Archief

Volgens de doemdenkers zitten we dus in het laatste levensjaar van moeder aarde. Op 21 december stopt immers de kalender van de Maya’s, en dan zou ze haar laatste adem moeten uitblazen!

En inderdaad, die datum valt samen met een aantal zaken die dan op één lijn komen in het heelal. Die snuggere Maya’s leken dus toch wel van wanten te weten als het astronomie betrof! De hele evolutie van het heelal weten te berekenen tot in het jaar tweeduizend en twaalf is toch wel een prestatie om U tegen te zeggen. En wij maar blijven denken dat er nooit een slimmere generatie bestond op de wereld dan de onze!

En het klopt nog allemaal ook! Alleen weet niemand waaróm die kalender juist daar stopt. Ik wel. Dénk ik tenminste. Want nu stel ik me even in de plaats van zo’n groep Maya-wetenschappers avant la lettre. Moeizaam zwoegend met eindeloze berekeningen. Jaar in jaar uit. Wel, op een bepaald moment zou ik er toch wel de brui aan geven denk ik! Moegerekend en uitgeteld. En zou ik gaan uitzien naar een geschikte plaats voor een passend einde aan het vele zwoegwerk.

En nét op zulk moment kom ik die toevallige conjunctie tegen! Alles netjes op één lijn. Toevallig, maar daarom niet verontrustend. Als dat wél het geval zou zijn hadden ze er nog wel een symbool aan toegevoegd. Een doodskop of zo!

Nee. Ze vonden dat gewoon een uitstekende gelegenheid om het zaakje af te ronden en ermee te stoppen! 21 december 2012! Duizend jaar ver in de toekomst! Is verder werken nog zinvol? Wiens hoofd zal er dàn nog pijn doen? En ook ik zou liever in schoonheid eindigen, op een punt dat zich manifesteert als een passend slot, dan mijn hoofd maar te blijven breken op steeds moeilijker wordende berekeningen om dan uiteindelijk toch, maar dan op een veel minder spectaculaire plaats, te moeten eindigen. Dan zou het een boek worden zonder slot, een boek dat onafgewerkt lijkt. En dat schrijft niemand toch graag?

En, waarschijnlijk na veel overleg, besloot de groep wetenschappers om er op die zinvolle plaats maar mee te stoppen. En naar mijn bescheiden mening zal ik op ‘the day after’, 22 december 2012 dus, net als op alle andere dagen, opstaan, mijn koffie drinken, een wandelingetje gaan maken met Chico, en wat later mijn blog bijwerken.

Tweede mogelijkheid:

Een andere, al even ver gezochte mogelijkheid, is dat Aliëns die kalender hebben gedicteerd alvorens te vertrekken. Om aan te duiden op welke datum ze zullen terugkeren!

Velen geloven toch dat grote bouwwerken zoals de piramides en dergelijke met behulp van Aliëns zijn gebouwd. Wat ik trouwens lang niet zo’n gek idee vind. Zéker niet als ik bekijk hoe correct de stenen van de bouwwerken in de Machu Picchu site zijn ‘gesneden’ om precies op elkaar te passen.

Zo precies dat cement niet eens nodig was! Dat zouden we vandaag, ondanks al onze technologie, nog maar moeilijk kunnen klaarspelen! In heel Peru zijn namelijk dergelijke sites te vinden. Van Maya’s, van Inca’s… Allemaal volkeren die ‘wel eens buitenaardse hulp zouden kunnen hebben gehad’! Wie weet is die conjunctie niet een ideale ‘poort’ voor die ontwikkelingshelpers om nog eens terug te komen, en wilden ze dat laten weten aan hun leerlingen?

En in dit geval zal ik op 21 december 2012 maar eventjes een babbeltje slaan met een Aliën zeker? Vragen welk weer het is op zijn planeet bijvoorbeeld, en of er ook hondjes en pispaaltjes zijn.

Ach, er zijn zoveel mogelijkheden te bedenken, al dan niet fantasierijk, waarom die kalender juist daar stopt! Hoeven we echt niet direct aan het doemdenken te slaan.

Maar stél dat de doemdenkers gelijk hebben en er gebeurt een kolossale wereldramp! Op 21 december of binnen duizend jaar. Want ooit zàl dat wel gebeuren. Nothing lasts forever! Wat dan? Wel, het overgroot gedeelte van de mensheid zal uitgeroeid worden. Hopelijk zullen hier en daar wat overlevenden blijven die het weten te redden en zich weten aan te passen aan de nieuwe omstandigheden. Die zullen opnieuw kunnen beginnen. Een beetje Adam en Eva spelen, een nieuwe samenleving stichten, herbeginnen van nul.

De moeizaam vergaarde wetenschap en techniek zullen grotendeels weggeveegd zijn, of gewoon niet meer van belang zijn daar waar het om overleven gaat. En alles herbegint van vooraf aan. Zal het dan beter zijn? Of, met andere woorden, zal het dan positiever zijn? Neen en nogmaals neen. De voordelen zullen zijn dat de nieuwe wereld weer ademruimte zal hebben zonder een teveel aan vervuilende mensen. Maar positief en negatief zullen zéker weer hun invloed laten gelden. En waar de een iets opbouwt, zal de ander wel weer klaarstaan om het af te breken! Onontkoombaar, maar wél berekenbaar als je de functie van positief en negatief eenmaal begrijpt!

En bijgevolg, een vernieuwde wereld kan wél voor meer ademruimte zorgen, maar nooit ofte nimmer voor een volledig positieve samenleving. Helaas!

Willy.

Ik zou er nu ook wel geen eed willen op doen, de ene mens is tenslotte de andere niet, maar toch ben ik er stellig van overtuigd dat troost niet werkt! Toch zéker niet de traditionele, in onze cultuur ingebakken troostende woorden.

Er gebeurt een sterfgeval of een liefdesbreuk… en daar staat de betrokken persoon dan! Uitgeteld! Vol verdriet! Maar ook… smachtend naar… troost.

Troost?
Troost werkt niet!
Verwerken is de boodschap!

Het een plaats geven in je geest en in je hart. Er het beste van maken wat er van te maken valt! Dàt werkt! Het is een heel menselijke eigenschap dat we troost zoeken van buitenaf. Troostende woorden. Woorden van iemand die je begrijpt en meegrient met je. Maar ik vrees dat dit enkel maar een vorm van zelfbedrog is!

Veel mensen denken dat het dàt is wat ze nodig hebben, en dat ze dàn pas hun ware vrienden leren kennen. En die vrienden? Ach ja… als ze troostende woorden uitspreken zijn ze ook wel echte vrienden die het goed menen. En begrip voelen van de buitenwereld kan wel eventjes goed doen. Als het maar niet te lang wordt aangehouden.

Want kijk:

Mevrouw A heeft een zwaar verlies te verwerken, en ‘denkt’ geluk te hebben met een buurvrouw die haar dagdagelijks troostende woorden komt influisteren.

