Archief

Een leeg blad, pardon, pc-scherm voor mijn neus. Zoekend naar iets dat er blijkbaar niet is: inspiratie. Hoe kàn die inspiratie er ook zijn als ik de hele namiddag in het zonnetje ‘geterrast’ heb met vrouw en hond? (Ik schrijf dit op dinsdag 11 oktober). Het zou de hele dag een beetje miezerig bewolkt zijn zei de weerman, maar we zaten lekker in een stralende zon; aan de kust dan toch tenminste, maar ja, dat is België niet meer hé? Valt blijkbaar niet eens meer binnen de territoriale wateren eens de toeristen weer naar huis zijn! Je kunt het de weerman dan ook niet kwalijk nemen…

Enfin, elk zijn stiel. Nog maar eens een oktoberterrasjesdag dus. Mooi meegenomen. Andere locatie, want de Melrose heeft zijn terras al afgebroken. Eigenlijk een door ons ondergewaardeerde locatie die luistert naar de naam ‘Lentini’. Dicht bij huis, we kwamen er vroeger regelmatig; ook in de winter, maar dan binnen. Maar het is ook restaurant, en valt dus al lang onder het rookverbod. En dus, een beetje onterecht, afgeschreven.

En toch, jarenlang bleef de bazin ons vriendelijk toezwaaien als ze ons ergens tegenkwam. Zo zie je maar dat een vriendelijk gebaar altijd weer loont. En ze wist voorwaar ook nog dat Scotch mijn favoriet is.

Welnu, ik heb geen gebenedijd woord gesproken. Enkel maar zitten genieten. Van mijn hond, mijn (hoogst uitzonderlijke) drie Scotchen, en van de zon. De gesprekken wou ik niet eens horen, want het waren hoofdzakelijk vrouwen die er zaten. Vrouwenpraat dus.

En gek eigenlijk, nét nu ik zonder inspiratie zit, vind ik er dààr nu toch wel in zeker? Hoe dat komt?

Wel, mannen praten dan misschien wel even oninteressant over de voetbal, de ronde van Frankrijk, of vertellen moppen… enfin, niet erg hoogstaand, maar toch over voor hen vrolijke dingen.

Vrouwen echter… en vooral als ze zich begrepen voelen door de omgeving… vallen altijd weer terug op hun droevige of bloederige medische dossiers! Vrolijke onderwerpen vinden ze niet interessant.

Deze namiddag was het niet anders. Aan een tafeltje begon een geanimeerd gesprek over wie de meeste en pijnlijkste operaties had moeten ondergaan, en niemand wou het onderspit delven natuurlijk. Andere tafeltjes mengden zich prompt in het gesprek toen ze het succesgehalte van het onderwerp ondervonden. Die van mij ging er ook al gauw aan meedoen. De zo geheimgehouden medische dossiers werden in geen tijd open en bloot ‘ontgeheimd’. Nu begrijp ik waarom artsen niet over medische dossiers mogen praten met buitenstaanders: ze zouden de ‘primeur’ kunnen afsnoepen!

In een mum van tijd was het hele terras herschapen in een waar bloedbad. Een operatiekamer had er zijns gelijke niet aan. Wellustig werden nieren, darmen, magen, baarmoeders en ruggengraten van de ene tafel naar de andere gegooid… het vloog alle kanten op! Allemaal door elkaar! Niet verwonderlijk dat ik drie Scotchen nodig had om het niet meer te moeten aanhoren… en de verwachte roes niet eens wilde komen!

Ik was, op één na, de enige man op het terras. De andere zat wat verveeld rond te kijken en af en toe wisselden we zwijgend een veelbetekenende knipoog. Bang om het gezellige vrouwenonderonsje te storen.

Want raar maar waar: als je op zo’n voor vrouwen ‘gelukzalig’ moment met een vrolijk verhaal moest afkomen, dan zou je op slag alle gezichten zien bevriezen. Dan is voor hen de lol er af.

En bijgevolg hield ik maar de mond en bestelde nog een Scotch. Durfde niet eens ‘op de gezondheid’ te klinken, want dat zou er waarschijnlijk teveel aan geweest zijn! En klinken ‘op de ziekte’ vond ik ook maar belabberd. Zwijgen en drinken dus maar!

