Archief

van Vlaanderen!

Ze zullen hem niet temmen…

Zo lang hij tanden heeft.

Ach jongens, zwijgt stil! Tanden? Die heeft hij helaas al lang niet meer!

Doet me denken aan een anecdote dit najaar. Ik liep met de kleine Chico door een winkelstraat in Oostende. Achter me hoorde ik iemand in het Antwerps zeggen: “Hé, nét de leeuw van Vlaanderen!”

Ik had al veel troetelnaampjes voor mijn beestje opgevangen, maar dàt was nieuw. En inderdaad, hij is zwart als de leeuw van Vlaanderen, hij heeft manen als een leeuw, een fiere pluimstaart, en ja, er is wel enige gelijkenis!

Maar toch… ik keerde me om, keek die meneer aan en antwoordde:

- Sorry meneer, maar dié leeuw heeft tanden, hoe klein hij ook maar is! De Leeuw van Vlaanderen is ze al lang kwijt!

Enfin, er volgde een gemoedelijk gesprekje en de man moest me gelijk geven. De tanden van de Vlaamse leeuw zijn al lang over hun vervaldatum! En een kunstgebit wordt voor dieren blijkbaar niet terugbetaald door het ziekenfonds. Zéker al niet als het Vlaamse dieren betreft!

De nieuwe generatie ‘Vlaamse leeuwen’ kan enkel nog janken en lijdzaam toezien hoe ze door onder andere de rode haan en zijn allochtone uitwassen wordt verscheurd en uitgemolken.

Zonder het te beseffen.

Zonder er iets aan te doen!

Zonder commentaar!

Integendeel! Luid meejanken om nog meer uitgemolken te worden!

Nou ja… wat wil je ook met een premier die denkt dat de Marseillaise het Belgisch volkslied is?

Veel Vlamingen zijn ondanks alles toch nog tégen Wallonië… Maar Wallonië is niet écht de vijand. Zien ze dan niet in dat zich in België nog een veel grotere vijand aan het manifesteren is? Een échte vijand dit keer!

Ja, ze gaan zelfs janken om beter onderdak voor die vijand te verkrijgen.

Vlaamse leeuw? Kom nou… Vlaams lammetje is een betere benaming.

Willy.

Ja, ik beken het! Ik ben een blogbeest geworden! Ooit was ik een aartsvijand van internettoestanden. Zag wat ermee gebeurde. Zag hoe meisjes nu weer een nieuwe manier vonden om in leugenpraatjes te lopen. Zag hoe gewiekste Casanova’s er telkens weer hun slag wisten mee te slaan. Ja, zelfs pedofielen vonden er een nieuwe manier in om aan de bak te komen, en dan zwijgen we nog maar over de vele valstrikken onder het mom van ‘U bent de miljoenste bezoeker en hebt een reis gewonnen’!

Ach ja, we moeten er ons bij neerleggen: alle mooie uitvindingen, bedacht door intelligente mensen, worden vroeg of laat verpest door hersenloze schurken. Daar kunnen we nu eenmaal niet onderuit. We kunnen er alleen maar rekening leren mee houden. Het internet bracht de wereld weer een stukje dichter in je buurt en dat is handig. Helaas ook de criminaliteit. En dat is niét zo handig!

Maar als je het allemaal op de keper beschouwt: Rien n’a changé! Doelstellingen blijken niet veranderd. Enkel maar gemoderniseerd, én… en dat is niet onbelangrijk: gemakkelijker gemaakt. Jagers vinden sneller en met minder moeite hun prooi. Maar prooien moeten ook maar slimmer worden en leren van hun fouten. Leren wat betrouwbaar is en wat niet.

Maar goed, daarover wou ik het niet hebben! Wél over het bloggen, dat bewijst dat het internet ook voordelen biedt. Met plezier zie ik dat mijn dagelijks bezoekersaantal langzaam maar zeker verhoogt. En dat stimuleert! Ik hoéf geen honderd bezoekers die even komen gluren! De gemiddelde twintig tot dertig die ik er dagelijks mag verwelkomen en die blijven komen, zijn nét de mensen bij wie ik me goed voel. Mensen die mijn soms eigenzinnige, maar altijd logische bedenkingen begrijpen. Mensen die, net als ik, inzien dat het zo niet kan blijven duren. Die zich, net als ik, bedrogen voelen door hun leiders en die misschien enige troost vinden bij een gelijkstemmig schrijfsel. En dàt is juist mijn stimulans om door te gaan.

Ik wil dan ook al die getrouwen bedanken, al weet ik in de verste verte niet altijd wie ze zijn. Ik stel alleen vast dat ze blijven komen, en dat is me al meer dan voldoende. Alleen maar diegenen die me al eens een mailtje sturen of een reactie plaatsen kan ik persoonlijk bedanken.

Maar om terug te keren naar het bloggen en de voordelen ervan: we leven met zowat tien miljoen mensen in dit land. Tot het bloggen ontstond waren we voor onze informatie afhankelijk van toogpraat of van journalisten. Journalisten die het vooral moesten hebben van het suspensegehalte van hun schrijfsels. Journalisten die weliswaar in een land leefden waar persvrijheid heerste, maar sedert die aan banden werd gelegd (enkel als het om andere rassen gaat), ook niet altijd meer durven schrijven wat ze denken. En tenslotte journalisten die ook maar de algemene trend volgden en eigenlijk om den brode schrijven: geef de keizer wat de keizer toekomt. Zo blijf je aan de bak. De algemene trend die niet altijd de trend van het volk is, maar de trend die door de TV wordt gedicteerd. De TV die op zijn beurt altijd weer een luisterend oor biedt aan de grootste jankerds omdat die het luidste roepen.

