Archief

	Piepkleine Paaslelietjes op 22 december: 3 dagen vóór kerstmis! De natuur lijkt wel op zijn kop te staan! Maar Chico trekt het zich lekker niet aan. Tien graden en een lekker zonnetje op 22 december is toch mooi meegenomen voor een hondje van zeven maand die nog nooit een echte winter meemaakte?
	Als hij zijn verlichtings- en pispaaltjes maar terugvindt tussen al die bloempjes! Maar baasje heeft wél een prangender probleem: Moet hij zijn vrienden nu vrolijk Kerstfeest of Zalig Pasen wensen?

Willy.

Groot was toch mijn opluchting toen ik gisteravond op het nieuws zag dat twee derde van de Vlamingen tegen de stakingen zijn. Zélfs onder diegenen die ook getroffen worden door de pensioenmaatregelen. Leven er dan toch nog stoere Vlamingen in dit land?

Wie nu nog niet heeft begrepen dat het cadeautjestijdperk voorbij is en de schatkist heeft leeggemaakt, en dat het land nu dringend geld nodig heeft, zal het nooit begrijpen. Boven je stand kun je nu eenmaal niet blijven doorgaan.

Ook opmerkelijk in het nieuws was het feit dat gisteren al 90% van het openbaar vervoer in Wallonië aan het wildstaken was, terwijl dat in Vlaanderen maar 10% was. Nog maar eens een bewijs dat Vlaanderen veel meer dan Wallonië vooruit wil en ook bereid is daar iets voor in te leveren!

En last but not least gaat mijn opluchting naar de verrassende houding van de regering. Geeft geen duimbreed toe. Blijft trouw aan het gestelde doel. Zou er dan toch een kentering in het systeem zijn gekomen? Kunnen we weer op hoop leven? Maar… hoelang zal het duren voor de vakbonden doorkrijgen dat ze door het gehele land te gijzelen niets meer bereiken? Zich alleen maar heel onsympathiek opstellen tegenover de burger, die zo langzamerhand genoeg krijgt van die geldverslindende opruierijen?

Stakingen zouden moeten bekeken worden zoals het terrorisme: er aan toegeven doet de gevallen van terrorisme alleen maar toenemen. Toegeven aan stakingen heeft precies hetzelfde effect. Pas als beide groeperingen inzien dat ze er nergens mee komen kan het stoppen.

En toch vind ik dat er een lichte nuance moet worden aangebracht in die pensioenleeftijd. Ondervinding heeft me wel geleerd dat geestelijke arbeid je al even moe maakt als lichamelijk werk.

Maar na 40 jaar geestelijke arbeid ben je lichamelijk niet kapot. Na 40 jaar zware lichamelijke arbeid wél. En dus zou ik het eerlijker vinden als de pensioenleeftijd af zou hangen van het soort werk dat je doet.

Dat zou dan ook de enige tegemoetkoming zijn die ik zou toejuichen en correct vinden.

En tot slot nog een toemaatje dat lekker meegenomen werd: ondanks de aangekondigde staking kwam vanmorgen de vuilnisdienst langs, en had ik dat ook tijdig in de gaten. Nog snel de vuilzak buitengezet, nét op tijd! Chapeau mannen van de reinigingsdienst! Daar mogen er veel een voorbeeld aan nemen.

Willy.

Vijftig jaar geleden had je de katholieken, de socialisten, en de liberalen. Geel, rood en blauw. Punt uit. Drie partijen die elk een deel van de bevolking vertegenwoordigden. Drie partijen ook die daarvoor betaald werden uit de schatkist. Viel eigenlijk nog best mee. Maar alle dingen die lucratief blijken te zijn worden al snel nageaapt! En dus kwamen er meer partijen, en nog meer, en steeds meer. Er werd immers geld geroken! Allemaal konden ze rekenen op een flink stukje belastingsgeld als subsidie, en daar was het eigenlijk in hoofdzaak om te doen!

Dat de belastingbetaler zich op die manier steeds meer blauw betaalde maakte hen niet uit. Ik weet niet precies hoeveel partijen we voor het ogenblik moeten sponsoren, maar weet wél dat dit aantal in de toekomst steeds meer zal toenemen. De reden is dat elk soort mens door een eigen partij wil worden vertegenwoordigd.

Maar als je even nadenkt, hoeveel soorten mens bestaan er? Wel, dat zijn er zoveel als er mensen bestaan, want elke mens is uniek, heeft een eigen opinie, en laat zich niet echt in categorieën onderverdelen.

Bewijs: hoeveel onderlinge ruzies en meningsverschillen zijn er niet in elke afzonderlijke partij? Als een dergelijke ruzie zich voordoet in het Vlaams Belang, dan wordt het kamerbreed in de verf gezet. Maar reken maar dat dit in alle partijen gebeurt, maar dan doodgezwegen wordt.

Kan ook niet anders, want een individu kiest een partij waarin hij zich kan vinden. Maar stelt daar dan toch weer dingen vast die niét met zijn opinie stroken. Er bestaan immers geen twee mensen met identiek dezelfde opinie! Het gevolg is dat de partijen innerlijk al evenveel tegenstellingen kennen als de partijen onder elkaar.

En dat kan alleen maar stoppen van zodra elk individu zijn eigen partij heeft. Voor België zouden dat zo’n tien miljoen individuele partijen zijn. Voel je me al komen? Dan zijn we namelijk terug bij af en hebben partijen totaal geen zin meer.

So what? Zou dat een probleem zijn? Moéten we dan ondergebracht worden in vakjes? Moét de belastingsbetaler dan maar opdraaien voor al die vakjes? Moét elk vakje gesubsidieerd worden door de staat? Tja… dan moet elk individu maar gesubsidieerd worden, want zoveel individuen er zijn, zoveel partijen zouden er moeten zijn!

Ergo: politieke partijen hebben totaal geen zin meer! Voorbijgestreefd. Waren alleen maar goed toen de brave burger hard werkte, geen tijd had na te denken of zich vragen te stellen, en al blij was dat iemand voor zijn heel primaire rechten en wensen opkwam.

