond dan toch stukken reiner!

Het gesprek werd, ondanks de moeite die ik moest doen hem te verstaan, héél erg interessant en zou nog interessanter hebben kunnen worden, maar het liep ondertussen tegen de middag en moeder zou wel al klaar zijn en wachten met de soep. Ik stond dus op een bepaald moment op en moest wel beleefd een eind aan maken aan zijn spraakwaterval. En met een “Nog bedankt voor de hartelijkheid” nam hij afscheid en slofte verder.

Toen ik de trappen naar mijn flatgebouw opliep keek ik nog even achterom en zag hem een flatgebouw nét tegenover mijn woning binnengaan. Tiens, hoe is het mogelijk dat ik niet wist welke interessante buren ik wel heb?

In de lift bleven zijn ongebruikelijke afscheidswoorden nog even naklinken. “Bedankt voor de hartelijkheid”. Klonk eigenaardig. Pathetisch bijna. Iemand moeten bedanken voor tien minuutjes luisterbereidheid? Vond hij dat zo zeldzaam? Vond hij, als zacht maar veel pratende Nederlander, misschien weinig gehoor in zijn Belgische omgeving?

Droevig! En nog maar eens een bewijs dat je, zéker als je ouder wordt, toch maar best in je eigen vertrouwde streek blijft wonen. En dan nog een geboren praatzieke Nederlander zijn! Het zal je maar overkomen!

Willy.

Sarkozy wordt verguisd in de pers.
Sarkozy wordt belachelijk gemaakt.
Sarkozy heeft xenofobische trekjes!
Sarkozy trad vanaf zijn aanstelling al hardhandig op tegen herrieschoppende Allochtonen!
Sarkozy wil nu weer het migratiebeleid sterk beperken. Is hij niet beschaamd?

Zo schept de pers laatdunkend het beeld van Sarkozy.
Zo ‘lijkt’ het alsof het Franse volk haar ‘xenofobe’ president wel rauw lust. Zouden de Fransen dat ook, net zoals wij, allemaal voor zoete koek slikken?

En ook onze eigen oud-premier Verhofstadt bekritiseert hem fel en durft hem te vergelijken met de extreem rechtse Jean-Marie Le Pen! Zou die euh… hm… niet beter even omkijken naar de puinhoop die hijzelf en zijn partij achterlieten na acht jaar cadeautjesbeleid? En naar de grotendeels door hem geschapen tekorten die de huidige regering nu maar moet zien aan te passen?

De waarheid is dat Sarkozy meer verstand heeft in zijn grote teen dan zij allemaal in hun hersenpan, en dat kunnen vooral de heren journalisten niet verkroppen! Bovendien zit hij niet op hun Moslimminnende lijn! En als je niet op hún lijn zit kun je toch niet verstandig zijn hé? Want zij zijn het toch die met hun geniaal verstand de beruchte ‘openbare opinie’ bepalen?

Wel, als er één staatshoofd in de EU zit die nog weet wat goed is voor zijn land, dan zal hij het wel zijn. Als er in die stomme Europese Gemeenschap één staatshoofd zetelt die drommels goed weet waar de zuurverdiende centjes heenvloeien, dan is hij dat ook wel. En als er één staatshoofd is die de welvaart van zijn eigen volk wil veilig stellen, dan zal hij dat ook wel zijn.

En nu ben ik helemaal niet bekend met de Franse ziel en hoe het Franse volk écht denkt. Maar mij kun je niet wijsmaken dat de doorsnee Fransman zo laatdunkend denkt over zijn president! Tenzij dat volk al net zo dom is als het onze en alles wat de pers indoctrineert slikt als zoete koek!

Is hij een vrouwengek? Bewijst zijn huwelijk met Carla Bruni dit? Ach wat… dat is privé en heeft niets met zijn beleid te maken! Dat is wel het laatste waar we ons moeten op blindstaren!

En ben ik wel heel erg benieuwd of hij zal herkozen worden, of als de pers nog maar eens een landverradende marionet naar voor zal weten te schuiven. Een marionet die naar de Moslimpijpen danst. En vooral: of de Franse kiezers ook zo stom zijn als die van ons om ‘te geloven wat in de gazet staat’!

En weet je wat? Als de pers er in slaagt hem te kelderen, geen probleem. Laat hem dan maar naar hier komen om orde op zaken te stellen. Zo iemand hebben we hier echt wel nodig om begijntjes en kwezelkens het zwijgen op te leggen en te doen wat moét gedaan worden voor ’s lands vrede en vrijheid!

Ik kan misschien een inschattingsfout hebben gemaakt, maar bij mij komt Sarkozy over als iemand die drommels goed weet wat het land en de veiligheid onderuit haalt. Maar juist door dàt doorzicht zoveel tegenstand kreeg dat hij zijn goed begonnen beleid tegen beter weten in sterk heeft moeten terugschroeven. De kritiek der dwazen zou hem immers totaal hebben gekelderd als hij zijn strenge hand de vrije loop had gegeven.

Als ik dat alles zo lees en hoor, ga ik steigeren en de pers meer en meer haten en als hoofdschuldige van al onze problemen zien!

ZIJ en niemand anders was het trouwens die destijds ons sublieme automerk Minerva belachelijk maakte en daardoor kelderde.

