Archief

De serie ‘Wittekerke’ van destijds werd bijna volledig in mijn badstad Knokke-Heist opgenomen. De naam Wittekerke was trouwens afgeleid van Koudekerke. Een gehucht dat enkele kilometers vóór Knokke lag, en lang geleden door de zee werd verzwolgen.

Ik had dan ook wekelijks contact met de opnameleider, die me het verlanglijstje voor de volgende week, en soms ook het draaiboek presenteerde. Een heel toffe gast overigens. Dat lijstje bestond meestal uit het laten plaatsen van parkeerverbodtekens, er voor te zorgen dat de plaats ook écht parkeervrij was, en soms verkeershekken om het verkeer tijdelijk tegen te houden. In enkele gevallen ook de assistentie van een of meer agenten.

Alles was netjes geregeld volgens de geldende regels: toen vooreerst de aanvraag daarvoor op mijn bureau was beland had ik een dossier opgesteld voor het college van Burgemeester en schepenen, uitgelegd waarover het ging en waaruit de medewerking zou bestaan, en gunstig advies gegeven.

Het college was akkoord, en we konden van start.

De jaren verliepen… Geen problemen. Goede samenwerking. Tot…

Op een koude winternacht werd ik opgebeld. ‘t Was de hoofdcommissaris, op zijn beurt opgebeld door de burgemeester. Of ik onmiddellijk naar het kantoor kon komen.

In het kantoor trof ik twee bibberende mensen aan: de opnameleider van Wittekerke en zijn assistente. Bibberend door de winterse kou, maar ook helemaal aangeslagen. Ze keken me een beetje hoopvol aan. De opnames waren stilgelegd door de politie. En het zag er naar uit dat ze hier nooit meer zouden mogen filmen! Het leken wel twee hoopjes ellende, zoals ze daar zaten.

De hoofdcommissaris was zichtbaar opgelucht toen hij me zag, want hij wist niet echt wat was overeengekomen met die filmlui, vermits ze geen toelating konden voorleggen. Hij had in opdracht van de burgemeester de opnames moeten doen stoppen.

- Hebben die mensen toelating van het College?

- Natuurlijk, hoofdcommissaris!

- Wel, de burgemeester beweert van niét! Heb je er een dossier over en kun je het terugvinden?

In een mum van tijd had ik van tussen mijn vele honderden dossiers het juiste gevonden, daterend van enkele jaren geleden. Duidelijk voorzien van de goedkeuring, de handtekening van de burgemeester en een kopie van de toelating.

- Oef! Deed de hoofdcommissaris.

- Oef! Deed de opnameleider.

- Oef! Deed de assistente.

- Ja jongens, dat hadden jullie kunnen vermijden door die toelating bij te hebben hé?

- Inderdaad, maar we komen nu al jaren! Wie had kunnen denken dat dit zou gebeuren?

- Wat is er eigenlijk gebeurd?

En het hele verhaal kwam boven. Een van de steenrijke ‘notabelen’ van de stad was met zijn auto midden in de nacht in het bos tegengehouden door de filmploeg, met beleefd verzoek even te wachten tot een scène was opgenomen. Dat was hem in het verkeerde keelgat geschoten en hij was onmiddellijk een grote bek gaan opzetten:

- Wat? Moet IK stoppen om JULLIE een stomme soap te laten opnemen? Geen denken aan! Ga jullie soap maar draaien waar soapmensen wonen, maar niet hier! Ik bel onmiddellijk de burgemeester en het zal jullie zwaar bekomen.

Enfin, het gesprek was helemaal uit de hand gelopen, de opnameleider was er bijgeroepen, en de man bekende me nu eerlijk dat hij ook niet erg beleefd was geweest tegenover zoveel lompe bullebakkerij. Die spontane bekentenis vond ik trouwens erg fair van hem. Vooral omdat ik zag dat hij dacht dat de zaak zich op zijn onbeleefdheid zou gaan toespitsen.

- Wie was dan wel die bullebak?

Hij noemde een naam.

Oei! Ik kon het me al onmiddellijk voorstellen: stinkend rijk, stinkend dom, en waarschijnlijk ook stinkend bedronken achter het stuur. Begin dààr maar een zinnig gesprek mee.

Maar hoedanook, die kerel had de burgemeester uit bed gebeld, en een verhaal afgestoken dat wel sterk overdreven zal geweest zijn. De burgemeester, uit zijn slaap gehaald en nog niet helemaal wakker, had onmiddellijk de hoofdcommissaris gebeld om die ‘illegale praktijken’ te doen ophouden. Waarbij ik toch lekker een stokje in de wielen kon komen steken. Want afspraken zijn afspraken! Die zou ik voor geen geld ter wereld willen schenden. En dat zou de burgemeester ook wel begrijpen.

