Archief

Mijn ‘moederstad’ is dus Knokke. Mijn gaststad, waar ik eigenlijk een migrant ben sedert mijn pensionering, is Oostende. Het verschil tussen die twee badsteden is hemelbreed. Hoé in ’s hemelsnaam ben ik hier dan verzeild?

Wel, in de eerste plaats voel ik me overal thuis, vooral als er zeelucht is.

In de tweede plaats ben ik Knokke ontvlucht omdat ik in het huidige Knokke heimwee had naar het echte Knokke! Het vroegere Knokke, met zijn gastvrije en ruimdenkende inwoners! Maar helaas, zó gastvrij dat het overwoekerd werd door rijke ‘vluchtelingen’ uit het binnenland, die echt wel die ruimdenkendheid wisten te appreciëren en er op af kwamen, maar ze helaas niet zelf konden opbrengen! Ze integendeel langzaam maar zeker vernietigden door eender hoeveel te betalen voor een piepklein ‘woonhokje’. Aldus de grondprijzen de hoogte lieten injagen, en nu genieten van… ja, van wàt eigenlijk? Van datgene wat ze vernietigd hebben? Want van de oorspronkelijke joviale inwoners is al lang geen sprake meer. Die kunnen zich een vierkante meter grond te Knokke niet meer permitteren!

Gevolg: het is een toevluchtsoord geworden van de ‘beau monde’ die leeft van schone schijn! In mijn jeugd waren die er ook. Maar ze waren bezoekers. Op weekends. In de vakantie. Nu echter zijn ze inwoners geworden en hebben de originele Knokkenaars verdreven.

In Knokke word je beoordeeld naar het correcte merk van kledij en parfum, en vooral… naar het merk en de kostprijs van je auto!

In Oostende word je beoordeeld… naar je hond!

Misschien een rare vergelijking, maar ze is correct. Heb ik zelf ondervonden, en wel op dié manier:

Mijn auto’s waren meestal tweedehands kleine familiewagens. Waar ik er mee kwam, werd ik gewoon aanzien als… tja… ‘gewoon’ hé? Noch min noch meer. Gewoon ordinair. Niet de moeite waard er verder bij stil te staan.

Tot ik, door een toevallige samenloop van omstandigheden in de jaren tachtig de kans kreeg en benutte, om een amper twee jaar oude Citroën CX Limousine op de kop te tikken voor een appel en een ei! Nét dezelfde wagen waarmee de Franse president zich liet rondrijden! Supercomfortabele luchtvering, servostuur ook met lucht bediend en ongelooflijk precies en baanvast… kortom, echt een wagen om U tegen te zeggen. Ongelooflijk rijcomfort en bovendien Diesel, zodat de brandstofprijs ver onder dat van mijn vorige wagens lag. Bovendien lag het verbuik heel laag door de precies uitgekiende stroomlijn! Met die wagen rééd je niet, die wagen reed jou en bediende je op al je wenken. Puur rijplezier! Alsof je letterlijk zwevend naar je bestemming reed.

En trouwens de enige wagen waarin ik ooit ‘echt graag’ reed. Want ik ben een geboren tweewieler liefhebber, en dit was wel de enige wagen die me aan het besturen van een moto deed denken. Vraag me niet waarom, maar zo was het.

                                

                                                        
Verder een geslaagd futuristisch interieur, en lederen zetels waarin je je na 50 kilometer niet ongemakkelijk begon te voelen en je telkens wat moest gaan verplaatsen! Neen! Die sterk kuipvormige zetels namen je als het ware meteen in de juiste houding op en je kon blijven rijden zonder vermoeid te raken. Volledig ontspannen.

Verder dan dat had ik helemaal niet gedacht. De gelegenheid deed zich voor, ik was aan een nieuwe wagen toe, en ik greep de geboden kans.

Maar… Na korte tijd stelde ik vast dat mijn wereld onbedoeld veranderde. Waar ik kwam met die wagen was ik plots niet langer Jan Modaal! Neen! Deuren gingen wijdopen en ik werd met het nodige ontzag behandeld! Pas toen ging ik echt begrijpen dat de pluimen de vogel maken! Zéker wel in een mondaine badstad als Knokke! En ocharme… wat zegt nu een stomme auto over wie je bent? Maar toch werkt het zo. Zéker daar.

Nu ondervind ik plots hetzelfde in Oostende, maar het gaat niet om kledij of auto. Het gaat om de hond! Wel, ik vind die vergelijking toch wel erg frappant en ik moet toegeven: ik zou ook eerder het Oostendse voorbeeld volgen. Want een hond zegt toch wel degelijk iets over het baasje. Hij heeft toch tenminste een hart voor dieren. Al zegt dat lang niet alles, het is toch een stuk raker dan gewoon iemand achten om het merk van de auto waarin hij rijdt!

Maar zoals elke medaille een keerzijde heeft, ook de Oostendse heeft er een: hoogste werkloosheid van de hele kust. Hoge criminaliteit. Weinig werklust onder de jonge bevolking. Hoog leugenpercentage, want waar je in Knokke aandachtig naar een verhaal mocht luisteren en het ook doorvertellen… hier blijkt net het omgekeerde. Hier wordt er maar gewoon doorgepraat, puttend uit de actualiteit of gewoon uit de grenzeloze fantasie. Liegen tegen de sterren op, maar hier wordt dat blijkbaar niet als liegen aanzien. Hier worden eerder de wenkbrouwen gefronsd als iemand de waarheid spreekt!

En wat die criminaliteit betreft: ik ben bij mezelf Oostende ‘CCC’ gaan noemen: Criminal Coastal City. Waarom ik die ‘coastal’ ertussen zet is omdat Oostende ontegensprekelijk het hoogste criminaliteitscijfer van de KUST heeft. Maar dat is nog altijd een stuk lager dan veel steden in het binnenland die ik ken.

En dat leugengehalte: best verwarrend in het begin. Maar je went er wel aan en leert ermee leven en er rekening mee te houden. Zoals met alles trouwens.

