Archief

Een mailtje, me toegestuurd met de onverkorte versie van hoe het gesjoemel van migranten en asielzoekers verloopt in België; artikel afkomstig van een voorname Belgische krant, opende me nog maar eens mijn Vlaamse ogen. Vlaamse ogen die ondertussen een zeldzaamheid geworden zijn in België. Ik vermoed dat de meeste daarvan schuilgaan achter een roze bril die de werkelijkheid verdoezelt en niet eens WIL laten zien!

Het zijn tien voorbeelden van ongehoorde, maar waargebeurde feiten, verteld door rechters! Rechters die het moe zijn de waarheid te verkrachten en het Belgische volk te bedriegen. Hier volgt enkel de inleiding. Van de tien voorbeelden wordt vanaf morgen telkens ééntje per dag gepubliceerd. Al dan niet samengaand met een ‘gewoon’ column.

Ik doe het bewust op die manier, omdat het té schokkend, te walgelijk, en te schandalig is om het allemaal op één dag te slikken. Mijn lezers zouden er wel eens een hartaanval van kunnen krijgen! En de jankerds zouden misschien wel zelfmoordneigingen krijgen als ze lezen wat hun gejank om ‘gelijkheid voor iedereen’ heeft veroorzaakt! En de belastingsbetaler… zou wel eens in opstand kunnen komen en niet langer betalen voor dergelijke ongehoorde verkwistingen.

Willy.

Inleiding:

'Best of' van sjoemelende migranten

De scherpe woorden van de Antwerpse procureur-generaal Yves Liégeois over het asielbeleid zijn allerminst losse flodders. Zijn kritiek heeft diepe wortels in de dagelijkse praktijk van de rechtbanken, die geconfronteerd worden met duizenden dossiers van verregaande fraude. En wat voor de rechter komt, is nog maar het topje van de ijsberg. Zwakke punten in de Vreemdelingenwet, het vaak ontstellende gebrek aan controle en de goedgelovigheid van sommige administraties spelen in de kaart van de sjoemelaars. Dat blijkt uit het verhaal van een rechter. Het profitariaat, een 'best of'.

Driehonderdduizend kilometer per seconde… bijna aarde - maan in één enkele seconde! Dat is de snelheid waarmee het licht zich voortplant… eh… ‘reist’bedoel ik! Want ja, moest het zich aan die snelheid ‘voortplanten’ in de menselijke zin van het woord, dan zou ik geen licht willen zijn, want daar valt weinig plezier aan te beleven dunkt me zo.

Maar alle gekheid op een stokje. Voor ons, stervelingen: onvoorstelbaar! Nooit gezien. De grootst mogelijke snelheid in het hele universum. Tenminste, als de theorie van Einstein klopt, maar wetenschappers lijken ontdekt te hebben dat sommige deeltjes er nog hogere snelheden zouden op nahouden. Wat dan weer de theorie van Einstein helemaal overhoop zou gooien als ze gelijk hebben.

Wat mij betreft, de lichtsnelheid lijkt me al meer dan genoeg! Zou ik liever niet mee in aanraking komen. En toch… we maken allemaal gretig gebruik van die lichtsnelheid, communiceren zelfs met die snelheid, maar we staan er niet bij stil!

Verbaasd? Wel, stuur dan maar eens een mailtje naar je buur, naar Australië, of zelfs naar de maan! In minder dan een seconde staat het aan de deur van je correspondent te kloppen! Je hebt je vinger nog niet van de verzendknop gehaald als het al lang zijn bestemming heeft bereikt.

Hoe dat mogelijk is? Glasvezel! Het internet draait op glasvezelverbindingen. Letters en beelden moeten niet langer naar elektrische stroompjes worden geconverteerd en door koperen leidingen gestuurd worden zoals bij een klassieke telefoon- of faxverbinding. Vandaar ook altijd die vervelende pauzes als je met een klassieke telefoonlijn naar bevoorbeeld Amerika belde. Want hoe geleidend koperdraad ook is, het biedt voldoende weerstand om het signaal relatief traag te laten lopen.

Met internet gaat het anders. Hier wordt alles geconverteerd naar… lichtsignalen! Optische kabels (glasvezel) geleiden dit lichtsignaal naar de bestemming tegen… natuurlijk! Lichtsnelheid!

Wereldschokkend nieuws is dat niet; we gebruiken het allemaal. Maar ik vind het toch even de moeite er even bij stil te staan.

Hoor ik daar iemand zeggen: “Ho maar, soms duurt het toch vijf minuten voor een mail binnenloopt”?

Jawel! Maar in dat geval staat die mail wél al vijf minuten te wachten voor je deur, en kan pas binnen als je die deur opent. Een mailprogramma staat immers niet constant in verbinding met internet, maar checkt met een instelbare interval af en toe ‘of er iemand voor de deur staat’.

Die interval is in te stellen, maar staat standaard meestal op vijf minuten. En dus, inderdaad kan het vijf minuten duren voor je de mail binnenkrijgt. Tenzij je wéét dat er eentje staat te dringen, en je manueel de optie ‘alles ontvangen’ aanklikt. Dat maakt dan het deurtje tussendoor nog eens extra open en de wachtenden kunnen onmiddellijk binnen.

In vergelijking met die goeie ouwe nostalgische postzegel is die voortuitgang in nauwelijks een paar jaar toch echt wel onvoorstelbaar! Waar is de tijd van de postduif?

Willy.

Zaterdag 1 oktober 2011.

Héérlijk nazomerweer! Na een wandelingetje langs de zeedijk met de hond zak ik rond 11 uur af naar het terrasje van de Melrose. Voormiddag, terrasje dus helemaal in de schaduw. Héérlijk, want de thermometer staat ondertussen al op rond de 25 graden! En gelukkig, er is een tafeltje vrij. De rest van het terras is gevuld met het gewone volk dat altijd weer net dààr wat gezelschap komt zoeken. Brave mensen. Sociale mensen. Het zal hen pijn doen als de Melrose binnen enkele maanden sluit vanwege het rookverbod!

Want ja, het einde is al in zicht. De patron heeft gesolliciteerd bij De Lijn als chauffeur en is, na een fikse vermageringskuur, in alle testen geslaagd. Kan zó beginnen en ziet er al naar uit. En toch heb ik medelijden met de man. Nam het café enkele jaren geleden over als café - hotel. Verhuurde kamers aan toeristen. Zaakje draaide goed. Tot de Wetstraat er een stokje voor stak in de vorm van nieuwe bepalingen over brandveiligheid. Moest enorme investeringen doen. Zag dat niet zitten en stopte het hotel. Dacht verder te kunnen leven van zijn café. Maar dat was zonder de Wetstraat gerekend. Die vond even later dat er een rookverbod moest komen! Nu zit hij met een leeg café en een vol terras! Op zomerse dagen tenminste. Voor de rest van het jaar is het niet meer leefbaar.