Het werd vijf uur en het zonnetje begon te verdwijnen. De ene na de andere stapte op. Ik keek ze na. Ze liepen allemaal nog mooi flink rechtop en blijkbaar zaten alle ledematen en organen terug op de juiste plaats. Medische dossiers netjes weer opgeborgen. Bovendien hadden ze zonder uitzondering een gelukzalige glimlach op het gelaat. Ze hadden hun pretje nog maar eens gehad. Geen vuiltje aan de lucht! Life can be so easy!

Aan de andere kant van de straat reed Carlos, een bekende van me, voorbij in zijn rolstoel. Een zelfgerolde sigaret bungelde nonchalant uit zijn mondhoek. De man, ooit machinist op de lange omvaart, kan geen tien stappen meer lopen zonder hulp, leeft van een leefloontje en woont in een gore kelderverdieping. Hij kreeg me in het oog en zwaaide me vrolijk toe met een brede glimlach. Want neen hoor, voor hém is er zéker geen vuiltje aan de lucht en je zult hem ook nooit horen klagen! ZIJN medisch dossier? Kan de boom in!

Oh ironie!

De moraal van het verhaal: als je een vrouw echt gelukkig wilt maken, ga dan vooral niet op zoek naar een vrolijke belevenis! Pas met bloederige smartlappen kun je scoren! Zeg dat je een derdehands ruilhart hebt, ogen uit de werkplaats van Frankenstein, benen van een pop in de etalage van een confectiewinkel en dat je longen ondersteboven liggen zodat je met je navel moet ademen. Dàn pas heb je gehoor!

Willy.

Negende verhaal van de rechter.

9 ruzie in familie als het uitkomt

Ook gezinsherenigingen kunnen zeer winstgevend zijn. "Sommige migranten die hun bejaarde ouders laten overkomen, moeten zich borg stellen en voor de zorg van hun vader/moeder opdraaien. Dit vervalt echter als de bejaarde na drie maanden geregulariseerd wordt. Van dan af komen ze plots niet meer overeen, maken de kinderen te veel lawaai en wil het oudje alleen gaan wonen. Gevolg: leefloon. In werkelijkheid wonen ze onder één dak en is het leefloon een extra inkomen... Controle? Zeer zwak."

-o-o-o-o-o-

Wat een mooi woord schiet me daar te binnen! ‘Zwerfmeel’. Het blijft bijna plakken op het puntje van mijn tong, maar vindt dan toch zijn weg naar mijn toetsenbord. Eens wat anders dan ‘zwerfvuil’. Wat ik ermee bedoel zal ik maar direct verklappen, want je zult het woord waarschijnlijk niet vinden in een woordenboek, en zeker al niet in dié betekenis.

Ik heb het over van die mails die het land, of soms de hele wereld rond zwerven, voorzien van het vriendelijk verzoek ‘Doorsturen’. Wat ik eigenlijk zelden doe. Niet dat ik er te lui voor ben, maar ik ram niet graag iets ongevraagd door iemands strot, en bovendien bén ik nu eenmaal een onverbeterlijke dwarsligger. Zéker als men me iets beveelt. En ’t is trouwens juist aan een dwarsligger dat je zoiets moet vragen!

Maar toch… ik kreeg er weer zo eentje dat ik wel de moeite waard vond, maar om toch een beetje te kunnen dwarsliggen, besloot ik (uit gewetensbezwaar?) de tekst op mijn blog te plaatsen en het lekker niét via mail door te sturen!

Hier volgt de tekst van het (of de) zwerfmeel:

WAARDE VLAMING, - Wij respecteren onze buren en zullen hen helpen in tijden van nood. Doch, wij zijn VLAMINGEN, dus geen POLEN, geen ALBANEZEN, MAROKKANEN, TURKEN, AFGHANEN, NIGERIANEN, HAITIANEN enz... - Onze taal is NEDERLANDS en niet RUSSISCH, AZIATISCH of ARABISCH. - Onze kinderen leren NEDERLANDS vanaf hun derde levensjaar op school en wanneer wij als inwoners de taal niet beheersen, zijn wij ondergeschoold en kansloos in onze maatschappij. - Waarom zijn niet-Nederlandssprekende emigranten hier dan ineens bevoorrechte burgers ??? - Wij dragen jeansbroeken met hemd en onze vrouwen dragen topjes met rokjes. - Wij dragen geen lang kleed en geen hoofddoeken..