ZIJ is het die ooit, uit afgunst, de burgemeester van Knokke probeerde te kelderen door een onbedacht woordje flink uit te vergroten tot het een journalistieke hit werd die het hele land infecteerde. Gelukkig is de man enkel maar burgemeester van Knokke, en zowel Knokkenaren als trouwe toeristen wisten wel beter en bleven hem, heel terecht, steunen! Och ja, hij kan soms ondoordacht doen, en dat weet hij zelf ook wel. Maar hij doet tenminste geen politieke stommiteiten en staat pal achter zijn bevolking!

De pers is het ook die de domme of moegewerkte hersenen van de werkende bevolking misbruikt en indoctrineert. Want de hele dag al moegewerkt, vragen die mensen alleen nog maar gerust te worden gelaten, en hun gazet te lezen of naar het nieuws te kijken. Zonder oordelen. Zonder filter. Zonder logisch denken! Alleen maar slikken wat krant en TV zeggen. En zo blijven ze ‘up to date’ met een sterk gemanipuleerde openbare opinie. Een opinie die eigenlijk alleen maar die van de persmensen is.

Ik zou wel de allerlaatste zijn om de pers aan banden te willen leggen. Ik zou alleen maar willen dat journalisten wat kieskeuriger worden gekozen. Onder mensen die zich bewust zijn van hun enorme verantwoordelijkheid tegenover hun lezers en hun land. En zéker niet onder de universitair mislukten die het dan maar in de journalistiek gaan zoeken. Want zo zijn er honderden!

Dokters moeten de eed van Hippocrates afleggen.
Journalisten moeten juist niks.
Zijn bovendien beschermd door de persvrijheid.
Kunnen liegen tegen de sterren op. Zo lang ze zich maar niet tegen vreemde indringers keren, want dat heet dan weer niet langer vaderlandsliefde maar racisme en is een uitzondering op de persvrijheid.

Wat liegen betreft kunnen ze wel op één lijn gaan staan met advocaten. Zijn alleen maar dommer en nóg gewetenlozer! Dom genoeg om het eigen graf te delven; gewetenloos genoeg om eigen volk er in mee te slepen.

Landverraad lijkt wel het motto waar je het verste mee geraakt in de pers! In het land trouwens ook! Laag, achterbaks, maar bijzonder doeltreffend landverraad. Een handvol journalisten is tegenwoordig machtiger dan een heel leger goed opgeleide soldaten! Een krantenartikeltje kan meer verwoesting aanrichten dan een atoombom!

Het zal je land maar wezen!

Willy.

Nog niet helemaal bekomen van de ontroerende rouwdag, blijf ik me vragen stellen. In de eerste plaats zijn daar de vragen die iedereen zich stelt: wat is er gebeurd? Menselijke fout of technisch defect?

Maar deze vragen gaan over de oorzaak. En het is maar de vraag of die ooit zal achterhaald worden.

Wat me veel meer treft, zijn de gevolgen! Gevolgen die nooit zo rampzalig waren geweest als de tunnel met wat meer inzicht was gebouwd. Welke wegenbouwer is nou zo stom om aan het eind van een pechstrook een massieve betonnen muur haaks op de rijrichting te plaatsen? Waarom was die muur niet afgeschuind? Waarom was er niet minstens een afgeschuinde vangrail?

En het verwondert me ten zeerste dat dit het eerste dergelijke ongeval is op die plaats, want als ik die plaatstoestand zo bekijk, is het een regelrechte uitnodiging om zelfmoordenaars zich te pletter te laten rijden!

Een afgeschuinde muur, of minstens een dito vangrail, had het ongeval op zich niet kunnen voorkomen. Maar het had de gevolgen ervan toch wel drastisch beperkt. De bus zou wat heen en weer hebben geslingerd, misschien zelfs zijn gekanteld en een aantal verwondingen hebben veroorzaakt, maar daarmee zou ook alles gezegd zijn. Maar recht op een betonnen muur crashen? Enfin, ik moet er geen tekeningetje bij maken. De foto’s spreken voor zich!

Ik zie in mijn verbeelding al een aantal ingenieurs bij de planning van die tunnel over de blauwdrukken gebogen staan. Stak daar nu echt niet ééntje tussen dat onmiddellijk zag dat die tunnel een dodenmuur had en daar op wees? Niemand bij het Zwitserse verkeerswezen ook die dat niet onmiddellijk zag?

Maar ik kan het begrijpen, want ik weet hoe het er in dergelijke zaken aan toegaat! Projectingenieurs zijn heel knappe mensen in wat hun vak betreft. In het geval van die tunnel zijn het nog knappere mensen, want een tunnel vraagt nu eenmaal veel meer berekeningen dan zomaar een weg. Luchtverversing en zo moeten heel nauwkeurig worden berekend. En in die berekeningen waren ze waarschijnlijk ook wel primussen die geen enkele fout maakten. Maar zoals ik al zo dikwijls heb zien gebeuren: die mensen zijn zo onderlegd in hun eigen vakgebied, dat ze de essentie als bijzaak zien en uit het oog verliezen!

En die essentie is uiteindelijk toch: het verkeer er veilig laten doorstromen! Ook, en zéker, bij tunnelbouw. En daar juist schort het steeds weer als in een dergelijk team niet minstens één persoon zit met daadwerkelijke ervaring in verkeersaangelegenheden. Als enkel maar formules en theorie tellen. Als niemand zich ooit afvraagt: “Wat als…”.

En de officiële instanties die de plannen hebben goedgekeurd? Och God… dat zullen waarschijnlijk ook maar bureelbediendes zijn geweest die bij zichzelf dachten: “Het is van knappe bollen getekend, en die zullen wel weten wat ze doen zeker?”