En dus: gedaan met het gezellige cafeetje. Gedaan met het gezellige terrasje. Gedaan met het samenzijn van die lieve, vriendelijke mensen. Leve de Wetstraat! Wat het café volgend jaar zal zijn? Ik mag er niet aan denken! Waarschijnlijk een bekakt tearoom voor azijnpissers! Als Isabelleke, de dienster, er wil blijven werken zal ze haar gezicht waarschijnlijk een grondige strijkbeurt moeten geven om haar eeuwige glimlach volkomen te verzuren.

Maar terug naar die mooie oktoberzaterdag. Ik kan me de tijd niet herinneren dat ik bewust een terrasje in de schaduw opzocht. Moet geleden zijn van mijn uitstapjes naar Spanje!

Chico, ook moe van de heerlijke warmte op de zonnige Zeedijk, wil op schoot en valt zowat direct in slaap. Ik kijk even naar binnen. Niemand achter de toog. Geen opdienster te zien op het terras. Nou, geen nood. Ik heb tijd. Genieten hoeft niet echt met al direct een schuimend biertje voor je neus. Een sigaretje kan het ook wel doen in afwachting.

Na vijf minuten zie ik Isabelleke om de hoek komen met een papieren zakje. Heeft zich waarschijnlijk iets te eten gehaald. Komt direct op me af.

- Een Scotch, Willy?

- Hoe kun je het raden?

Chico krijgt van haar nog een stevige knuffel, en ikzelf een kusje op de wang. Tot groot protest van de andere mannelijke bevolking van het terras.

- Hé daar Belletje, wat heeft die méér dan wij?

De Scotch komt eraan, en een potje water voor Chico, wat hij dankbaar oplikt en ze krijgt daar voorwaar nog een likje voor. Eh… niet van mij! Van Chico! Wat kan het leven mooi zijn! Wat doe ik hier eigenlijk nog in België? Terwijl het in Spanje 8 maand zo is!

Een onzelieveheersbeestje klimt vlijtig over mijn knie met zijn ‘Louis quinze’ pootjes. Kruipt richting Chico! Oei! Dàt hapje gun ik hem nu echt niet zie! Even de knie geschud en ja hoor, daar opent het rode gespikkelde doosje zijn luikjes en ontvouwen zich twee tere doorschijnende vleugeltjes. Roef! Weg… hemelwaarts. Kon ik hem maar volgen en had ik ook maar zulke vleugeltjes! Hoog in de lucht moet het heerlijk fris zijn nu.

Maar met een dreigend ‘woef woef’ kom ik pardoes terug op de aarde terecht! Chico reageert onmiddellijk met een ‘kef kef’! Een soort uit de kluiten gewassen skinhead loopt voorbij het terras met aan de leiband een buldog die woest blaft naar Chico!

Prompt krijgt hij een ferme schop tegen zijn dij van de skinhead. Algemene verontwaardiging op het terras en awoe geroep. Dat doé je niet met een hond. Daarmee maak je hem enkel maar woester! De skinhead maakt zich maar snel uit de voeten en dat is maar best ook voor zijn gezondheid. Want enkele macho’s met meer hondsgezindheid vlogen al uit hun stoel en gingen hem bijna te lijf. Nét een fikse vechtpartij vermeden.

Ja… als je als toerist, skinhead of niet, naar Oostende komt met je huisdier, wordt toch minstens van je verondersteld dat je het met het nodige respect behandelt! Je vrouw mag je slaan. Je schoonmoeder een schop tegen de schenen geven ook. Geen mens hier zal ervan opkijken. Maar steek geen poot uit naar je hond! Want dat is buiten de waard gerekend en zou je flink kunnen bezuren.

En eindelijk dan, kan ik zalig de lippen aan mijn Scotch zetten. Heerlijk koel! Alsof een engeltje op mijn tong piest! Jawel hoor! Life can be so easy. Wat dromerig achteruit gezakt in mijn stoel geniet ik. Van de gesprekken, van de stilte, van de schaduw, van de frisse zeelucht en van de hemelblauwe lucht boven mijn hoofd. Zit al te denken hoe ik dit alles op mijn blog moet zetten. Want dat moét! Zalige momenten wil je nooit meer vergeten, en in de winter nog eens kunnen ophalen.

Chico trekt het zich al lang niet meer aan. Ligt, in een bolletje gedraaid, heerlijk te dromen op mijn schoot. Over leuke Chihuahua wijfjes, over engeltjes, over de hondenhemel of wat dan ook.

En na het middagmaal blijf ik, hoé me dat ook spijt, maar thuis. De thermometer wijst 27 graden aan en hoe ik ook van de zon houd, trop is teveel!

Willy.

Het is ver gekomen met België: FEDASIEL koopt nu, met ons belastingsgeld, al luxewoningen in nette buurten om er… asielzoekergezinnen in op te vangen!!! Asielzoekers waarvan we nog niet eens weten of ze wel recht hebben op asiel. Ze komen het alleen maar ‘zoeken’. En of ze het nu vinden of niet, dié krijg je hier nooit meer buiten eens ze het comfort van een dergelijke luxewoning hebben gesmaakt.

En de Belgische daklozen? Wat krijgen dié boven hun hoofd? Of… zijn dat ‘maar’ landgenoten? Verwaarloosbare massa die rustig in de kou kan blijven staan? Dat slaat toch echt wel alles! Het onevenaarbare toppunt van schande. Kan zó in het Guiness Book of Records.

En de Belg? Die stond er bij en keek ernaar. Niemand vindt het nodig om hiérvoor een protestmarch te organiseren. Dat kunnen ze blijkbaar alleen maar voor futiliteiten. Futiliteiten van enkele opgefokte jankerds die niet weten waarover ze het hebben.

En de buren in die nette wijk? Ook verwaarloosbare landgenoten? Ze leken er in elk geval niet blij mee. Een jong gezinnetje moet zich kapotwerken om een dergelijke woning alleen nog maar te kunnen huren! En dat vreemde gespuis krijgt dat zomaar in de schoot gegooid. Laat ze dàt maar snel doorbellen naar het moederland. Morgen staan ze hier dan zéker met duizenden. Met eigen kroost of met geleende kroost om medelijden te wekken.