Wel, het bloggen is voor al deze perikelen dé oplossing! Schrijven wat je zelf denkt. Schrijven wat het merendeel van de bevolking in feite ook denkt, maar niet altijd durft te zeggen, overdonderd als ze worden door het luide gejank. Schrijven ‘voor het goede doel’ en niet voor het grootste lezersaantal. Je laars vegen aan wat politiek correct is.

Trouwens, wàt is politiek correct? Het enige wat ik daarover ondervond in mijn zeventigjarig bestaan is: “De beste politiek is géén politiek”! En blijkbaar hebben ze dat nu eindelijk ook eens begrepen in Italië. Tja… een land moet eerst aan de rand van de afgrond staan alvorens de ogen opengaan!

Als ik de Belgische politiek bekijk, zou ik bijna durven voorspellen dat onze staatsschuld eerst nog zal moeten verdubbelen om de eeuwige jankerds en ‘vermeende’ humanisten en globalisten verder gelijk te geven.

Pas als we helemaal naaktgepluimd zijn zal misschien eindelijk eens iemand op het idee komen de eeuwige jankerds nu maar voor eens en voor altijd de mond te snoeren en voor een beleid te gaan dat écht helpt om het land er weer bovenop te krijgen.

Wie dàt aandurft zal haar op de tanden moeten hebben!!!

Rookverbod? NEEN! Jankverbod! Dàt kan ons land weer gezond maken. Met grote slogans als ‘Janken kan het land ernstige schade toebrengen!’

En vertel me nou niet dat er één politicus is die niet weet waar de problemen écht liggen! Maar ze durven ze gewoon niet aanpakken. Het zou hen niet in dank worden afgenomen door de jankerds. En als er iéts is waar ze als de dood voor zijn, dan is het wel voor gejank. Want ze blijven maar denken dat die jankerds de meerderheid van het kiezerskorps uitmaken. Maar dat doen ze juist niét. Alleen maar overstemmen ze alles met hun gejank!

Willy.

Zowat dagelijks horen we een stukje slechter nieuws over de regeringsonderhandelingen en de schuldenberg op TV. Nu weer werd er een pauze ingelast in de besprekingen met de onderhandelaars, dan kan er niet tot een akkoord worden gekomen, laat staan dat de nodige miljarden worden gevonden! Ondertussen stijgt de rente op onze beschamende schuldenberg zienderogen en verliezen we elke geloofwaardigheid.

Natuurlijk lukt het niet meer! Het kan ook niet meer lukken. Het is het resultaat van tientallen jaren wanbeheer door knoeiregeringen. Regeringen die niet werden gekozen op intelligentie, maar op het entertainmentgehalte. En zo heeft regering na regering steeds meer putten gegraven door hopeloze onkunde! En nu zou nét zulke regering die putten moeten dempen?

Het is net alsof je de stinkende vuilhopen die ratten jarenlang hebben achtergelaten wilt laten opruimen door… ratten!

Dan pakt Italië het toch een stuk beter aan: daar lijken ze er eindelijk te zijn achtergekomen dat marionettenregeringen, gedicteerd door politieke partijen, niet langer in staat zijn het vuil van de vorige generaties marionettenregeringen op te ruimen en hebben ze resoluut gekozen voor een tijdelijke regering van intellectuele specialisten die niet aan enige politieke partij gebonden zijn. Zie ik daar een eerste signaal van begrip dat politiek niet werkt als het er op aankomt? Alleen maar werkt als alles goed loopt en ze enkel moeten toekijken en enkele kleuterwetjes zoals het rookverbod moeten goedkeuren?

Het Italiaanse voorbeeld is best een formule die enige kans op succes biedt. De allerlaatste kans trouwens, want de gemaakte putten in Italië zijn bodemloos. En met in het achterhoofd de gedachte dat een Italiaan nu niet bepaald uitblinkt in werklust en intelligentie, wacht die tijdelijke regering een berg werk. Ik wens ze alvast geluk!

Ik vrees dat het in België dezelfde weg zal moeten opgaan. Had eigenlijk al lang moeten gebeuren, maar originaliteit is niet bepaald de beste kant van politici. Die weten zelden dergelijke vernieuwende ideeën te bedenken. Ze moeten altijd na-apen van anderen.

Wel, dat kunnen ze nu. Ze hebben nu het Italiaanse voorbeeld voor de neus liggen. Voor zover ik weet is de Koning, ondanks alle bevoegdheden die deze knoeiers hem door zijn zwakke leidersgeest hebben afgenomen, nog steeds het staatshoofd. Wel, laat hij dan zijn verantwoordelijkheid nemen en het hele zootje aan de deur zetten! Politieke partijen inbegrepen. En eisen dat een team échte deskundigen het knoeiwerk van jaren gaat ontrafelen. Mensen die in één oogopslag zien waar het schoentje het meest wringt en dàt schoentje op de leest zetten in plaats van nog maar meer paleizen voor asielzoekers uit de grond te stampen en op die manier nog meer asieltoeristen aan te lokken. Of denken ze dat dit heuglijke nieuws niet doordringt tot in Albanië en konsoorten?