En onder ons gezegd: liegen is inderdaad helemaal niet zo erg. Een leugenverhaaltje om het gesprek gaande te houden heeft ook zo zijn charme. Zo lang de belogene maar niet denkt dat het de waarheid is en het doorvertelt! En dat is nu juist wat je in Oostende nooit mag doen! Voor de rest is het hier zeker wel okee!

Gek hoe steden die geografisch zo dicht bij mekaar liggen zoveel verschil vertonen! De afstand Knokke-Oostende is 33 km. Daar tussenin ligt Blankenberge. En net als de afstand, houdt ook de mentaliteit in Blankenberge zo’n beetje het midden tussen de twee.

Willy.

Het was zaterdag weer zover: Aldi verkocht, naar jaarlijkse gewoonte, tijdelijk hele Serrano hammen. Van Spaanse makelij natuurlijk. Van witte zwijnen uit de Sierra Nevada als ik goed ben ingelicht. Zouden de hoogst levende zwijnen ter wereld zijn. Hoogstaande zwijnerij dus! (Net zoals onze Wetstraat, maar dan smakelijker). Maar ook… een topproduct! De hammen worden gedurende één jaar gedroogd in de gezonde berglucht en dan verkocht of geëxporteerd.

Natuurlijk heb ik me er eentje aangeschaft en de buit likkebaardend naar mijn hol gesleept. Snel mijn allerbeste mes nog allerscherper geslepen en… snijden maar!

Mensen lieve deugd! Wàt een festijn van smaken: een lekker blondje van Grimbergen, een schoteltje Serranohamblokjes, een handvol zwarte olijven… Héérlijk.

En jawel hoor! Jullie lezen goed: hamBLOKJES! Laat die zelfbenoemde keukenbonzen maar orakelen dat een klasseproduct als Serranoham in flinterdunne plakjes moet worden gesneden! Laat ze maar stoven in hun eigen vet, die alwetende TV-koks! Zonde om zo’n smakelijk product te versnipperen als blaadjes papier en ze aldus even smakeloos te verorberen. Moeten er dan een dipsausje of wat dan ook bij serveren om het nog een beetje smakelijk te houden.

Niks van. Ik laat me niet leiden door modes of trends. Ik laat me leiden door mijn eigen smaak. Blokjes van een goede halve centimeter. Zo in de mond. Je tong proeft al heel even iets! Maar wacht! De voorstelling moet nog beginnen. Want daar raakt het blokje tussen je tanden, en die beginnen te kauwen en te malen. Langzaam komen de smaakstoffen uit het blokje vrij en strelen je smaakpapillen. Heerlijke geneugten verspreiden zich in je mond als indrukwekkende vuurwerkfonteinen! En nét als de vlam der geneugten begint af te nemen ga je blussen met goede teug lekker gekoelde trappist. Dan een olijfje om de nasmaak een beetje te temperen en je voor te bereiden op een nieuw stukje, een nieuw slokje, en een nieuw olijfje.

De eerlijke en heerlijke smaken van de Spaanse hoogvlakten maken zich meester van je lijf en leden en dat gaat zo door tot het laatste stukje jamón de Serrano, het laatste olijfje, en het laatste slokje. En ontwaak je uit die heerlijke, bijna erotische droom. Olé!

Ja! Jullie hebben gelijk: ik ben een culinaire barbaar. Heb de foute smaak. Wil niet mee met de trend. Ben een dwarsligger. Een doorn in het oog van de TV koks, die willen dat we eten zoals zij voorschrijven. En bovendien eet ik nog, net als de oeroude homo sapiens, met de mond. Niét met de ogen! Een ware schande nu de chefs hun gebrek aan kookkunst toch oh zo graag verdoezelen door hun overschot aan kleurige fantasie op je bord! Desondanks blijf ik met de mond, en niet met de ogen eten. Tot spijt van wie benijdt. Om je ogen te bevredigen loopt er trouwens genoeg vrouwelijk schoon rond, zodat die niet te klagen hebben. Maar de tong wil ook wat!

Wat die tegenwoordige koks bezielt is misschien allemaal waar en culinair correct in de eenentwintigste eeuw. MAAR IK GENIET TENMINSTE!

En ik weet echt niet of die trendzetters hetzelfde kunnen zeggen van hun culinaire en oogstrelende hoogstandjes. Laat mij dan maar bij mijn standje blijven. Hoogstaand of laagliggend, het zal me worst wezen! Als het maar lekker is.

Willy.

Ik weet niet of ik de namen goed spel, maar die twee waren, in mijn jeugd, regelrechte gangsters. Afkomstig uit Antwerpen geloof ik. Wat ze precies op hun kerfstok hadden weet ik niet meer. Het speelde zich af in de late jaren ’40 van vorige eeuw.

Hoedanook, die twee waren voortvluchtig. Ik moet toen 8 jaar geweest zijn, en stelde tot mijn verwondering vast dat je geen straat meer in kon lopen zonder dat er politie of rijkswacht aanwezig was. Met mitrailletes op de rug nog wel! Overal. In heel België! Ik vond het reuze boeiend. Eindelijk gebeurde er eens wat in dat saaie, vredige België: gangsters dan nog wel verdorie! Daar had niemand nog van gehoord sedert de bende van Baeckelandt!

Ik zat toen nog in mijn Wild West periode en verslond cowboyavonturen bij de vleet, waarbij zowat overal banken werden beroofd. Spannend! Maar helaas ver van huis. En nu doken plots twee echte gangsters op in België. Het hele land stond op de kop en er werd over niets anders gesproken dan over Mulders en Beekmans. Maar dat was pas het begin!

Plots bleken ze gesignaleerd in mijn geboortestad! Mijn geluk kon niet op… al was ik ook wel een beetje bang om die twee revolverhelden tegen het lijf te lopen. De spanning hing in de lucht. Stel je voor! Voor het eerst in mijn leven waren échte gangsters gesignaleerd in mijn buurt!

En naar de gesprekken op straat te oordelen had iedereen ze gezien: taximannen hadden ze in hun taxi vervoerd, winkeliers hadden ze besteld, wandelaars hadden ze zien lopen… De wildste fantasieën deden de ronde.