- Zo, bij deze is dat dan opgelost. Jullie kunnen verder filmen. Voor alle zekerheid geef ik jullie nog een fotokopie van de toelating mee, maar zorg ervoor dat die altijd op de set is in het vervolg.

- Duizend keer bedankt hoor! Maar als je had gezien hoe die kerel zich aanstelde, zou je wel hebben begrepen dat ik hem ook nogal heb afgeblaft. Sorry hiervoor.

- Hoeft niet! Ik begrijp het wel. Ik ken mijn pappenheimers. Maar als ik je nog één goede raad mag meegeven: spreek in het vervolg een rijke ezel altijd aan met ‘meneer de ezel’. Dat streelt hun ego en dan worden ze lammetjes.

- Wel, dat zou ik nu echt niet beter hebben kunnen verwoorden! Bedankt voor de raad. Dié onthoud ik voor de rest van mijn leven!

Opgelucht, en ondanks de warmte in het kantoor nog steeds blauw en bibberend van de kou, vertrokken de arme drommels terug richting filmset.

Arme drommels? Jawel! Het grote publiek denkt dat een filmpje of soap opnemen een fluitje van een cent is en vetbetaald. Niets is minder waar! Het is hard labeur en voor de poen hoeven de acteurs het niet te doen! Ik heb ze bezig gezien in winterse, koude nachten. Tien, twintig keer opnieuw datzelfde kleine scènetje herhalen. Tot de cineast helemaal tevreden is. Tot het vlekkeloos is. Tot die glimlach of dat gebaar helemaal is zoals hij het in gedachten had. Ongeacht dat de mensen er staan te bibberen van de kou. Gepatenteerde slavendrijvers zijn het eigenlijk. Maar ergens hebben ze wel gelijk: het resultaat zie je dan ook wel op het scherm. Alles piekfijn verzorgd tot in de details. Soap of niet. Spijtig dat mensen niet merken met welke nauwgezetheid en bijna slavendrijverij dat gepaard moet gaan.

Echt waar, ik vind het een rotbaan. Zowel voor de crew als voor de acteurs. Dat moet je in het bloed zitten. Anders bedank je ervoor. Maar gelukkig dat ze het willen doen en ons op die manier de zo begeerde ontspanning in de huiskamer weten te brengen.

Mijn onverdeeld respect hebben ze in elk geval!

Kort na dit voorval gebeurde er op de set een veel betreurenswaardiger incident, toen de actrice Greet Rouffaer zwaar verbrand werd in het gezicht bij een ontploffing in hun caravan.

Willy.

Een voorvalletje met de politie heeft me doen begrijpen waarom in veel steden de politie op zo’n laag pitje staat bij de bevolking.

Ook dat dit verschilt van korps tot korps.

Waarschijnlijk ook alles te maken heeft met de korpsgeest, en vooral met de korpsleiding.

Wandelend met vrouw en hond, die nog wat last had van diaree, voelde ik hem plots, midden op een kruispunt, tegentrekken. Denkend dat hij ergens weer zijn willetje probeerde door te voeren, wat hij wel meer doet, maakte ik geen oogcontat met hem en trok hem verder mee tot over het kruispunt. Daar bleek dat zijn diaree hem weer parten speelde. Ik stopte, hij deed zijn behoefte, een héél klein drolletje, dat ik netjes opraapte met een plastic zak.

Wat we niét wisten, was dat hij vanaf het midden van het kruispunt begonnen was en er dus een spoortje van een paar kleine drolletjes lag. En wat we nog minder in de gaten hadden was dat daar een vrouwelijke politieagente stond op te kijken.

Me van geen kwaad bewust wilde ik verder gaan en het opgeraapte drolletje ergens in een vuilnisbak deponeren, maar dat was zonder de waard gerekend. De politievrouw orakelde met een donderende stem die de hele buurt opschrikte zodat de wandelaars bleven staan om toe te kijken, dat we àlle drollen moesten opkuisen of ze zou een boete van 250 euro uitschrijven!

In principe had ze gelijk. Maar het kan wél iets beleefder. Dat wijf was een serieuze bullebak, die maar heel luidop bleef doorkijven en zwaaien met een boete van 250 euro! Alsof we regelrechte misdadigers waren. Of illegalen. Of asielzoekers! Ongewenste individuen.