De toekomst zal trouwens de nutteloosheid van partijen uitwijzen naarmate er steeds meer partijen opkomen en ze steeds meer door innerlijke onenigheden worden verdeeld in steeds meer partijen die steeds meer subsidies opslokken!

Maar is er een alternatief? Ligt niet erg voor de hand, maar ik denk in volgende richting:

Eén staatshoofd, dat de volle verantwoordelijkheid draagt.

Dat staatshoofd kan natuurlijk niet alles zelf doen, en moét wel delegeren. Zélf de personen kiezen die hem in de verschillende taken moeten bijstaan als ‘ministers’. En reken maar, als hij zelf moet kiezen zal hij heus niet zijn toevlucht nemen tot lieve, maar domme vriendjes, entertainers, clowns of broodzangers. Zal héél bewust mensen kiezen die opgewassen zijn tegen de taak die ze toebedeeld wordt.

Elk van die ministers zal dan ook zélf moeten instaan voor de medewerkers, en die zullen ze heus ook wel uitkiezen naar talent. Het gehele zaakje zou berusten op verantwoordelijkheid van boven naar beneden. Wie vanuit zijn positie clowns kiest als medewerkers, zal daar uiteindelijk het gelag moeten voor betalen. Net zoals een zelfstandige ondernemer zijn zaakjes nooit zal kunnen runnen als hij niet naar geschikt personeel uitkijkt.

Nu rest er nog één probleem: waar blijft de wil van het volk in dit alles?

Wel, dat volk hoeft heus niet alles voor zoete koek te slikken, en moet blijven kiezen. Niét op honderd lijsten van honderd verschillende partijen, maar uit één nationale lijst één naam kiezen: die van het staatshoofd. Er wordt enkel maar een staatshoofd gekozen en die trekt zijn plan met de rest. Ontslaat wie er niks van bakt en werft aan wie talent heeft voor de taak.

Verkiezingen om de vier jaar? Vind ik te kort om in dit geval je doelstellingen te kunnen verwezenlijken. Een termijn tussen de zes en tien jaar lijkt me beter haalbaar. Want veel goede doelstellingen zullen in de eerste jaren een verlies aan levensstandaard betekenen en pas op termijn de niet te versmaden vruchten afwerpen. Bij kortere termijnen zal de kiezer het staatshoofd veel te snel afrekenen op die nog onvervulde doelstellingen.

Hoe zal de bevolking op een dergelijk systeem reageren? Ongetwijfeld slecht! Gewoon aan janken voor alles en nog wat, zullen ze toch eventjes wat gedisciplineerder geduld moeten oefenen en zich niet blind staren op voorlopig negatieve resultaten. Maar als ze dat geduld kunnen opbrengen zullen ze ook al heel spoedig vaststellen dat de levensstandaard er sterk op vooruitgaat sedert er niet meer naar jankerds wordt geluisterd. En dan zullen ze vanzelf het janken wel laten!

De voordelen van een dergelijke samenleving liggen voor de hand: géén kostelijke subsidiëring meer van tientallen versnipperde en versnipperende partijen. Géén vriendjespolitiek meer, want ook het staatshoofd weet drommels goed dat, als hij zijn medewerkers niet naar kennis maar onder zijn vriendjes kiest, ze er niets zullen van bakken. En in dit geval mag hij een volgende overwinning in de stembureaus ook wel op zijn buik schrijven.

Deze gedachtegang is maar een suggestie. Een suggestie die zeker voor verbetering vatbaar is. Maar uitgewerkt door knappe bollen moéten daar wel de mogelijkheden in zitten om tot een betere samenleving te komen. Alle details zouden moeten bekeken worden. Ik denk bijvoorbeeld aan de vele mutualiteitenkantoren. Kunnen er blijven, maar niet langer een partij vertegenwoordigen maar genationaliseerd worden.

Maar verondersteld dat zoiets zou waar worden in België, wie zou dan plots staatshoofd moeten worden? Helemaal niet moeilijk: wie is het nu? De koning! Oké, laat hem dan maar de eerste termijn als staatshoofd op zich nemen! Kan hij bewijzen of hij al dan niet iets waard is, en voor de volgende verkiezingen moeten intelligente geesten dan maar een lijst opstellen van mensen die echt bewezen hebben iets te kunnen.
 
Die moeten dan maar wedijveren met het zetelend staatshoofd en dan zien we wel wat uit de (stem)bus komt. Die werkwijze zou meteen ook de ‘shock’ van een totaal nieuw bestuur verzachten, vermits we al vertrouwd zijn met dit staatshoofd. Wat mij betreft zou het ook Filip mogen zijn als Albert zich te oud voelt. Maakt niet uit.

Zou Albert II die taak waard zijn? We weten het niet, want hij heeft nog nooit iets anders mogen doen dan zijn bevoegdheden steeds meer afgeven. Heeft bijgevolg ook nooit mogen of kunnen bewijzen wat hij waard is. In een dergelijke positie zou hij dat wél kunnen, en ofwel roemloos afgaan, ofwel zegevierend de verkiezingen winnen.

De familie van het staatshoofd? Tja… die zal hij van ZIJN wedde moeten onderhouden als hij dat persé nodig acht. Zoniet bestaan er ook goede bejaardentehuizen, en… moeten de straten toch ook geveegd worden hé voor wie niets anders kan? Datzelfde geldt trouwens ook voor alle andere burgers! Waarom zou hier een uitzondering moeten worden gemaakt?

Deze gedachtegang van me is zomaar een soort van 'luidop denken'. Ik weet ook dat het een onbereikbare utopie is. Daarvoor hebben de partijen, en vooral de vakbonden, al veel te veel macht gekregen en beseft de bevolking niet hoeveel dit alles hen kost. Denk daarbij ook maar aan de kostenverslindende stakingen die het land soms letterlijk lamleggen!