En nu heb ik in mijn carrière veel nieuwe ‘wegen op papier’ moeten bekijken en van commentaar voorzien, maar zelden meegemaakt dat ik géén commentaar had doordat alles ook verkeerstechnisch helemaal in orde was. En ik weet héél zeker dat, als men mij de plannen voor die tunnel had voorgelegd, die haakse muur onmiddellijk mijn aandacht zou hebben getrokken. Hij zou er letterlijk zijn uitgesprongen als het ongeloofwaardigste wat ik ooit had gezien!

Helaas, het zijn vijgen na Pasen! Het is gebeurd.

Wedden dat daar nu wél een schuine vangrail zal komen?

Willy.

Vermits vandaag, 16 maart 2012, een nationale rouwdag werd afgekondigd vanwege het busongeval in de tunnel in het Zwitserse Sierre, publiceer ik geen column uit respect voor de nabestaanden. Enkel deze collage, met innige deelneming aan de getroffen families.

Willy.

Van ver al zag ik hem naderen. Een eenzame, grauwe figuur die opging tussen de vele kleurige wandelaars, en me desondanks, of misschien juist daardoor, toch opviel. Een beetje gewoontjes gekleed, wat juist ongewoon leek tussen de honderden zondagse toeristen op de Zeedijk.

De oude, wat slungelachtige man, kreeg me ook in de gaten, op een arduinblok gezeten met Chico op schoot. Beiden genietend van een pril voorjaarszonnetje. Ik zag dat de man ons wat bedeesd wilde benaderen, maar net toen hij op onze hoogte kwam, werd hij ingehaald door andere en meer luidruchtige wandelaars die tussen hem en mij liepen. De man aarzelde even, vooral toen hij zag dat die anderen ook wel belangstellend naar Chico keken, en liep dan maar droevig door uit een soort beleefde bescheidenheid die je enkel nog bij de oudere generaties aantreft...

En toch keek hij nog eens achterom. Iets in zijn hunkerende blik trof me, en ik gaf hem een bemoedigend knikje. Het oude, gerimpelde gezicht klaarde op en hij keerde terug. Haalde zonder woorden een digitale camera uit de binnenzak, maakte eerst enkele foto’s, en toen een kort filmpje van Chico. Kwam dan bij me zitten.

- Dat maak ik om mijn vrouw te plezieren, want ze houdt net als ik toch ook zoveel van honden!

- En hebben jullie dan geen hond meer?

Zijn ogen werden vochtig. Hij haalde zijn brieventas boven en pikte er een foto uit. Een netjes gelamineerde foto, die me deed veronderstellen dat de man, net als ik trouwens, zijn dierbaarste herinneringen door een lamineerapparaat haalde zodat ze niet beschadigd konden raken. Technische snufjes leken hem dus helemaal niet vreemd.

De foto liet een mooie ‘Cavalier King Charles’ hond zien. Met duidelijke fierheid duwde hij me het plaatje onder de neus.

- Dat was onze laatste! Helaas gestorven. Diabetes! Nu alweer zeven jaar geleden, maar we missen hem nog elke dag! En het beest was amper negen jaar oud. We hebben hem verzorgd als een kind, dagelijks insuline inspuitingen gegeven, zijn suikerspiegel nauwgezet in de gaten gehouden, maar het mocht niet baten, en op een dag was het voorbij.

Er liepen nu echt wel tranen over het getaande gelaat, en hij moest even zijn bril oppoetsen.

- En, er nooit aan gedacht een andere hond te kopen?

- Neen! Aanvankelijk hadden we teveel verdriet, en nu is het telaat om nog een hond in huis te halen. Ik ben trouwens al vijfentachtig! En wie weet waar zo’n dier na onze dood zou terechtkomen!

Zijn leeftijd kon je aan zijn gezicht ook wel min of meer bepalen, maar voor de rest was hij nog wel levendig en helemaal bij de kippen. Moderne snufjes leken ook al geen geheimen te hebben voor hem.

We babbelden nog een poosje over honden en ik had te doen met hem. Hier zat ik, met een jong hondje als trouwe vriend, met beiden nog een mooie gezamenlijke toekomst voor de boeg. En nu voel ik me wel niet zò oud, maar toch kwam een zeker schaamtegevoel in me op omdat ik, met mijn eenenzeventig, er toch wel eens durf bij stilstaan dat ik ouder word. Maar toch inderdaad echt nog een mooie toekomst heb met Chico.

Voor die man is dat voorgoed voorbij. Helemaal voltooid verleden tijd! En waarschijnlijk bracht ik herinneringen op gang! Dacht hij er over na hoe hij ook ooit met een jong hondje op pad kon gaan. Dartelend en spelend. Nu loopt hij maar moedermens alleen wat rond te dwalen. Zomaar. Zonder doel. Hier en daar een fotootje van een hond makend als enige troost. Ik durfde hem niets vragen over zijn vrouw, want veronderstelde dat het mens nog maar weinig buiten komt. En ik moest hem bewonderen. Jawel, hij zou zich zonder problemen een nieuw hondje kunnen aanschaffen. Maar dat zou egoïstisch zijn, zeker wetende dat de hond hem zou overleven!

En even zag ik mezelf in de toekomst en in zijn plaats: vijfentachtig, en terugdenkend aan de mooie jaren met Chico. En dan iemand in het zonnetje zien zitten met een prachtig, lief hondje op schoot! Een fotootje maken… Een traantje laten…

Neen! Voor de drommel niet! Wég die gedachten! Vandaag leven Willy! Genieten en niet te ver vooruit denken! Nu niet vergallen wat later mooie herinneringen zullen zijn. En trouwens, als ik dat zo even bereken, dan hebben Chico en ik nog zowat evenveel dagen tegoed! En ben ik dus, als ik van achter naar voor reken, even oud als mijn jonge vriendje!