Leterme zou voor (duizend geloof ik) nieuwe opvangplaatsen voor asielzoekers zorgen! Durfde dat verleden week zonder schaamrood op TV te verklaren, terwijl ondertussen onderhandeld werd hoeveel belastingen ze nog méér op de schouders van de werkende Belgen willen gooien om uit de crisis te geraken!

Eén op vier ‘Brusselaars’ blijkt allochtoon te zijn. Wachten we af tot dat er drie op vier zijn? Geen wonder dat Brussel een verloederde stad is geworden! Geen wonder dat enkele scholen in Molenbeek een protestmarch hielden voor de veiligheid!

De burgemeester van Molenbeek had bedenkingen bij die betoging: kinderen gebruiken om je doel te bereiken is nooit goed! Alsof het niet nét om de veiligheid van die kinderen ging. Had hij trouwens dezelfde bedenkingen met de demonstraties van allochtone Koerden en Turken? Daar liepen ook veel kinderen mee! En wat te zeggen van de asielkinderen, die willens nillens worden meegesleept in een bodemloos avontuur?

Maar zeg nou zelf: hoé in ’s hemelsnaam kan een politicus, die gekozen wordt omwille van zijn geslaagd voorkomen of hoge beloftes, de problemen oplossen?

Hoelang zal een handel standhouden als de baas niks van zijn koopwaar afweet? Een garage waar de baas niks van auto's kent?

- Hoe wordt iemand Minister van verkeerswezen? Omdat hij een rijbewijs heeft? Eentje, een ex cafébaas nog wel, had het lang voor het zeggen in het verkeer in Vlaanderen… en hàd niet eens een rijbewijs!!! Zijn fouten, nog altijd voortgezet door na-apers, ergeren tot heden ten dage nog altijd de automobilisten. Al weten ze niet meer wie die hele janboel startte!

- Hoe wordt iemand Minister van tewerkstelling? Omdat hij zichzelf, als werkzoekende, maar op de lijst heeft weten te plaatsen?

- Hoe wordt iemand Minister van leefmilieu? Omdat hij niet rookt?

- Minister van buitenlandse zaken omdat hij een pokerface kan opzetten?

- Van landsverdediging omdat hij ooit in de roos schoot op de kermis?

Neen mensen, als we op die manier moeten blijven kiezen raken we nergens!

Maar toch zou er hoop kunnen zijn: al zijn politici dan nog wel leken in de taak die hen toegewezen werd, ze ‘zouden’ kunnen terugvallen op de ambtenaren van hun ministeries, en die zijn wel degelijk onderlegd in de stof.

Tenminste, dat zouden ze kunnen als ze niet te eigenzinnig zijn en koppig hun eigen ideeën (die de kiezer dan weer moeten aaien) doordrukken.

Even een anekdote ter illustratie:

Jaren zeventig. Ik werd uitgenodigd op een toespraak door de Minister van Verkeerswezen in een zaaltje te Aalst. Sympathieke man; legde zijn doelstellingen uit die eigenlijk een kopie waren van de doelstellingen van zijn voorgangers; weinig nieuws onder de zon dus, maar toch, een sympathieke, onderhoudende man die het wist uit te leggen. Is nog altijd een bekend politicus in een andere Branche.

Een tijdje later ontving ik in mijn bureau de inspectrice van de directie D1 van Verkeerswezen. Om een pak plaatselijke politiereglementen goed te laten keuren. Sprak haar over die ‘gezapige’ toespraak van haar grote baas. Haar antwoord was verrassend:

- Mijn grote baas? Dan ben jij bevoordeligd tegenover ons, want die man hebben wij nog NOOOOOIT gezien op onze directie!!!

En kijk, dàt bedoel ik nou net: dat die mensen niets van hun job kennen, tot daar. Maar dat ze zélfs niet de moeite doen om ervaring op te doen onder de doorwinterde ambtenaren van hun eigen Ministerie, laat staan dat ze naar hun goede raad zouden luisteren? Dat kan er bij mij niet in! En nochtans, die inspectrice voor mijn regio, toevallig een dame, kénde er wat van! Heb trouwens ook veel van haar geleerd.

Als die Ministers dan tenminste even kwamen kennismaken, zich lieten rondleiden, zien wat er echt speelt! Maar neen. Zelfs dàt is teveel gevraagd, want hun enige doelstelling is: ‘Hoe word ik opnieuw verkozen?’. Hun stuk van de koek interesseert hen geen barst. En dus luisteren ze liever naar de jankende leken!

Als je dit alles hebt meegemaakt dan wéét je gewoon dat politiek op termijn enkel maar tot één grote knoeiboel kan leiden! Tot het onontwarbaar kluwen dat we nu gepresenteerd krijgen.

Ik kan enkel op ervaring met Verkeerswezen bogen. Maar maak me geen illusies over de andere departementen. Daar kan het, als het niet idem dito is, alleen maar erger zijn.