Een totale koerswijziging zoals hierboven omschreven zou dan ook enkel manu military kunnen. Want ja, de 'cadeaugegeven' pensioenleeftijd zou inderdaad teruggeschroefd worden. Tijdelijk! Want de winst die met dergelijke maatregelen wordt bekomen zou op termijn de staatsschuld wegwerken en de pensioenleeftijd weer drastisch kunnen verlagen... op voorwaarde natuurlijk dat die winst aan eigen volk wordt besteed. En dat zal, als we het huidig politiek systeem behouden dat blijft luisteren naar jankerds en luiaards, nooit het geval kunnen zijn! Het zou aan 'kansonwilligen' worden besteed.

Neen verdorie! Het centrum voor gelijkheid van kansen moet een centrum tegen kansonwilligen worden! De luie jonge Belgen uit bed halen! Dan hebben we helemààl geen vreemden nodig! Dan hoeven de 'oudjes' helemààl niet te blijven werken tot ze er bij neervallen!

Maar utopie of niet, geef toe dat een dergelijk systeem een stuk beter zou werken dan de ondoorzichtige poespas die de partijen er nu van maken.

Willy.

In mijn column 'vergeten te leven' sloop door omstandigheden een fout, en werd slechts een gedeelte van de song van Iglesias weergegeven! Ik heb dit nu rechtgezet voor wie in de gehele tekst geïnteresseerd is.
Willy.

*** De oorlog die tien jaar te laat kwam! ***

Verleden week zijn de laatste Amerikaanse troepen uit Irak teruggetrokken, en is dus ook de Irakoorlog voorbij. Ondertussen werd Saddam Houssein wél berecht en opgehangen.

Een stukje geschiedenis:

1. De Golfoorlog:
In 1990 bezette Saddam Houssein buurland Koeweit. De golfoorlog (1990 – 1991) begon. Saddam vuurde scud-raketten af op Israël en Saoudi-Arabië. Amerika, onder de ‘oude Bush’, maakte daar een eind aan met operatie Desert Storm en verdreef de Irakezen uit Koeweit.

Helaas! De oorlog werd als beëindigd beschouwd aan de grenzen van Irak! De schuldigen bleven dus ongestraft. Nooit gezien in de geschiedenis!

Ik begreep het niet. De hele Westerse wereld stond achter de operatie Desert Storm. Iedereen volgde het elke dag, geboeid en vol walging voor die moordenaar, op het nieuws. Het was dé moment om door te gaan tot in het hol van de leeuw, net als in de tweede wereldoorlog. Amerika had de volledige publieke opinie achter zich. Maar ze stopten ermee! Stopten aan de Irakese grens en lieten iedereen lopen. Eerste teken van decadente verlaksing?

2. De Irakoorlog:
In 2003 vond zoon Bush, ondertussen op zijn beurt president, de dreiging die van Irak uitging welletjes. Men vermoedde dat Saddam ergens kernwapens verborg. Bleek naderhand onjuiste informatie, maar kon niet verhinderen dat in 2003 een nieuwe oorlog begon tegen Irak. Tien jaar te laat!

Waarom deze laatste oorlog tien jaar te laat kwam? Wel, omdat ook de ‘laksheid des volks’ in die tien jaar sterk was geëvolueerd. De publieke opinie, vergeten wat Saddam in Koeweit had uitgericht, veroordeelde deze oorlog sterk. Jankerds gingen er overal ter wereld tegen betogen. En meer nog toen vastgesteld werd dat Irak helemaal geen kernwapens bezat.

Ook ons land weigerde elke steun! Vergetend dat juist Amerika ons uit de tweede wereldoorlog had geholpen. Vergetend dat we onze huidige vrijheid aan Amerika te danken hadden. Ik vond het een schande van onze overheid, en denk niet dat de V.S. dat spoedig zullen vergeten! Als wij ooit eens in de problemen komen met vreemde rassen, en dat zit er dik in, hoeven we van dié kant wel geen hulp meer te verwachten!

Volgens die betogers was het dus eigenlijk een oorlog om niks. Ik kan het ze niet kwalijk nemen, want ze hadden een punt: helaas… geen kernwapens aanwezig! En dus ook geen dwingende reden tot oorlogsvoering.

Maar wat het dan wél was, werd toch een beetje over het hoofd gezien: een appeltje dat de oude Bush helaas niet had willen pellen (laksheid?), werd nu door zoon Bush gepeld.

Tien jaar te laat!

Ook vergelding blijkt dus een vervaldatum te hebben, en die was hier, naar de humane normen van onze huidige maatschappij, toch wel duidelijk overschreden! Er was een nieuwe generatie aan het bewind gekomen!

De gemiste kans van de oude Bush werd aldus een verkeerde inschatting van de wereldopinie door de jonge Bush. Maar bracht toch mee dat een massamoordenaar zijn verdiende straf niet heeft kunnen ontlopen.

Ach ja, ik weet het wel. Geen enkele oorlog is goed te praten, en ergens spelen economische belangen ook wel altijd een grote rol. Ik bedoel alleen maar: als die ‘Irakoorlog’ onmiddellijk op de Golfoorlog was gevolgd, had niemand daar aanstoot aan genomen. Integendeel, we hadden reikhalzend uitgezien naar de straf voor deze tiran.

Die tien jaar vrede er tussenin waren er gewoon teveel aan.

Willy.

1. Inleiding:

Weeral eens in een relatief inspiratieloos moment hoorde ik plots ‘Me olvidé de vivir’ (ik vergat te leven) van Julio Iglesias op de radio. Een pakkend, droevig lied, dat heel zeker wel op zijn eigen persoontje slaat. En hup, daar kwam de inspiratie terug als bij toverslag.

Maar laat ik eerst, voor diegenen die de song niet kennen, de plaats op Youtube ervan wijzen:
http://www.youtube.com/watch?v=3adryBK_Sl0

Hieronder volgt de tekst, en lees vooral mijn eigen correcte vertaling. Ga dan eens, voor de grap, kijken op een site die pretendeert songteksten te vertalen, en lees daar eens de onbegrijpelijke poespas die ze ervan hebben gemaakt. Die site zit hier:
http://www.vertaalsongtekst.nl/vertaling/Julio-Iglesias/Me-Olvide-De-Vivir-8051.html

Echt, het loont de moeite even te lachen met wat die vertaalmachines ervan bakken!