Maar waar rook is, is er meestal ook vuur, en inderdaad, enkele weken later werden ze gesnapt in een leegstaande villa te Knokke, waar ze zich verscholen. In een vuurgevecht daarbij werd ook nog een politieman in de arm geschoten!

Nog vele jaren bleven ze het onderwerp van veel gesprekken, want veel meer gebeurde er destijds niet in België.

Maar goed, de gangsters achter slot en grendel, de goegemeente kon weer rustig slapen, en de journalisten moesten van lieverlee weer over koetjes en kalfjes gaan schrijven.

En ja, jullie snappen het al! Ik bedoel met dit verhaal eigenlijk heel wat anders.

Wat ik bedoel is: in die tijden was het opduiken van een of meer gangsters maandenlang frontpaginanieuws. Mensen die nooit een krant lazen gingen er nu dagelijks een kopen om op de hoogte te blijven. De oplagen gingen waarschijnlijk verdriedubbelen! En bovendien: alle beschikbare middelen en mankracht werd ingezet! Want zoiets kon niet in een beschaafd land. Zoiets moest zo snel mogelijk de kop worden ingedrukt.

Tja, het was dan ook niet niks! Twee gangsters in ons vaderland! Suspence tot en met.

Nu? Een bankovervalletje? Een moordje? Een verkrachtinkje? Ach jongens, hoogstens één dag frontpaginanieuws en daarna naar de ‘fait divers’. Van diefstal zondermeer spreken we niet eens meer! Véél te banaal. Véél te dagelijks!

Wat is er, in de laatste 50 jaar, dan wel met ons vaderland gebeurd? Hoe kón men dat laten gebeuren? Hoe zouden Vlamingen die, na 50 jaar op een andere planeet te hebben gewoond, terugkomen, denken over de nieuwsberichten? En vooral: wat zouden ze denken van de politici die dit alles zomaar laten gebeuren? Méér zelfs: het een boost geven door criminaliteit uit alle werelddelen aan te trekken? Naar ons land te lokken met likstokken en stroop?

Hoe zouden ze staan tegenover de clowns die ze in het parlement zien zetelen en met veel geleerde woorden alleen maar gebakken lucht produceren? Heel onveilige lucht dan nog wel! Zouden ze uitbarsten in een schaterlach of zouden ze hun tranen ongebreideld laten vloeien?

Ik heb er het raden naar. Maar heb wél een goede raad voor dergelijke mensen:

Kom niet terug! Blijf waar je bent want hier zul je je ogen niet geloven en alleen maar verloedering zien van jullie eens zo mooi en vredig vaderland. Verloedering van steden en gebouwen. Verloedering van onze cultuur. Verloedering van de mooie waarden waar we eens in geloofden en voor wilden vechten. Tot… ons dit verboden werd door de eigen leiders! Tot… vaderlandsliefde veroordeeld werd als racisme!

Deze week ving ik nog maar eens zoiets op in het nieuws: er zou dringend werk gemaakt worden van het hervormen van Justitie! Ach ja, lieve Pipo’s! Droom maar rustig verder! Hervorm maar lustig door tot alles hervormd is. Daarna kunnen jullie dan weer beginnen aan het hervormen van de hervormingen! Wat dachten jullie daarmee op te lossen? Is het toverwoord ‘hervormen’ nu in jullie midden gedrongen als nieuwe zaligmakende stemmentrekker? Om nog even aan de bak te kunnen blijven?

Hoe ‘hervormd’ is de politie? Dezelfde, of minder mensen, met nog meer beknotting van hun bevoegdheid, moeten nog steeds hetzelfde werk doen. In een ander uniform en andere structuur. Heeft onwaarschijnlijk veel geld gekost, en ja! Het is ‘hervormd’. Maar is het verbeterd? Is de burger nu veiliger? Kan hij nu eindelijk weer op beide oren slapen? Worden criminelen nu niet meer gesteund en aangemoedigd door vadertje staat? Worden ze ook niet meer geïmporteerd? Zijn die bankovervallen, moorden en verkrachtingen nu eindelijk voorbij? Want dàt was toch de bedoeling na de zaak Dutroux? Daarvoor toch moest zoveel geld worden gespendeerd aan de ‘hervorming’ van de politie?

Maar de zaak Dutroux was nog niet koud of daar kwam de zaak Ronald Jansens alweer boven! Ondanks de politiehervorming die dergelijke blunders juist moest uitsluiten!

En wees gerust! Blunders worden altijd gemaakt op lager niveau. Maar worden wél veroorzaakt door belachelijke regeltjes en wetjes op veel hoger niveau, door mensen die de consequenties van hun domme verzinsels niet snappen, maar daar mag niemand over spreken! Want op hoger niveau doe je niks dat op praktijk gelijkt! En wie niks doet kan ook niks misdoen. Altijd weer zijn de ‘kleintjes’, de lui die de hete kolen uit het vuur moeten halen, de schuldigen. Want die groten? Tja, die zijn groot en ik is klein en dat is niet eerlijk!

Voor de meeste zaken loopt de politie nu zoveel als met geboeide handen. Bezwijkend onder de wetjes en regeltjes die ernstig politiewerk volledig dwarsbomen! Alsof vadertje staat het zo wil! Alsof vadertje staat tegen elke prijs de criminaliteit en de maffia wil steunen.

Want als het misloopt is nooit de Wetstraat verantwoordelijk. Neen! Er wordt pietluttig gezocht naar pietluttige foutjes die een der kleintjes misschien wel zou kunnen gemaakt hebben. Foutjes die niet kunnen uitblijven in een korps dat gebukt gaat onder de vele onmogelijke regeltjes die elke vorm van ernstig politiewerk in de weg staan!

Soms vraag ik me af of geen enkele advocaat ooit het lef zou hebben om de staat voor het gerecht te slepen als de door haar geïmporteerde misdaad nog maar eens het zoveelste slachtoffer maakt!