Toen ik haar vroeg: “wat wil je dan mevrouw, dat ik midden op straat tussen alle verkeer door die drollen opraap?” liep ze met een gezicht als een azijnfles het kruispunt op en hield het verkeer tegen. Enfin… toch één positieve daad.

Welnu, ik was 38 jaar zelf bij de politie en weet héél zeker: als dit soort wijf zich in mijn stad op dié wijze had gedragen, dan kon ze het wel vergeten. Mocht ze haar uniform stante pede aan de kapstok hangen. Viswijven horen niet thuis in een korps dat zichzelf respecteert. Ze zou trouwens nooit in het korps zijn binnengeraakt.

Beseffen die mensen dan niet welk kwalijk imago ze de politie geven?

Beseffen ze niet dat de rechtgeaarde politieman ook moet boeten voor de gevolgen van het imago dat dergelijke bullebakken de politie geven?

Even speelde het door mijn hoofd haar te vertellen dat ik de eretitel van hoofdinspecteur van politie draag en ze het publiek toch met een minimum aan beleefdheid kon aanspreken, maar dat deed ik niet. Ze zou op slag een collegiale toon hebben aangeslagen, en met dat soort wijven wil ik geen collegiaal gesprek. Ben eerder beschaamd tot hun ‘ras’ behoord te hebben.

Streng zijn is niet alleen hun recht; het is ook hun plicht. Daar worden ze voor betaald. Maar streng zijn kun je ook op minstens een beleefde manier, en met enige oefening, en beter nog, op een ronduit vriendelijke manier.

De bullebak uithangen… dat kun je inderdaad wel, als blijkt dat een zinnig gesprek geen zin heeft. Dat de gesprekspartner zélf een bullebak is en geen andere taal begrijpt!

Maar als je praat met een normaal mens, welke indruk verspreid je dan over jezelf en over het ganse politiekorps als je al direct de ongelikte beer gaat uithangen?

Even ook kwam een schaamtegevoel in me op. Schaamte dat ik 38 jaar bij de politie ben geweest. Maar die schaamte maakte al gauw plaats voor tevredenheid. Tevreden dat ik in mijn diensttijd tenminste toch een steentje heb kunnen bijdragen om het aanzien van de politie op te krikken. Door mensen, goed of slecht, ook als mensen aan te spreken. Door altijd eerst het terrein te verkennen: heeft de gesprekspartner een boodschap aan een vriendelijk gesprek? Moet het wat duidelijker? Strenger? Kordater? Maar mezelf tot bullebak verlagen? Zo ver ben ik nooit willen gaan! Zéker niet alvorens alle andere middelen uit te proberen.

Misschien was dat ook maar een druppeltje op een gloeiende plaat, al begreep ik destijds niet waaróm die plaat zo gloeide.

Nu wél!!!

En nochtans, het is zo’n mooi beroep waarin je echt wel het verschil kunt uitmaken voor de maatschappij. Maar ook een beroep vol verleidingen. Als je een zwak karakter hebt, ga je al gauw toegeven aan het machtsgevoel dat zich constant in je wilt nestelen. En eenmaal je daaraan toegeeft is het voorbij. Dan word je, ja… een bullebak.

Hier ligt echt wel een braakliggend terrein voor psychologen. Elke politieschool zou een psycholoog moeten hebben. Niet alleen om de kandidaten te screenen, maar vooral ook om les te geven: les in hoe je omgaat met dat machtsgevoel. Hoe je jezelf kunt blijven. Er niet aan toegeven, maar toch de touwtjes op een beleefde manier in handen houden. Hoe je omgaat met mensen in een overtredingsituatie: die mensen niet direct als ‘de vijand’ aanspreken. Zélfs niet als ze zelf scherp uit de hoek komen. Dit laatste is namelijk normaal. De politie komt dagelijks in dergelijke situaties, en zou er ervaring moeten hebben uit geleerd. De gemiddelde burger komt maar enkele keren in zijn leven in zo’n situatie en schrikt of wordt boos. Zijn eerste reactie is nooit die van de persoon die hij in werkelijkheid is. Daar moet je leren mee omgaan. Beleefd blijven. Vriendelijk maar streng doen. Dat werkt vrijwel onmiddellijk en kalmeert de gesprekspartner.

En vooral ook altijd indachtig zijn dat, als je die persoon in heel andere omstandigheden had ontmoet, hij misschien een goede vriend had kunnen worden.

Maar helaas, dit alles werd niét onderwezen in de politiescholen. Toch niet bij mijn weten en in mijn tijd.