Wedden dat, nadat twee of drie van die gezinnen er hebben in gewoond, het huis mag worden afgebroken omdat niets er nog aan deugt? En wiens belastingen gaan dan weer de pan uitswingen?

Midden in crisistijd. Midden in besprekingen over besparen! Spiksplinternieuwe luxewoningen kopen voor asieltoeristen!!! Nog maar eens een nette buurt wetens willens laten verloederen! De autochtone bewoners in het gezicht uitlachen! Dan hébben die eens flink gespaard om in een deftige, autochtone wijk te kunnen wonen!

Zou Fedasiel zich niet liever Fedabsurd noemen? Hoe idioot moet je zijn om zoiets te kunnen maken in volle crisistijd? Is dat nu écht om de Belg in het gezicht te spuwen?

En ik blijf me afvragen hoeveel druppels er nog méér in de symbolische emmer kunnen alvorens hij overloopt! Zou er ook zoiets als een ‘volkswoedemeter’ bestaan? Zo ja, dan moet die toch al heel lang in het rood staan! Zouden ze dat echt niet in de gaten hebben in de Wetstraat?

Of zijn we tóch lamlendige idioten geworden die alles maar blijven slikken?

Willy.

Zoals hiernaast de denker van Rodin demonstreert, kom je via denken tot conclusies. Weet je levensvragen op te lossen, of, in het geval ze onoplosbaar zijn, toch minstens te doorzien en er in het vervolg rekening mee te houden.

Denken is een ons van nature uit gratis geschonken eigenschap. Maar niet iedereen gebruikt die! Men praat liever. Want als je praat hoéf je niet te denken. En teveel denken zou tot op zijn minst dubieuze ideeën kunnen leiden over religie, samenleving, en de onnoemelijke stommiteiten die je mensen ziet maken. De gazet lezen is dan makkelijker. Daar laat je het je gewoon inlepelen met je verstand op nul.

Denken confronteert je ook met jezelf! En niet iedereen wil met zichzelf geconfronteerd worden. Want dan zie je de naakte mens die in je schuilt. Ontdaan van alle franjes en oppervlakkigheden. En dat is voor velen echt niet mooi om aan te zien. Veel te veel te verbergen. Veel te veel te verzwijgen. Veel te veel zaken die best geen daglicht zien.

Maar we hébben nu eenmaal die eigenschap, en iets in ons verplicht ons er ook gebruik van te maken. En ai!!! Je met jezelf confronteren kan pijn doen! Maar gelukkig voor dat soort mensen: daar kunnen ze makkelijk onderuit!

Oef!

Hoe?

Door te praten! Over wat? Maakt niet uit. Het onzinnigste is al goed genoeg. Praten en blijven doorpraten. Zo hoef je niet te denken, niet in de spiegel van je persoonlijkheid te kijken, zié je al die stommiteiten niet en leef je, althans dàt soort mensen, op een zalig eilandje. Wordt je niet geconfronteerd met jezelf. Hoef je ook naar niemand te luisteren. Geef je anderen, als praten echt je hobby is, niet eens de kans wat tot jou te zeggen. Zo hoef je het ook niet te onthouden, dringt niets tot je door en wordt je kleine eilandje steeds mooier, maar ook steeds kleiner.

Dat heeft ook, zoals alles op aarde, zijn prijs: je intelligentie stompt af. Kan ook niet anders, want er komt niets bij van de anderen. De verbinding is gereduceerd tot eenrichtingsverkeer. En eenrichtingsverkeer in dat geval kan je hoofd alleen maar leegmaken. Nooit bijvullen!

Maar ja, dat soort mensen voelt zich misschien beter als ze leeg zijn…

Denken is slecht voor je humeur en je gezondheid… vinden ze dan. En ze hebben gelijk! Zéker als de confrontatie met zichzelf erg negatief uitvalt.

Maar als de oergeest die je binnen in je terugvindt je mooier lijkt dan het beeld dat je in de spiegel ziet, dan héb je geen angst voor de confrontatie. Dan blijf je maar denken, jezelf verder analyseren en proberen te verbeteren. Met als enig mogelijk resultaat: van jezelf een gelukkige mens maken. Ondanks je omgeving. Ondanks de maatschappij. Ondanks alle rare kwibussen die op dit aardse tranendal rondlopen. Want daar vind je dan telkens weer verklaringen voor. Die verklaringen heb je nodig om niet helemaal gek te worden door alles wat je om je heen ziet gebeuren onder het goedkeurend, maar luie oog van vadertje staat.

Ik heb een buurvrouw. 77 jaar oud. Nog heel flink te been. Komt graag een kop koffie drinken en een babbeltje doen. Puur eenrichtingsverkeer. Al haar klachten uitspuwen. En die klachten zijn steeds dezelfde: leeft samen met een raszuivere ezel van een vent, die haar hele leven ondermijnt. Een paar keer per week komt ze zo diezelfde klachten uitspuwen. Nooit iets nieuws. Altijd weer herhalingen van wat we al honderd keer hoorden. Een eindeloze lus. Een audioband zonder einde of begin.

Als je haar dan de raad geeft hem buiten te gooien (wat de enige mogelijkheid is), want hij is niet eens bij haar gedomicilieerd, dan luistert ze niet. Natuurlijk niet! Waarover zou ze anders morgen moeten komen klagen?

Eén enkele keer zou ze wel eens vragen aan mijn vrouw hoe het met hààr is, maar laat daar dan in één adem door haar eigen klachten op volgen, zodat antwoorden niet eens kan! Doet mijn vrouw dan ook geen enkele poging meer voor. Leuke belangstelling!!!

Wel, in dergelijke gevallen creëer ik ook eenrichtingsverkeer in mijn hoofd en gaat wat ze vertellen ook het ene oor in en het andere uit. Raad geven hoeft niet want luisteren doen ze toch niet. Gek dat die mensen niet beseffen dat ze zelf een gelijkaardige handelswijze uitlokken!

Maar gelukkig zijn niet alle mensen zo en bestaan er ook echt nog wel denkers. Mensen die eerst denken en dan praten. Ze komen in gezelschap misschien wat vervelender over. Vooral bij mensen die geleerd hebben dat goed luisteren naar onnozele praatjes geen zin heeft. De moeite niet waard om er hun hersenenergie aan te verspillen. Hoogstens doen alsof ze luisteren, en blij zijn met de entertainment. Dergelijke mensen hebben geleerd om hun afstemknop op ‘in en weer uit’ te zetten, en dan moet je al met iets heel interessants voor de pinnen komen om die frequentie te laten omslaan.