De moraal: als een wet tegenwoordig maar in grote mate wordt overtreden, dan wordt het gewoon door de vingers gezien of wordt de wet afgeschaft. Veel makkelijker dan zinnige wetten in stand te houden! Veel veiliger om met 'cleane' misdaadstatistieken te kunnen afkomen.

Rookverbod op café doen respecteren is trouwens véél belangrijker! Dat om de hoek iemand wordt doodgeslagen... nou ja, kijk niet achter de hoek hé? Dan zul je ook niet moeten zeuren!

Willy.

Sommigen hebben het al gemerkt, anderen niet. Ik ben verplicht geweeest om mijn blog een beetje te beveiligen voor de reclamemaffia, die schaamteloos reclame plaatst via ‘reacties’! Meestal ellenlange saaie reclameboodschappen in het Engels. Ik zou zeggen: antireclame eigenlijk, want wie wil nu iets kopen aan spammers? Beter kunnen ze echt niet doen om hun producten de hel in te wensen!

Hoedanook, voortaan dien ik elke reactie die jullie via ‘reageer’ plaatsen op mijn blog, zelf eerst goed te keuren. Zo ben ik lekker van die reclame af, maar de medaille heeft een keerzijde: na goedkeuring kan het vele uren duren voor de reactie er daadwerkelijk op komt. Ik vraag dus begrip voor deze situatie die niet aan mij ligt, maar aan het feit dat bij Seniorennet blijkbaar nog altijd met postduiven wordt gewerkt.

Tot slot: het gaat er me niet om negetieve kritiek te weren! Integendeel, die zou ik juist appreciëren en zal die zéker altijd goedkeuren.

To the spammers: sorry guys, it’s useless without my permission! Try elsewhere or go to hell where you belong!

Willy.

Sinds kort heeft De Lijn beslist dat je enkel maar aan de voorzijde mag instappen op de bus; de achter- en middendeuren dienen voor het uitstappen.

Hoera! Mooi gestructureerd. Gedaan met die eeuwige chaos. Zo ziet de chauffeur tenminste wie instapt en wie betaalt. Ja toch? Neen! Het werkt een beetje anders: de vóóringang dient voor de blanke Vlamingen die betalen. De achterdeuren zijn bedoeld voor de gekleurde ‘tot Vlaming benoemde’ allochtonen die vinden dat ze niét moeten betalen. Die vinden dat we racistisch zijn als ze moeten betalen.

Tenminste, zo ervaarde ik het deze week nog maar eens.

Stap op de bus, in de ene hand een zak koopwaar, in de andere arm mijn hond. Busje leek propvol. Ook het middenpad. Bleef naast de chauffeur staan omdat er geen andere mogelijkheid was, en liet toen de bus vertrok mijn blikken door de binnenkant dwalen. Nét achter de middenste deur stonden twee allochtonen breeduit de hele doorgang van de bus te belemmeren. Vóór hen stond het middenpad propvol. Daarachter, voor zover ik kon zien, waren de meeste plaatsen onbezet. Ze stonden daar netjes te brabbelen en als prop in de gootsteen te fungeren. Niemand leek er voorbij te durven!

Ja hoor! Met alle Chinezen, maar niet met dendeezen! En ik wurmde me met hond en boodschappentas een weg door de opeengeperste massa. Kwam bij de allochtonen. Weken niet. Ik nog minder. Deed of ik struikelde en trapte hard op de een zijn voet, zodat hij wel moést uitwijken. Liep tussen de twee door en had een zee van ruimte. Zélfs een zitplaats nét achter de deur en de twee allochtonen die me nog even boos aankeken en dan verder brabbelden in hun kleutertaaltje.

Even verder stopte de bus aan een halteplaats. Een jonge blanke man, met een kind in een buggy, stond net vóór die twee allochtonen in het middenste deurgat omdat hij ook geen betere plaats vond met die grote buggy en de weledele heren allochtonen niet tot last wilde zijn door om doorgang te vragen. Niemand had gebeld, dus niemand moest afstappen en bijgevolg bleef hij rustig tegen die deur aanleunen.

Verkeerd gegokt! Terwijl de ‘gewone’ mensen vooraan nog instapten, vloog die deur plots open, viel de man eruit en kon de buggy nog nét tegenhouden met de voeten. Waarom voor de duivel was die deur geopend? Dat bleek al gauw: een bruin gekleurde allochtone tiener stapte parmantig langs de gevallen man heen de bus op! Door de middendeur! Waar blanken niet mogen opstappen! Maar allochtonen blijkbaar wél!

Handen in de zakken, zich van geen kwaad bewust, niet uitkijkend naar de automaat voor zijn ticket dat hij hoogstwaarschijnlijk toch niet eens had, en met een schouderklopje aan zijn twee ‘collega’s’ liep het bruintje de bus door naar achter en nestelde zich daar zonder enige vorm van schaamte op een zetel. Vooraan waren de blanken nog aan het opstappen en persen, omdat niemand die bruintjes blijkbaar durfde voorbijlopen, laat staan op de tenen trappen.

De blanken in de bus keken mekaar aan… er werden veelbetekenende blikken gewisseld, en ik kon niet nalaten om luidop op te merken:

- Tja, je moet maar de juiste huidskleur hebben in België hé?

Willy.

We zijn allemaal, als behoudsgezinde Vlamingen, gehecht aan onze cultuur en waarden. Enfin, hoop ik toch tenminste. We staan wantrouwend tegenover vreemde culturen, en dat bleek telkens weer terecht. Maar… is àlles in onze cultuur dan beter dan in andere culturen? Kunnen we daar echt helemaal niks van leren? Ik twijfel!

Want je kunt een cultuur of religie dan wel kinderachtig, belachelijk of wreedaardig vinden… er valt altijd wel ergens iéts uit te leren want niet alles kan slecht zijn.

Zo vernam ik, weer in het nieuws in verband met Dexia, dat Islamitische banken geen interesttoestanden kennen! Je plaatst er een bedrag om het veilig te stellen of gewoon om je rekeningen te betalen, maar interesten krijg je niet, of het nu een rekening of spaarboekje betreft! Interesten zijn taboe in die cultuur. Wat je niet verdiend hebt hoort je blijkbaar ook niet toe! Goed zo! Vind ik.