Mevrouw B bevindt zich in dezelfde situatie maar is omgeven door mensen die haar weliswaar proberen te helpen in verschillende zaken, maar nooit met één woord over dat verlies praten.

Wel, nu wil ik iedereen uitdagen om na een jaar te komen kijken welk van beide dames hun verlies het eerste hebben verwerkt en het een plaats hebben gegeven.

Wedden dat het dame B zal zijn? Want troost werkt niet! Drukt je alleen maar telkens opnieuw met de neus op de feiten. Staat het persoonlijk verwerkingsproces zelfs in de weg, en verlengt het in sommige gevallen tot in het eindeloze.

Wie dat soort troost zoekt zal bij mij helaas nogal dikwijls aan het verkeerde adres blijken te zijn! Daar doe ik niet aan mee! Zélfs niet als het van me verwacht wordt, en zelfs niet als ik daardoor riskeer als een gevoelloos persoon te worden aanzien!

Ik denk eerder dat ik veel gevoeliger ben dan de rest van de mensheid op dat gebied. En juist die gevoeligheid maakt dat ik me liefst zo ver als mogelijk van zalvende en troostende woorden verwijderd houd.

Zo heb ik in mijn leven veel begrafenissen meegemaakt en, hoe kan het ook anders, ze filosofisch bekeken. En wat stelde ik telkens weer vast? Hoe troostender de woorden van meneer pastoor klonken, hoe meer tranen er in de kerk gelaten werden! Mensen kwamen pratend de kerk in, maar gingen tranend buiten! En hoe harder ze grienden, hoe meer ze vonden dat het ‘toch zo’n mooie dienst was’. Zelfbedrog?

Verdriet, dat al deels in een verwerkingsproces zat, werd weer flink opgerakeld tot het nog maar eens helemaal ontvlamde. Onze cultuur vraagt nu eenmaal om troost. Het wordt ook verwacht van meneer pastoor of van vrienden! Maar of troost echt werkt betwijfel ik ten stelligste. Aan de trooster geeft het een zalig gevoel ‘iemand te kunnen helpen’. Aan het slachtoffer geeft het de indruk niet alleen te staan en zich gesteund te voelen. Maar ik vrees dat dit een vals gevoel is. Ik vraag me nog steeds af of dit alles het verwerkingsproces wel helpt of juist dwarsboomt.

Het doel van troost zou moeten zijn: “hoe maak ik die persoon gelukkiger dan hij nu is?”.
Kun je dat doen door steeds weer in die wonde te wroeten? Neen toch?
Eventjes je medeleven betuigen wordt wel verwacht, en kan nog net. Maar daar houdt het dan ook op, tenzij je de persoon op een of andere manier materieel kunt helpen. Bijvoorbeeld door bepaalde karweitjes op te knappen die de afwezige niet meer kan.

Waarschijnlijk reageert niet iedereen gelijk op verdriet of troost. Misschien zijn er mensen die echt wel hulp vinden in troost. Maar ik blijf vinden dat dit een fictief verlangen is naar een fictieve troost die in werkelijkheid eerder tegen- dan meewerkt.

Dit alles zal waarschijnlijk wel gevoelloos klinken, maar naar mijn bescheiden oordeel is het enige wat echt werkt: je eigen verwerkingsproces op gang trekken en van troostende woorden alleen maar de goede bedoelingen inzien, maar ze niet laten doordringen en ze zéker niet bewust gaan zoeken.

Er zijn nu eenmaal onvermijdelijk zaken in het leven die op je afkomen met de bedoeling dat je ze verwerkt en er je levenslessen uit trekt. En vooral: er sterker door wordt. Dat is als het ware je ‘levenshuiswerk’. En net zoals je huiswerk op school: je kunt je door anderen laten helpen, maar dan leer je er ook weinig van en zit je enige tijd later met hetzelfde probleem.

Willy.

Lijnpiloten hebben een megaopleiding achter de rug! Een heel kostelijke opleiding trouwens, waarvoor ze vele jaren zullen moeten werken om de kostprijs gerecupereerd te zien! Vooral de praktijkopleidingen kosten pakken geld! Daarvoor moet immers telkens weer een complete passagiersjet worden gecharterd en van brandstof voorzien om je enkele uren praktijkopleiding te verschaffen!

Bovendien moeten ze zowat hun hele leven bijscholen! Want hoewel de laatste veertig jaar weinig lijkt veranderd aan het concept van een vliegtuig (weinig of geen spectaculair veranderde modellen bijvoorbeeld), is dat maar uiterlijke schijn.

Want in de cockpit verandert alles en moet telkens weer aangepast worden aan nieuwe technologieën. Waar ooit een hele resem vertrouwde mechanische wijzerplaten het dashboard sierden, staan nu een paar multifunctionele computerschermen. Veel nieuwe technologieën zagen ondertussen ook het levenslicht. Transponders, datalinks, zwarte dozen…

En dan is er natuurlijk… die brave automatische piloot, die maakt dat de gezagvoerder, eenmaal op koers, lekker achterover kan leunen voor enkele uren. Bijna in slaap zou vallen. Maar toch alert moet blijven, want altijd kan iets gebeuren of iets stukgaan!

Een hedendaags vliegtuig bestaat uit vele duizenden onderdelen, vele kilometers elektrische kabel, tientallen automatische detectoren met elk hun eigen alarm. Een ongelooflijk kluwen van allemaal onderdelen die perfect moeten samenwerken. Geen vierkante centimeter blijft onbenut. Als één belangrijk onderdeeltje er de brui aan geeft, moet de gezagvoerder onmiddellijk de juiste handelingen weten te doen. Want er is geen tijd voor het beleggen van een vergadering. Geen tijd voor uitgebreide gedachtewisseling over wat er wel zou kunnen fout gelopen zijn en ideeën over hoe het eventueel kan worden verholpen. Geen tijd voor dagenlange discussies over probleempjes die een intelligente mens met durf in één klap zou weten op te lossen!

Ik moet hen bewonderen, en wat mij betreft kunnen ze niet genoeg verdienen (een fractie van wat onze ministers verdienen).

Ministers? Tja, die moeten dan ook een heel land besturen hé, en die piloot alleen maar zijn vliegtuig!

Ze zijn verantwoordelijk voor negen miljoen mensen, en die piloot maar voor een tweehonderdtal!

Juist! Die stelling zou kunnen opgaan als die lui ook écht een land konden besturen en minimaal dezelfde opleiding en bijscholing hadden genoten op dat vlak, als die piloot over vliegtuigen. En vooral: diezelfde hoge intelligentiegraad hadden.

Maar dat deden ze niét, en kunnen bijgevolg hun land ook niet veilig door problemen loodsen. Ze kunnen alleen maar de automatische piloot inschakelen. En als die faalt, als er iets gebeurt dat niet te verwachten was, dan volgt een crash of op zijn minst een harde landing die vele brokken maakt. En dit keer niet zomaar een vliegtuig, maar een heel land.