Maar soms lukt dat wel, en dan weet je soms door te dringen tot heel andere mensen dan de taterende middenmoot. Mensen dan die de wereld niet kent. Niet wilt kennen! Te diepzinnig. En ja, dan sluiten ze zich maar wat af, tot zich weer eens een gelegenheid presenteert en ze zich kunnen uitleven in een ‘zinnig’ gesprek… en dan soms onverwacht echte praatvaren blijken.

Willy.

Dagboek van een puppybaasje.

Donderdag, 29.9.11.

- 7.00 uur: uit bed. Foei wat vroeg! Half slapend eerst vuilzak buitenzetten.

- 7.05 uur: sterke Espresso en sigaretje. (Coffee black… cigaret). Klein beetje meer wakker.

- 7.20 uur: Chico uit zijn bench halen. Oef! Niks plasje in de bench. Snel naar buiten ermee!

- 7.25 uur: buiten op zo’n onzalig uur!!! Is het koud? Neen. Gelukkig niet. Helemaal wakker nu: de morgenstond heeft inderdaad goud in de mond. Chico verspreidt snel zijn behoeftes over het hele park. Veel te veel ‘pispaaltjes’. Lijkt eeuwen te duren voor hij ze allemaal heeft gedaan. Dan een drolletje. Opgeraapt met plastic zakje en naar de vuilbak ermee. Chico trekt tegen. Heeft alles gedaan wat hij dringend moest doen en wil naar huis. Mis jongen! Eerst naar de vuilbak! Drolletje gedeponeerd, en daar gaat hij weer trekken aan de leiband. Wil naar huis. Moet vrouwtje nog begroeten!

- 7.35 uur: Met Chico in de lift. Naar derde verdieping. Zodra de lift stopt is er geen houden meer aan. Snel de lift uit, deur openen, en daar vliegt hij naar zijn eetbak in de inkom, waarvan hij weet dat vrouwtje die ondertussen heeft gevuld. In zeven haasten zijn grootste honger gestild en dan in snelle draf naar de woonkamer. Vrouwtje begroeten. Oortjes in de nek, zijn charmantste snuit opgezet… onweerstaanbaar!

- 7.40 uur: na de innige begroeting snel terug naar zijn eetbak, en nu leeg eten maar. Tot op de bodem.

- 7.50 uur: baasje en vrouwtje maken samen het bed op; daarna tweede espresso. Chico is rustig nu.

- 8.00 uur: baasje gaat zich wassen en scheren. Vrouwtje neemt stof af. Chico wacht geduldig tot dat karweitje gedaan is, en geeft dan smekend te kennen dat hij zich naast vrouwtje in de zetel wil nestelen.

- 8.30 uur: baasje komt uit badkamer. Chico ligt zalig te slapen naast vrouwtje, heft even de kop op als ik binnenkom, ziet dat het ‘maar’ ik is en laat zijn kop weer vallen in de donzige zachtheid van vrouwtjes badjas. Ja. Sedert hij in huis is heeft hij die badjas als zijn privé eigendom bestempeld en moet vrouwtje zich maar met wat anders warmhouden. Tweede espresso + sigaret.

- 9.00 uur: nu is het de beurt aan vrouwtje om zich te wassen. Gelukkig blijft Chico netjes liggen waar hij lag en kan ik even mijn blogje aanvullen, mails checken en naar giveawayoftheday surfen. Niks dat ik kan gebruiken vandaag.

- 9. 30 uur: Chico recht zijn kopje. Is nu helemaal uitgeslapen en wil van de zetel af. Ervaring leerde me dat zijn blaasje nu weer moet geledigd worden.

- 9.35 uur: kleine ‘pistoer’ in het park en terug naar huis. Chico speelt nog een beetje op de grond en valt dan weer in slaap ‘op’ mijn voeten.

- 10.00 uur: Nu is Pierewietje de parkiet aan de beurt. Het obligate schijfje appel in zijn kooi gestoken, anders gaat hij zo’n misbaar maken dat de hele buurt op stelten staat. En onmiddellijk daarna: mezelf verwennen met een lekkere Grimbergen, terwijl vrouwtje een Rodenbach neemt. Zalig moment!

- 10.30 uur: naar de Zeedijk met Chico! We lopen voorbij een bankje dat nog in de schaduw staat. Een bankje waar ik wel af en toe even verpoos met Chico op de schoot. En dus: Chico trekt tegen! Springt tegen het bankje op en kijkt me vragend recht in de ogen, alsof hij me wil zeggen: “Baasje toch, laten we hiér even zitten”! Maar het bankje is nog vochtig in de schaduw. Dus lopen we door, al vindt Chico dat maar niks.

- 11 uur: Wandelen maar langs de Zeedijk, en ja, daar staat eindelijk een bankje dat zich al volledig in het stralende zonlicht bevindt. In beslag nemen dus maar. Chico dolgelukkig, braafjes op mijn schoot zittend, neusje voortdurend in beweging om alle voormiddaggeurtjes op te snuiven. Voelt zich zalig. Kijkend naar mensen… mensen die soms dichterbij komen om hem even een aai te geven. Krijgen ze retour een likje voor.

Oh september, gouden roos! De zon lijkt dwars door mijn huid te branden en me te injecteren met haar grenzeloze gratis energie. Achter me het bescheiden gekabbel van de zee, die eveneens lijkt te genieten van dat niet meer verwacht zonnetje. Voor me langs loopt een klasje voorbij, netjes in turnpak met de turnleraar erachter. Giechelend en taterend als meisjes van 12 nu eenmaal zo goed kunnen. Life can be so easy! Kon het maar altijd zo’n prachtig weertje zijn.

- 11.45 uur: terug naar huis. Chico recht naar zijn voederbak. Leeg! Grote teleurstelling. Ja, jongen, een beetje structuur moet je toch aanleren hoor! Pas als wij hebben gegeten krijg jij je middagmaal.

- 12.30 uur: middageten. Chico heeft zijn gebruikelijk plaatsje aan het venster opgezocht voor als wij eten en kijkt vanaf zijn hoge zitplaats naar het park, af en toe omkijkend ‘of we nog niet gedaan hebben’. Brave jongen. Je begint je plaats in het gezin te kennen. Weet dat schooien aan tafel geen zin heeft en ook niet netjes is. Nog even geduld en dan is het jouw beurt.