Tot slot wil ik hier nog een treffende anekdote aan toevoegen die ik ooit eens opving:

Een klasje was met de leraar op uitstap aan zee. Bepaalde weersomstandigheden hadden nét die dag voor een eigenaardig fenomeen gezorgd: vele duizenden zeesterretjes waren aangespoeld op het droge zand en lagen daar te verkommeren en uit te drogen. Een meisje greep een zeesterretje en gooide het terug in zee.

- Ach meisje, zei de leraar, wat je doet is een druppel gooien op een gloeiende plaat. Er liggen er duizenden, en die kun je niet allemaal redden.

- Dat is juist, zei het meisje. Maar voor dat éne zeesterretje maakt mijn gebaar toch het verschil!

Willy.

Soms sta ik versteld over wat je tegenwoordig allemaal gratis vindt op Internet! Er is natuurlijk in de eerste plaats de muziek en de filmpjes, waar het meeste vraag naar lijkt, en soms zomaar te grabbel ligt. (entertainment slaat nu eenmaal beter aan bij de massa).

Interessanter dan weer voor sommigen zijn de gratis programma’s. Een ware schatkist! Zomaar. Voor niks! Foto’s verkleinen, muziek en filmpjes converteren, je internetverbruik bijhouden, mailverklikkers, versleuteling van bestanden, terughalen van per ongeluk gewiste bestanden.

Ja, je vindt het allemaal gratis en voor niks. Tot volledige besturingssystemen toe en virusscanners die net als de betalende exemplaren netjes worden upgedated!

Wie het aandurft kan perfect een totaal lege computer kopen, wat een flink pak in de prijs zou schelen, en die perfect laten werken met niets dan gratis programma’s

Belangeloos? Zo lijkt het wel, en dat is dikwijls ook zo. Mét soms een achterliggende reden: bekend worden. Goede stuff gratis verspreiden om naam te maken in de computerwereld.

Niks op tegen en allemaal mooi meegenomen! Glimlachend bekijk ik dan soms de commentaren van leken: gratis? Trekt op niks. Waardeloze rommel.

Tja, dat moeten die dan zelf maar weten en zich blauw betalen aan dure programma’s die soms niet eens in de buurt komen van wat gratis verkrijgbaar is.

En dan heb je ook nog de site ‘giveawayoftheday’: daar is elke dag vanaf negen uur weer een ander betalend programma gratis te downloaden, te installeren en te registreren. Héél goede ervaringen mee. Je kunt natuurlijk niet alles gebruiken, maar er is voor elk wat wils. Ik zal dus nooit nalaten om elke dag even te kijken wat het weggevertje van de dag is.

Bovendien geeft al dat gratis moois me een goed gevoel: er blijken inderdaad nog mensen te bestaan wie het niet om de centen gaat. Deskundigen die een pareltje van een programma maken en in de eerste plaats aan werkvreugde en fierheid over de prestatie denken. Mensen die het niet kan schelen dat anderen er gratis van profiteren. Er integendeel genoegen in scheppen dat honderden of duizenden mensen hun werk weten te appreciëren.

Wat mij betreft, en dat meen ik: wat ik op internet zet, of dat nu een foto, presentatie of schrjfsel is, is publiekelijk en daar zou ik nooit eisen willen over stellen. Wie daar anders over denkt moest maar niet zo stom zijn het te publiceren.

Bij muziek ligt het dan weer een beetje anders: de downloadmogelijkheden zijn legio, maar wél illegaal. Heb ik eigenlijk geen probleem mee. Integendeel, ik vind het niet kunnen dat iemand één keer een liedje weet te kwelen en daar dan zomaar schatrijk mee wordt.

Die songsingers hebben ooit het gras van onder de echte zangers en plaatselijke orkestjes gemaaid toen de eerste fonoplaten verschenen, zijn beroemd en verwend geworden door de maatschappij, en nu het tij aan het keren is krijgen ze eigenlijk een koekje van eigen deeg. Daar moeten ze dan ook maar leren mee leven.

Willy.

Het zal je maar overkomen: goesting hebben om te schrijven, en geen inspiratie vinden! Een gevaarlijke toestand trouwens, want dan ga je zeveren!

Zeveren over Ronald Janssen bevoorbeeld, wiens assisenzaak begint! Drie psychiaters hebben ze erbij gehaald, en alle drie zijn ze unaniem akkoord: de man is een gevaarlijke psychopaat zonder hoop op beterschap. Ze hadden er net zo goed de hele Belgische bevolking kunnen bijhalen, want die zou tot dezelfde slotsom gekomen zijn… NA de gepleegde en gekende feiten! En ERVOOR?