Wel, nu daag ik iedereen uit:

Wie zou durven in een passagiersvliegtuig stappen als je weet dat de piloot door een niet zo snuggere bevolking werd gekozen op basis van zijn of haar charme? Een miss België bijvoorbeeld, die geen jota afweet van vliegtuigen? Alleen maar het knopje van de automatische piloot weet te vinden? Of een kluchtzanger of circusclown?

Jij niet? Wel, ik zéker niet!

En toch is dát wat we bijna allemaal doen als we het stemlokaal binnenstappen! Het sympathiekste smoelwerk, het lekkerste kontje, de tong die het meeste kan beloven wint het. Doorgedreven kennis terzake speelt geen enkele rol. Kijken naar wat die mensen ooit gedaan hebben doen we meestal niet. Wél naar wat ze beloven te zullen doen!

Als we in een vliegtuig stappen mogen we op zijn minst verwachten dat er een vakman op de bok zit. We leggen trouwens ons leven in zijn handen!

Als we in het stemlokaal stappen doen we eigenlijk nét hetzelfde: we leggen ons leven in handen van het soort mensen waar we voor kiezen. Maar dat doen we dan wel héél erg nonchalant! En we vragen niet eens om een valscherm als we nog maar eens vaststellen dat intelligentie ver te zoeken is op de lijsten!

En reken maar dat de partijen zich daar heel goed van bewust zijn en heel doelbewust het soort van mensen naar voor schuiven waarvan ze weten dat ze scoren op charme!

Gebeurt dat alleen maar in België? Neen. Het gebeurt in heel Europa, en het gebeurt in de hele wereld. Leuk alibi om zich achter te schuilen dus voor de Wetstraat. O ja? Wel, ik zie daar geen enkel excuus in! Niemand koos immers voor imitators! En wat de rest van de wereld ervan bakt kan me geen donder schelen!

Ooit hadden we een landje dat helemaal op zichzelf kon bestaan dank zij de noeste arbeid van zijn inwoners en de berekende risico’s van pientere ondernemers.

We hadden ons eigen, wereldvermaard automerk (Minerva). Stond even hoog aangeschreven als Rolls Royce. Maar we lieten het kapotmaken door pakken negatieve kritiek in onze eigen pers. Geen sant in eigen land!

Helaas is dat een typisch Belgisch trekje: we zijn véél te bescheiden, en in plaats van onze eigen producten te roemen, gaan we ze (uit misplaatste schaamte?) afbreken.

Reporters deden op een bepaald moment niets liever dan foto’s publiceren van Minerva’s met pech, en te blokletteren: ‘Weer een Minerva in panne”. Dàt was de werkelijke reden van het uiteindelijke verval van Minerva, en niet echt de beurscrash van New York in 1927 en de erop volgende economische recessie! Vooral de eigen pers had het merk gekelderd. Lees ook even de beschrijving van dit prachtig Belgisch pareltje op Wikipedia en geloof weer in eigen land:
http://nl.wikipedia.org/wiki/Minerva_(Belgisch_bedrijf)

Maar ik ben ervan overtuigd dat dit landje nog altijd schrander genoeg is om zichzelf te kunnen bedruipen zonder iets met de rest van de wereld te maken te moeten hebben. Maar dan moeten piloten aan de stuurknuppel zitten! Geen halfgare clowns!

Solidariteit met andere landen en rassen? Laat me niet lachen! Dat is gewoon een drogreden en een goede mogelijkheid om je onkunde te verbergen!

Als jij, door hard te werken, een villa hebt verdiend, ga je dan je fortuin delen met je aartsluie buurman die weliswaar in een krot leeft, maar ook nooit een poot heeft uitgestoken?

De reden waarom de Wetstraat dat wél doet? Omdat ze anders écht zouden moeten werken. Echt moeten bewijzen het roer in handen te kunnen houden. Echt origineel uit de hoek komen. Zich niet langer kunnen verschuilen achter de vele grote buren en broertjes in de wereld die nét hetzelfde doen!

Maar ze zou ook… niet langer in het water moeten springen en verdrinken als grote broer dat ook doet! Want dat is waar na-apen naar leidt!

Willy.

Er was een tijd, toen ik een jonge kerel was, dat je op de radio iets hoorde waar je wel de ‘plaat’ van wou, en dus trok je naar de platenwinkel. Eigenlijk was er in mijn stad niet echt een platenwinkel. Alleen maar een ‘betere elektriciteitszaak’! Ze verkochten platendraaiers, en voelden zich dus verplicht dan ook maar platen aan te bieden. Wat heb je anders aan zo’n ding?

En dan kon je kiezen in een platenbak tussen een honderdtal platen, waarin natuurlijk de plaat die ik zocht niet stak. Shit! Ja, de nieuwste van Elvis en zo, die hadden ze meestal wel. Maar omdat mijn smaak nu eenmaal nooit de ‘algemene smaak’ was, bleef ik in de meeste gevallen op mijn honger zitten.

Ja… dat waren de jaren ‘stilletjes’.

Veel is ondertussen veranderd. Naar de platenwinkel hoéf je trouwens niet meer, Je kunt alles downloaden. En het zal je dan ook worst wezen dat ze jouw keuze niet hebben in de winkel. We hebben nu immers Youtube! En daar moet je al een héél rare smaak hebben om niet te vinden wat je zoekt. Oud of nieuw, het is er!

MAAR! Leuk om naar te luisteren, soms ook leuk om naar te kijken, want die nummers hangen allemaal vast aan een filmpje of een pps, en ofwel slik je het allemààl, of je krijgt niets. En dan is er nog het feit dat je enkel kunt luisteren en kijken, maar niet ‘behouden’ voor als je eens in the mood bent en het waar dan ook wilt beluisteren zonder de clip.

Telkens je het ook alleen maar wilt beluisteren, moet je opnieuw het internet op, en een megagrote download doen omdat het aan de clip vasthangt, en die moet natuurlijk mee gedownload worden.

Maar toch zijn er voor mensen die de muziek willen beschikbaar hebben op de pc of ze op een CD willen branden, een aantal opties. Meest voor de hand liggend zijn de vele Youtube downloaders, die dat karweitje al dan niet goed opknappen. Maar die programma’s zijn nogal prijzig, ofwel gratis maar krakkemikkelig, en moeten geïnstalleerd worden. En velen zijn daar niet zo ervaren in! De beste eronder zijn ook geschikt om de muziek afzonderlijk uit de clip te halen als mp3, maar doen dat pas nadat ze de gehele clip gedownload hebben. Pech dus voor wie zijn downloadlimiet in het oog moet houden.

Enfin, het werkt allemaal niet erg comfortabel.