Tot hier deze ‘morgenstond’. Nu wordt het moeilijker: de avond is gevallen en nu zou ik mijn namiddag moeten uiteenleggen met een zwaar hoofd! Oei! Dat zal wat worden. Daar gaan we:

- 14.00 uur: lekker warm zonnetje, het hele gezin op stap: Chico, mijn vrouw, en ik. Beetje gewinkeld, nieuwe speeltjes voor de hond, nieuwe schoentjes voor mij… en we zakken af naar ons terras. Hopende dat die spraakwatervallen er NOG niet zitten, en ook later niet aan onze tafel komen babbelen!

- 15.30 uur: oef! Terrasje watervalvrij. En bovendien zit er een bevriend koppel. Ideale toestand. Als we bij hén gaan zitten kunnen anderen er niet meer bijkomen. Tafeltje helemaal bezet dan. Eerst een lekkere Scotch, en er eentje getrakteerd aan de vrienden. Tja, die trakteren dan terug en er rest me weinig anders dan het in Jupiler te gaan slaan. Ziet er immers naar uit dat dit nog niet het einde is… en de namiddag is nog lang.

- 16.00 uur: de spraakwatervallen komen er aan!!! Hi hi, geen plaats meer aan onze tafel! Wat jammer! Toch een aangename dag gewenst hoor! De enige vrije tafel ligt 5 meter van ons af. Buiten spreekafstand dus, en die nemen ze in! Leuk zo!

- 16.30 uur: de vrienden stappen op want hebben nog een en ander te doen. Ai! Twee vrije plaatsen aan onze tafel! De spraakwatervallen zullen waarschijnlijk verhuizen. Geen nood zegt mijn vrouw. Het is hier toch snikkend heet, laat ons binnen nog wat drinken alvorens die twee aanstalten maken…
Binnen nog een pintje gedronken, en nu naar huis. Vriendelijk gezwaaid naar de watervallen op het terras, maar daar trekt iemand aan de mouw van mijn vrouw. Vriendin van vroeger. Toffe dame, in gezelschap van haar vriend. Of we nog iets drinken met hen? Tuurlijk!

- 18.00 uur: en nog eentje en nog eentje; geanimeerd gesprek, leuk gezelschap, zonnetje weg maar nog lekker warm. Watervallen ondertussen opgestapt. Terras nog half vol en oergezellig. Ook de kelnerin komt er bijzitten. Tussen haakjes: die staat, als ze dienst heeft, helemaal alleen in het café én het volle terras. Had eventjes een ‘coup de feu’ en kon niet meer volgen. Mijn vrouw bood spontaan aan om wat af te wassen. Graag aanvaard. En nu komt ze gretig wat meebabbelen.

- 19.00 uur: Oei! We missen het nieuws. Geen nood! We drinken daar nog maar eentje op, want goed nieuws is het toch nooit.

- 20.00 uur: Jamaar, onze soap ‘Thuis’ willen we niet missen hoor! En met tegenzin, en een beetje een stuk in onze kraag, staan we op en vertrekken. Chico, die de hele tijd braaf had zitten kijken naar al die gekke mensen, legt onderweg nog een drolletje, en we zijn nét op tijd thuis voor onze soap. Oef! Was me dat een dag!

- 21.30 uur: een beetje ontnuchterd doe ik mijn laatste ‘pistoer’ rond het park met Chico, en begin dit column bij te werken. Yeah… life can be so easy!!!

Willy.

Nog maar eens… de vistrap van Oostende. Een zegen voor al wie dagverse vis lust! Vis die gisteren nog vrolijk rondzwom in de noordzee.

Een privilege, enkel maar mogelijk in Oostende? Eigenlijk niet! De moderne vervoersvormen maken het nu toch wel mogelijk dat verse vis een paar uur na de vangst tot in de uithoeken van België in de uitstalramen ‘zou kunnen’ liggen.

Waarom wij dan toch naar de vistrap gaan? Heel eenvoudig: vannacht opgevist, vanmorgen vóór dag en dauw de benodigde hoeveelheid naar de vistrap gebracht, verkocht door de vissersvrouwen, en… ‘op = op’. Dat stel je in de namiddag goed vast als het ene standje na het andere gaat sluiten wegens uitverkocht.

In een viswinkel, waar dan ook, in het binnenland of zelfs op loopafstand van de vistrap, gaat het er enigszins anders aan toe: die kopen in de vismijn per opbod. Een bepaalde hoeveelheid. Liefst een grote hoeveelheid, want die kunnen ze het goedkoopst op de kop tikken. Raken ze dat dezelfde dag niet kwijt, dan maar morgen, overmorgen, of volgende week…

En of je nu in Oostende of in Malmedy woont, in de viswinkel is de versheid altijd weer een gok.

Uit een en ander volgt dan ook weer een logische vaststelling: je kunt gaan voor de prijs, of voor de kwaliteit. Ga je voor de kwaliteit, die vind je meestal in de goedkoopste winkel!!! Niet logisch? Toch wel: die goedkoopste verkoopt ook het meest, en zal niet lang met verouderde vis blijven zitten. De dure daarentegen, nou… ik hoef er geen tekeningetje bij te maken hé?

Nog een tip: dagverse vis voelt heel slijmerig aan. Glijdt je letterlijk uit de handen. Bijna niet vast te houden. Wil je die versheid behouden in de diepvriezer? Kop eraf en ingewanden eruit (doen ze wel voor je aan de vistrap als je het ze vraagt). Vooral niet wassen!!! Gewoon zo slijmerig als ze zijn in een plastic zak en in de vriezer. Mét dat slijm eromheen bewaren ze namelijk volledig hun versheid in de vriezer. Ze wassen doe je dan pas als je ze ontdooid hebt.

Zo leerden wij het van de vissersvrouwen. Zo heb je ook écht verse vis op tafel, zelfs na maandenlang verblijf in de vriezer.

Dat de vistrap goedkoop is zou ik niet durven zeggen. Meestal wel iets goedkoper dan in de winkel, en een en ander hangt ook af van de vangst die nacht. Stijgende brandstofprijzen en allerhande wettelijke bepalingen drukken hier natuurlijk ook weer hun stempel op. Die arme lui in de Wetstraat moeten immers ook hun graantje kunnen meepikken. Centjes opsparen om parasietjes te kunnen spijzen! Om genadegeld te kunnen uitstrooien. Om landsvreemde culturen ook naar het stemhokje te kunnen lokken en met Belgische identiteitskaart voor hun landverradende weldoenertjes te laten stemmen!

Als je voor een tamelijke voorraad gaat kun je best zo vroeg mogelijk naar de vistrap gaan. Een beetje marchanderen lukt dan ook nog wel!