Als die drie psychiaters de man een paar jaar vroeger hadden onderzocht, de leraar Ronald Janssen. Het feestnummer. De sympathieke levensgenieter… De man die de katjes in het donker kneep en naar de buitenwereld toe een respectabele schoolmeester was. Zouden ze dan tot diezelfde conclusie gekomen zijn?

Ik vrees van niét! Ik vrees dat hij ze lekker in het ootje had genomen en lustig verder zijn gang had gegaan. Hij lijkt trouwens helemaal niet op het beeld dat de massa heeft van een seriemoordenaar: het zogenaamde Lambroso type, genoemd naar de beroemde criminoloog.

Waarmee nog maar eens bewezen is hoe schijn bedriegt en wat er allemaal kan schuilgaan achter een sympathieke verschijning!

En zo blijf ik zitten met enkele prangende vragen:

1. Hoeveel ereloon hebben die heren psychiaters opgestreken om te weten wat elk normaal denkend mens zó al wist zodra de feiten bekend werden?

2. Worden leraren dan totaal niet gescreend alvorens ze les te laten geven aan een klas onschuldige kinderen? Vreemd!

Willy.

Maandag 15 uur:

Jammer! Het was weer net zo’n zonnige dag vandaag (maandag), maar nu is Chico een beetje ziekjes. Beetje diaree, beetje overgeven, beetje koorts… en vanmorgen hebben we hem lekker warm ingeduffeld zodat hij kan uitzieken. Heeft trouwens zowat de hele dag geslapen onder moeders kamerjas.

Kijk maar hoe schuldbewust zijn snoetje kijkt. Alsof hij zeggen wil: “Sorry hoor dat het niet gaat vandaag”. Arme drommel!

En weer zijn wijzelf de schuldigen. Zondag aten we tongetjes en hadden er eentje over. Mijn vrouw kon het niet laten en heeft dat netjes in kleine brokjes verdeeld en hem gegeven. Een feestmaal! Maar ja… de gevolgen lieten niet op zich wachten. Amper een paar uur later begon het.

Enfin, je bent maar geleerd als je van school komt. En dus Chico, zo lang je een puppy bent zal het puppyvoeding moeten blijven!

Waarschijnlijk is het morgen wel weer allemaal in orde.

DINSDAG: stukken beter, maar toch nog wat diaree. Wél al veel levendiger.

Willy.

BHV blijkt dus ‘slecht’ gesplitst te zijn! Slecht voor de Vlamingen tenminste, zoals gewoonlijk! Foei toch voor die lieve kleutertjes die de touwtjes in handen hebben. Geen wonder dat je er aanvankelijk zo weinig over hoorde in het nieuws. Enkel maar dat ze geslaagd waren tot een ‘akkoord’ te komen met alle onderhandelende partijen. Vlamingen en Walen dus. Verder hoorde je geen commentaar. Geen woord over waaruit dat akkoord bestond. Maar het stempel ‘Walen én Vlamingen akkoord aan de onderhandelingstafel’ was toch heel erg hoopgevend.

Op zich vond ik dat dus al geen slechte prestatie, rekening houdend met wat we gewoon zijn van het kleuterklasje in de Wetstraat. Vooral omdat niemand verdere commentaar bleek te hebben vond ik het echt fijn eens wat minder negatief te moeten doen over de Wetstraat. Met lof zwaaien ligt me trouwens beter dan kankeren. Maar ja… dan moet je eerst iets positiefs vinden hé?

Weeral niet dus. Ik had het moeten weten dat er addertjes onder het gras staken! Geef die gasten wat dan ook in de pollekens en ze verprutsen het in géén tijd. Nou… 500 dagen kun je moeilijk ‘geen tijd’ noemen!

Als ik het goed begrijp komt het zowat neer op wat je soms van een chirurg hoort:

- De operatie is prima geslaagd hoor! En na een korte pauze:

- Maar helaas heeft de patiënt het niet overleefd.

Als ik dan gisteravond het nieuws bekeek, en die betoging zag, ondertussen ook al beter geïnformeerd over de inhoud van het akkoord, lijkt het er inderdaad op dat deze splitsing voor nog meer wrevel zal zorgen. Kunnen ze weer 40 jaar over struikelen. Ach wat… wat kun je nou ook verwachten van politici?

Willy.

Glorie en verval haken zo vast in elkaar dat de geschiedenis zich telkens weer herhaalt. Ook heel voorspelbaar wordt. Omdat blijkbaar niemand leert van de gemaakte fouten.

Kijk maar even in de geschiedenis: Italië, Griekenland, Spanje… Ooit eens landen om U tegen te zeggen. Ooit wereldmogendheden. En nu: hopeloos in verval.