Me olvidé de vivir. de tanto correr por la vida sin freno, me olvide que la vida se vive un momento, de tanto querer ser en todo el primero, me olvide de vivir los detalles pequeños, de tanto jugar con los sentimientos, viviendo de aplausos envueltos en sueños, de tanto gritar mis canciones al viento, ya no soy como ayer ya no se lo que siento, me olvide de vivir (4X) De tanto cantarle al amor y la vida Me quede sin amor una noche de un día De tanto jugar con quien yo más quería Perdí sin querer lo mejor que tenía. De tanto ocultar la verdad con mentiras Me engañé sin saber que era yo quien perdía De tanto esperar, yo que nunca ofrecía Hoy me toca llorar, yo que siempre reía. De tanto correr por ganar tiempo al tiempo Queriendo robarle a mis noches el sueño De tanto fracasos, de tantos intentos Por querer descubrir cada día algo nuevo. Me olvidé de vivir(4X) De tanto jugar con los sentimientos Viviendo de aplausos envueltos en sueños De tanto gritar mis canciones al viento Ya no soy como ayer, ya no se lo que siento.

Ik vergat te leven. Door snel door het leven te vliegen zonder rem, vergat ik dat het leven zich in het moment beleeft. Door zoveel keren in alles de eerste te willen zijn, vergat ik de kleine details te beleven. Door zoveel te spelen met de gevoelens, levend van aplausen,verpakt in dromen. Door mijn liederen zo vaak in de wind te schreeuwen, Ben ik niet meer zoals gisteren. Weet ik niet meer wat ik voel. Ik vergat te leven! Door zoveel over het leven en de liefde te zingen Blijf ik zonder liefde op een nacht van een dag. Door zoveel te spelen met wie ik meest beminde Verloor ik zonder te willen het beste dat ik had. Door zoveel de waarheid te verbergen met leugens Bedroog ik mezelf zonder te beseffen dat ik de verliezer was. Door zoveel te verwachten, ik die nooit gaf, Begin ik nu te wenen, ik die altijd lachtte. Door zo hard te snellen om tijd te winnen Aan mijn nachten de dromen stelend Door zoveel storingen en zoveel willetjes Om elke dag het nieuwe te ontdekken Vergat ik te leven Idem aan 2° couplet

2. Column.

Hoe triest moet het zijn om als het einde nadert te moeten stellen dat je vergat te leven! Vergat gelukkig te zijn! En hoe blij ben ik om dat niét te moeten stellen! Integendeel: ik kan stellen dat ik uit elke levensfase het maximum aan geluk heb weten te putten! Zelfs in de moeilijkste omstandigheden die ik ooit meemaakte.

Wat is dan toch die geheimzinnige uitdrukking ‘gelukkig leven’? Want daar komt het eigenlijk op aan. Wie niet gelukkig leeft, leeft niét.

Wel, het is eigenlijk een illusie! Een illusie die je zelf maakt. Een fata morgana die werkelijkheid wordt zodra je er je geest voor openstelt. En zodra je dit ‘geheim’ aan je geest hebt weten te ontfutselen kan niets of niemand het je nog ontnemen! Veeg je je laars aan de buitenwereld. Kan het je allemaal gestolen worden! Ga je echt leven. En put je geluk uit dit leven. Wat niet van buiten wil komen put je dan maar uit je binnenste.

‘Leven’, op zich, dat doen we allemaal. Vergeten te leven kun je dus eigenlijk niet. Maar je kunt wél vergeten gelukkig te leven. En dat doe je door materiële dingen na te jagen. Door carrière te maken. Door nooit te rusten alvorens je dat ultieme ‘geluksgevoel’ via materiële wegen hebt weten te pakken. Helaas, het laat zich niet op die manier pakken, en voor al de mensen die het op die manier najagen is er weinig hoop! Hun persoonlijk leven is eigenlijk vegeteren geworden, en hun loopbaan een zoektocht naar materieel welzijn.

En wees gerust! Zo zijn er maar al te veel!

Ach jawel… ze gaan op reis en vermaken zich prima. Dat moéten ze wel om zichzelf wijs te maken dat ze gelukkig zijn. Ze doen ook nog massa’s andere leuke dingen in een zoektocht die eigenlijk een vlucht voor zichzelf is. Die momenten zijn eigenlijk weeral een ‘stukje geluk dat je koopt’ en duren maar een fractie van het leven. De rest van dat leven wordt dan als saai ervaren. Voor die mensen zijn de herinneringen aan mooie reizen en leuke activiteiten dan ook snel vervaagd.

Voor wie geen geluk kan putten uit de dagdagelijkse dingen, ja, zelfs uit de dagdagelijkse sleur op de werkvloer, is dure ontspanning gewoon geldverspilling. Want amper terug van weggeweest, word je al opnieuw, en dan dubbel en dik, in de ‘eentonigheid’ van je bestaan gedompeld. Het contrast kan niet groter zijn.

Wie echter, NA in zijn directe omgeving het geluk te hebben gevonden, op reis gaat, keert even tevreden terug als hij vertrokken is. Want vergeet nooit dat het dagelijkse leven jouw hoofdfilm is. Een reisje of uitstapje is maar een reclamefilmpje. Voorbij in een wip. Een korte DEMO! Eventjes een korte blik in de hemel, en dan pardoes terug in de hel!

Hoor ik tegenpruttelen? Hoor ik iemand zeggen “Ja, jij hebt mooi praten, maar ik ben maar een arme straatveger die in weer en wind zijn job moet doen! Waar moet ik dan mijn vreugde uit putten?”

Echt niet moeilijk: kijk vóór je, en je ziet een smerige straat. Kijk achter je en je ziet een netjes geveegde straat die er stukken beter uitziet. JOUW prestatie. Kun je daar echt niet fier op zijn? Kun je daar geen vreugde uit putten? Kan die arbeidsvreugde je niet gelukkig maken? Kom nou…

Willy.