Chihuahua’s kunnen zo tussen de vijftien en twintig jaar leven. Dat zou dus moeten lukken. En daar focus ik me dan maar op.

We babbelden nog een tijdje over koetjes en kalfjes en ik vermeed het onderwerp hond nog aan te snijden. Toen stond hij op, wenste me het beste met mijn hond, en liet zijn grauwe figuur weer oplossen in de mensenmassa.

Nog lang keek ik zijn slungelachtige eenzame gestalte na. Ten prooi aan toch wel zeer gemengde gevoelens. En ik betrapte me erop dat ook in mijn ogen een paar tranen bengelden.

Achter me zong de zee haar eeuwige lied. Chico snoof genietend met trillende neusgaten de zeelucht op en vergaapte zich aan de vele wandelaars. Was zich nergens van bewust. Genoot zondermeer. Maar mijn wereld was toch weer een beetje veranderd.

Willy.

Heerlijk, plots die temperaturen van tien graden en meer! Ook zonder zon vind ik het puur genieten in de buitenlucht! Zelfs, en vooral in de al donkere late avond, kan ik intens genieten van een wandelingetje in de donkere en doodse stilte van het park. En gelukkig is daar nu Chico, die me verplicht hem ook ’s avonds laat nog eens uit te laten. De stilte is dan intens. De natuur valt schijnbaar in slaap, maar eigenlijk toont ze zich dan van haar beste kant: zonder storend motorgeronk, zonder loeiende sirenes en luidruchtige bouw- en andere activiteiten.

En ja, ik beken het wel: ik ben eigenlijk een verstokte huismus. Véél te veel cocoongericht! Het mezelf gezellig maken thuis is altijd al een prioriteit geweest. Al besef ik maar al te goed dat het buitenleven veel gezonder is. Maar daarvoor heb ik een stimulans nodig! Zonder dat blijf ik gewoon lekker, maar ongezond cocoonen.

En gelukkig, nu heb ik mijn hond als stimulans. Inwendig vloekend soms verlaat ik mijn warme nestje met hem, maar eenmaal buiten ben ik hem dankbaar en voel ik me twintig jaar jonger. Warm of bitterkoud, het kan me niet deren. Het voelt gezond aan! Zelfs in het donker.

Heb trouwens altijd al van de nacht gehouden. Ook in mijn beroepsloopbaan met steeds weer afwisselende diensten. Dag, nacht, laat, vroeg, het maakte me allemaal niet uit, en op de duur wen je daar wel aan.

En dan heb ik binnenpretjes als ik toeristen sterk overdreven hoor opscheppen dat ze last hadden van ‘Jetlag’ op hun vacantiebestemming. Of Jetlach? Ze hebben notabene vele uren in een gemakkelijke vliegtuigstoel gezeten of geslapen, en dan zouden ze van Jetlag spreken omdat de tijd in dat werelddeel anders is. Kom nou… zo erg is dat toch niet? Maar het woord ‘Jetlag’ heeft zich in ons taalgebruik genesteld en… ho! Wàt een interessant begrip! Echt iets voor belangrijke mensen! En vermits we ons allemaal graag ‘belangrijke mens’ voelen…

En dus kun je die klachten gerust vertalen in een opschepperig “we zijn héél erg ver op vacantie geweest hoor!”

Ach ja, ze doen maar hoor als hen dat gelukkig kan maken! Wat mij betreft: niets om drukte over te maken. Destijds reed ik met de auto naar Spanje. Vertrok thuis meestal rond zestien uur. Dan was ik nét na het spitsuur op de Parijse périferique en rond zeven uur in de morgen op mijn bestemming. Géén autowegen gebruikt! Géén payage betaald! Gewoon ’s nachts gebruik gemaakt van de zoveel als verlaten routes nationales. Zélfs geen tussenstops. Doorrijden maar. En dan na een frisse scheerbeurt de eerste vacantiedag begonnen.

Niét onder de dekens kruipen! Vanaf de eerste dag genieten van zon en zee. Slaaptekort? Ach, dat is heel relatief! Het hangt er gewoon van af hoe je het bekijkt. Je kunt de hele eerste dag zitten zeuren dat je de hele nacht hebt gereden, en dan zul je jezelf inderdaad doodmoe voelen. Of je vergeet gewoon dat je niet hebt geslapen! In dit laatste geval voel je je weer fris en normaal. Het zit gewoon tussen de oortjes.

Niet te vergelijken met jetlag? Zéker wel! Want als mijn vacantiebestemming in zo’n andere tijdzone had gelegen waar het nét weer nacht werd als ik na een nacht rijden aankwam, had ik écht naar bed gekund zondermeer. En had alles zijn normale gangetje kunnen gaan.

Nacht en donker hebben altijd al een magische invloed op me gehad. Wat kan er eigenlijk mooier zijn dan een warme zomernacht? Of gewoon, een nacht zoals in de huidige tijd van het jaar, waarin het toch lekker tien graden méér is dan het enkele weken geleden overdag was? Hoe relatief is dat alles! In de zomer vinden we twintig graden soms koud, en nu vinden we tien graden al lekker warm.