WAARDE MIGRANT, RESPECT BEGINT BIJ JEZELF! - Als u zich beledigd voelt door een dame met korte rok en decolleté.... blijf dan waar u bent. - Wij eten frieten met varkensbrochetten en brood met hesp.Als u daar een probleem mee hebt...... blijf dan waar u bent. - De LEEUW VAN VLAANDEREN is ons boegbeeld,wie er niet mee kan leven gaat maar KAMELEN bewonderen in het thuisland waar Allah baas is.

Wanneer iedereen dit gaat beseffen gaan we onzenaam 'VLAMINGEN' waardig kunnen houden en onze cultuur kunnen redden waar onze voorvaders bloed, zweet en tranen voor hebben gelaten. Hier valt niet meer over na te denken, gewoon doorsturen!

Als dàt geen zuivere logica is dan weet ik het ook niet meer. Maar blijkbaar zijn de hersenen van alle politici in dit land van elke logica ontdaan en vervangen door… ja, door wàt eigenlijk? Collaboratie? Landverraad? Eigenbelang? Angst voor de Walen die nooit ook maar één duimbreed toegeven, tenzij ze er een hele hand voor in de plaats krijgen? Angst om ook maar iéts te doen? Tja, wie niets doet kan ook niets mis doen hé? Typisch voorbeeld: CD&V die zich nog maar eens als gewillige Vlaamse hoer voor de Walen opstelde en braaf ja ging knikken op de Waalse eisen. Net zoals het een goede hoer betaamt.

Maar geen probleem hoor, jonge Vlamingen! Blijf maar lustig stemmen voor dergelijke clowns. Het is jullie toekomst. Wij ouderen kunnen alleen nog maar toezien hoe het steeds verder bergafwaarts gaat.

Migratiestop? Vergeet die natte droom! Als ze al vijfhonderd dagen nodig hebben om een halfbakken oplossing voor een paar gemeenten te vinden, zal een migratiestop ze zeker vijfhonderd jaar kosten!

Willy.

Achtste verhaal van de rechter:

8 Schijnscheidingen

We kenden de schijnhuwelijken al, maar 'schijnscheidingen' zijn nog veel interessanter. "Twee geregulariseerde immigranten zijn gehuwd en leven van een uitkering. De ene krijgt werklozensteun, de andere een uitkering van het ziekenfonds", geeft de rechter als voorbeeld uit zijn praktijk. "Omdat ze samenwonen, krijgt slechts één van de twee zijn uitkering als gezinshoofd. Als ze scheiden, dan kunnen ze allebei een hogere uitkering krijgen, zo leren ze van hun advocaten. Ze gaan dus uit elkaar, voor de show. Eén van hen huurt zogezegd een zolderkamertje bij een familielid, de andere blijft waar hij is. Ze laten hun scheiding ook bevestigen door een vrederechter. Een van de partners moet onderhoudsgeld betalen, maar weigert dat zogezegd. De andere stapt naar het fonds voor onbetaalde onderhoudsgelden en strijkt daar een maandelijks bedrag op. Dit soort papieren scheidingen is erg lucratief. En slechts weinigen lopen tegen de lamp."

-o-o-o-o-o-

Toen ik nog héél klein was (eerste studiejaar), was er… lei en griffel.

Kort daarna kwam potlood en papier.

Toen ik in het zesde studiejaar zat had mijn school voorwaar al een stencilmachine, en de directeur een schrijfmachine!!! Een zwart, gammel ding; waarschijnlijk een okazietje. Maar wàt vergaapten wij ons daaraan. Hoe geleerd moest je wel zijn om daarmee om te kunnen gaan? En dan die gietijzeren stencilmachine met grote zwengel. Jongens! Dat hebben ze nog niet in een drukkerij, dachten we.