Elke avond rond 21.30 uur ga ik een laatste ronde door het parkje doen met mijn hondje. We wonen op amper honderd meter van een drukke winkelstraat/doorgangsweg, maar toch, op winteravonden is het muisstil in het parkje! Geen verkeer, geen geroep, geen gebabbel. Ongehoorde stilte! Alsof het leven heeft opgehouden te bestaan. Vooral ook als er geen zuchtje wind is.

En dan geniet ik. Van die hemelse muziek die we ‘stilte’ noemen. De wereld lijkt te slapen. Mijn hond loopt vóór me en wijst me de weg naar zijn favoriete pispaaltjes. Trippel trappel doen de pootjes op het betegelde pad en zijn kont schudt vrolijk heen en weer. De verlichtingspaaltjes met spotlampjes zijn hooguit twintig centimeter hoog en verlichten enkel de tegels van het pad. Telkens Chico er eentje passeert valt zijn hevig uitvergrootte schaduw, zo mogelijk nog zwarter dan hijzelf, over het pad, en lijkt het alsof er een reuzenhond voorbijloopt.

Magische momenten. Momenten die je in jezelf keren. Alleen met jezelf en je hond. Geboeid luisteren naar de stilte! Een vaalwit omfloerst maantje houdt hemelhoog de wacht en je gaat je klein voelen. De thermometer geeft vijf graden aan. Te koud voor kwetterende en GSM’ende allochtonen op de bankjes. Zelfs te koud voor transitillegalen.

En toch, plots gaat Chico stokstijf staan, één voorpootje in afwachtende houding omhoog, en aan zijn kop en blik zie ik dat hij onraad ruikt! Ik volg zijn blik en zie in de duisternis een vormeloze massa op een bank liggen. Bedekt met groen plastic waaronder nog net een groezelig rood deken te zien is, en een massa bagage naast de bank.

We naderen het hoopje mens en ik bemerk onder de bank een gitaarkoffer. Hé, zou dat die landloper zijn die hier deze zomer een paar dagen bivakkeerde? Dichterbijgekomen horen we een zacht gesnurk onder de hoop plastic en textiel. Toch zo’n transitillegaal geval?

Maar neen. Die gitaarkoffer herken ik. Het is diezelfde zonderling.

Zondermeer zonderling? Weetnie!

We lopen hem voorzichtig voorbij om hem niet te storen en ik kan nog nét verhinderen dat Chico luid gaat blaffen. Gelukkig geeft hij direct gehoor aan mijn ‘ssst’.

De volgende morgen lag de man nog steeds in diepe slaap toen ik de eerste ronde deed met Chico. Geen beweging onder de ‘dekens’.

Tegen een uur of negen dacht ik weer aan die man en keek door het raam. De hele ‘inboedel’ lag nog op de bank, en bovendien stond op de grond op een campinggasvuurtje een potje water te koken. De damp uit het keteltje steeg als een sissende wolk op in de ochtendkoude alsof het van een stoomtrein kwam. Hé, waar was die man zélf gebleven?

Maar daar kwam hij al af met een zakje, van de bakker waarschijnlijk, en ging thee zetten.

Toen ik in de voormiddag nog eens buiten ging met de hond, groette hij me beleefd met een blik van herkenning. (Mijn vrouw had hem in de zomer uit medelijden eens wat salami gebracht).

Lijkt op het eerste gezicht een echte zonderling. Veelal in zichzelf gekeerd. Soms zit hij luidop te lezen uit Joost mag weten welk boek en kijkt dan naar niemand op. Met zijn grijze baard lijkt hij wel het kerstmannetje. Toen hij deze zomer die salami aannam van mijn vrouw bedankte hij haar in wat ze dacht Frans te zijn, maar ze was er niet zeker van.

Graag had ik dan ook eens een praatje gemaakt met die man, naar achtergronden gepeild en zo, maar als hij zit te ‘mediteren’ lijkt hij in hogere sferen en lukt dat natuurlijk niet. Je denkt dan: “de volgende keer misschien”… maar dan plots is hij weg! Niets herinnert dan nog aan zijn aanwezigheid, want ondanks alles lijkt de man verzorgd en georganiseerd. Ruimt bij zijn vertrek alles weer netjes op. Om soms enkele dagen later opnieuw te verschijnen… of helemaal niét meer.

En als ik dan op wéér zo’n eenzaam avondwandelingetje weer de stilte hoor en voel, denk ik aan die man terug. Wie zou hij zijn? Wàt dreef hem naar een dergelijk bestaan? Vrije wil of noodzaak? Om welke reden zegde hij de samenleving vaarwel? Waar leeft hij van? Maar vooral: hoeveel moed moet je niet hebben om een dergelijk leven vol te houden? Zijn hele hebben en houden moet hij open en bloot achterlaten om naar de bakker te gaan. Ergens ook moet hij zijn behoeftes doen. Waar? Nooit is na zijn vertrek ook maar iéts te bespeuren van zijn aanwezigheid.

Wàt er ook van zij, ik zou het niet aankunnen om in zijn schoenen te staan, maar toch moet ik toegeven dat ik hem ergens bewonder en benijd. Je moet het maar kunnen!

Ik kan dan wel tijdelijk helemaal ‘mezelf’ zijn in de stilte van de avond, maar die kerel is dat altijd! Het uitspansel is zijn dak en de maan zijn luchter. Misschien heeft hij ze niet allemaal op een rijtje, de manier waarop hij soms luidop uit een boek staat te lezen in acht genomen.

Maar misschien ook geeft hij ons allemaal het nakijken als het er op aankomt wat er in die hersenen omgaat en wat zijn motivatie is. Vrijwillig dakloos of geen andere uitweg? En juist daarom zou ik dolgraag eens een praatje met hem maken.

Onwillekeurig besluipt me dan ook een oud liedje van Will Tura: ‘Zou hij daar El bandido kunnen zijn?’