En misschien voel je me al komen: er is een betere oplossing! Surf maar eens naar:

http://www.audiothief.com/

Hoe je verder moet handelen wordt netjes in het Nederlands uitgelegd en is eigenlijk poepsimpel. Het werkt eigenlijk in verschillende stappen:

	1. Je zoekt in Youtube het gewenste nummer op en klikt het aan. Dan kopiëer je de URL (internetadres, helemaal boven in je scherm). Je hoeft niet te wachten tot het nummer is gedownload. Zodra de URL verschijnt kopiëer je hem en sluit je Youtube af.
	2. Nu plak je die URL in het zoekvak van Audiothief en je klikt op ‘convert’. Even wachten nu terwijl de site het nummer zoekt, op zijn servers downloadt, en het vervolgens converteert naar mp3. Dat gaat heel snel!
	3. Zodra de convertie gedaan is krijg je het ‘conversie voltooid’ bericht, en klik je op de blauwe letters om het bestand te dowloaden.
	4 .Vervolgens krijg je de mogelijkheid je de mp3 indien nodig nog zelf van verdere gegevens te voorzien (taggen), en tenslotte klik je onderaan op de groene knop ‘download’. Er wordt nog gevraagd of je het wilt uitvoeren of opslaan; je kiest natuurlijk voor opslaan, kiest een map of voorlopig gewoon je bureaublad, en de download begint. Alleen maar de mp3 van een drie of viertal megabytes, en niét het hele zootje!

Als dàt niet handig is. En het mooie eraan is: het is helemaal gratis en er hoeft niets geïnstalleerd te worden! Zowat alles gebeurt online door de site zélf en jouw download bestaat alleen maar uit de mp3. Enjoy the music!

Legaal? Slik… neen! Maar het is er nu eenmaal, en zolang niemand iets aan dergelijke sites doet kun je er maar van meeprofiteren. Zelf heb ik er geen gewetensbezwaren over, en mijn smaak gaat toch telkens weer naar nummers die je niet meer in de handel vindt.

Willy.

Ja, jullie lezen goed! Ik heb echt wel te doen met de huidige regering. Ze staat voor enorme uitdagingen! Ze moet een land terug op de sporen krijgen nadat vele generaties regerende voorgangers het hele zaakje grondig hebben doen ontsporen. Zeg maar: naar de bliksem geholpen! Helemaal verpest!

Verpest met lullige cadeautjes aan de bevolking (zoethoudertjes)… en ondertussen zware sponsoring van vreemden.
Verpest door met (ons) geld te gooien.
Verpest omdat sympathiek overkomen (en herverkozen worden) belangrijker was dan de welvaart van het land te dienen.
Verpest doordat ze niet tijdig inzagen dat je niet kunt blijven geven als de zak al lang leeg is.
Verpest omdat ze nooit aan het spreekwoordelijke ‘appeltje voor de dorst’ hebben gedacht.
Verpest omdat ze zowel het gedachtegoed van ons voorgeslacht, als diens noeste arbeid te grabbel gooiden en uitdeelden aan vreemden. Hoe ‘vreemder’ hoe beter!

En nu het allemaal uit de hand gelopen is zou de huidige regering dat nu allemaal moeten zien recht te trekken! Ik zou intens medelijden kunnen hebben met hen, want het is niet hún fout! Het waren de regeringen tussen de jaren negentig en het begin van de eenentwintigste eeuw die de zaak grondig hebben verknald en er duchtig hebben voor gezorgd dat we geen spaarpot hadden voor als het eens wat minder vlotjes zou gaan. Met andere woorden: zodra politici TV geil werden ging het mis lopen en werd voor charme gekozen in plaats van voor kennis van zaken!

Maar ik heb géén medelijden. Hoewel ze niet rechtstreeks schuldig zijn, behoren ze toch tot hetzelfde soort mensen: zware ellebogenwerkers die helemaal niet opgewassen zijn tegen de taak waarvoor ze zich met veel tamtam lieten verkiezen.

Het enige verschil is dat het kleuterklasje nu (min of meer) door heeft wat het gevolg is van nonchalant omspringen met je middelen. Wat er gebeurt als je de jankerds hun zin geeft. Wat er gebeurt als je het roer in handen laat van de vakbonden, en zélf lekker op automatische piloot gaat draaien. Vrolijk meedrijvend met de stroom!

Gelukkig lijkt de huidige regering toch wel een en ander geleerd te hebben van de fouten van het verleden, maar moesten de tijden beter zijn geweest hadden ze nét diezelfde fouten herhaald. De vlieger van “het is niet onze schuld” gaat dus helemaal niet op. En bovendien lijken ze de écht grote fouten nog helemaal niet te hebben ingezien. De ‘spaarvingertjes’ wijzen nu paniekerig alle kanten op, uitgenomen naar de kant waar het geld, ONS geld, écht naar wegvloeit.

Nu moeten ze dus ook nog in hun hersentjes zien te krijgen wat het een land kost om een heel ‘vreemdelingenlegioen’ te sponsoren. En ervan overtuigd worden dat dit legioen eens de wapens tegen ons volk zal opnemen als er niets tegen ondernomen wordt. Ze zijn de wapens trouwens al aan het opnemen, maar dan in bedekte en gluiperige vorm. Onschuldig ‘kattenkwaad’ zoals de regering het nog altijd lijkt te zien! Wat overvalletjes, wat terrorisme, wat betogingetjes, ach wat zou dat? Voelt de bevolking zich onveilig? Ach, dat is een heel subjectief gevoel! We moeten ze gewoon beter leren kennen!

En óf we ze ooit zullen leren kennen!!!

In elk geval lijken ze toch niet meer zó happig om de soms redeloze eisen van de vakbonden in te willigen. Lijken ze eindelijk toch in een aantal zaken, maar niet genoeg, het been stijf te houden. Dat been wordt namelijk alleen stijfgehouden als het om eigen volk gaat. Aan vreemden durven ze blijkbaar nog steeds niet te raken. Laat staan aan een migratiestop, die sowieso ooit de eerste stap zal moeten zijn.

Maar voor de rest lijken ze goed bezig. En met de rest bedoel ik dan wél de ‘quantité négligeable’ die de eigen bevolking betekent voor hen, maar wél de groep is die braaf zijn belastingen betaalt. Dié stap hebben ze dus blijkbaar al durven te zetten. Maar meer ook niet.

Want er ontbreekt er iets in het plaatje! Zoals ik net al zei, het is hetzelfde slag van mensen dat ons geld weggooide. En waar datzelfde slag van mensen niet in staat bleek de welvaart te conserveren, vraag ik me af of ze dan wél in staat zullen blijken die welvaart terug op de sporen te krijgen. Want een kruik kapotslaan is makkelijk. De stukken terug lijmen zodat de breuken onzichtbaar worden is een heel ander verhaal. Daar zijn véél intelligentere mensen voor nodig dan een stelletje knoeiers! Soep maken van lekker verse groenten is een makkie. Maar probeer eens terug verse groenten te maken van soep?

En dus blijf ik denken dat, wàt ze ook maar proberen, ze nog maar eens zullen bewijzen niét de juiste mensen op de juiste plaats te zijn. En dat zullen ze ook nooit worden, zolang de kiezers, op zijn Vlaams gezegd, zo dom blijven als het gat van de oven. Zich als slachtvee naar het abattoir laten voeren!