De reden: telkens weer ontbrak één element in de formule. Het element dat het verschil uitmaakt tussen blijvend succes en ondergang. Dat element is: behoudszucht!

Een of meer fantastische leiders wisten die volkeren naar de roem te leiden. Ze kregen echter niet de kans het volk ook behoudsgezind en waakzaam te houden, want hun leidersplaatsen werden, zodra de strijd gestreden was, ingepikt door luie politici… die de boel weer lieten verzieken!

Tot op heden was de formule:

1. Hard labeur en strijd.	Een volk werkt of vecht zich hard een weg naar de top. Tot die top bereikt is. Vervolgens:
2. Op de lauweren rusten.	De kroost wordt verwend en niet meer aangemaand tot werk en strijd.
3. Verval.	De daardoor verzwakte nakomelingen verspelen de roem die ze onuitputtelijk dachten.

Tussen 1 en 2 blijkt telkens weer het element ‘behouden’ te ontbreken. Je ziet dit gebeuren met mogendheden, maar ook bij ondernemingen. Iemand bouwt zich in het zweet zijns aanschijns een zaak op en weet een toppositie in te nemen. Succes verzekerd voor hem en zijn nakomelingen.

Als… die nakomelingen de intelligentie hebben de ‘veroveringen’ te beschermen, te verdedigen en te behouden. En helaas, in veel gevallen gebeurt dat niet. De jongere generaties worden meer en meer verwend, weten niet meer wat werken is, denken dat het wel allemaal vanzelf zal lopen, en voor ze het beseffen wacht hen de bedelstaf!

Bij een rijk gaat het er nog wat anders aan toe: zodra het karretje goed loopt springen de politici er op, denkend nu niets meer te moeten doen. Niet meer aan de teugels moeten trekken. Niet meer moeten sturen. De kar loopt, en zal wel blijven lopen zeker? Blijkt telkens weer een flagrante misrekening te zijn.

Op de lauweren rusten kan dan wel zalig zijn, maar als dat ten koste van de intelligentie en de waakzaamheid moet gebeuren, dan is de ondergang al gauw in zicht. Want zodra iets ‘goed’ draait komen de aasgieren er op af. Eerst de ellebogenwerkers die wel het roer overnemen, maar het zaakje gemakshalve op automatische piloot zetten. Dan volgen de eigen parasieten en vervolgens de vreemden. Als dan niemand op de kantelen staat… of erger nog, als de poorten wagenwijd worden opengezet, dan laat de rest zich gemakkelijk raden.

Het gebeurde bij de Romeinen, het gebeurde bij de oude Grieken, het gebeurde bij de Spanjaarden. Het gebeurde bij élk volk dat succesvol wist te worden. En nog steeds hebben de politici daar niets van geleerd. Nog steeds geloven ze in Sinterklaas en de automatische piloot.

De behoudszucht in België, en in heel Europa, staat momenteel weeral op een heel laag pitje. Niemand meer aan de grenzen. Niemand meer aan de poorten. En àls er al iemand staat, dan is het om snel Belgische identiteitskaarten uit te reiken aan de aasgieren. Ze te verwelkomen en in de watten te leggen.

De gevolgen zijn, de geschiedenis indachtig, ondertussen zoveel als onafwendbaar geworden! En misschien wel dichterbij dan we allemaal denken.

Ooit veroverde de Islam Spanje. De Moren bleven er een drietal eeuwen baas. De culturele impact van die driehonderd jaar is er nog steeds te zien. De toeristische folders over Spanje vertellen: ‘… en Moslims en Spanjaarden leefden eeuwenlang broederlijk samen, en nooit voorheen bereikte de Spaanse cultuur dergelijke hoogtes’.

Hm.

De realiteit is echter anders: na een drietal eeuwen zagen de Spanjaarden het juk van de Islam niet meer zitten en werden de Moren netjes buitengeborsteld: vanuit het noorden (Covadonga) naar het zuiden en dan een gratis retourtje terug over de middellandse zee naar Noord Afrika.

Welnu, de vreugde om deze bevrijding zit zo diep in de Spaanse ziel gebakken, dat duizenden nog dagelijks op bedevaart gaan naar Covadonga om er hun Heilige maagd te gaan bedanken voor de overwinning die ze aan haar toeschrijven. Elke Spanjaard draagt de maagd van Covadonga nog steeds diep in zijn hart.

Covadonga, in Asturias, is na al die eeuwen dé bedevaartplaats gebleven voor de Spanjaarden.