Maar neen. Hij ziet er doodeerlijk uit. Voornaam en intelligent zelfs. Warm, sjofel maar netjes gekleed. Als je hem zonder zijn rommelige bagage ziet lijkt hij gewoon een verzorgde, wat sportief geklede zestiger. Wie doet zijn was? Waar wast hij zichzelf? Hoe komt het dat na een nacht op de bank zijn kledij geen kreukje vertoont? Mysterie. Hoé sleept hij al die bagage met zich mee als hij ‘verhuist’? Hopelijk komt hij binnenkort nog eens terug, en dan probeer ik er zéker meer van te weten te komen!

Zou ook dolgraag een foto nemen van hem midden tussen zijn hele inboedel, maar dat kan ik niet maken vrees ik. Als ik in zijn schoenen zou staan zou ik het ook heel eng vinden aldus gefotografeerd te worden. Je moet de menselijke waardigheid toch nog altijd zoveel als mogelijk zien te respecteren.

Willy.

Jammer, en ik zeg het niet graag! Maar als ik om me heen kijk, dan zie ik een domme wereld vol met domme mensen die domme dingen aan het doen zijn. En vind ik veel meer intelligentie in het dierenrijk!

Toen ik klein was, vond ik mezelf heel dom, maar heel bereid om zoveel mogelijk te leren van die slimme grote mensen!

Vind ik mezelf dan nu zo slim en boven alle anderen verheven? Zéker niet. Wel integendeel. Ik vind me gewoon ‘gemiddeld begaafd’, en dacht heel vroeger dat dit een klasse was die ergens onderaan de ladder thuishoorde. Dat alle anderen veel slimmer waren dan ik. Had echt niet door hoe ongelooflijk dom sommige anderen wel kunnen zijn.

Maar hoe ouder ik word, hoe minder ‘gemiddeld begaafden’ ik bezig zie. En moet ik bijna beginnen denken dat gemiddeld begaafd zijn eigenlijk een eigenschap is die helemaal boven op de ladder hoort! En dat zint me niet. Want ik heb hoogtevrees! Ik hou niet van hoge ladders. Blijf veel liever aan de voet om voor een beetje stabiliteit te zorgen voor wie er bovenop staat. Op voorwaarde dan dat de man op de ladder echt wel hoogbegaafd is. Ligt me veel beter dan zelf hoog van de toren te blazen.

En trouwens, torenblazers zijn er genoeg onder ons! De een weet het al veel beter dan de ander. Ze moeten alleen opletten niet àl te hard te blazen, want dan vallen ze uiteen als een zeepbel. Hoe dat komt? Gewoon: omdat ze nooit meer dan een zeepbel zijn geweest.

Maar echt een probleem hebben met die torenblazers doe ik niet. Ze zijn er ook nodig. Ze kunnen zelfs heel nuttig werk verrichten in de maatschappij. Op voorwaarde dat ze zichzelf onderkennen en daarnaar handelen.

Onderkennen dat ze weinig weten. Onderkennen dat ze relatief dom zijn. Maar ook onderkennen dat ze heel hard kunnen blazen, en daarmee een fantastische taak kunnen vervullen in de maatschappij: de kennis of ervaring van anderen de wereld inblazen.

Maar daarvoor moeten ze eerst willen luisteren naar die anderen. Onderkennen dat sommige van die anderen veel slimmer zijn. Niét hun eigen domme willetjes van de daken schreeuwen.

Maar ik vrees dat er van dit soort niet zoveel rondlopen op deze wereld. Ik noem ze ‘verkopers’. Politici die zélf geen zaligmakende ideeën hebben, maar wél intelligent genoeg zijn om dat te compenseren door de ideeën van anderen te ‘verkopen’. Daarbij heel hard gebruikmakend van hun verkoopstalenten en -technieken.

Daar doen ze tenminste niemand kwaad mee. De bedenkers van die ideeën allerminst, want als die verstandig zijn weten ze dat ze een ‘verkoper’ nodig hebben om hun ideeën openbaar te maken.

Het enige gevaar dat aan een dergelijke verkoper hangt is dat hij niet altijd naar de juiste klok luistert, maar eerder naar deze die het hardste klinkt! En dat is dan meestal niét de klok die de juiste tijd weergeeft! Want die luide lawaaimakers weten eigenlijk niks. Kunnen ook niks weten, want ze hadden het altijd al zo druk met het uitschreeuwen van hun stommiteiten, dat ze nooit tijd hadden om naar verstandige praat te luisteren.

Ach ja, dat ik slim of geleerd ben zul je me zeker nooit horen zeggen. Wel integendeel. Maar ik kan het ook niet helpen dat veel anderen blijkbaar nog dommer zijn!

Want eerlijk gezegd, ik blijf mezelf dom vinden. Dom, en droevig dat blijkbaar zoveel mensen nog dommer zijn dan ik! En dus vind ik het woordje mensdom toch wel een heel gepaste term om ons te omschrijven. Helaas! Welke gemiste kansen hebben zich in de loop der tijden niet voorgedaan? Een ras dat met zoveel verstand begaafd is, maar het grotendeels vertikt het ook te ontwikkelen en te gebruiken!

Als ik God was nam ik dat verstand gewoon terug af! Wat je niet gebruikt verdien je niet!

Willy.

Toen ik klein was leerde ik op school over ‘Brugge die scone’. Een omschrijving die uit de middeleeuwen stamde. Ik vond er weinig schoons aan. Grauwe, oude gebouwen, bouwvallen bijna, trieste achterbuurten, smalle, slecht onderhouden straatjes en steegjes. Bijna een regelrechte nachtmerrie. De armoede straalde er af. We kwamen er vaak, want het was de dichtste stad waar je toch voor veel dingen terecht kon in de enige winkelstraat die de stad rijk was. Maar ook die winkelstraat oogde maar somber.

Eerlijk gezegd, ik bleef er liever weg. En toch ben ik er geboren! Ook al omdat daar de dichtste kliniek was gelegen die over enige faciliteiten beschikte. Die kliniek paalde aan het Minnewater, en droeg trouwens ook die naam.