Willy.

Misschien wel hebben we er allemaal last van. De angst je aan iets of iemand te binden omdat je weet dat je het ooit zult moeten loslaten. Of er ooit problemen zou kunnen mee krijgen.

Misschien ook zijn er mensen die daar helemaal geen angst voor hebben. Maar dat zijn dan mensen met ofwel onvoldoende levenservaring, ofwel volslagen gevoellozen. Want hoe gevoeliger je bent, hoe meer bindingsangst je hebt! Levende wezens dump je niet zomaar!

Wat mij betreft: ik heb er inderdaad nogal veel last van! Een huisdier in huis halen stelt me telkens weer voor een aantal verscheurende keuzes:

1. Er maar niet aan beginnen, maar dan ook veel missen.

2. Het wél doen, met het vaste voornemen me niet te binden. Makkelijker gezegd dan gedaan, want uit ervaring weet ik toch dat ik me wel degelijk zal binden.

3. De knoop doorhakken, me onvoorwaardelijk binden, en alle consequenties van die beslissing aanvaarden.

Met Chico heb ik dus de knoop doorgehakt en ben onvoorwaardelijk voor de derde keuze gegaan. En dat heeft me geen windeieren gelegd. Als ‘bewapening’ geniet ik volop van elk uur met hem. Wél wetende dat het ooit kan verkeren. Realistisch in het ‘nu’ leven, om volop energie op te doen voor het moment dat het verkeert. Volop de mooie momenten consumeren en intens genieten. Dat is ‘the spirit’ denk ik.

En toch, soms, als ik uit het raam kijk, word ik volop met de neus tegen de harde realiteit van de vele mogelijkheden gedrukt.

In het park loopt namelijk af en toe een oude man. Is zelf niet meer zo goed te been, maar duwt toch dapper een karretje voort waarin een grote zwarte hond zit. Het karretje lijkt met liefde zelfgemaakt van twee fietswielen en enkele planken die vrolijk rood geschilderd zijn. De hond heeft drie poten. En nu zien we nog wel honden met drie poten vrolijk rondlopen alsof er niets aan de hand is. Maar dat zijn dan jonge dieren. Het beest in die kar is echter duidelijk aan zijn laatste levensfase toe.

Het baasje eveneens, zo te zien. Maar hij geeft niet op. Liefdevol neemt hij de hond uit het karretje en zet hem in het gras, zodat hij zijn behoeftes kan doen en moeizaam enkele stappen lopen. Droevig tafereel! Beiden leven op geleende tijd! Maar ze gaan door! Blijven van het leven en van elkaar genieten wat er ook maar van te genieten valt.

En nu zou je je kunnen afvragen of het niet humaner zou zijn die hond een spuitje te geven en te laten inslapen.

Ja? En wat doe je dan met de man? Hem ook een spuitje geven maar?

Neen. Zo werkt het dus niet! Ik bewonder die man en zou in zijn plaats misschien net hetzelfde doen. Kan alleen maar hopen dat het mij nooit overkomt.

Bindingsangst? Als ik naar dat onafscheidelijke stel kijk, dan weet ik zeker dat die hond hem in de loop der jaren veel meer heeft gegeven dan de man ooit kan teruggeven. Waarschijnlijk méér dan een mens hem had kunnen geven. En schaam ik me eigenlijk een beetje voor mijn eigen bindingsangst.

Je binden kan droevige gevolgen hebben! Maar ach, into each life some rain must fall! Als je dàt maar weet!

En zo zie je maar weer: je hele leven door maak je keuzes en bepaal je zelf je toekomst. En ja, je kunt alle risico’s zoveel als mogelijk uit de weg gaan en er dus ook nooit de gevolgen van moeten dragen. Je zult dan een gelukkig, maar tamelijk vlak leven leiden.

Of je kiest voor risico’s, hopelijk beseffend dat hoe groter het risico, hoe groter het plezier, maar ook hoe hoger het prijskaartje ooit zal zijn.

In financiën gaat het net eender. Sommige mensen nemen hoge risico’s met aandelen of met gokken. Maar wie speelt kan verliezen. En zàl ook in veel gevallen vroeg of laat verliezen. Wie het risico de moeite waard vindt doet maar op! Zolang hij niet gaat huilen als het tegenslaat en gaat zingen van ‘too much rain is falling in my life’!

Willy.

Vele jaren geleden, in 1944 om precies te zijn, scoorden de Inkspots een hit met: “Into each life some rain must fall”. Een nummertje dat altijd ergens in mijn onderbewustzijn is blijven hangen.

Je kunt het trouwens hier beluisteren als je wilt:

http://www.youtube.com/watch?v=ayGkA-vxrMc

Een heel ouwetje, de kwaliteit is ook niet meer wat we gewoon zijn, maar valt toch te genieten. De titel alleen al is een waarheid als een koe. En toch heeft de tekstschrijver het blijkbaar niet helemaal begrepen, want de tweede zin is: “ But too much is falling in mine”!

Dit is trouwens de songtekst:

1. Into each life some rain must fall But too much is falling in mine Into each heart some tears must fall But some day the sun will shine 2. Some folks can lose the blues in their hearts But when I think of you another shower starts Into each life some rain must fall But too much is falling in mine.     Herhaling 1 en 2; 3. Into each and every life some rain has got to fall But too much of that stuff is falling into mine And into each heart some tears got to fall And I know that someday that sun is bound to shine     Herhaling 1.

Teveel regen (lees: tegenslag) kàn echter niet in iemands leven vallen denk ik. En als het dat wél doet zijn er twee mogelijkheden:

1. Iets moet nog betaald (-gezet) worden.

2. Er wordt op voorhand betaald voor iets dat nog moet komen.

Maar stellen dat in JOUW leven teveel regen valt is idioot. Want dat kan de natuur helemaal niet waarmaken! Tenzij met een bepaalde bedoeling.

En toch heeft iedereen al eens die indruk, en af en toe betrap ik me er ook wel op dat ik het deuntje zit te neuriën. Vooral dan bij een of andere tegenslag, en dan troost me dat wel en ga ik er weer blijgezind tegenaan. Alhoewel ik de tweede zin toch larie blijf vinden!

Want inderdaad, in ieders leven moet wat regen vallen. Daar kun je niet onderuit. Denken dat dit nooit zal gebeuren is even idioot als ’s namiddags denken dat het nooit meer nacht zal worden.

En alleen al het besef dat het zal en moet gebeuren, maakt dat je het beter bewapend, en met meer begrip doorstaat als het gebeurt. Want inderdaad, het overkomt iedereen en heeft zijn reden. Een reden die ik al verschillende malen aanhaalde in mijn blog. Positief en negatief, weet je wel? Ze kunnen niet zonder elkaar!

Willy.

Mijn vorig stukje (kijken op rijken) herinnerde me aan nog een gelijkaardig voorval dat ik jullie niet wil onthouden!