Vreedzaam samenleven? Met culturen die halsstarrig willen blijven staan? Zich vasthoudend aan sprookjes van duizend en een nacht? Kom nou…

Later dan weer is Spanje een supermogendheid geworden onder leiding van onze bloedeigen Filip de tweede, zoon van keizer Karel.

En zoals het een supermogendheid altijd weer betaamt: daarna netjes in verval geraakt! Een verval dat ze dank zij het bloeiende toerisme van de laatste decennia weer wat hebben kunnen opkrikken, maar blijkbaar toch niet in voldoende mate.

Italië? Het Italiaanse volk heeft na de val van Rome eigenlijk zoveel als niks meer gepresteerd. Ook in wereldoorlog twee een beetje van het ene kamp naar het andere gelopen… van de ene blunder in de andere gesukkeld… industrieel ook nooit echte topproducten ontwikkeld of afgeleverd…

Ik kocht ooit een Italiaans auto (wil geen merk noemen). Mijn vader raadde het me af: "Italiaanse rommel heeft nog nooit gedeugd". Ik luisterde niet. Tijden veranderen, dacht ik. Helaas! Miserie tot en met. Dertig jaar later kocht een vriend een wagen van datzelfde merk. Ik dacht nog dat ze wel van hun fouten geleerd zouden hebben, maar neen hoor! Nog grotere miserie! Some things never change!

De reden? Italiaanse mama’s zijn altijd al echte broed- en verwenmachines geweest voor de bambini. Die groeien dan op in de ‘O sole mio’ sfeer: zon, liefde en plezier. God schiep de aarde en mama schept de soep. Grappige, vriendelijke lachebekjes, maar weinig ernstig te nemen. Nemen zichzelf ook niet ernstig. Ook niet op de werkplek. En dat merk je toch wel in hun ‘afgewerkte’ producten. Merkte je ook aan hun waardeloze lires vóór de Euro net op tijd verscheen als reddende engel! Voor hen een waar mirakel!

Want nu is daar mama Europa die regelmatig moet bijpassen. Net zoals vroeger de mama met de pasta en de soep. Zo kan Italië zich nu ook een beetje laten meetrekken door ons, arme ernstige werklustigen en leergierigen. Maar vooral: arme meebetalenden!

Willy.

Hoera!!! Driewerf hoera! Onze politici hebben eindelijk bewezen een paar parochietjes te kunnen besturen! Al kostte dit ze ook bijna 500 dagen. Rest ze nu enkel nog te bewijzen dat ze ook een heel land kunnen besturen!

Vraagje: welke private onderneming zou dulden dat 55 van zijn vetstbetaalde werknemers 500 dagen werken aan het splitsen van een kieskringetje? Wat zouden die ‘werkuren’ de onderneming kosten? Welke idioot zou dat willen betalen?

Willy.

Toegevoegde nota: dat het lang niet allemaal zo koek en ei is als de politici ons willen laten geloven mag blijken uit de commentaar van Fredje, die in de streek woont. (Zie 'reacties'). Zelf heb ik minder binding met de Brusselse rand en was bijna vergeten dat politici nooit aux sérieux mogen worden genomen. Foei Willy!

De Engelsen zijn altijd al een strijdvaardig volkje geweest. Veroverden en koloniseerden zowat de halve wereld. Tot ze het genoegen mochten smaken te regeren over een rijk waar de zon nooit onderging. Niet meer moesten strijden. De meesten zelfs niet meer moesten werken. De helft van de wereld was immers van hen. Kolonisatie bleek een toverwoord.

Daarna volgde… de decadentie. De decadentie die altijd volgt zodra de voorvaderen voldoende hebben gestreden om de nakomelingen verwend… verwaand… en lui te maken.

Die decadentie kon lang verborgen blijven. Er was immers geld in overvloed. En wie rijk is mag dom zijn. Geen mens die het merkt. Omdat ze toch zelf niks meer moesten doen, werd hen ook geen werken meer aangeleerd. Huishouden? Dat deed wel ergens een Indisch koppel voor hen. Zéker voor de Britten die in een van de vele Britse koloniën woonden.

De Engelsen, misschien een uiterst lage klasse uitgezonderd, werden ‘Lady’s’ en ‘Gentlemen’. Maakten de handjes voor niks meer vuil. Hard labeur werd vervangen door theekransjes en herenclubs. De vuile karweitjes werden door anderen opgeknapt. Ze begonnen zich te manifesteren als supervolk, terend op de arbeid van anderen.

En het gevolg liet zich raden: twee linkerhanden maar een grote bek.