Waar je de vistrap vindt? Niet moeilijk. Als je uit de hoofdingang van het treinstation komt, zie je bijna recht voor je het groene silhouet van de ‘Amandine’: een museum-visserschip (Ijslandvaarder) dat helemaal op het droge ligt aan de Visserskaai. Je steekt een brugje over en je staat aan de Amandine. Nu de Visserskaai naar rechts volgen. Je komt langs kraampjes met toeristische visschotels en droogvis (jèèèk. Niets kopen daar!). Eens voorbij die kraampjes ben je aan de vistrap. Niets dan een gebouwtje op een insprong in de kaai eigenlijk, met binnenin een tiental standjes, allemaal uitgebaat door vissersvrouwen.

Willy.

Bij gebrek aan andere inspiratie ga ik maar weer eens de filosofische toer op. Iemand vroeg me eens wat ik dacht van de invloed van de intelligentie op de persoonlijkheid… Oei!!! Een vanzelfsprekende invloed eigenlijk, maar beschrijf dat maar eens! Heb mijn hersenen rot gepijnigd, maar blijkbaar ben ik niet intelligent genoeg om dat verband te omschrijven. Nooit bij stilgestaan trouwens. Toch niet bewust! Misschien ook omdat het me niet echt interesseerde. Tenminste toch niet de invloed op zómaar de persoonlijkheid.

Waar ik wél altijd al bij heb stilgestaan, is de invloed van de intelligentie op het partnerschap. Zeg maar, de liefde! Dààr pieker ik al zowat mijn hele leven over, want dat vind ik heel erg gecompliceerd liggen.

Voor de meeste mensen zijn de wittebroodsweken echt hemels. Kan ook niet anders. Een man, een vrouw, hormonen op hol, een nieuwe wereld opent zich…mooier kan het leven toch niet zijn? En van beide zijden wordt gedacht: “Dat blijft eeuwig duren!”.

Helaas! Na korte tijd beginnen grote verschillen in denkwijze op te vallen. Leiden tot woordenwisselingen… worden ruzies… de liefde krijgt een knak, de hormonen remmen sterk af, de een wil geen ongelijk bekennen aan de ander, en geen van beiden staat er bij stil dat er drommels veel geduld nodig is om in volmaakte harmonie met het andere geslacht te leven. Denken dat hun huwelijk een miskleun was.

Natuurlijk was het dat! Een man ziet een leuk snoetje, een vrouw ziet een stoere man, het denkvermogen wordt gesmoord door massa’s rondrazende hormonen en vlindertjes, en voor je het goed en wel beseft gaat het huwelijksbootje varen!

En dan gaat het leven verder. Een klein beetje, of helemaal afgestompt. Vroeger werd daar maar vrede mee genomen en bleef het koppel samen. Voor de kindertjes, voor de centjes of vanwege de te hoge drempel naar een echtscheiding. Maar zelden of nooit voor de liefde! Want ze hadden al lang door dat verliefd blijven op een zo verschillend, en dus moeilijk persoon, geen pretje is.

Tegenwoordig wordt echter gedacht dat er veel meer te koop is in de wereld en gaat men op zoek. Een echtscheiding is dan rap geregeld, en voor men het door heeft zit men opnieuw in datzelfde sukkelstraatje, maar dan met een andere partner.

En toch denk ik dat er een wondermiddel is tegen dat nare fenomeen. Dat wondermiddel heet intelligentie.

Want bij gebrek aan duidelijke richtlijnen over de omgang met het andere geslacht, ben je wel verplicht je eigen intelligentie in te schakelen en zo snel mogelijk zien uit te vissen waar nou precies dat venijnige addertje steekt onder het gras. Want er moét wel een addertje verscholen liggen. Véle addertjes zelfs! Het kan niet zijn dat twee wezens die geschapen zijn om met elkaar te passen, telkens weer in de clinch gaan wegens meningsverschillen, en uiteindelijk scheiden.

De reden is niet ver te zoeken: een passende partner zou je moeten vinden met je intelligentie. Niét met je geslachtsdrift! Maar vertel dàt maar eens aan een twintigjarige. Zou je eigenlijk wel kunnen… NADAT de hormonen tot stilstand zijn gekomen. Eerder niet. En dan nog is het honderd procent afhankelijk van de individuele intelligentie.

Maar nu komen we aan het grootste struikelblok: niet iedereen heeft dezelfde mate van intelligentie. En daardoor komt de een er achter na een paar maand, de ander pas na jaren, maar de meesten niet eens in een heel leven!

Ik denk, maar weet het niet zeker, dat harmonieus samenleven de grootste kans maakt bij twee erg intelligente mensen. En nu bedoel ik helemaal niet mensen met een zo hoog mogelijk diploma. Gewoon mensen met een intelligent doorzicht en gevoel. Met een redelijk hoge IQ zeg maar. Mensen ook met empathie. Mensen die in staat zijn zich in de plaats van de ander te stellen. Die een uitleg zoeken voor de ‘rariteiten’ van het ander geslacht in plaats van ze te verwensen. Die niet meteen de gordijnen invliegen.

En zelfs bij dié mensen blijft het een proces dat tijd nodig heeft. Véél tijd!

Ware, en blijvende liefde, kan naar mijn bescheiden mening dan ook alleen maar bij erg intelligente mensen. De anderen? Ach ja, die rommelen maar wat aan. Zullen helaas ook nooit het genoegen smaken dat je met een verstandige en passende partner hebt.

In het beste geval denken die mensen dan maar dat ze toch hun pleziertjes hebben en aan hun trekken komen. In het ergste geval gaan ze dan maar op zoek naar een nieuwe partner, waarbij ze dan nét diezelfde ervaringen ondervinden.

En… ouder en (hopelijk) wijzer geworden, gaan ze zich afvragen of het allemaal wel de moeite waard was geweest. Of ze hun tijd niet hebben verspild door op zoek te gaan naar iets dat er alleen maar kan zijn als je er zelf zwaar in investeert.

Besluitend stel ik me dan de vraag: “Is de mens mono- of polygaam?”.

Het antwoord heb ik ondertussen ook al gevonden, en het verschilt van mens tot mens.

Als twee mensen voldoende intelligent zijn kunnen ze van een strikt monogaam huwelijk een sprookje maken.

Zijn ze dat beiden, of één van beiden niét in voldoende mate en willen ze toch harmonieus samenleven met het andere geslacht, dan zit er maar één ding op: polygamie. Van de een naar de ander, en telkens slechts blijven tot de vlinders sterven in je buik. Daarna op zoek gaan naar een nieuwe partner en nieuwe vlinders.