En nu zal ik nog maar eens een voorspelling doen: het kan nu twee kanten op:

1. Men gaat inderdaad voor het Italiaanse voorbeeld;

2. Ofwel wordt een akkoord bereikt en een regering gevormd die de ondergang van België nog eventjes uitstelt en onze schuldenberg ondertussen nog maar eens weet te verdubbelen!

Willy.

Vrouwen lopen toch altijd weer te klagen over het feit dat ze vrouw zijn:

- We leven in een mannenmaatschappij;

- Was ik maar een man!

- Mannen mogen alles;

- Waarom moeten ZIJ het sterke geslacht zijn?

Zo kan ik het lijstje nog wel een paar meter voortzetten. Maar vrouwen mogen zich gelukkig prijzen dat mannen niét zo’n klagers zijn, veel slikken zonder morren, veel zwijgen voor de rust en vrouwlief gewoon ‘proberen’ te respecteren ondanks alles wat ze zelf naar het hoofd geslingerd krijgen maar wat zijzelf niét mogen want dan verschijnen tot overmaat van ramp ook nog de waterlanders:

- Zie je wel dat je niet meer van me houdt?

- Zie je wel hoe een arme onmondige vrouw wordt bejegend?

Onmondig geloof ik? Wel, de man mag dan al het sterke geslacht genoemd worden, toch is hij het meestal wel die het onderspit delft als het op vrouwelijke logica aankomt. Daar lijkt geen man tegen opgewassen.

Waarom in ’s hemelsnaam kiest een man dan een vrouw? Zo’n alwetend wezen dat in een relatie altijd haar gelijk wil? Hoe komt hij daar eigenlijk toe? Wel, ik zal het eens eventjes uitleggen zie:

Zelfs in de beste relaties wordt de man altijd weer bedrogen! Want:

1. De vrouw als kind is een lief schatje.

2. De vrouw als meisje is een charmant wezentje.

3. De vrouw als teenager is zo verleidelijk als wat.

4. De vrouw die wil trouwen profileert zich als een wezentje dat de man wel moét aanbidden en dat hém aanbidt.

5. De getrouwde vrouw wordt echter snel een gefrustreerd wezen!
Penisnijd? Plots te fier om naar goede raad van de man te luisteren?
Jaloers omdat ze zélf niet aan die raad had gedacht?
Jaloers dat een man logischer denkt en te dikwijls gelijk heeft?
Minderwaardigheidscomplexen vanwege de term ‘zwakke geslacht’?
Vinden dat ze moet domineren uit angst zelf gedomineerd te worden?
Hoedanook, dat alles zet er haar toe aan om boven de man uit te willen kraaien. Met alle geweld haar complexen proberend te verbergen door zich te ontpoppen tot een feeks. Wat natuurlijk net het omgekeerde resultaat geeft! En de man… die herkent het meisje niet meer waarop hij ooit verliefd werd. Het lijkt iemand heel anders geworden. In bed mogen de klederen dan wel afvallen, in het dagelijkse leven is het vooral het masker dat afvalt!

6. De vrouw wordt moeder: manlief telt niet meer mee. Ze heeft andere en meer zinvolle bezigheden die haar moederziel volledig in beslag nemen. Waar is haar affectie voor mannen gebleven? En of een moederband nu sterk of zwak wordt, het resultaat is gelijk: de man heeft afgedaan als man. De zaadcellen zijn gebruikt; ze heeft haar zin; meer moet dat niet zijn.

7. De vrouw wordt schoonmoeder… Oei!!! Condoleer alvast de schoonzoon maar!

Vrouwen zijn ook altijd de eersten om te zeggen dat liefde een werkwoord is. Dat je er moet aan werken. Waarom werken zij er dan niet aan?

Eh… jawél hoor! Ze werken er wel degelijk aan… aan de man! Niét aan zichzelf!

En dit alles is nu juist het drama van een mannenleven: hij ‘kiest’ een leuk wit katje, maar stelt al gauw vast dat men hem in de luren gelegd heeft en hij thuiskomt met een kameleon die in de loop van het leven alle kleuren van de regenboog krijgt, of die kleuren hem nu bevallen of niet. En dat is niét eerlijk! Dat is vals spelen! Kan iemand me soms vertellen hoe een man dan wél moet kiezen?

Al met al geen mooi beeld van de vrouw! Ik zou het dan ook nooit durven schrijven als het niet zo was! Waar een man, voor zover ik meemaakte, zijn hele leven lang één persoon blijft, ondergaat de vrouw in elke levensfase een complete persoonlijkheidsverwisseling. Er zullen misschien wel een heleboel uitzonderingen rondlopen, maar wat mij betreft, ik ben er nog nooit zo eentje tegengekomen!

En bijgevolg denk ik dat de meerderheid van ons geslacht bestaat uit ‘dramamannen’.

De Moslims hebben hun ramadan. Als de op die manier bedrogen mannen nu eens allemaal samenspanden om jaarlijks een ‘dramaman’ te houden? Een veertigdaagse periode waarin de dramaman doelbewust op zoek kan gaan in de vrouwenwereld om uit te vissen of ze nu écht allemaal zo zijn? Zou dat de attitude van de vrouw niet een beetje veranderen? Zou ze niet haar best doen om het meisje te blijven dat ze eens was en dat door de man op de handen werd gedragen?