En toen stortte hun luxewereld in elkaar! Ze verloren koloniën. De pond zakte naar de helft van zijn oorspronkelijke waarde. Kolonisten kwamen terug naar het vaderland. Vuile karweitjes mochten ze nu zelf opknappen. Maar dat konden ze nu juist niet. Was hen nooit aangeleerd. Waren opgevoed als verwende kinderen! Maar bedienden konden ze zich niet meer permitteren. Dure uitstapjes naar de Belgische kust al evenmin!

Ik herinner me de jaren zestig: vele tientallen hotels met meestal Engelse namen straalden praal en luxe uit in mijn badstad. Op de Zeedijk hoorde je vooral Engels.De meesten van hen konden zich in alle luxe laten verwennen aan de Belgische kust. Het was hier allemaal spotgoedkoop voor hen.

En ze waren ook wel aardig. Vriendelijke gasten. Vooral als ze merkten dat je wat Engels praatte, want zijzelf konden enkel maar Engels. Jawel, ze waren een en al vriendelijkheid, maar het was wél een soort ‘neerbuigende’ vriendelijkheid naar ons, ‘inboorlingen’ toe.

Engelse meisjes begonnen wel eens iets met Vlaamse jongens. Een ‘exotisch’ avontuurtje voor hen, maar daar bleef het ook bij. Achtten zich veel te voornaam om een blijvende relatie te beginnen met een inboorling van hier.

Maar het kan verkeren, zei Brederoo. Koloniën kwijt… Pond duizelingwekkend gezakt… Van het ene jaar op het andere kon het allemaal niet meer. Moesten ze weer zichzelf zien te behelpen, want niemand deed dat nog voor hen.

De luxe van de Belgische kust konden ze zich niet meer permitteren! Veel hotels gingen dan ook failliet of schakelden over naar appartementsformules.

En nu, héél langzaam aan, begint Engeland weer te leren zelf de handen uit de mouwen te steken. Dat stel je onder andere vast in de Engelse keuken, die jarenlang op een héél bedenkelijk niveau stond, maar nu toch stukje bij beetje weer wat smakelijker begint te worden.

Maar tot ver in de jaren zeventig kreeg je, als je aan een Engels ‘frietkot’ Fish and chips bestelde, het zootje op een stuk krantenpapier geserveerd. De letters stonden dan ook soms op je frietjes doorgeprent. Frietjes, notabene gesneden uit aardappelen die ze niet eens eerst schilden! Konden ze gewoon niet! Wie zou hen dát geleerd hebben?

En zo zie je nog maar eens hoe dat heldenvolk uit de Battle of Britain na de oorlog helemaal verpauperde door verwenning.

Een zelfde scenario is zich hier al een paar decennia heel geleidelijk aan het manifesteren. We kunnen het niet ontkennen: weelde en verwenning leiden uiteindelijk tot onverschillige luiheid en decadentie. Tot een jeugd die denkt het allemaal beter te weten en alles met andere ogen ziet. Niet meer denkt hoé de boterham te verdienen. Voeding is immers toch iets dat uit de lucht komt vallen? Iets vanzelfsprekend? Wie maakt zich dáár nou moe voor? Wie is zo gek daar jarenlang voor te studeren?

Onverschilligheid ook voor het vreemde volk dat de stoep van het ‘dierbaar België’ platloopt, azend op onze verworvenheden. Onverschillig tegenover de algemene verloedering. Onverschillig voor de tientallen nationaliteiten die van de OCMW’s en van het geld van onze voorvaderen komen profiteren. Onverschillig voor alles, zo lang ze maar zelf de poten niet uit de mouw moeten steken en zo lang die vreemden nog maar enkele kruimeltjes voor hén laten liggen bij de sociale instellingen. Méér moet dat niet zijn! Pa en ma zullen wel wat bijpassen voor een peeceetje, teeveetje, gsmpje en weet ik veel.

Het is misschien niet de algemene regel, maar dat is toch wat ik in hoofdzaak zie op straat als ik in Oostende wandel. Jammer voor de goeden, die ooit toch zullen moeten mee betalen aan die zinloze verkwisting die het steunen van parasieten betekent. Voorlopig gebeurt dat nog met geleend geld. Want het geld van onze voorvaderen, dat is al lang uit de staatskas verdwenen.

Wat als ook lenen niet meer lukt?

Engeland is zwak geworden door luxe en verwenning. Mijn vorig column toonde daar het resultaat van.

België is die voetsporen al druk aan het volgen.

Aan het gevolg mag ik niet denken.

Het is té voorspelbaar!!! Geen kristallen bol nodig.

Téveel voorbeelden in de geschiedenis!!!

Willy.