Maar waar ik in die late avonden het meest van houd is, naast de heerlijke stilte, de natuurlijke geur. Ontdaan van de vervuiling van het verkeer. Geen geuren meer eigenlijk. Alleen de heerlijke geur van de zuurstofgordel rond onze planeet. Niets ruiken ruikt al even heerlijk als luisteren naar het ‘geluid’ van de stilte! The sound of silence. En daar is het nu net het jaargetijde voor. Straks gaat alles weer bloeien en geuren verspreiden. Ook heerlijke geuren, maar die apprecieer je juist het best als je eerst een tijdlang niets hebt geroken.

Het zet me aan tot mijmeren. De hele dag door horen we honderd en een geluiden, maar we horen ze niet echt meer. We zijn er zo aan gewoon dat we het stil vinden! Tot we écht van de stilte proeven!

De hele dag lopen we rond in de uitlaatgassen en denken we ook niks te ruiken. Omdat we aan die geur gewoongeraakt zijn. Tot we weer eens vaststellen welke heerlijke geur ‘geen geur’ heeft! Zo heerlijk dat je neusgaten zich gaan verwijden en je longen gretig de zuivere avond- of nachtlucht opzuigen.

Hoor ik daar commentaar? Jawel! Ik rook! Jawel, ik gebruik graag een fris parfum. Maar dat zijn dan dingen die ik zelf kan doseren naar gelang het me lust. Uitlaatgassen en andere onnatuurlijke en vooral ongezonde geuren worden je de hele dag toegeblazen, en niemand heeft het door of merkt het op! Maar o wee als daar toevallig een vleugje tabaksgeur tussenzit! Dàn pas gaan alle poppen aan het dansen! Want dàt? Dat is nu volgens de nieuwste ‘openbare mening’ giftig verklaard! En we moeten toch meehuilen met de openbare mening, niet?

Onlangs wandelde ik langs de luchthaven van Oostende. Een pas gelande boeing reed op de taxibaan en draaide zich nét met zijn achterzijde naar me toe. Op een goede honderd meter afstand. Toch kreeg ik een hele vlaag kerosinedampen in de neus geblazen toen de uitlaten mijn richting uit wezen! Nét dezelfde geur als toen veertig jaar geleden mijn mazoutkachel, door een slecht trekkende schouw, plots met een plof een hele wolk mistige mazoutdamp de woonkamer inblies!

Stel je voor welke vervuiling dat ding de dampkring injaagt als het enkele uren vliegt. Terwijl de nette passagiers in een ‘rookvrije’ cabine denken ecologisch bezig te zijn omdat daar binnenin niet meer mag gerookt worden!!!

Enfin, laten we er nog maar eens Erasmus bijslepen met zijn subliem meesterwerk ‘Lof der Zotheid’!

Willy.

Op Vitaya loopt momenteel dagelijks een reality reeks ‘Dinner date’, waar ik soms met een half oog naar kijk. Het komt er op neer dat een vrijgezel drie menu’s mag kiezen uit vijf. Allemaal samengesteld door vrouwen. Bij de drie uitverkoren menu’s gaat hij dan telkens op ‘blind date’ en zij kookt het beloofde menu voor hem. Omgekeerd ook soms: één dame gaat bij drie heren eten. En dan mag die éne kiezen wie de beste was, en daarmee gaat hij of zij dan op restaurant voor een romantisch etentje.

Achteraf wordt dan nog bekendgemaakt of die twee elkaar nog terugzagen, en meestal is dat: NJET! Het concept werkt dus blijkbaar niet zoals verwacht.

Maar waar ik wil op neerkomen is het feit dat tijdens die eerste date af en toe een der deelnemers apart wordt geïnterviewd om de eerste indrukken te vernemen. Meestal is dat nogal positief, en opvallend daarbij is dat nogal dikwijls het zinnetje terugkomt: “De conversatie verliep vlot en er waren geen pijnlijke stiltes”!

Dat lijkt dus wel criterium nummer één in de partnerzoektocht: Geen PIJNLIJKE stiltes! Pijnlijk? Ik heb me nog nooit pijn gedaan aan een stilte! Eerder aan het omgekeerde! Waarom moeten mensen stilte toch altijd als negatief ervaren? Stilte kan toch ook heel mooi zijn? Wat kan er nu mooier zijn dan twee mensen die elkaar niets te zeggen hebben omdat ze alles al weten van elkaar? En gewoon genieten van het ‘stille’ samenzijn? Wie desondanks toch verder wilt praten vervalt trouwens al gauw in ‘gezaag’!

En bovendien, bij een eerste kennismaking zullen natuurlijk niet gauw stiltes vallen. Je kunt oneindig veel vertellen over je eigen leven en vragen over dat van de ander, want je bent nieuw voor elkaar. Pas als je elkaar beter kent kunnen stiltes vallen, al hoeven die zéker niet als ‘pijnlijk’ ervaren te worden. Maar goed, zo werkt het nu eenmaal blijkt, en als ik nog eens herboren word zal ik dus moeten leren kakelen als de kippen als ik een partner wil vinden.

En dan zijn er ook nog die inhoudsloze advertenties van partnerzoekenden. Ik ken ze uit mijn hoofd: ‘hou van wandelen, reizen, muziek, lekker eten”… Nou zeg, wie niét? Moet dàt dan je uithangbord voorstellen? Niks originelers te vinden nee?