De geschiedenis van meneer Roger namelijk, een notoir personage in mijn badstad. Zoon van een aannemer die zijn leven lang had gezwoegd en gespaard. Van bouwhulpje had hij het tot aannemer geschopt maar zich, gierig als hij was, nooit enige luxe gepermitteerd. Niet alleen werkte hij opdrachten af, maar kocht ook zelf bouwgronden waarop hij appartementsgebouwen zette die later eigendom van zijn enige zoon Roger zouden worden. De oogappel ook van mama.

En zo komt het dat meneer Roger als twintiger wees werd, en eigenaar van een groot fortuin en een massa vastgoed. Aantrekkelijk was hij niet in zijn jonge jaren. Ook al niet door zijn lengte van toch wel twee meter en graatmagere lichaamsbouw. Echte vrienden had hij weinig. Laat staan vriendinnen.

Het was een brave, wat teruggetrokken en wereldvreemde jongen, maar hij volgde niet de voetsporen van zijn gierige ouders. Integendeel, hij wilde liefst een graag geziene dorpsfiguur worden die zijn gebrek aan vriendschap compenseerde door waar hij ook maar kwam gul te trakteren. Sponsorde ook een aantal sportverenigingen om zich op die manier in de belangstelling te houden.

Hij leek in de wieg gelegd om eeuwig vrijgezel te blijven.

En toen, wat niemand had verwacht, trouwde hij! Met waarschijnlijk wel het mooiste meisje van West Vlaanderen! Iedereen stond perplex, maar er werd gefluisterd dat ze hem voor zijn fortuin had gekozen. Maar het koppel leek het goed te doen en ze kregen een paar dochtertjes. Vrouwlief vond niet dat ze zijn levenswandel nu maar eens drastisch moest gaan veranderen. De sponsoring bleef. De traktaties ook, en ze gunde hem zijn vrijheid. Op zijn identiteitskaart stond trouwens als beroep ‘rentenier’, en reken maar dat hij ook heel goed rentenierde!

En hij veranderde helemaal onder haar invloed. Ging zich beter kleden, ze reden nu met elk een dure Mercedes die om de twee jaar vervangen werd, maar bleven zich profileren als eenvoudige lui. Al kochten ze wél een riante villa met uitzicht op het golfterrein. Maar iedereen was er welkom zonder enig onderscheid van stand of rang. En of ze nu mensen van de reinigingsdienst ontvingen of een belastingsinspecteur, altijd kwam de duurste wijn op tafel. Speciaal geselecteerd voor de gasten door ‘hun’ wijnhandelaar.

Bij de eerste communie van hun dochters gaven ze prachtige tuinfeesten met alles erop en eraan. Iedereen was welkom. De Champagne vloeide rijkelijk en de hapjes werden je letterlijk in de mond gestopt. Het kon allemaal niet op! De rit van de kerk naar de villa werd trouwens op speciale aanvraag geëscorteerd door de gemotoriseerde politie, waaronder ook ondergetekende.

Even later, zo herinner ik me, kwam ze eens op bezoek bij mijn zwangere vrouw, met de vraag of ze niets kon doen om haar thuiswerk te verlichten: afwassen of ramen lappen of wat dan ook. Mijn vrouw zei dat ze net klaar stond om boodschappen te doen.

- Geen sprake van in jouw toestand! Zei ze. Ik zal die boodschappen wel doen voor je. Geef me je lijstje maar! En inderdaad, ze ging die boodschappen doen, betaalde ze, en wilde niet eens haar geld terug!

Doodsimpel mens. Doodbraaf, maar helaas, ook heel dom in de omgang met geld! En vooral: verslaafd aan de schone schijn! En vermits meneer Roger ook niet slimmer was, moest ervan komen wat te verwachten viel: er werd een eigendompje verkocht. En nog eentje, en nog een paar… tot er zelfs een zware hypotheek op de villa moest worden gelegd.

Hadden ze het nu begrepen? Hield het nu op? Welnee! Om goed te demonstreren dat ze helemaal niet aan de grond zaten werd er nog meer uitgegeven!

Toen gebeurde tot overmaat van ramp iets wat niemand zich wenst: ze kreeg kanker! Was op korte tijd nog slechts een schaduw van zichzelf. Twee jaar later stierf ze. En meneer Roger stond weer alleen. Maar platzak nu! Zijn huwelijk had een vijftiental jaar geduurd en had er het gehele fortuin doorgejaagd.

En hij ‘verdween’! De villa werd verkocht en van meneer Roger was er geen spoor meer te bekennen in de wijde omtrek.

Veertig jaar is daar nu overheen gegleden. En ik dacht niet meer aan meneer Roger.

Maar enkele maanden terug stapte ik in Oostende op de bus, en wie zat nét vóór me? Juist! Meneer Roger! De lange benen hoog opgevouwen om in de krappe ruimte te passen. Omdat ik twijfelde sprak ik hem aan en vroeg of hij meneer Roger was.

- Jawel hoor! Dat ben ik!

- Herken je me dan niet?

- Ik herken je wel van ergens, maar kan niet zeggen van waar precies!

En hij begon over zijn vrouw die ‘tien’ jaar geleden overleden was, terwijl dat wél veertig jaar was. Ik deed maar geen moeite meer om te zeggen wie ik was of om oude herinneringen op te halen. Het was niet mijn bedoeling hem met zijn verleden te confronteren en te kleineren en trouwens was de bus bijna op mijn bestemming. Hij sprak trouwens ook nogal wat warrig, alsof een begin van Altzheimer zich begon te manifesteren.

Ik vernam toch nog dat hij een appartement (of zolderkamer?) huurde ergens in de buitenwijken van Oostende.

Met gemengde gevoelens stapte ik van de bus. Was er ‘nie goe van’. Ik had intens medelijden met de man die zich nu, in zijn oude dag, met het openbaar vervoer moest verplaatsen, waar hij ooit verschillende Mercedessen had. Als het dan nog een dikkenek was geweest had ik nog kunnen denken ‘eigen schuld dikke bult’. Maar neen! Dat leven verdiende hij niet! Niet door grootheidswaanzin was hij gekelderd. Niet door gokken of duistere praktijken. Gewoon uit brave domheid. Niemand ook had hem willen kelderen. Dat hadden hij en zijn echtgenote samen en alleen gedaan.

Want destijds, wàt ze je ook maar aanboden, een neen werd niet aanvaard. Je moést aannemen!

Arme meneer Roger!

Ja… kijken op rijken geeft je toch wel stof tot nadenken!

Wat jammer dat ik dit stukje niet onder de categorie ‘fictie’ kan plaatsen! Het is daarvoor veel te waargebeurd.

Willy.

Het grootste gedeelte van mijn leven speelde zich af in een mondaine badplaats. Een badplaats waar vooral rijken zich vestigden. Kijken op de rijken was dus dagelijkse kost voor mij. Daar trok ik de nodige conclusies uit en gelukkig kreeg ik nogal gauw door hoe het in veel gevallen werkt.