Vele jaren later: de papierberg groeide. Hopeloos! Waar bleef je toch met al dat papier? Om gewoon een gezinnetje te onderhouden had je al een hele mappenkast nodig! Ik vroeg me altijd al af hoe analfabeten dat klaarspelen. Nou… niet moeilijk! Om één domme te onderhouden zijn er tien slimmen nodig. Je kunt je dan wel de vraag stellen wie van beide écht slim is… (slim maar niet geleerd heet dat dan).

Toen verscheen de pc op toneel! Ha! Eindelijk zou de papierberg slinken! Het papierloze tijdperk maakte zijn opwachting. Binnenkort konden we die mappenkast naar het containerpark brengen.

Wel euh… ik weet het zo nog niet! Want…

Hoewel ik alle bankverrichtingen via pc banking doe, moesten we verleden week toch naar de bank om een rekeningetje te laten openen op naam van mijn vrouw. De simpelste en goedkoopste formule. Ze heeft het namelijk nodig omdat ze vanaf volgend jaar een heel miniem pensioentje krijgt en de pensioendienst het vertikt dat op mijn rekening te storten. (Waarvoor moet je dan wel getrouwd zijn?)

Enfin, geen probleem voor mij. De vent aan het loket stelt enkele vragen, slaat een paar toetsen aan… en daar begint het papier uit de printer te spuiten: vellen, vellen, en nog eens vellen.

- Teken even hier, teken even daar; een eindeloze reeks paperassen.

Tenslotte krijgen we van alles een kopie mee naar huis… een stapel om U tegen te zeggen! Voor een onnozel simpel rekeningetje zonder toeters, bellen of andere kostbare tierelantijntjes!

De papierberg slinken? Laat me niet lachen! De pc heeft ze juist vertienvoudigd.

Tja… voorspellingen zijn niet altijd zo voorspelbaar als ze lijken!

Willy.

Zevende verhaal van de rechter:

7 Regularisatie omdat vader in de cel zit!

Nog veel voorkomend in het misbruik: regularisatie om humanitaire redenen. "Wist je dat een gezin geregulariseerd kan worden als de vader in de gevangenis zit?", grijnst onze rechter. "We hebben het al meegemaakt met verschillende zigeunerfamilies. Pa vliegt in de bak en de advocaat maakt van de gelegenheid gebruik om de illegale familieleden aan een leefloon te helpen. Ze willen pa immers kunnen bezoeken in de gevangenis en onze asielwet zegt dat dit een humanitaire reden is om (tijdelijk) in ons land te blijven én een uitkering te krijgen. Als vader vier jaar moet brommen, dan krijgt zijn kroost vier jaar lang steun. Handig voor illegalen die in de gevangenis zitten."

-o-o-o-o-o-

Ik ben een ongelukkige drinker! Lust zo graag elke vorm van alcohol, maar ben nog nooit bestand geweest tegen grote hoeveelheden!

Mijn droevige alcoholische historiek ziet er dan ook als volgt uit:

1. 7 à 8 jaar oud: eerste kennismaking met alcoholische geneugtes. In de kerst- en nieuwjaarsdagen wat mogen meeproeven van de fles ‘Elixir d’ Anvers’ die mama altijd kocht in die periode. Mijn vader dronk nooit. Dat zoete gele spul beviel me wel, al vond ik de glaasjes wel wat héél klein.

2. 12 jaar oud: wonend in een benzinestation recht tegenover een café! Onze helpers haalden zich daar wel eens een flesje bier en brachten er ook eentje voor mij mee. Smaakte bitter, maar de nasmaak beviel me wel en gaf een lichte roes die me ook wel beviel.

3. 16 jaar oud: na vele Western romans te hebben gelezen waarin cowboys het altijd over Whisky hadden, moest ik dat eens proeven en kocht een fles. Vond het heerlijk nootachtig van smaak, maar de roes kwam veel sneller. Veel te snel naar mijn goesting, want ik had graag nog een paar glazen van dat spul geproefd.