En na dit filosofisch onderonsje blijft me nog maar één vraag: zouden er ook mannen bestaan die niét werden bedrogen in de sprookjesachtige illusie die een meisje ze ooit wist voor te toveren?

Maar kom… we zijn mannen en hebben er leren mee leven. En klagen, dat doén we niet. Alleen misschien eens een keertje in een filosofische bui op een onnozel blogje!

Willy.

Hiernaast Chico, ‘The Black Stallion’ op 17 november, gisteren dus, dag op dag zes maand oud, en 2,6 kg wegend. Staat hier geduldig maar koppig te wachten op zijn bazinnetje die zich ergens achter deze vouwdeur bevindt. Daarachter bevindt zich ook de snoepjesdoos, en je weet nooit of ze enkele snoepjes meebrengt!

Ondertussen is hij ook verlost van een vervelend probleem:

Kort nadat we hem in huis kregen, stelden we witte pelletjes vast in zijn vacht, en het arme diertje blééf maar krabben. Nochtans behandeld tegen elk soort parasieten. Twee verschillende dierenartsen schreven nog maar eens allerlei extra medicatie en speciale shampoo voor, die geen barst hielp.

En het werd maar erger! Er werd al gesuggereerd over bloedonderzoek, het nemen van een huidmonster enzovoort. Gelukkig stelden we die drastische maatregelen steeds weer uit.

En gelukkig maar, want iets meer dan een week geleden gaf iemand ( een gewoon hondenbaasje) ons de raad om over te schakelen op vers voedsel. We aarzelden. De dierenartsen hadden ons ten sterkste aanbevolen om toch twee jaar lang speciale puppyvoeding te geven van een goed merk (droge brokken). Bovendien, als de oplossing zó voor de hand zou liggen zouden die dierenartsen dat toch wel moeten geweten hebben?

Ik snapte trouwens het verband niet tussen vachtproblemen en voeding. Tot dat hondenbaasje me zei dat voeding met teveel eiwit er toe bijdraagt dat de nieren een stof gaan afscheiden die tot vachtproblemen leidt. Tja! Hoeveel eiwit zit er in die puppyvoeding en hoeveel is teveel?

Toen hakten we de knoop maar drastisch door en gaven hem enkel nog vers voedsel: gekookte kippenlevertjes, groentjes, rijst en zo. Allemaal dooreen gemengd. En óf hij smulde! Wat een verademing na die droge hondenbrokken, nochtans van een heel duur merk.

En de problemen verdwenen inderdaad! Gewoon door… ‘gewoon’ te doen en het industrieel bereid voedsel vaarwel te zeggen.

En natuurlijk ben ik nog maar eens teleurgesteld geworden in de moderne maatschappij:

Fastfood voor mensen. Fastfood ook voor dieren. Artsen en dierenartsen die elke voeling met de natuurlijke behoeftes van levende wezens verloren hebben, overspoeld als ze worden door folders en monsters van de farmaceutische industrie en de fastfood voedselketens. Ze wisten zich geen raad. Gingen het steeds verder zoeken terwijl de oplossing voor het grijpen lag en nog een pak goedkoper uitviel dan die puppybrokken ook. Ze hadden ons ondertussen al een hele technische uitleg gegeven over de vele soorten parasieten die zo’n beestje, ingeënt of niet, kunnen belagen. Het duizelde ons!

En dan komt een simpel hondenbaasje met een simpele maar effectieve oplossing!

Wie zei ook ooit dat eenvoud het kenmerk van het ware is? Wel, dat werd hierbij nog maar eens bewezen. Maar om nog in eenvoudige termen te kunnen denken mag je niet al te lang gestudeerd hebben ondervond ik nog maar eens!

Willy.

Ik herinner me de allereerste keer dat ik het woord ‘racist’ hoorde. Bijna vijftig jaar geleden. In een tijd dat we hier in België af en toe als rariteit een Chinees zagen… een Neger… of een Noordafrikaan. We maakten ons daar verder geen voorstellingen bij. Bekeken ze even, vonden ze soms tof in dat ander kleurtje, en stonden er verder niet bij stil.

Toen ging ik eens op vakantie naar Tunesië. Ging op zoek naar de zon, en vond ze daar. Ging op zoek naar een andere cultuur en vond ze daar ook. Beschouwde met enige verwondering een totaal andere wereld, maar maakte me daar totaal geen ideeën over. Laat staan dat ik er kritiek op had.

Op zekere dag had ik daar een gemoedelijk gesprek met een vriendelijke Tunesiër. In het Frans. Spraken ze allemaal correct. Was immers ooit een Franse kolonie. De man vroeg me, kinderlijk benieuwd, of ik een ‘kapitalist’ was. Ik barstte in een schaterlach los en knikte nee. Helemaal niet. De man was gerustgesteld. Maar even later stelde hij een nieuwe vraag:

- Ben jij racist?

Hé, dat woord had ik nog nooit gehoord! Wat bedoelde hij nou? Snel en logisch als mijn hersenen nu eenmaal denken, kwam ik tot de logische conclusie dat het iets te maken had met vóór rassen zijn. Of toch tenminste voor je eigen ras, zonder expliciete uitsluiting van andere rassen. Wist ik veel dat hen dat op school heel anders was uitgelegd? En natuurlijk antwoordde ik na enige aarzeling bevestigend.