Maar de gegadigden lopen erin: “Ha… daar hou ik ook van. Dié past perfect bij mij”! En misschien hebben ze nog gelijk ook. Schimmige mensen zullen waarschijnlijk wel passen bij andere schimmige mensen. Mensen waarvan er dertien in een dozijn gaan. Waar is dan de uniciteit die tot ware liefde zou moeten leiden? Die uniciteit die ervoor zorgt dat je, wàt er ook gebeurt, altijd bij die éne zult blijven? Want ze zou uniek en dus onvervangbaar voor je moeten zijn! Zoniet lijkt het veel meer op een zakelijke overeenkomst.

Tja, als je het zo bekijkt wordt toch heel lichtvaardig gekozen in de liefde! Een keuze die je notabene voor je leven wilt maken!

Weet je wat ik ervan denk? Voor een man is een lief snoetje meestal doorslaggevend, en voor een vrouw een man die stoer overkomt. Punt! En dat reizen, wandelen en eten zijn sowieso maar bijzaak. Net als hoe de persoon in kwestie er vanbinnen uit ziet.

Dat die uiterlijkheden heel erg vergankelijk zijn wordt opzij geschoven. Dat die uiterlijkheden geen enkele garantie bieden voor een gelukkig samenleven eveneens.

Niet verwonderlijk, het aantal echtscheidingen! Dergelijke criteria hanteren is vragen om problemen, en die krijg je dan ook al gauw met bakken over je heen gegooid. Niets ter wereld kan immers méér tegengesteld zijn dan een man en een vrouw! Waarschijnlijk heeft de natuur dat zo gewild om te vermijden dat er al te veel wordt vreemdgegaan. Er voor gezorgd dat op een potje maar één of hoogstens enkele dekseltjes passen. Maar als ze dan bovendien alleen maar in muziek en lekker eten overeenstemmen zijn de gevolgen zeer voorspelbaar.

Maar toch… op de man oefent de vrouwelijke charme een grote invloed uit. Tenminste:

ALS die man in staat blijkt eventjes het lichamelijke opzij te schuiven en de ziel van die ene vrouw weet te ontdekken. Dàn pas kan hij gezond oordelen.

ALS die vrouw na het huwelijk maar dezelfde blijft!

ALS de partner maar niet veroverd werd met loze beloftes en leugens!

Maar helaas, voor de meeste mensen is dat teveel gevraagd. Lijken, nét op dergelijke ‘cruciale’ momenten, alle zintuigen verstard en wordt enkel nog naar de vlinders in de buik geluisterd.

En dan zijn ze hoogst verwonderd dat na korte tijd die vlindertjes sterven in hun buik! En krijgt het andere geslacht de schuld: “Ze zijn allemaal gelijk!”

Maar daar wordt dan niet bijverteld dat er ook helemaal geen moeite werd gedaan om iemand te vinden die ‘niet gelijk’ is aan ‘allemaal’!

Willy.

Al dikwijls werd me de vraag gesteld hoe ik toch dagelijks weer aan inspiratie kom voor mijn blog.

Ach, dat steekt raar in elkaar, maar ik wil toch een stukje van de sluier oplichten: ik zorg er namelijk voor om onderwerpen te hebben voor zoveel mogelijk dagen vooruit. Iets schiet me te binnen, en ik begin met een titel. Schrijf er maar wat onzin over en sla het op. Dat doe ik dan in Word, maar het kan ook in een andere tekstverwerker. En dan begin ik aan een nieuwe titel. Schrijf een ruw ‘geraamte’ en sla het weer op.

En dan, naar gelang het me zint, haal ik die ‘geraamtes’ weer uit hun graf, voeg er iets aan toe, verander een en ander, en voor ik het zelf besef heb ik enkele columpjes klaar. Nu het ene wat bijwerken, dan het andere afwerken, enzovoort.

En elke morgen maak ik dan de keuze van wat ik vandaag wil publiceren, en wat volgens mij afgewerkt lijkt. Het voordeel van die werkwijze is dat je het eigen werk al tientallen malen zelf hebt gelezen, veranderd en zaken toegevoegd. Tot je vindt dat er niets meer toe te voegen valt. Dan nog maar eens de spelling en stijl controleren, en dan publiceer ik het door het te kopiëren en in de teksteditor van seniorennet te plakken...

Voilà, dat is mijn ‘keukengeheim’.

Al moet ik bekennen: er zijn zo van die dagen dat mijn ‘reserve’ snel slinkt en ik echt niet weet wat de volgende dag te publiceren. Maar gelukkig, dan gebeurt er weer iets, een zoveelste stommiteit in de Wetstraat, of iets waar ik tegenaan loop bij een wandeling met de hond, en hop, daar gaan we weer!

En van hondenwandelingen gesproken: na ontelbare gesprekken met ontelbare hondenbaasjes komen bij mij steeds weer diezelfde vragen op:

- Waarom houden hondenbaasje zoveel van honden? Waarom loopt het onder mensen niet even lekker?

Vroeger kwamen die vragen niet bij me op. Je ziet iemand met een hond en je stelt je er geen vragen bij. Nu echter, nu ik zelf een hond heb, is dat eventjes anders! Want honden zoeken contact met elkaar, en die van mij zéker! En automatisch volgt een babbeltje met het baasje. En iets in al die baasjes zegt me dat het allemaal mensen zijn van hetzelfde slag. Mensen die behoefte hebben aan een echt bijpassend en bijhorend wezen. Een wezen dat, zonder te kunnen praten, duidelijk aangeeft dat het je aanwezigheid en bestaan op prijs stelt. Dat zelfs nog maar moeilijk zonder je zou kunnen, en niet, zoals mensen, te beroerd is dat ook duidelijk te laten merken. Zoek die eigenschappen eens in mensen? In je partner? Je kinderen? Je ‘vrienden? Dan weet je direct waarom hondenbaasjes… hondenbaasjes willen zijn!