4. Tijdens mijn politieloopbaan: hm. Maar niet over praten. Vraag het maar aan Fred, maar die zal ook wel doen of zijn neus bloedt. Bovendien vertegenwoordig ik de teleurstelling van zijn leven: hij heeft me veel kunnen leren, maar kon me nooit leren drinken ‘als een man’. Teleurgesteld zei hij dan dat ik dronk 'als een vogel'!

Maar wàt ik ook dronk, mijn hele leven kampte ik met het feit dat ik het allemaal zo lekker vond, maar er niet veel van op kon.

En dan… pensioen! Met niets of niemand meer rekening moeten houden. Volop aperitieven maar met elke week een fles whisky. Was teveel. Kreeg maagpijn. Overgestapt naar wijn: grotere slok, minder sterk. Werd ook teveel. Kreeg er hoofdpijn van. Stom bier dan maar? Grote slok, dorstlavend, veel minder sterk en veel minder roes per hoeveelheid.

Ja maar… een stomme pint vond ik nu echt niet zo lekker. Andere biertjes uitgeprobeerd, en er bleken echt heerlijke smaken tussen te zitten. Vooral tussen de strafste. Maar daarbij kwam de roes dan ook veel sneller dan het dorstlessend effect! Teleurgesteld dan maar afgeschreven.

En nu heb ik dan eindelijk mijn persoonlijke middenweg gevonden: een lekker abdijbiertje van tussen de 6 à 8 graden, en daar zitten echt ook wel heel lekkere tussen.

Maar de echte topper is voor mij toch Gordon Scotch! Al lang. Van mijn allereerste jaren bij de politie. De verkiezingen waren op til, we moesten de moto’s opzij zetten en helpen kiesbrieven ronddragen. Overal aanbellen, want er moest voor ontvangst worden getekend.

Kwam ik terecht bij een onecht echtpaar (samenwonenden) van 95 jaar oud! Ze vroegen me binnen en deden heel vrolijk en levendig voor hun leeftijd. Het viel me ook op dat ze allebei een rode neus hadden… In de gang had ik al een hele berg met bakken Scotch gezien, maar wist destijds niet eens wat dit was.

Ze drongen aan dat ik er eentje moest meedrinken. En nog eentje en nog een laatste… Die kiesbrieven? Ach, morgen is er ook nog een dag!

En sindsdien associeer ik Scotch een beetje met een lang en vrolijk leven. Maar wil er geen in huis halen. Té lekker om te laten degraderen naar de status van gewoontebiertje! Behoud dat als extraatje voor op een leuk terrasje in aangenaam gezelschap. Tenminste… als ik heel zeker weet dat er maar één zal worden gedronken. Zoniet, en dat spijt me ten zeerste, dan moet ik me met gewone biertjes tevreden stellen. Kan dan tenminste meedrinken met de grote mensen.

En dat maakt van mij… een toch wel een beetje een ongelukkige drinker! Zo moet een vrouw zich voelen die hunkert naar een kind, maar er geen kan krijgen.

Willy.

Zesde deel van de verhalen van de rechter.

6 ongeneeslijk ziek... in thuisland

Nog een veelbeproefde tactiek is het 'artikel 9ter van de Vreemdelingenwet'. "Dat bepaalt dat iemand geregulariseerd kan worden als hij aan een ziekte lijdt die in zijn thuisland niet verzorgd kan worden", legt de rechter uit. "Die persoon moet een leefloon krijgen en mag niet werken. Helemaal aberrant is dat de wet zegt dat ook zijn familieleden niet mogen werken. Er bestaat een circuit van artsen die valse attesten afleveren. Er zijn er die het zo nogal bont maken. Zo kreeg een Russische vrouw, die zogezegd aan sinusitis leed, een tijdelijke regularisatie omdat ze voor 'onbepaalde tijd' niet in een vliegtuig mocht zitten, wegens drukverschillen. Je kan het zo gek niet bedenken of er is wel een arts die het op papier zet."

-o-o-o-o-o-

Waarom zijn we soms zo bezorgd om UFO’s? Zouden we eigenlijk niet hoeven, want als ze al bestaan moeten ze van een hoogtechnologische beschaving komen, en daar kunnen we alleen maar beter van worden.