De man reageerde niet, maar de rest van het gesprek verliep enigszins stroever. Ik begreep het niet. Nu wél. Nu hun verkeerde interpretatie van dat woord ingang heeft gevonden in Europa. Nu zelfs ónze woordenboeken dat woord als ‘tegen andere rassen zijn’ verklaren!

Zo vond ik in een online encyclopedie de volgende betekenissen:

• 1. racist
  Uitspraak: rɑˈsɪst de -woord (mannelijk) racisten Zelfst. Naamw. iemand die vindt dat het ene menselijk ras superieur is aan het andere.
  Mijn commentaar: steekt dat in de structuur , de stam of de uitgang van dat woord? Helemààl niet!
• 2. racist
  iemand die discrimineert.
  Mijn commentaar: toch wel héél ver gezochte uitleg! Discriminatie is ook binnen een ras mogelijk. Is dat dan ook een racist?
• 3. racist
  1) Aanhanger van de rassentheorie 2) Discriminant 3) Persoonsbenaming 4) Rassenhater 5) Voorstander van racisme

Vreemd toch dat niets van die drie verschillende interpretaties overeenkomt met de structuur van het woord racisme? Vergelijk met humanisme! Het ene ras superieur aan het andere? Natuurlijk niet! Wél zijn sommige rassen verder geëvolueerd dan de andere, maar dat ligt enkel en alleen aan de mogelijkheden die het ras geboden kreeg om te evolueren. Mogelijkheden die vooral werden en worden afgeremd door religies en het rotsvaste geloof er in.

Maar goed, als racisme dan persé rassenhaat moet betekenen moet ik me daarbij neerleggen en dat woord dan maar in dié betekenis gebruiken. Maar dan moet ik wel met klem ontkennen dat ik een racist ben. Nooit geweest. Elke mens verdient zijn plek op de wereld en moet het recht geboden worden in zijn eigen tempo te evolueren. Heb ik alle respect voor. Zo lang ze maar niet gaan parasiteren in andere landen en bij andere rassen!

Maar het woord racist blijft me zwaar op de maag liggen! Als een vis met stekelige graten. Als iets dat in onze taalkunde helemaal verkeerd wordt uitgelegd. En vreemd genoeg vind ik in het woordenboek maar één zulk woord. Al de rest lijkt logisch en correct. Waarom dan juist dat éne woord? Drie keer raden wie dàt heeft gedicteerd. En drie keer raden wie er zijn ingelopen om het woord aldus uit te leggen! Ja, zélfs onze taalkundigen liepen er in!

De tweede keer dat ik met het woord te maken kreeg was in mijn politieloopbaan. We kregen het naar het hoofd geslingerd door een Noordafrikaan toen we hem inrekenden omdat hij een meisje met een mes had gestoken.

Er liepen maar een tiental van die specimen rond in mijn stad, maar toen wisten we het wel! Vanuit zijn cel bleef hij ons maar bezweren met alle straffen die Allah op ons af zou sturen. We hadden niet hém, maar het meisje dat hij gestoken had moeten opsluiten, want het was een blanke feeks! Nu hadden we alleen maar getoond hoe racistisch we waren.

En ik begon die rare Islam steeds vreemder te vinden…

Willy.

Betogingen allerhande zijn er altijd al geweest. Meestal gestimuleerd door de vakbonden. Meestal voor een goed doel of een vermeend goed doel. Soms door jankerds, soms ook niet. Soms terecht, soms niet. Maar ze hebben allemaal één zaak gemeen: ze bedoelen het goed. Grote schade richten ze zelden aan, en als dat wél gebeurt is het nogal dikwijls door agressievelingen die gewoon meelopen voor de lol en niét voor het doel. Maar zelfs dan blijft de schade beperkt tot kattenkwaad. Want met agressie bereik je niets en geef je eerder een omgekeerd signaal. Maar om dàt te begrijpen moet je tot een beschaafd volk behoren…

Al met al heb ik toch nog nooit Belgen weten betogen voor een crimineel die opgepakt is of neergeschoten door zijn slachtoffer! Dàt is, in een beschaafde staat, toch wel een heleboel bruggen te ver. Dat zoú het tenminste moeten zijn. Maar neen hoor! Tegenwoordig kan en mag alles. De Wetstraat, analoog aan de andere Europese regeringen, ziet het nog altijd als ‘normaal’. Tenminste… als het om allochtonen gaat!

Maar moesten we nu eens met zijn allen gaan betogen voor de vrijlating van onze ‘brave’ Ronald Janssen? Zou de Wetstraat dat nog normaal vinden? Natuurlijk niet! We zijn Belgen! Ronald Janssen eveneens! En dàt… dat kan nu weer niét. Als we nu nog allochtonen waren, dàn ja!

De laatste tijd worden we steeds meer geconfronteerd met betogingen van allochtonen, en voor toch wel héél andere doeleinden dan wat we gewoon zijn: omdat een van hun lieve crimineeltjes werd neergeschoten door een van zijn slachtoffers… Omdat zo’n lieverdje werd opgepakt door de politie… Omdat ze zich ‘gediscrimineerd’ (???) voelen… Omdat ze niet genoeg in de watten gelegd worden… Omdat wij racisten zouden zijn… en nog meer dergelijke onzin.