Bij mensen echter telt vooral competitie. Niet onderdoen voor een ander. Altijd op je hoede zijn dat je niemand over je kop laat lopen. De slimste, sterkste en grootste willen zijn! Belachelijk gewoon! Hoe groter mensen willen zijn, hoe kleiner ik ze vind! En dat gevoel werd zowat altijd weer bewaarheid in de loop van mijn leven!

Honden hebben dat niet. Honden zijn je dankbaar dat je ze voedt, ze onderdak biedt, ermee speelt, en ermee wandelt. Aan een hond kun je niets geven dat je niet honderdvoudig terugkrijgt! Honden stellen geen eisen die boven hun natuurlijke behoeftes gaan. Ze zagen niet en lopen altijd vrolijk mee waar je ook maar gaat. Ze zijn blij als je ze ’s avonds in bed (of bench) stopt met hun favoriete knuffeltje. Ze zijn blij als je ze ’s morgens weer uithaalt. Dat doe je dan best voordat je gewassen bent, want voordat ze je hele gezicht hebben afgelikt zijn ze niet tevreden!

Mensen? Mensen zoeken een partner, hopende een gelijkgestemde viool te vinden. Net als wat je in een hond vindt. Maar helaas, zo werkt het niet bij mensen. Mensen moeten vitten! Zagen! De grootste zijn! Tegenstribbelen in alles en nog wat! Niet onderdoen voor de ander.

Je viool gelijkstemmen? Dat staat toch gelijk aan toegeven dat de ander je meerdere is? En dat willen ze voor de donder niet doen! Arm mensdom! Hoeveel moois wordt niet gemist in het leven door die oerdomme eigenschap? Ik mag bijna zeggen: zelfvernietigende eigenschap. Want als je je omgeving vernietigt vernietig je ook je eigen levensruimte en -geluk! Is dat nu echt zo moeilijk te begrijpen?

Mensen hebben tientallen complexen en frustraties die je niet terugvindt bij honden. En ja, daarom is een leven zonder hond voor veel mensen een hondenleven!

En daarom ook zijn hondenbaasjes zo’n gelukkige mensen. Wat menselijke partners ze niet kunnen geven geeft de hond ze wel! Onvoorwaardelijk! Honderd procent gemeend. Moet je nooit iets achter zoeken!

Willy.

Eigenlijk geschreven op de avond van 6 maart. Die dag dat het niet ophield met regenen weetjewel? Die dag dat de Westhoek nog maar eens overstroomde omdat de groenen (achter de oren) het fatsoenlijk uitdiepen van beken en stromen te fel in de weg staan! Niemand weet immers nog blijf met het uitgediepte slib, dat bepaalde onkruidachtige oeverplantjes zou kunnen beschadigen als het op de oever gestort word. Mag dus ook al niet meer! Tja, dan maar liever de inboedel van mensen naar de knoppen laten helpen hé? Onkruid is immers belangrijker dan mensen!

Typisch groen trouwens. Let maar eens op: ze weten altijd heel goed wat niet mag, maar nooit hoe het dan wél moet! Met andere woorden: echt een partij die problemen zoekt, maar nooit met oplossingen komt aandraven. Persoonlijk aan den lijve ondervonden!

Maar goed. Ik zou het niet over politiek hebben! Alleen maar wat avondmijmeringen publiceren:

Eenzaam maar tevreden zit ik aan mijn pc. Mijn vogel (die in de kooi bedoel ik) ligt al in de armen van Morpheus. Kopje diep onder de blauwe vleugels. Mijn hond heb ik net naar zijn bench gebracht, zijn speeltjes en knuffels opgeruimd, en mijn vrouw is op eigen kracht naar bed getrokken. Niets interessants meer op TV, en met mij is er toch weinig aan te vangen als ik aan mijn pc zit. En dus kan ik haar geen ongelijk geven.

Ergens laat een torenklok elf slagen klinken. Zalig uur voor wat levensbeschouwelijke avondmijmeringen en herinneringen!

Buiten is het leven stilgevallen. De bomen voor mijn raam wiegen zachtjes heen en weer op een paar vleugjes wind, en het heeft zelfs opgehouden met regenen. Zalig doen waar ik zin in heb. Want na vijfenveertig jaar werken en tien jaar pensioen, blijft het me nog altijd onwennig dat ik nu kan gaan, staan en doen wat ik wil.

Muisstil! Ik hoor enkel het gedempte getik van mijn eigen vingers op het toetsenbord. Wàt een verschil met de vroegere lawaaierige schrijfmachines! Remington, Adler, Triumph… ze wedijverden allemaal in lawaai maken. Oorverdovend soms als een aantal personen aan het typen was!

En op een politiebureau was dat natuurlijk extra vervelend, want dan kon je geen oog dichtdoen! De letters geselden met een luidruchtig ‘tak tak tak’ het arme papier. Een heftige zwaai aan een hefboom om U tegen te zeggen bracht je met een luide ‘ping’ naar een volgende regel, en als je een fout tikte was er altijd nog die heerlijke typex, dat witte verfgoedje dat je dan over de misgetikte letter borstelde alvorens hem opnieuw, maar goed nu, in te tikken.

Ja, zo schreven wij in de jaren zestig tot tachtig onze P.V.’s! Sommigen onder ons maakten zoveel misslagen dat de A4 vellen meer uit typex dan uit papier bestonden. Leken niet eens meer op papier maar op het canvasdoek van een kunstschilder. Wat van de hoofdcommissaris dan weer de opmerking uitlokte:

- Ik wil voor de drommel geen ‘gemetselde’ P.V.’s meer zien!!! En we kregen geen typex meer!