Aan de hand van mijn vader of moeder liep ik als kind regelmatig door Brugge en voelde me dan al snel depressief worden. Alsof de stad zelf iets deprimerends uitstraalde. Bij mij kwam het over als een dode stad. Later kon ik Georges Rodenbach goed begrijpen toen ik zijn ‘Bruges la morte’ las! En dan had je de Bruggelingen zélf. Een apart volkje met een sappig dialect. Mijn vader moest ze niet, maar ik had er geen ervaringen mee. En dus kwamen ze me gewoon over als een somber volkje in een sombere stad.

En toen, in de jaren zestig en zeventig van vorige eeuw, begon Brugge te veranderen. Er kwam welvaart, veel bouwvallige huizen werden netjes opgeknapt, zwartgerookte sombere krochten werden gezandstraald tot prachtige paleizen. En ik ging beseffen dat het er allemaal altijd wel was geweest, maar diep verscholen onder vele lagen vuil. En langzaam maar zeker werd Brugge weer écht ‘Brugge die scone’.

De stad verrees bijna letterlijk uit zijn as. Het groeiende toerisme was daar zéker niet vreemd aan.

Een unieke stad die zowel qua aanleg als qua huizenbouw helemaal middeleeuws is gebleven. Met nog veelal de authentieke middeleeuwse huizen. Weinig steden hebben hun verleden zo goed kunnen bewaren, al was het dan ook heel lang verborgen onder een depressief aandoend grauwgrijs soort rouwkleed.

Een verklaring voor dit fenomeen heb ik ook eens ergens gelezen: in de middeleeuwen was Brugge een rijke havenstad die handel dreef met de hele wereld. De haven lag aan het Zwin, een zeearm die uitmondde in de Noordzee tussen Knokke en Sluis.

Maar die zeearm verzandde! Baggerschepen zoals tegenwoordig bestonden nog niet, en de schepen geraakten niet meer tot Brugge. De Bruggelingen zagen met lede ogen de grote internationale handelszaken een voor een vertrekken. Alleen hun paleisachtige eigendommen bleven staan, werden ingenomen door de verarmde bevolking, en verloederden totaal.

Voorbeeld: De ‘Genuese Loge’ of Saaihalle bijvoorbeeld, in de Vlamingstraat, was het eerste stenen huis dat te Brugge werd gebouwd. Was eigendom van Genuese zakenlui (wevers) en dateert van 1399. Na het vertrek van de Genuezen werd het gebouw verpand, verloederde, en in de jaren zestig van vorige eeuw was daar op het gelijkvloers nog een bruin café gevestigd. Geen mens lette nog op de prachtige, maar verloederde architectuur.Toen kocht een bank het op en werd het eindelijk volledig gerestaureerd en in zijn oude pracht hersteld. Niet als bankkantoor, maar als ruimte om seminaries te houden en public relations te ontvangen.

En omdat er geen geld was om iets nieuws te bouwen, werd ook niets afgebroken! Daarin schuilt het geheim van de tegenwoordige internationale aantrekkingskracht van Brugge. Maar die aantrekkingskracht bracht ook een nieuw fenomeen met zich mee: de vroegere krotten werden gerestaureerd en aangepast aan de moderne behoeften. De prijzen schoten de hoogte in. Enkel de rijken kunnen zich nog een eigendom permitteren in het centrum van Brugge. En die rijken… die komen van overal toegestroomd. Zowel van Engeland, van China en Japan, als uit de Verenigde Staten!

En de Bruggelingen? Ver te zoeken tegenwoordig in Brugge. En Brugge mag dan al opnieuw ‘scoon’ zijn geworden, de gebouwen mogen dan nog de middeleeuwse pracht en praal uitstralen… maar als Vlaming voel je je er niet meer thuis in het centrum. Op dit gebied is het wel vergelijkbaar met Knokke!

Nog maar eens een voorbeeld van hoe een stad volledig zijn identiteit kan verliezen zo gauw ze in trek is bij bezoekers.

Betreft het rijke binnen- of buitenlanders, dan gebeurt datgene wat nu in Brugge gebeurt.

Betreft het arme buitenlanders, gastarbeiders, immigranten of allochtonen… dan slaat integendeel de verloedering toe en gebeurt datgene wat nu in onder andere Brussel gebeurt.

De moraal: mens, blijf wonen waar je geboren bent. Respecteer je eigen cultuur en die van anderen. Als iets slecht, lelijk of vuil is aan je streek, werk dan dááraan in plaats van naar andere oorden uit te wijken! Dat zou ons allemaal veel narigheid kunnen besparen en we zouden weer normaal op reis kunnen gaan: in Spanje Spanjaarden vinden, in Brussel Brusselaars, in Duitsland Duitsers en in Nederland Nederlanders. En al die gebieden zouden voor de echte toerist een grote extra dimensie krijgen:

Mens én streek bezoeken. Want die twee zijn één! Neem één van beide weg en het ander verliest zijn karakter, en daarmee de helft van zijn authenticiteit! Het wordt een decor zonder acteurs, of een acteur zonder decor!

Welk oordeel zouden we ons trouwens vormen van een Wild Westfilm waarin Eskimo’s rondsleeën in plaats van cowboys te paard? Of een documentaire over Antarctica waarin cowboys met zwaaiende lasso’s op stieren jaagden? Belachelijk? Zal wel! Maar net hetzelfde zien toeristen die ‘vermulticultureelde’ landen of steden bezoeken: een van wansmaak getuigende, kitcherige kakofonie van muziek, geuren en kleuren, maar gespeend van elke vorm van authenticiteit!

Over heel Europa veroorzaken allochtonen dit fenomeen, van welke origine ze ook zijn. Sommigen acteren alsof ze in de woestijn wonen, maar er is geen woestijndecor! Anderen lopen met tulband en je zou de Taj Mahal als decor verwachten! Maar er is alleen maar het justitiepaleis! Gevolg: een onwaarschijnlijke mengelmoes van decors zonder acteurs en acteurs zonder decor. Het ‘allochtonige’ Brussel, nochtans onze hoofdstad, is daar ook een voorbeeld van geworden.