Wel, ik vind dat daarover na te denken valt!

En nu zou je kunnen zeggen: “Hé, dan doe je eigenlijk verlies want meestal vermindert de munt in waarde en is de rentevoet gewoon een middel om die devaluatie te neutraliseren!”

Juist! Maar zou het devalueren nog grote vormen aannemen als niemand nog kon speculeren? Noch in geld via de banken en de beurs, noch in vastgoed door telkens weer de prijzen ervan de hoogte in te jagen? Want dààr juist steken de meeste addertjes in het systeem: slimme speculanten verrijken zichzelf schaamteloos door koop en verkoop, en het zal hún worst wezen dat daardoor gezinnen, bedrijven, banken en zelfs hele landen failliet gaan! Me dunkt dat dit systeem misschien lang, maar zéker niet eindeloos kan doorgaan. Want dat zou er op de duur toe leiden dat aan het eind nog één mens al het geld van de wereld in handen heeft en alle anderen verhongeren!

Toch stof om even dieper over na te denken vind ik. Niet dat ik me ooit zou bekeren tot de Islam, maar op dit ene punt hebben ze misschien wel gelijk! Het kan niet dat geld telkens weer meer geld genereert door ons systeem van interesten. Wat heb je zélf gedaan voor de je toegeworpen rente? Dat is noch min noch meer dan ‘gekregen’, en niet ‘verdiend’ geld. Woekergeld eigenlijk! En hoe meer geld je hebt, hoe meer je er bijkrijgt. Zomaar.

Lijkt me niet echt de juiste weg naar een eerlijkere verdeling van het kapitaal! Integendeel, het impliceert dat je alleen maar rijker kunt worden als je al rijk bent! Ten koste van de armen natuurlijk!

Maar, wantrouwend van nature zoals ik nu eenmaal ben, heb ik toch weer naar addertjes onder het gras aan het zoeken geweest! Dat het systeem op zich, mits goed uitgevoerd, een stuk eerlijker is dan het onze, daar moet je me niet van overtuigen.

Maar… hoe komt het dan dat in Islamitische landen de sjeiks en emirs zwemmen in het geld en de luxe terwijl de bevolking arm en onwetend blijft? Zit er in dat systeem soms een achterpoortje dat zegt wie wél en wie niét van dergelijke opbrengsten mag profiteren? Een van de vele slimmigheidjes om zelf steeds rijker te worden en de armen steeds armer?

Dat moét wel als ik het zo bekijk. Bovendien zitten dergelijke geniepigheidjes in zowat alle religies. Want religies hebben nu eenmaal als hoofddoel zichzelf te verrijken ten koste van de ‘gelovigen’. Wie dat anders ziet is gewoon kinderlijk en hopeloos naief.

Maar het gaat me hier niet over het naar eigen hand zetten van ‘Goddelijke’ wetten. Het gaat me om de theorie van het systeem, en die vind ik in elk geval een nader onderzoek door specialisten meer dan waard.

Het probleem is wél dat niemand een dergelijke studie, en eventuele invoering van het systeem zal sponsoren, want om dat te doen moet je vermogend zijn. En het resultaat kan alleen maar ongunstig zijn voor vermogenden!

Tja… we hebben nog een heel lange weg te gaan alvorens het mens’domme’ eindelijk eens mens’slimme’ wordt en verder gaat denken dan het grenzeloos en schandalig verrijken van het eigen persoontje.

Een tweede opmerking die ik heb op dat systeem dat ‘profiteurs’ blokkeert, is dan de handelswijze van de allochtonen hiér! Of profiteren die soms niét van de gebrekkigheden van ons systeem?

Maar ja, dat zullen ze dan wel weer ‘op zijn Moslims’ van tafel vegen: ze profiteren immers niet van Moslims, maar van ketters, en dàt mag dan wél weer. Zéker als het met achterlijke goedkeuring van de ketterse leiders gebeurt.

Willy.

Ja, ik liet het me ook ooit wijsmaken: chihuahua’s zijn onuitstaanbare keffertjes! Heb het ook dikwijls zelf ondervonden.

Wel, ik ben gelukkig om met Chico het tegendeel te kunnen bewijzen! Een voorvalletje deze week zette me er toe aan dit stukje te schrijven over mijn beest.

Mijn vrouw heeft namelijk gedurende zes dagen een dagelijks spuitje nodig (acute lumbago). Daarvoor komt een verpleegster aan huis. Wel, de eerste morgen rond 11 uur ging de bel. Chico lag te slapen op mijn schoot, maar was natuurlijk onmiddellijk klaar wakker en allert! De huisbel! Er komt iemand! Hij was niet meer te houden van nieuwsgierigheid. Ik stond op, hield Chico in de armen, en ging de deur openen met de parlofoon.

Nu kon ik drie dingen doen: Chico in zijn bench in zijn kamer zetten voor die paar minuten, hem los laten lopen met als gevolg dat hij zéker van nieuwsgierige vreugde tegen die mevrouw zou aanspringen, of hem gewoon in mijn armen houden.

Ik besloot het laatste. Zo kon zijn nieuwsgierigheid bevredigd worden zonder dat hij tegen haar op moest springen. En zo gebeurde. Ze kwam binnen, Chico keek haar nieuwsgierig blij aan en voelde aan mijn uitstraling dat het ‘veilig’ was.

Gedurende de tijd dat ze in huis was, bleef hij weer rustig op mijn schoot zitten en gaf geen kik. Bleef haar gewoon in het oog houden. De dame begreep het niet! Zegde dat waar ze ook maar kwam waar een Chihuahua in huis was, het één gekef was zo lang ze binnen was. Had daardoor zelfs een grote afkeer van Chihuahua’s gekregen.