De ware reden is echter dat ze, verwend als ze hier worden, zich gaan vervelen en hun ware aard een uitweg zoekt. Een aard, aangewakkerd door onze regering, die maakt dat zij zich boven alle weldenkende mensen en alle wetten verheven wanen. Voor hen mag en kan alles en o wee het slachtoffer dat zich durft te verweren of de politie die durft in te grijpen!

Bovendien, in tegenstelling tot beschaafde mensen, zijn het telkens weer betogingen die verre van vreedzaam verlopen. Integendeel: brandstichtingen, vernielingen, vandalisme en noem maar op. Kan ook niet anders! Het zijn immers betogingen TEGEN een vreedzame maatschappij en VOOR het toelaten van criminaliteit door doodbrave, maar nu eenmaal op criminaliteit beluste allochtoontjes. Waarom gunnen we ze hun pleziertjes niet? Waarom mogen ze niet eventjes een juwelier overvallen voor de lol? En die vernielingen tijdens de betogingen? Niet erg! Het is tóch hun vaderland niet!

Het lijkt trouwens slechts in schijn op betogingen. In werkelijkheid is het oorlog! Oorlog tegen ons volk! Voor hen een makkelijke oorlog eigenlijk, want de ‘vijand’ reageert toch niet, en daardoor kunnen ze steeds verder gaan.

Hoe dit alles kan? Hoe dit alles niet in de kiem wordt gesmoord? Slechts één reden. Slechts één plaats: de Wetstraat. Broeinest van landverraders, verkozen door een braaf, maar naief volk.

Dat tuig weet zich verdomd goed gesteund door de regering en alle kwaadaardige uitwassen die deze regering in het leven heeft geroepen, en denkt dat het zich alles mag permitteren! Tot en met ons vaderland helemaal verloederen en kapotmaken. En dan hebben ze nog correct gedacht ook!

Al ooit één Belg weten betogen omdat een Belgische overvaller het onderspit moest delven tijdens zijn criminele acties? Een overvaller speelt Russische roulette en kan winnen of verliezen. Basta. Dat zijn nu eenmaal de spelregels. In elk spel kun je winnen of verliezen! Dat zou een hond begrijpen. Dat begrijpt ook elke beschaafde mens. Maar een allochtoon begrijpt dat blijkbaar niet. En de regering al helemààl niet!

Verliezen in een spel? Dat mogen alleen maar de Belgen! Voor de anderen gelden andere spelregels. Alle Belgen zijn inderdaad gelijk voor de wet. Maar allochtonen zijn veel gelijker! En reken maar dat ze zich daar bewust van zijn! Zó happig naar een Belgische identiteitskaart zijn ze dan ook niet! Ze zouden er een deel van hun ongenaakbaarheid kunnen mee verliezen!

En, och ja… de regering doet er wel degelijk iets aan: honderd politiemannen inzetten tegen duizenden relschoppers bijvoorbeeld. Lachwekkend! En bovendien zijn die politiemensen totaal niet gemotiveerd, want ze weten best dat ze het verdomd goed gaan moeten uitleggen moesten ze het aandurven er zo eentje te arresteren!

En nu kun je eventueel steeds méér politie op straat plaatsen, er ook steeds meer betalen, maar dat is blussen aan de oppervlakte zonder de vuurhaarden aan te pakken. Die vuurhaarden? Dat zijn onze wagenwijd openstaande toegangspoorten voor criminelen en gelukszoekers! Dat zijn onze snelbelgwetten. Dat zijn onze centra voor gelijke kansen en OCMW’s: kwaadaardige uitwassen van een verloederende maatschappij. Dat zijn de vele verwennerijtjes die vreemden hier te beurt vallen. Verwennerijtjes die Belgen niét krijgen. En dat weten die allochtonen verdomd goed. Vandaar dat ze zich zo superieur vinden aan ons! En terecht eigenlijk, want wijzelf zijn voor onze leiders slechts het kaf. Het koren, dat zijn de allochtonen.

En nu mag men gerust het politiepersoneel verdubbelen. Als het er op aan komt is het nog altijd één tegen honderd! Straks zal het leger niet eens meer volstaan! Nou ja… het leger? Dat dient eigenlijk om het vaderland te beschermen tegen vijanden. En de Wetstraat ziet nog altijd geen vijand!!! De gemakkelijkste weg trouwens: waar je geen probleem ziet moet je ook niets proberen op te lossen!

Zien ze dat alles echt niet in de Wetstraat? Arme, wereldvreemde Wetstraat. Ooit waren de kloosters de meest wereldvreemde plaatsen in ons land. Nu is dat record verbroken door de Wetstraat! Proficiat!

Van de kloosters kon je het nog begrijpen: kloosterlingen kwamen bijna niet in contact met de wereld en wisten dan ook niet wat er écht speelde. Maar ‘Wetstraatlingen’ toch wél vermoed ik? Of lopen ze dan geblinddoekt?

Ik kan enkel maar met stijgende verbazing afwachten hoe lang het zal duren alvorens dààr ooit eens de ogen zullen opengaan!

Willy.