De meeste mensen stikken van jalousie als ze zien wat de rijken zich allemaal kunnen permitteren. Maar ik heb de relativiteit van dit alles kunnen meemaken, en dat heeft me geleerd dat jalousie, en frustraties om de eigen positie, helemaal niet hoeven.

Ik zag rijken komen… en als armen weer gaan!
Ik zag armen komen, die rijk werden en bleven!
Ik zag vakantiemensen de schone schijn ophouden om ook eens te kunnen doen als de rijken, maar dan wél met geleend geld!

Ik zag rijken verschijnen…
En na enkele jaren gewoon verdwijnen!

En als je héél veel geluk hebt en het toeval helpt een handje mee, dan vind je diezelfde mensen ooit terug in een goor zolderkamertje ergens in de achterbuurten van een of andere grootstad. MEEGEMAAKT!!!

Maar dit alles maakt dat, wie zich bij het leven geen diepere vragen stelt, en net als ik opgroeit op zo’n locatie, al gauw de indruk krijgt sterk minderbedeeld te zijn. Want zelfs die vakantiegangers zie je, als inwoner, een of twee weken lang en dan zijn het weer anderen. Zo wordt, vooral voor de opgroeiende autochtone jeugd, de indruk gewekt dat de hele wereld rijk is en zij arm! En zelfs écht rijk zijn blijkt niet altijd een blijvende status en is soms al even wisselend als de vakantiegangers!

Ik heb uit dit alles mijn lessen getrokken en geleerd dat niets is wat het lijkt. En dat je er best aan doet jezelf nooit te spiegelen aan iemand die het schijnbaar beter heeft. Want dat geeft zoveel als altijd een totaal vals beeld.

Sommige mensen hebben het wel in zich om rijk te worden. Alles wat ze aanraken lijkt wel goud te worden.

Sommige mensen hebben het ook in zich om rijk te blijven. Maar rijk blijven is blijkbaar nog moeilijker dan rijk worden. Rijk worden doe je namelijk met noeste arbeid en vakkundig gebruik van je intelligentie.

Rijk blijven is een ander paar mouwen! Niet zozeer voor diegene die zich heeft verrijkt, maar wél voor het nageslacht, dat wegens verwenning helemaal geen notie heeft van wat het kost om rijk te blijven. Lui in de zetel blijven zitten of rondtoeren in dure sportwagens werkt namelijk niet! Al denkt die jeugd van wél!

Een voorbeeldje ter illustratie:

Een dame van rond de tachtig jaar woonde op een appartementje in mijn badstad. Dat appartement, én een al verouderde Mercedes, waren nog haar enig bezit. Ooit was ze eigenares van een gerenommeerde porseleinfabriek in Noordfrankrijk. Een fabriek, gesticht door haar grootvader. Die had, als chirurg, plots iets uitgevonden in verband met beenbreuken of zo, en dat had hem schatrijk gemaakt. Er werkten een driehonderdtal werknemers in die fabriek.

Ouder wordend, en kinderloos, legde ze het hele zaakje in handen van een lievelingsneefje, een echte bon vivant! Die kon zijn geluk natuurlijk niet meer op, maakte grote sier, en begon een verhouding met zijn secretaresse, met een echtscheiding van zijn vrouw tot gevolg.

De fabriek bleef goed produceren, maar kon niet voldoende opbrengen om zijn luxehonger te stillen. De aandelen die het suikertantetje nog had in de firma, moesten er ook aan geloven. En hij bleef maar doorgaan. Had zich ondertussen ook al een villa in Het Zoute gekocht, waar hij samenwoonde met zijn secretaresse.

En toen barstte de bom! Alles was opgesoupeerd. De laatste aandelen in de fabriek waren nu in handen van vreemde aandeelhouders, de villa moest verkocht worden, en ook de laatste spaarcentjes van suikertantetje moesten er aan geloven!

En neefje verdween met de stille trom uit het bruisende leven van de badstad.

Op een dag vroeg het tantetje, dat te oud geworden was om auto te rijden, of ik haar even naar haar neef te Brussel wilde rijden met haar wagen, maar eerst moesten we langsrijden bij een elektriciteitszaak om een elektrisch oventje te kopen.

Ik voldeed aan haar verzoek, en in het Brusselse reden we langs steeds slechter wordende wegen en tenslotte een zandweg naar een verlaten, bouwvallig boerderijtje. Een beetje ongelovig stelde ik vast dat meneer grote sier daar nu woonde met zijn secretaresse!

En dat elektrisch oventje bleek gevraagd te zijn door zijn secretaresse, die nu tot huisvrouw was gedegradeerd, en meneer grote sier een pleziertje wilde doen: hij at zo graag ‘des chicons gratinés au four’, maar ze had geen oven om het voor hem te bereiden. En tantetje liep er nog maar eens in!

Toen we binnenstapten zat hij trouwens beschaamd naast de… kolenstoof op een gammele stoel! Mocht nog van geluk spreken dat zijn secretaresse hem tenminste trouw was gebleven en toch van aanpakken wist.

Kijken naar de rijken? Ja! Dat doe ik nog steeds. Maar dan met héél erg gemengde gevoelens!

Willy.

Weinigen ontsnappen eraan. Weinigen zijn ertegen gewapend. En weinigen beseffen op voorhand hoe hoog het prijskaartje is dat er aan vasthangt!

En laat me meteen duidelijk zijn: ik bedoel wel degelijk verboden’Liefde’ met hoofdletter L. Niét verboden ‘pleziertjes’, want dat is dan weer een heel ander verhaal!

Verboden liefde! Mensen die een onweerstaanbare aantrekkingskracht op je uitoefenen. Maar ook mensen waarvan de maatschappij zegt: “Daar blijf je af”! Omdat een van beiden gehuwd is, of wat dan ook. We leven in een monogame samenleving. Een samenleving die niet beseft dat aantrekkingskracht en liefde zich niet aan regeltjes willen laten binden! Een samenleving die niet beseft dat, zodra er een leegte ontstaat in het hart, de natuur er alles aan doet om die leegte op te vullen door je heel kwetsbaar te maken voor verleidingen van buitenaf. En die natuur trekt er zich niks van aan of je al dan niet een partner hebt! De natuur stelt dan enkel die leegte vast en kijkt niet naar trouwboekjes en zo.

Maar het is niet enkel de samenleving die dergelijke moeilijke liefdes in de weg staat. Het is ook onze eigenste natuur! Het verschil is enkel maar dat de samenleving het in regeltjes heeft gegoten, en onze natuur in gevoelens.

Gevoelens die in eerste instantie nààr die persoon toe worden getrokken, heel goed wetende dat het een onmogelijke relatie zal worden. En dan denk je aanvankelijk: “Ach ja… even een pleziertje, even onze batterijen terug opladen, wat kwaad zou dat kunnen?”