Wel, nu moet ik toch even ere geven wie ere toekomt: gelukkig volgen wij al jaar en dag de uitzendingen van Cesar Millan (hiernaast), de Mexicaanse hondenfluisteraar op National Geografics. En daardoor hebben we Chico kunnen opvoeden naar zijn steeds terugkerend voorbeeld. Die man is gewoon een fenomeen en begrijpt honden onmiddellijk! Echt een expert in ‘hondenpsychologie’! Je zou denken dat hij in een vorig leven zelf hond is geweest, zo goed is hij op ze afgestemd. En reken maar dat ze hém ook begrijpen! Zélf heeft hij thuis een roedel met een veertigtal honden van allerlei rassen!!! Die hem allemaal aanzien als de onbetwiste roedelleider en hem stipt gehoorzamen. Niét omdat hij macht uitstraalt. Wél omdat hij kalmte uitstraalt en die kalmte, samen met wat hij van ze wil, op de dieren weet over te brengen!

Een hond kun je, dat leerden we van hém, geen ongewenst gekef afleren door zélf nog luider te gaan ‘keffen’. En helaas is dat nu juist wat veel hondenbaasjes wél doen! De hond voelt dan de stress aan in de stem van het baasje en denkt “Ha, ik doe het goed, want baasje doet ook mee”. (Hé, is dat bij kleine kinderen niet net zo?)

Helemaal verkeerd dus. Cesar leerde ons dat een hond dan misschien wel weinig verstaat van gesproken taal, maar zich wél enorm laat beïnvloeden door wat baasje uitstraalt. Hondje keft gestrest, baasje ook gestrest door het gekef, en die twee jutten mekaar gewoon verder op tot in het oneindige.

Zodra de stembanden van Chico zich gingen ontwikkelen en hij begon te keffen, vooral dan naar honden op TV en honden die hij door het raam in het park zag lopen, hebben we dat heel kalm aangepakt, de lessen van Cesar indachtig. Hem vastgepakt en strelend gerustgesteld. Zachtjes ‘Neen Chico’ gezegd. En na enkele weken wierp dat vruchten af. In zoverre dat we zondag een compliment kregen van die verpleegster. Zo had ze een chihuahua nog nooit beleefd!

En toch… oh ironie… is er één TV programma dat we helaas (voorlopig) niet meer kunnen bekijken met Chico in de buurt!

Juist: “The dogwhisperer”! Tja… daar komen dan ook eindeloos veel blaffende honden in en hem zover krijgen zelfs dààr niet meer op te reageren zal nog wel wat geduld vergen. Maar we krijgen hem wel zover.

Zelfs de hond van de buren blaft telkens als ik op de overloop kom met Chico en de lift neem. Er was een tijd dat Chico daarop reageerde met een gelijkaardig gekef. Nu niet meer! Verspilt er totaal geen aandacht meer aan. Doet of hij niets hoort. Lijkt zich veel hoger te achten dan een belachelijk keffende hond.

En ja hoor, elke dag hou ik weer een beetje meer van mijn hond. Elke dag weer stel ik vast dat hij een eigen persoonlijkheid heeft en heel snel van zijn fouten leert! Of ik hem nog zou willen missen? Voor geen geld ter wereld!

Ach, was het ook maar zo met kinderen! Misschien zou het zo wel kunnen zijn, als beide ouders gelijkgestemd zijn en er niet de voortdurende stress en verantwoordelijkheid van een gezin vol kinderen heerste. Want dan raak je ook gestrest, straalt dat uit naar de kinderen en… ‘there we go again’!

En nu stelt zich nog één grote vraag: waarom zijn juist chihuahua’s zo’n keffertjes? Ik denk niet dat dit eigen is aan het ras. Het is eerder eigen aan alle rassen, maar de chihuahua’s spannen de kroon doordat ze veel meer kans maken verkeerd te worden opgevoed.

Die lieve kleine schatjes zijn toch oh zo hartveroverend, en geen mens denkt eraan ongewenst gedrag af te leren. Geen mens denkt eraan dat in dat piepkleine lichaampje een heuse grote hond schuilt. Een hond met alle gaven, gebreken en streken van alle honden. Een hond die je naar je hand moet zetten. Die je moet opvoeden. Een hond waarvan je nooit mag vergeten dat hij net zoals alle andere honden afstamt van de wolf. En eigenlijk thuishoort in een strenghiërarchische roedel.

Daarom dus.

Denk ik.

Willy.

Jefke stond uit te kijken voor zijn raam. Bewonderde de blauwe hemel, het groene gebladerte en de veelkleurige bloemen in zijn tuin. En hij dacht dat het goed was.

Het volgende moment trof een zware aardbeving de regio en ging het licht uit voor Jefke! Floep! Stekker eruit… hersenen dood. Het lichaam verpletterd onder een zware balk. Als een vlieg onder een vliegenmepper.

Jefke voelde er niets van. Het werd alleen maar donker in zijn geest. Begreep er ook steeds minder van, want daar begonnen wazige zwart-wit beelden de duisternis te doorbreken. Hij spande zich in om die omtrekken te herkennen. Aanvankelijk lukte hem dat niet, maar ze werden steeds feller en duidelijker. En toen zag hij héél scherp en tot zijn afgrijzen het verhakkelde lichaam van Jefke liggen onder de balk. Grote paniek!

Maar het zwart-wit beeld verdween en maakte plaats voor allerlei felle kleuren. Kleuren die steeds mooier werden en tenslotte samensmolten in één felwitte nevel. Een nevel die hem meezoog als in een windtunnel. Wàt een ervaring! Vooral toen de nevel optrok en hij vaststelde dat hij het hele universum aan het doorkruisen was.

Sterren en planeten schoten hem voorbij en in een mum van tijd had hij het complete heelal achter zich gelaten en was er… niets meer! Geen zwart, geen wit, geen kleur. Niets. Totaal niets. Totale leegte! Niet eens enig gevoel!

Maar weer veranderde zijn belevingswereld. Vage gestalten kwamen hem tegemoet en lachten hem vriendelijk toe. Gestalten die, scherper wordend, al de vrienden, familie en kennissen bleken te zijn die hij op aarde had gekend.