Let wel: in die tijden bestonden P.V.’s niet uit zomaar een voorgedrukt formuliertje waarin je naam en adres invult en enkele bolletjes aankruist! Het waren regelrechte opstellen! Soms echte pareltjes van literatuur! Tot in de details moest worden beschreven wat je had vastgesteld. Je begon op een zoveel als blanco blad, en voor je het besefte had je twee bladzijden vol getikt voor een simpel overtredingetje!

En het moest allemaal in de eerste persoon meervoud, wat in het begin wel even wennen was. Je schreef niet: “Ik, agent X, heb vastgesteld…”. Neen! Het moest zijn: “Wij, agent X hebben vastgesteld…”. En dat moest je het hele ‘opstel’ door volhouden! Niet schrijven ‘ik achtervolgde hem met de motor’, maar ‘wij achtervolgden hem met de motor’. En dat terwijl je het klusje helemaal alleen had opgeknapt! Of moest het dan soms ook ‘motoren’ zijn? Wééral een dilemma waar ik maar niet uit kwam!

Mij deed dit alles altijd denken aan de heilige drievuldigheid: meerdere personen in één! En net zoals ik dat dogma van de kerk nooit heb kunnen snappen, begreep ik die ‘wij’ van de politie al evenmin. Ik voelde mezelf helemaal geen ‘wij’, maar een ‘ik’. Maar dat mocht dan blijkbaar weer niet. Zodra ik bij de politie kwam werd ik dus meerdere personen. Zo onnatuurlijk als wat. Maar één keer per maand werd ik toch plots weer maar één persoon!

Dat was als het ‘payday’ was. Toen bleek mijn wedde, ondanks al de ‘wij’s’ die ik geschreven had, toch maar voor één enkel armzalig ‘ikje’ bedoeld!

En nu kun je je gaan afvragen welke verlichte geest die ‘wij’ heeft uitgevonden! Een politicus? Die op die manier wou besparen op personeel? Vijfhonderd ‘wij’s’ in dienst hebben, en dan maar denken duizenden ‘ik’s’te hebben?

Maar toch had ik een troost: ook de Koning ligt onder diezelfde sloef! Ook hij moet schrijven: “Wij, Koning der Belgen…”. Al heb ik toch het donkerbruin vermoeden dat zijn wedde (pardon… dotatie) dan ook wel meerdere personen van alle denkbaar comfort kan voorzien! En dat niet hij, maar een hele staf secretarissen of secretaressen zijn geschriften uittypt.

En dan bleef er ook nog de prangende vraag die ik me telkens weer stelde: hoeveel personen is een ‘wij’? Met hoevelen steken wij eigenlijk in mijn uniform? Wij is namelijk een totaal ongedefinieerd gegeven. Het kunnen er twee zijn, maar ook twee miljoen!

En dan waren er ook nog van die ‘verplichte’ zinnen. Zinnen die vroede voorgangers in een verlicht moment in het leven hadden geroepen in ons korps, en sindsdien verplicht moesten worden ingevoegd. Zo moésten we, volgens onze oversten, bij een geval van dronkenschap, als ‘bewijs’ altijd toevoegen: ‘betrokkene had bloeddoorlopen ogen’. Ik had daar wel problemen mee, want ik kende mensen met bloeddoorlopen ogen die helemààl niet dronken, en dronkelappen die helemààl geen bloeddoorlopen ogen hadden! Maar het MOEST! Anders kreeg je je PV gegarandeerd terug en kon je helemaal herbeginnen!

Tot… een dronkelap voor de politierechtbank werd vrijgesproken! De agent had in het PV geschreven dat hij bloeddoorlopen ogen had, terwijl de man een glazen oog had! Toen was het gedaan met die belachelijke bloeddoorlopen ogen. Het hoefde plots niet meer. Oef!

Maar anderzijds, in dié tijd waren politierechters nog echt mensen op hun plaats! Een Proces Verbaal van een beëdigd ambtenaar heeft bewijskracht! Onweerlegbaar! En dat legden ze ook niet, zoals tegenwoordig, naast zich neer. Tenzij natuurlijk in het geval hierboven!

Maar als we schreven dat iemand honderdtwintig reed waar hij maar zeventig mocht, namen ze dat ook als enig, maar onweerlegbaar bewijs aan en stelden geen pietluttige vragen over geijkte snelheidsmeters en zo.

En wij waren ook verstandig genoeg om altijd een héél ruime marge in te bouwen. Voor een tiental kilometer te snel deden we niet eens de moeite onze pen boven te halen! Er waren voldoende grotere katjes te geselen. Als je een hele dag enkel maar bekeuringen gaf voor snelheden die vijftig procent te hoog lagen, moest je de volgende dag al de hele dag binnenblijven om al je PV’s te typen. Waarom zouden we dan nog gaan muggenziften?

Voilà. Dat waren zo wat avondmijmeringen van een ouwe rot.

’t Is goed in eigen hart te kijken,
Als je tevreden bent met wat je ziet.
Niet verlangen naar wat je niet kunt krijgen,
Maar gelukkig zijn met niets.

Nu komt ook de dichter in me boven!
Maar ik jaag hem driftig weg.
Anders zal de slaap niet komen,
En raak ik nooit meer in mijn bed!

Saluukens folks, ik ga ze maffen!

Willy.