Nou ja… het is ook een manier van leven, maar persoonlijk zou ik, als ik de keuze had, daarvoor bedanken.

En de moraal? Datgene wat ik altijd weer ondervond: niéts is voor niks in de wereld. Alles moet betaald worden. Kun je dat niet opbrengen, dan krijg je ook het zo begeerde geluk niet. Liefde is en blijft nu eenmaal een WERKwoord!

Willy.

Zaterdag 24/9: een heerlijk nazomertje… heerlijk terrasjesweer… en plots een terrasbabbeltje met een nog onbekend koppel. Hij chauffeur, zij bediende bij het…OCMW.

Ik hield me maar wat op de vlakte. Bovendien zat ik zelf naast een man die een ware spraakwaterval bleek te zijn en kon ik maar half volgen wat zich tussen mijn vrouw en die OCMW bediende ging afspelen. Naar twee klokken tegelijk luisteren is nu eenmaal niet mijn beste kant. Gek dat je, mét hond op een terrasje, onmiddellijk van verschillende kanten aanspraak hebt. Teveel soms.

Maar toch ving ik voldoende op om bevestigd te zien wat ik altijd al had gedacht: die OCMW bedienden staan bij de bron. Zién, beter dan wij, welke stommiteiten gebeuren. Aan welke stommiteiten ze moeten medewerken met een verplichte glimlach op het gezicht. Die bedienden, al probeert men ze dan wel te hersenspoelen, blijken echt wel geen volslagen idioten te zijn. Hebben ook een eigen denkvermogen. Denken er ook het hunne van!

Of die dame een uitschietertje is weet ik niet. Vormen normale mensen daar een meerderheid? Geen idee van. Waarschijnlijk niét, want ik geloof nooit dat het hoofdbestuur erg opgezet is met medewerkers die hun eigen ideeën hebben over de grenzeloze verkwistingen aan parasieten.

In elk geval, ik had medelijden met die dame. Ze zei dat ze ook ooit haar werk (en twijfels) had meegenomen naar huis, met slapeloze nachten als gevolg, maar dat ze dan toch had geleerd haar hersenen af te sluiten na de diensttijd. En op de werkvloer verstand op nul, een big smile opzetten, en doen wat wordt gevraagd.

Wel, je werk op een dergelijke manier moeten doen moet een hel zijn! Enthousiast moeten meewerken aan projecten die alleen maar negatief kunnen werken voor de samenleving? Dat moet, voor een mens die op normale wijze nadenkt, onhoudbaar zijn.

Als men mij ooit een dergelijke taak in de schoenen had geschoven was ik waarschijnlijk in een psychiatrie beland. Zou ik nooit hebben kunnen volhouden.

Maar ja… ze doen het voor de centjes. Je moet nu eenmaal leven. Blij zijn een baan te hebben. Al is het dan ook een idiote baan.

Ik ben blij dat mijn eigen watervalgesprekspartner, wàt hij ook maar brabbelde, me geen gelegenheid gaf ook maar één woord uit te brengen: noch tegen hem, noch tegen anderen. Want als ik me in dat gesprek had gemoeid zou ik die dame alleen maar nog erger hebben kunnen frustreren, en ik vond haar al beklagenswaardig genoeg. Hopelijk vindt ze nooit mijn blog, want dat zou haar doodsvonnis kunnen betekenen. Of minstens toch het doodsvonnis van haar baan.

Enfin, we lieten het allemaal niet aan ons hart komen, want het zonnetje brandde heerlijk op ons gezicht, het terrasje zat propvol, van het ene biertje kwam het andere, en dat hielden we vol tot het zonnetje bescheiden wegkroop achter een veel te hoog gebouw. Ik had de architect van dat gebouw wel kunnen kelen!

En op weg naar huis vond ik het toch erg slim van mij dat ik dit keer weeral voor de kwantiteit aan bier was gegaan, en niet voor de kwaliteit. Want dan had ik zéker wel een taxi nodig gehad. En trouwens, na de vierde of vijfde smaak je toch geen verschil meer tussen een eerlijke Jupiler of een schuimende Scotch. Alleen je hoofd neemt dan het verschil nog waar en blijft relatief helder.

Maar die dame had me toch tot nadenken gestemd. Waar je ook maar gaat, overal hoor je hetzelfde liedje over die krankzinnige geldverspilling aan asielzoekers, werkonwilligen, kroostrijke migrantenfamilies, idiote cultuurvermenging en verkeerde opvoedingsgewoontes…

Wat ik dan weer niet begrijp is dat als een zo grote meerderheid (zelfs OCMW bedienden inbegrepen) zo woedend is over deze verwenpolitiek, hoe het dan mogelijk is dat het tegen beter weten in wordt doorgezet?

Zit er in mijn hersenen dan soms een radertje dat anderen niét hebben? Een radertje dat halsstarrig weigert aan negatief werk mede te werken? In het stemhokje weigert voor negatieve personen te stemmen?

Wat bezielt die politici eigenlijk? De overgrote meerderheid gegijzeld houden om aan de wensen van een handvol luide jankerds te voldoen? Is dat houdbaar op termijn? Zullen die OCMW bedienden eeuwig met de glimlach, maar innerlijk woedend, met geld blijven gooien? Nooit eens collectief in opstand komen? Joost mag het weten!

Nu weer gaan hier en daar jankende stemmen op tegen de onmenselijkheid van het feit dat weer een hoop asieltoeristen met kroost uit het Noordstation werd gezet. Voelen zich verplicht om voor degelijke opvang te janken.

Het is inderdaad erg voor die kinderen. Maar dat is niét onze verantwoordelijkheid. Het is die van de ouders, die hun kroost juist gebruiken als gijzelwapen! De hoorn des overvloeds hebben geroken en hem ten koste van wat ook in beslag willen nemen. Dat hun kinderen eronder lijden zal hen worst wezen. Dat vinden ze onze verantwoordelijkheid. Dat werd ze zo geleerd in het moederland.

Opvang? Maandenlang geld- en tijdverslindend onderzoek naar achtergronden?

Neen! Vliegtuig op en onmiddellijk terug naar land van herkomst met het stempel: ‘Return to sender’. Véél goedkoper. De verantwoordelijkheid in de schoot gooien van wie de verantwoordelijkheid draagt. We hebben al veel te lang Sinterklaas gespeeld voor zowat de halve wereld.

Willy.