Of toch niet? Grote twijfel, want de geschiedenis leerde ons dat, als een hogere beschaving in contact komt met een minder geëvolueerde, deze laatste tot slavernij wordt gedoemd. Tenminste… als het zich onder ‘mensen’ afspeelt.

Zou dat zich met vreemde wezens, zeg maar Aliens, op dezelfde manier kunnen afspelen? Twijfel. Enerzijds hopen we dat een hogere technologie ook hogere ‘humanitaire’ waarden hanteert, anderzijds kunnen we ons de vraag stellen hoe ‘humanitair’ zich vertaalt in de hersenen van een Alien.

Als er zich ooit al eens close encounters zouden afspelen kunnen we bijgevolg alleen maar afwachten wat er uit de bus komt en hopen dat de gevolgen niet zo eng zijn als datgene wat wijzelf in onze geschiedenis hebben veroorzaakt.

De vuistregel voor het mensdom hebben we inmiddels al geleerd door de geschiedenis: contact tussen hogere en lagere beschavingen kan twee kanten op:

Scenario 1: Meestal wordt de lagere beschaving gedomineerd en uitgebuit;

Scenario 2: Of ze leert van de hogere en integreert zich daarin.

Verder filosoferend komen we dan terecht op onze huidige multicultuur en stellen vast dat hier alle logische beginselen overhoop werden gegooid.

En nochtans, het scenario is hetzelfde:

Een cultuur die zichzelf met vallen en opstaan toch tot een benijdenswaardig niveau heeft weten op te werken, gaat er plots eentje importeren dat eeuwenlang maar wat heeft zitten aanrommelen en een fictieve god heeft zitten aanbidden in het woetijnzand. Niet eens ooit heeft nagedacht over hoé die woestijn weer vruchtbaar te maken en er uit te halen wat er uit te halen valt. Wat óns volk toch zeker wel zou gelukt zijn als het er op aan kwam te overleven.

Voor scenario 1 zijn we te ver geëvolueerd en te humaan geworden.

Maar voor scenario 2 wil dat andere volk zich niet aanpassen. Werd veel te veel beloofd door hun fictieve god om zich tot ons niveau te ‘verlagen’ (?!?). Zouden hun fictieve hemel kunnen missen!

Wat nu?

Wel, ik weet het ook niet. Misschien zal de geschiedenis ons leren dat er ook nog een derde scenario blijkt te zijn:

Scenario 3: de lagere beschaving haalt de hogere onderuit en domineert ze.

Een soort doemscenario dat de negatieve evolutie inleidt. Terug naar af? Nooit gezien in de geschiedenis! Is dàt het scenario waar politici ons heendrijven? Blijkbaar wél!

Hoe onlogisch dat ook lijkt, het kan waarheid worden dank zij de 'politieke onwetendheid' van de domme kiezer!

Willy.

Deel 5 van de vertellingen van de rechter.

5 één dag werken volstaat

Het volstaat ook dat immigranten hier één dag gewerkt hebben om daarna van een werkloosheidsuitkering te kunnen genieten. "Ze moeten enkel een attest voorleggen dat ze in het land van herkomst gewerkt hebben. Als ze daar één dag arbeid in ons land aan kunnen toevoegen, dan is hun plan gelukt. Dergelijke fraudeurs vinden vlug de weg naar nepvennootschappen die hen dergelijke attesten bezorgen, tegen betaling. Als je als rechter een onderzoek instelt naar de echtheid van die vennootschappen, zijn ze meestal al failliet. Er valt dus niets meer te controleren. De sjoemelaars profiteren met succes van de zwakke regels in het asielbeleid."

-o-o-o-o-o-

De familie Onbenul.

Het rechterverhaal van vandaag deed me, na herlezing, plots steigeren, want er lijkt heel wat meer aan de hand te zijn dan op het eerste gezicht lijkt! Die ‘Achielzoeker’ die de eerste dag van zijn regularisatie ziek werd en daarvóór al… 5 JAAR IN HET ZWART HAD GEWERKT!!!

Hé? Kan dat? Hoe werkt dat? Ik stel vast dat ik analfabeet ben op dat gebied! Begrijp ik wel goed? Iemand komt hier Achiel zoeken en kan blijkbaar dank zij het heel tijdrovend onderzoek (in dit geval dus minimum VIJF JAAR!) hier lustig de bloemetjes buitenzetten en in het zwart werken.