Ze leken hem iets te willen duidelijk maken. En gaandeweg begreep hij dat ze hem wilden zeggen dat die lichamen niet hun normale verschijningsvorm was. Hem wilden voorbereiden op een enorme shock. Jefke begreep het niet zo goed. Waarom zou je aardse lichaam nu niét je normale verschijningsvorm zijn? Wat was die dan wél?

Maar er werd hem nog meer ingeprent dat hij nog minder begreep. Het duizelde hem allemaal een beetje en hij hoopte dat die nare droom maar gauw voorbij zou zijn. Probeerde in zijn arm te knijpen om wakker te worden, maar er was geen arm. Er was niet eens een lichaam! Nu werd hij pas écht ongerust.

Het schouwspel rondom hem nam steeds weer andere vormen aan. Vormen waarover hij zich verbaasde dat hij ze zag zonder ogen! Heerlijke geuren dreven hem tegemoet, en toch was er geen neus. Nooit gehoorde muziek van nooit gehoorde instrumenten streelden dat wat hij dacht zijn oren te zijn, maar die waren er niet!

Steeds weer nieuwe gezichten doemden op uit het nooit geziene kleurenpalet. Sommige gezichten heel vreemd, maar prachtig gekleurd. Kleuren die met aardse ogen niet konden worden waargenomen. Niet in het kleurenspectrum hoorden!

Andere gezichten dan weer bleken alleen maar uit vale grijstinten te bestaan, waaruit hij begreep dat dit personen waren die ‘helemààl niet meer waren’. Verdwenen waren uit het ‘beleven’. Alsof ze er nooit geweest waren. Alsof ze op aarde enkel maar voor decor hadden gediend. Om hem een en ander in de weg te leggen en hem de nodige levenslessen te leren. Door hem te pesten, te vernederen, te bedriegen…

En tenslotte verdwenen die grijze gezichten helemaal. De revue van het onbelangrijke was gepasseerd. Nu namen de felgekleurde gezichten weer in hevigheid toe en verdreven het grijze. Hij begon te begrijpen dat dit de mensen waren die echt iets voor hem hadden betekend op aarde.

Maar dan plots, net toen àlle ‘vriendelijke’ gezichten zich samen binnen zijn oneindige gezichtsveld bevonden, gingen ze vervagen. Of neen! Ze vervaagden niet! Ze liepen in mekaar over tot ze nog slechts één en moeilijk te herkennen gezicht vormden. En dan begon ook dàt gezicht als het ware op te lossen en over te gaan in iets enorms. Iets dat hij nog nooit had gezien en ook nooit zou kunnen gezien worden met lichamelijke ogen! Iets dat zijn gehele gezichtsveld innam. Iets, zó mooi, dat Jefke er geen woorden voor vond. Alleen al het aanschouwen ervan deed hem een gevoel krijgen dat hij alleen maar kon omschrijven als lijkend op het aardse gevoel van ‘vlinders in de buik’, maar dan duizend keer sterker. Het voelde ook niet zo tijdelijk aan als op aarde! Het voelde integendeel aan alsof het alleen maar kon versterken en tot een eeuwigdurende climax zou leiden.

En een stem fluisterde hem… neen… drong binnen in zijn geest en liet hem weten:

- Ik ben het universele bewustzijn. De plaats waar je vandaan komt en waar alle goede zielen naar terugkeren. Welkom terug in je eigen midden.

En het ‘ding’ werd groter en groter, en Jefke werd er als het ware in opgelost. Het werd hemzelf. Hemzelf, samen met duizenden anderen! Anderen die onherkenbaar geworden waren zoals ze deel uitmaakten van dat ene grote geheel.

Nu pas begreep hij wat ze hem eerst probeerden duidelijk te maken over aardse lichamen! Hier waren geen aardse lichamen; aardse lichamen die toch maar oud en lelijk worden om tenslotte te verrotten. Hier was iets anders. Iets veel mooiers en blijvends. Wàt het precies was kon hij nog niet vatten, maar zijn gevoel zegde hem dat hij ‘thuis’ was van een lange, enge reis. En hij had nog een eeuwigheid om al de geneugten van dit hervonden paradijs te gaan verkennen.

En hij werd niet meer wakker! Wilde niet eens meer wakker worden! Dàt was de droom die hij zijn hele leven had nagejaagd. En uit dié droom zou hij nimmer of nooit nog willen stappen. Niet in alle oneindige eeuwigheid!

En ergens héél ver weg, op een miezerig klein aardkluitje, werd een begrafenis gehouden. Werd vol medelijden geweend en getreurd voor dat ‘arme Jefke’!

Willy.

Straks word ik eenenzeventig, en zowat mijn hele leven heeft bestaan uit nadenken. Tenminste, ik heb natuurlijk vanalles gedaan en meegemaakt zoals iedereen, maar er minder bij gepraat en er des te meer over nagedacht. En ik kan me geen moment herinneren dat ik niét aan het nadenken was. Zelfs van in de wieg! Ik herinner me zelfs (mijn allervroegste gedachte) dat ik me in de wieg lag af te vragen hoe het kwam dat ik het ene moment kon zien, het andere niét. Tot ik ontdekte dat ik mijn ogen kon openen en sluiten… En het denken over de dingen des levens was gestart. En eigenaardig genoeg, dat ‘moment’ herinner ik me alsof het gisteren was! En ik bleef nadenken!

Nadenken over wat ik worden wou.
Nadenken over de zin van het leven.
Nadenken over hoe ik mijn taak het beste kon vervullen.
Nadenken over hoe ik iets kon betekenen voor de maatschappij die me te eten gaf.
Nadenken over hoe ik anderen niet tot last moest zijn.
Nadenken over hoe iets veel eenvoudiger zou kunnen.
Nadenken over het gedrag van mezelf en van anderen…

Denken en zoeken. En overal de juiste lessen uit proberen te trekken. Dacht zoveel na dat mensen me, en terecht toch wel, heel dikwijls asociaal vonden. Kon het niet helpen, want wat ik aan het bedenken of zoeken was vond ik, voor mezelf althans, veel interessanter dan een zinloos babbeltje over een banaal en zinloos onderwerp.