Kortgeleden schreef ik over de moderne mens, die van in de wieg zodanig in de watten wordt gelegd dat, wàt hem ook gebeurt, er altijd een verantwoordelijke moet worden gevonden die ervoor opdraait. Want nooit is het eigen schuld! Dàt bekennen, zou eigenlijk gelijk staan aan bekennen dat je een stommerik bent. Wat slecht is voor je zelfbeeld. En dus moet er een andere schuldige gevonden worden.

Spijtig! Want juist het kunnen bekennen dat je stom deed, of door anderen met je neus in je eigen drol te worden gewreven, is een prima leerschool om die stommiteit nooit meer te herhalen.

En dat is nou juist wat moderne oudertjes tot elke prijs willen vermijden: ze blijven de grond voor de voeten van hun spruiten maar vegen en met roosjes bestrooien. Blijven hen maar overtuigen van het feit dat ze de beste en intelligentste zijn… En het enige resultaat dat ze daarmee bereiken is dat hun spruitjes nooit iets bijleren, overtuigd als ze zijn van hun ‘perfectie’ en alwetendheid. En wie perfect en alwetend is hoéft toch niets meer bij te leren? Hoéft toch naar niemand te luisteren?

En zo dragen ouders dan weer bij tot een volledig verpamperde samenleving waar ze ooit zelf het slachtoffer zullen van worden. Ach, ze menen het zo goed, en zijn ervan overtuigd goed bezig te zijn. Zijn zelfs de eersten om met de vinger te wijzen naar ouders die het strenger aanpakken.

Tot… de spruiten opgroeien, baas spelen over hen, en ware nietsnutten worden. Pas dan zien ze hun fouten in, maar is het natuurlijk onomkeerbaar telaat!!!

Waarom ik hier nog maar eens in herhaling val? Wel, dat is de schuld van het TV programma van de psycholoog Dr. Phil, die deze week een nog verregaander voorbeeld van deze mentaliteit aan de kaak stelde. Ik geloofde bijna mijn oren niet! Hoe kun je nu zó laag gevallen zijn? Welke ouders zijn dáár verantwoordelijk voor?

Onlangs liet namelijk, volgens Dr. Phil, een man zijn jas van 800 euro liggen in een Amerikaanse luchthaven. Rats vergeten! Eigen stomme schuld? Neen hoor! Na enkele telefoontjes naar de luchthaven waaruit bleek dat de jas niet werd teruggevonden, spant die man nu toch wel een rechtzaak in tegen de luchthaven en de veiligheidsdiensten? Die hadden maar moeten zorgen dat zijn fout ongedaan werd gemaakt, de jas gevonden werd en hem netjes werd terugbezorgd. Waarschijnlijk ook nog portvrij en met alle excuses!!!

Dat hijzelf een stomme onnozelaar is om zijn dure jas zomaar te laten liggen is niet aan de orde. Komt niet eens bij hem op. Er moeten andere schuldigen gevonden worden om zijn eigen onnozele persoontje wit te wassen!!!

Op geld komt het niet echt aan! Het gaat om ego. Het gaat erom niet te kunnen toegeven of verkroppen dat je een grove fout deed. Er ook niet de verantwoordelijkheid wilt voor opnemen.

Gelukkig zijn wij, Belgen, nog niet in een dergelijke staat van ontbinding als de Amerikanen, en dus eerder geneigd dit verhaal niet te geloven. Het is dan ook ongelooflijk. Helaas… het is de droevige realiteit, die nog maar eens bevestigt tot welke waardeloze nakomelingen overdreven ouderliefde leidt!

Mij echter verwondert het niet eens. Heb genoeg staaltjes meegemaakt die naar deze mentaliteit toeneigen. Wat daar op die luchthaven gebeurde is maar een klein stapje verder. Onze volgende generatie misschien? Want naar Amerikaans voorbeeld tot onvoorstelbare bepampering volgen we héél snel!

Voor die lui waren er, voor wàt ze ook overkwam als kind, altijd een mama en een papa geweest die voor hen opkwamen en hun schuld uitwisten. Eigen schuld bestond bijgevolg niet. Werd hen nooit aangewreven. Het waren altijd de anderen. Dat werd ze door dit soort opvoeding ook grondig ingeprent door die mama’s en papa’s.

Dan worden ze volwassen, en trekken die mentaliteit gewoon door naar de verschillende overheden. Nu moeten dié maar voor hun spullen zorgen en hen bepamperen.

Wel, toen ik Dr. Phil dit hoorde zeggen bekroop me een gevoel van walging. Walging voor het mensdom, dat het zo goed zou kunnen hebben op ons kleine juweeltje dat ‘aarde’ heet. Maar die, van zodra de tijden ‘goed’ worden, dat met alle geweld weer moet verkrachten door het verwennen van de kroost.

Het begon met een generatie die heel slechte tijden had meegemaakt. Die generatie zwoer dat hun nakomelingen het beter moesten hebben! Vochten en wrochten ervoor. En met de beste bedoelingen gingen ze hun kinderen verwennen. Verwennen werd de norm. De onderwijswereld wilde de trein niet missen en ging hetzelfde doen. Domweg niet vermoedend tot wat het totale gebrek aan discipline zou leiden.

De gevolgen? Kijk op straat. Zie de aldus opgevoede jeugd bezig… wacht af wat ze hun ouders later zullen aandoen… noch min noch meer dan hen het leven onleefbaar maken. Meer wil ik daar niet over kwijt, want de gevolgen zijn overdudelijk: Hangjongeren, drugsjongeren… zelfmoorden onder jongeren die nog een heel leven voor zich hebben. Een heel leven wél, maar totaal geen positief zelfbeeld! Kán immers niet, want nog nooit hebben ze iets moeten presteren! Nog nooit ook zijn ze zich bewust geworden van een gemaakte fout. Want die werd telkens weer snel uitgewist door de verwenners die zich ouders noemden.

De maatschappij probeert die mentaliteit die steeds meer de kop opsteekt enigszins te onderdrukken door het aanbieden van massa’s entertainment. Want eigen initiatieven bestaan niet meer. Zodra de entertainment van buitenaf wegvalt slaat de verveling toe. En verveling bij mensen die nooit geleerd hebben hun handen te gebruiken, ja, niet eens lijken te wéten dat ze eigen handen en hersenen hebben, leidt tot de meest absurde gevolgen.

‘Panem et circenses’. Kijk maar tot wat het heeft geleid in het Romeinse rijk!

Wacht maar af tot wat het hier zal leiden.

Het zal je kind maar wezen!

Willy.