Normaal voor een metropool? Kom nou! Van een metropool maak ik me toch een andere voorstelling dan een steeds meer verloederende hopeloze sloppenstad! Glazen torens en indrukwekkende monumenten kunnen daar niks aan veranderen. Alleen maar de Wetstraat, maar die doet er liever niks aan!

Willy.

Steeds weer sta ik verwonderd als ik in de rij sta bij de beenhouwer. Ja, die beenhouwerij is echt wel als een ‘rij’ gebouwd. Een beenhouwer ‘rij’ dus. Bij de ingang neem je een nummertje, je schuift door en betaalt aan de uitgang. Aan je linkerhand vind je wel honderd soorten in huis klaargemaakte schotels. Daarvan kun je zelf nemen wat je nodig hebt. Aan je rechterhand is dan de eigenlijke beenhouwerij met vers vlees en charcuterie. Daaruit bestel je als je aan de beurt bent.

Heel praktisch opgevat. Chapeau voor de beenhouwer. De winkel trekt dan ook massa’s volk, maar het schuift allemaal lekker door.

Maar ik blijf me verwonderen, en wel om de vele dames die met kennersoog de klaargemaakte schotels bekijken, er wat in graaien, en je ziét ze letterlijk denken: “Dat is voor mij, dat andere zal mijn man graag lusten… de kindjes zullen dan weer tevreden zijn met dàt…” en aan de kassa komen ze dan met een hele stapel ‘schoteltjes’. Voor het vers vlees hebben velen geen oog.

Modern times? Misschien. Maar wat komen die vele TV-koks dan doen op de beeldbuis? Waarom zijn die kookprogramma’s plots zo in trek? Waarom wordt dat alles zo gretig bekeken? Door wie? Door Vlaamse keukenprinsessen in spé? Kookt Vlaanderen nog wel? Je zou zo zeggen van niét, want die beenhouwerij is maar één zaak van de tientallen ‘kant-en-klaar’ zaken in mijn buurt. En die beenhouwer hééft tenminste nog verse producten. De andere hebben dat niét. Daar zijn: een zaak met Italiaanse specialiteiten. Een drietal ‘broodjeszaken’. Een Kebab zaak. Een meeneemchinees. Een frietjeszaak met allerlei ‘meeneemspecialiteiten’. En nog veel van dit fraais.

Nog nooit was er zoveel gratis informatie over koken te vinden, maar nog nooit ook werd in Vlaanderen zo weinig gekookt!!!

Als ik alleenstaande was zou ik me ook wel eens kunnen laten verleiden tot af en toe zo’n schoteltje. Maar voor de hele familie? Moet je gek zijn toch? Geen besef hebben van de waarde van je geld? En bovendien vind ik zelf het koken een plezierige bezigheid die ik, als ik alleen was, niet graag aan een ander zou overlaten!

En in diezelfde buurt volgen de faillissementen elkaar op: porseleinwinkeltjes, kledingzaken, elektrozaken, brei- en naaiwinkels (wie doet dat nou nog?), doe het zelf zaken (zélf doen geloof ik?)… ooit allemaal bloeiende onderneminkjes. Nu failliet. Maar alles wat met meeneemeten te maken heeft bloeit als nooit tevoren! Kan niet stuk! Hoéveel er ook bijkomen.

De broodjeszaken lopen dan weer vol tegen het middaguur als de school uitgaat. Dan staat daar de jeugd in de file voor een belegd broodje. Dus, de ouders kunnen ook al geen broodjes meer smeren en betalen dan maar liever drie euro voor een broodje met beleg van twijfelachtige afkomst en nog een paar euro extra voor een drankje. Dure jeugd! Als je er zo een aantal van hebt moet het maandgeld er al snel door zijn!

Niet dat ik iets tegen kant en klare maaltijden of broodjes heb, maar dan vraag ik me toch af of die mensen zich nooit vragen stellen. Er nooit eens bij stilstaan dat ze stukken goedkoper zouden kunnen leven door anders te gaan leven.

Als het nu nog mensen betrof die heus wel tegen een stootje kunnen, tweeverdieners en zo, zou ik het nog normaal vinden. Maar dat zijn ze niet. Dat zie je zó aan voorkomen en kledij. En bovendien, een mama die elke voormiddag tijd heeft om weer verse schoteltjes te gaan halen kan toch moeilijk een vaste betrekking hebben vind ik.

En nu wacht ik af. Wacht af of de crisis echt is of gefingeerd. Want ik besef dat die zaken heuse crisisbarometers zijn. En ik zal op de eerste rij zitten om de eerste tekenen daarvan te ondervinden: tien broodjeszaken over een afstand van honderd meter zullen onmogelijk nog hun ‘brood’ kunnen verdienen. Bij de slager zal vooral naar de rechterkant en de verse, zelf te bereiden producten worden uitgekeken. De meeneemchinees zal niet meer meegenomen worden. En wie weet of die zaken niet op hun beurt zullen worden overgenomen door brei- en doe het zelfzaken!

Maar zolang ik die tekenen niet waarneem, is er geen crisis! Kun je mij niet wijsmaken! Crisis? Armoede? Gebrek aan luxe? Dat zie ik enkel op TV, als weer eens een reportage wordt getoond over het leven in sommige derdewereldlanden! Géén stromend water, maar kilometers ver naar een pompje lopen, of uit sterk vervuilde rivieren scheppen.. Geen wasmachines, geen TV, geen PC, geen telefoon. Eten als er voedsel voorradig is. De andere dagen maar op een lege maag lopen…

Dàt is crisis! Maar wij? We zouden beschaamd moeten zijn als we over crisis durven spreken. Als we ons weeral eens een ‘cadeautje van de domme staat’ zien ontnemen.

Maar laat ons ook indachtig zijn dat we al die luxe aan onze voorvaderen en aan onszelf te danken hebben. Laten we die voorvaderen dan ook dankbaar zijn en het niet allemaal te grabbel gooien aan wie er ook maar wil komen van profiteren!

Willy.