We hebben het allemaal wel eens meegemaakt: jong gezinnetje… nog weinig financiële armslag… er is een afwasmachine nodig, maar het geld is er niet. Geen probleem. Dan maar, met enige schrik, op afbetaling geprobeerd.

De maanden gaan voorbij en we betalen netjes af. Voelen het bijna niet.

- Hé, dat gaat goed! We kunnen dat toch verder doortrekken? We rijden met een tweedehands autootje; als dat zo makkelijk gaat, laat ons meteen een nieuwe kopen op afbetaling…

En het sprookje loopt verder. Huisje, tuintje, modern keukentje, teeveetje, peeceetje… allemaal op afbetaling! Kan niet meer stuk! Tot plots wordt vastgesteld dat de schuldenberg zo hoog is geworden dat ze als een loodzware druk op je schouders ligt. Dat je je niéts meer kunt permitteren. Dat je ‘eigendom’ van de banken bent geworden! Je een lijfeigene voelt!

JA! Dàn heeft het uur der waarheid geslagen. Dan pas ontdek je wat je allemaal fout hebt gedaan! Maar het is te laat! Je kunt er niet meer onderuit.

Vroeger moest je dan maar, vermits je zélf je kont had verbrand, op de blaren zitten.

Tegenwoordig kan het sprookje nog éventjes verder lopen: je vraagt collectieve schuldbemiddeling aan bij vadertje staat. Komt héél hard aan. Je moet nu met een absoluut minimum leven, maar staat tenminste nog niet op straat. De gemeenschap zal nog wel eventjes opdraaien voor je fouten. Er zijn immers nog altijd brave mensen die hard werken en belastingen betalen!

Tot hier een typische moderne gezinssituatie.

Vergelijk dat nu even met de staat? Ze doet de laatste decennia nét hetzelfde! Boven haar stand leven. Zich langzaam maar zeker in het bezit laten komen van speculanten, banken en geldschieters. En voor we het weten is de staat ‘lijfeigene’ geworden van het kapitaal! Het is voldoende dat enkele speculanten plots hun aandelen verkopen of de zon gaat onder voor het land, afhankelijk als het geworden is van de wereldse financiële structuren.

En nu? In ‘collectieve schuldbemiddeling’ gaan? Bij wie? Bij de staat? Neen hé, want dié is het juist die in de problemen kwam. Tja, er zal dan wel niets anders opzitten dan weeral maar eens te gaan aankloppen bij de kapitaalkrachtigsten zeker?

Jawel hoor! Dié zullen de staat wel graag zien komen! Daar hadden ze op gewacht! Nu pas zullen ze woekerwinsten kunnen maken! Nu pas kunnen ze een heel land lijfeigen maken. En het land? Dat wordt een land van slaven!

En wie betaalt het gelag? Wie dacht je? De modale Belg natuurlijk!

Zullen we dan schaamrood zien op de wangen van onze ministers? Neen hoor! Die zullen wel een uitleg hebben en niet medeslachtoffers zijn van de ondergang! Desnoods verlaten ze het zinkend schip en gaan elders mooi weer spelen. Deden ze in 1940 ook al! Niks nieuws onder de zon dus.

Hoor ik daar iemand zeggen dat de tegenwoordige politici niet kunnen opdraaien voor de lafheid van de regering in 1940? Misschien niet. Het zijn niét dezelfde mensen. Wél hetzelfde slag van mensen!

Willy.

Omdat ik nu eenmaal graag voor mezelf in eenvoudige schema’s denk, volgt hier het schema dat ik in mijn hoofd heb van de tegenwoordige tijd, gebaseerd op mijn vorig stukje, met de tekst in verkorte versie als geheugensteuntje.

Bedenk dat de wijzer op vijf voor twaalf staat en blijkbaar niemand in de regering van plan is daar iets aan te doen!!!

Tenminste… toch niet de écht schadelijke gedeelten er uitsnijden.

Wat de politici dan wél zullen doen? Héél voorspelbaar hoor: belastingen en accijnzen optrekken met de ene hand, terwijl de andere hand lustig verder de parasitaire beschermelingetjes verwent. Met andere woorden: dat wat ze altijd al gedaan hebben en hun enige gave blijkt te zijn! Gezond verstand is wel héél ver te zoeken in de Wetstraat.

Wel, wat mij betreft mogen ze gerust de belastingen verhogen. Meer zelfs, ze mogen van elke Belg eisen dat hij de helft van zijn vermogen aan de staat afgeeft. Dan zou de staatsschuld in één klap opgelost zijn.

Ik persoonlijk zou dat met veel plezier betalen… als ik wist dat het de Belgen zou redden! Maar dat zou het niét! Ze zouden het gebruiken om de parasieten verder te beschermen en de jankerds verder terwille te zijn. En het offer zou al even vergeefs zijn als dat van onze voorvaderen die zich kapot werkten en zelfs niet te beroerd waren om voor ons welzijn te sterven in de loopgraven!

Of een democratie dan niet kan werken? Oh jawél! Het ligt niet aan het systeem; het ligt aan het mensdom dat er nog niet klaar voor is.

Veel te veel lukraak kiesgedrag.
Veel te veel ellebogenwerk.
Veel te veel onkunde.
Veel te veel kortzichtigheid.
Veel te weinig doorzicht.

Misschien ooit… binnen duizend jaar?

Willy.