Maar helaas, gedachten zijn vluchtig. Het effect ervan op je persoonlijkheid blijft meestal wel, maar de grondgedachte vervliegt en lost op in de tijd. Omdat er teveel gedachten overheen werden gegooid.

En toen ging ik uiteindelijk nadenken over de zin van het nadenken!

Straf hé?

Want ja, wat voor zin heeft het voortdurend te denken, die hele hoop gedachten en conclusies zomaar ergens een plaatsje in je hersenpan proberen te geven, om ze vervolgens weer te laten overwoekeren door weer nieuwe gedachten. Mijn hersenen leken soms wel een rozentuin met hopeloos verwilderde rozen en doornen, waarin een kat haar jongen niet meer terugvindt.

Het allemaal te boek stellen? Welke uitgeverij zou zoiets willen uitgeven? En als je het enkel voor jezelf houdt, dan ligt het daar ook maar te liggen hé? En is niet eens meer vatbaar voor toegevoegde waarden.

En toen ontdekte ik het bloggen! Vond ik eindelijk een uitlaatklep voor die hele stapel opgeslagen en ongestructureerde levenservaring. Ergens hopend er anderen de ogen mee te kunnen openen, maar achteraf beschouwd bleek het vooral voor mezelf goed te zijn! En dat vind ik mooi meegenomen.

Want ik leerde er mezelf beter mee kennen. Nu al die losse en half vergeten gedachten enige structuur begonnen te krijgen vond ik eindelijk mezelf helemaal terug en vooral de redenen waarom ik op een bepaalde manier reageer op een bepaalde situatie. Kon ik terugbladeren naar ‘momenten’. Vergeten momenten soms, maar momenten die me langzaam maar zeker voortdreven naar de mens die ik nu ben.

Goed of slecht speelt hierbij totaal geen rol. Het komt er vooral op neer dat je ‘jezelf’ in schrijftaal bent gaan omzetten en daardoor jezelf ook een stuk beter gaat begrijpen. Alsof eindelijk alles in de plooi valt en alle kleine dingen en gebeurtenissen weer hun invloed op je persoonlijkheid kunnen bewijzen. Een grandioze manier om je vluchtige gedachten in een iets vastere en blijvende vorm te gieten.

En toch… ook dat proces dat tot bloggen aanzette heeft jaren geduurd! Jaren waarin ik blogs van anderen bekeek en vaststelde dat dàt niet was wat ik wou! De een schrijft over dagdagelijkse banale gebeurtenissen (de besten nog), de ander plaatst dagelijks een fotootje van zijn tuin… van zijn hond… van zijn vrouw… of brave gedichtjes en gebeden…

NEEN! Ik moest méér kunnen halen uit een blog. Als dàt het maar was hoefde het niet voor mij. Tot ik plots een blog ontdekte met steekhoudende waarheden en een vlotte schrijfstijl. Dàt begon er op te lijken. Daar kon je wat van leren. Dàt gaf me een voorbeeld van hoe het verder moest. En mijn blogtrein vertrok. Aanvankelijk nog wat met horten en stoten, zich soms van wissel vergissend, maar altijd weer zoekend naar een definitief concept om verder mee door te gaan.

En helemáál recent, vandaag pas namelijk, ging ik plots nadenken over de zin, MIJN zin, van het bloggen… en begon aan dit stukje.

Willy.

Mijn column over het verdoezelen van ‘eigen schuld’ als moderne manier van opvoeden was nog maar pas gepubliceerd toen zich alweer een voorbeeld voordeed.

Spelend met Chico, miste hij zijn greep naar een speeltje en had de mouw van mijn pull vast! Tot hier geen probleem, en ik riep ‘af Chico’. Wou hij niet! Ging integendeel verder spelen en harder trekken en enkele steken kwamen los. Ik maakte zijn bek los ervan en bekeef hem terwijl ik de losgeraakte steken toonde. Hij begreep het. Droop af met de oortjes in de nek… schuifelde langs de muur naar het verste hoekje en zat daar bedremmeld en schuldbewust te kijken. Durfde niet meer naderen. Ik had intens medelijden met hem, zoals hij daar droevig zat, maar wou dat niet tonen. Integendeel! Zéker een half uur bleef ik ‘boos’ op hem en toonde hem de losse steken, die telkens weer de oortjes naar achter deden gaan.

Schuldbewuster kon de arme stakker echt niet kijken! Toen vond ik het eindelijk welletjes en gaf hem een opbeurende knuffel.

Waarmee ik maar zeggen wil: ‘eigen schuld’ moét ingepeperd worden. Minstens tot de schuldige zijn schuld voldoende beseft om de fout niet meer te herhalen. Zowel bij mensen als bij honden. Pas dàn is het ‘ongeluk’ omgekeerd in een geluk en heeft de ‘schuldige’ iets geleerd.

Het betrof hier inderdaad wél een ‘ongelukje’. Maar het grootste onheil had vermeden kunnen worden had hij onmiddellijk naar me geluisterd en zijn greep gelost. En dàt wou ik hem duidelijk maken.

Bij mensen werkt het nét zo… maar zo mag het niet meer! Je zou te grote wonden kunnen slaan in de onschuldige zieltjes!

En wat Chico betreft heeft dit voorval ons weer een stukje dichter bij mekaar gebracht, want hij heeft er zéker een goede les uit getrokken. Dat zag je zó aan zijn snoet. En ik hou weer een beetje meer van hem.

Ja… elke dag een beetje meer. Over hoeveel mensen kun je hetzelfde zeggen? Mijn persoonlijke ervaring is dat hoe beter je mensen leert kennen, hoe minder je van ze houdt. Bij veel mensen is het dan ook eerder: ‘elke dag een beetje minder’!

Moeten honden ons nu persé leren dat het ook anders zou kunnen als mensen maar niet zo eigenwijs zouden zijn? Eerst hun eigen ruiten ingooien door eigenwijs en stom gedrag, domme ruzies soms, en dan hoogst verwonderd zijn als je na verloop van tijd niet meer van ze houdt!

Moet ik hieruit besluiten dat dieren logischer denken dan mensen? Helaas wél!!!

Willy.