Maar als het ware ‘Liefde’ blijkt, die bovendien wederkerig is, dan heb je buiten de waard gerekend! Want de menselijke natuur steekt heel ingewikkeld in elkaar! Ze schrééuwt wel om ware liefde, ze drijft je er ook wel onweerstaanbaar naartoe om een gapende leegte in jezelf op te vullen, maar als puntje bij paaltje komt wordt het… een uitroepingsteken!

Want die liefde, waarvan je wist dat ze niet kon blijven duren, laat zich niet meer uit je geest verjagen. En dan mag je ook nog met wederzijdse goedkeuring elk contact verbreken… ze heeft zich in je wezen genesteld en eist haar tol! Een zware tol. Je wordt letterlijk verscheurd door liefdesverdriet! Een soort gevoel dat je niet voor mogelijk had geacht!

En dan zou je geneigd zijn je af te vragen of het dan wel allemaal de moeite is geweest. Jawel! Hoe hoog het prijskaartje ook is, als het is voortgesproten uit de zuiverste natuurgevoelens, wàs het de moeite, al duurde het maar even. De natuur geeft, en de natuur neemt. Het een kan niet zonder het ander, en wie niet bereid is die hoge prijs te betalen, begint er best niet aan, maar leeft dan ook grotendeels een leven dat zich in de gewone dagdagelijkse drie dimensies afspeelt.

Een leven dat nooit die zalige vierde dimensie heeft gekend die ware liefde eraan toevoegt. Een dimensie die je de wereld en het leven van een heel andere kant laat zien, en je naar ongekende hoogtes drijft.

Oh ja, mensen die van de ene tijdelijke partner naar de andere lopen zijn er genoeg. Maar dat zijn dan mensen die iets zoeken dat er niet is! Je kunt niet krijgen als je niet bereid bent te geven. Je kunt niet kopen als je niet wilt betalen. En wat dit soort mensen dan liefde noemt, is puur zinnelijk genot dat je nooit die vierde dimensie kan geven waar zo hopeloos naar gezocht wordt.

Maar helaas, ook de natuur heeft zijn regeltjes waaraan niet te ontsnappen valt. Iedereen die de ware liefde vindt denkt dat het voor eeuwig is. Dat hij voor altijd in die bijna euforische toestand zal blijven die hem als het ware de wolken instuwt.

Verkeerd gegokt! Te mooi om waar te zijn! Er zijn maar twee mogelijkheden:

1. Je trouwt en bindt je vast aan die liefde. Gevolg: ze gaat kapot aan sleur en aan de mentale verschillen tussen man en vrouw, en eindigt heel dikwijls in een echtscheiding, of in een leven zonder die extra dimensie.

2. Je vindt een ‘verboden’ liefde en acht jezelf bestand tegen het hoge prijskaartje dat er aan vasthangt. Want dat weet je, zodra je aan iets begint dat geen toekomst mag of kan hebben. Maar als de tijd komt om te betalen, meestal in de vorm van zwaar liefdesverdriet, schrik je toch altijd weer van het bedrag van de ‘factuur’!

Welk van beide ‘oplossingen’ is nu de beste? Ik weet het niet. Dat moet elk voor zichzelf uitmaken. De eerste is een vorm van meedrijven met de stroom. Een stroom die ooit heel zalig en warm aanvoelde, maar steeds kouder wordt. Ik heb geen enkele kritiek op wie dat volhoudt. Het is een bewuste keuze en een stabiele vorm van leven. Een keuze die je wel niet geeft wat je er ooit van verwachtte, maar toch dikwijls nog best kan meevallen.

De tweede is tegen de stroom in zwemmen om die warmte zolang als mogelijk te behouden. Tegen beter weten in eigenlijk. Zeker als dat tegenstroomzwemmen je zonder dat je het zocht in de armen van een verboden liefde drijft.

En dan is er nog een derde mogelijkheid, die ik eigenlijk niet echt een mogelijkheid vind: van de een naar de ander lopen op zoek naar iets onbestemds dat niet gevonden wordt. Met die groep heb ik nog het meeste medelijden, hoewel het ook de groep is die het meeste opschept over zijn ‘veroveringen’. Maar die opschepperij is hoofdzakelijk bedoeld om hun eigen frustraties weg te werken. Want ze weten best dat ze helemaal niet vinden wat ze zoeken!

En dan nu de hamvraag: wat blijkt, achteraf bezien en als de vuren zijn gedoofd en het verdriet verwerkt, het meeste waard?

De eerste mogelijkheid biedt je een sterk verzuurde herinnering. Een herinnering die heel mooi had kunnen zijn als alles was gebleven zoals het begon. Maar helaas hebben de stempels van ontelbare negatieve feiten die schoonheid helemaal verdoezeld en blijft de herinnering toch eerder wrang.

De tweede mogelijkheid biedt je blijvend mooie herinneringen. Blijft je heel je leven bij en blijft vooral onlosmakelijk met je verbonden. Ze is immers nooit verdoezeld. Meer nog: ze blijft je voeden met een soort energie die nog niet ontdekt is en dus ook nog geen naam heeft. Al voel je ze wél heel goed op je inwerken.

Waarom dit alles? Hoe werkt het? Waarom werkt het op deze manier?

Wel, daar zijn een aantal antwoorden op te vinden:

1. De natuur staat niet toe dat iemands leven alleen maar uit mooie momenten bestaat. Al heb je een en ander wel zelf in de hand. Kies je voor héél positief, dan weet je dat je je heel veel negatiefs op de hals haalt als ‘betaling’. Want wàt je ook doet, de natuur zoekt haar rustpunt en moet dat té positieve weer in ‘rust’ brengen met evenveel negatief.
Kies je echter min of meer voor de middenweg, dan zul je echt geen hoge toppen meemaken, maar ook geen diepe dalen. De keuze ligt dus helemaal aan jezelf.

2. Alhoewel ik ook geen humanere vorm van samenleving zie dan het klassieke gezin, blijkt het toch niet echt zo ideaal te zijn als soms wordt gedacht. Zo verschillend ingestelde wezens als man en vrouw zijn horen eigenlijk niet dag op dag op mekaars lip te zitten! Dat moét tot uitbarstingen en negatieve gevoelens leiden die uiteindelijk alles kapotmaken. Tenzij beide partners voldoende intelligent zijn om zélf naar de ander toe te groeien in plaats van te proberen die ander helemaal naar zich toe te halen.

Uit dit alles kan ik enkel nog maar eens afleiden dat de natuur drommels eerlijk in elkaar steekt. Wreedaardig eerlijk zelfs, want alles blijkt uiteindelijk toch inderdaad wel zijn prijs te hebben. De natuur geeft en neemt. Berg en dal. Tenzij je voor een vlakke lijn en een stabiel leven kiest met weinig ups, en dus ook weinig downs.

Ik wil hiermee zéker niemand beinvloeden of raad geven. Ik wil ook geen van bovenvermelde mogelijkheden als ‘beste keuze’ aanduiden. Want er is geen pasklare beste keuze. Iedereen moet dit voor zichzelf uitmaken.

Of ik van ondervinding spreek? Ja!
Of ik er spijt van heb? Neen!

Willy.