Welnu, dàt krijg ik nu echt niet door mijn keelgat zie! Werkt dat zo? Ik had gedacht: ze komen hier binnen, willen Achiel vinden, worden in een van Achiel’s mooie internaten opgevangen, hun gangen worden ondertussen streng gecontroleerd, en na hoogstens een paar maanden is het onderzoek afgerond en is het ofwel buiten ofwel geregulariseerd.

Zo zou het toch horen te zijn? Niét dus! Politiek blijkt dus nog veel walgelijker dan ik had gedacht! Wie is dààr nu weer verantwoordelijk voor? Inderdaad, en helaas: de jonge jankerds. Die jeugd die denkt alwetend te zijn maar och god, enkel nog maar eens heeft kunnen kijken hoe de wereld er op het eerste zicht uit ziet en enkel nog maar weet wat hen werd wijsgemaakt. Zélf hebben ze nog niks ervaren maar ze ‘weten’ het allemaal van horen zeggen. En dus, meerderjarig of niet, ze komen van school, weten van het leven nog niets af, en blijven onbenullig tot ze enige ervaring hebben opgedaan.

Maar ze hebben stemrecht, weet je wel? En voor wie gaan onbenulligen stemmen? Voor de grote meneer Onbenul natuurlijk! En zo vergroten de kansen van de vele politiek geïnspireerde meneren Onbenul naarmate de kiesleeftijd verlaagt! En komt de hele familie Onbenul uiteindelijk in de Wetstraat huizen.

Willy.

Zo. De hete nazomerdagen liggen ook alweer achter de rug. Onze lage grijze luchten gaan weer het Vlaamse land domineren, met af en toe een regenbuitje ter afwisseling. Alhoewel, aan de kust lijkt het meestal wel droog te blijven.

Helemaal niet zo gek eigenlijk! Voor mij tenminste eventjes tijd om uit te blazen en op adem te komen. Heerlijke rust na toch wel vermoeiende dagen. Want zéker met de hond wil ik van elk zonnestraaltje profiteren en dat gaat op de duur toch wel in de benen zitten! Vooral na vele jaren van te weinig beweging.

En ook Chico blijkt zich onmiddellijk aan te passen aan het weer. Bij mooi weer blijft hij maar rondlopen in het park en alles heel berekend besproeien. Pas daarna een drolletje. Maar bij nat of druilerig weer is het snel de straat over, zo snel mogelijk zijn behoeftes doen onder een struik en roef! Terug naar huis.

Nét zoals baasje het gewild had, want ik had me al zorgen gemaakt over hoe ik dat uitgebreid bodemonderzoek bij regenweer en half slapend moest klaarspelen in de vroege morgenuren.

En zo werden nog maar eens twee waarheden bevestigd:

1. Verspil nooit energie aan het zoeken naar oplossingen voor problemen die zich misschien nooit zullen aanbieden;

2. We mogen blij zijn met ons afwisselend klimaat! Zo worden onze activiteiten op natuurlijke wijze verspreid en afgewisseld.

Hoedanook, het is niet de bedoeling dat ik niét meer zal wandelen in de winter, want voor Chico ligt al een leuk regenjasje op maat klaar. Maar nu toch eerst eventjes uitblazen.

Ja, ik weet het! Ik klets maar wat uit de nek. Praat maar een beetje tegen mijn pc. Gewoon om het vierde verhaal te kunnen toevoegen.

Willy.

Deel 4 van de vertellingen van de rechter.

4 rugkwaal voor leefloon.

Een andere 'klassieker' is de geveinsde ziekte om voor onbepaalde tijd een leefloon te krijgen. "Ik maakte het al tientallen keren mee dat asielzoekers ziek worden op de dag dat ze geregulariseerd raken. Daarvoor hebben ze meestal tot vijf jaar in het zwart gewerkt, maar dan laat hun gezondheid het afweten. De ziekten: rugpijn, depressie en posttraumatisch stress-syndroom. Dit laatste illusteren ze dan met een foto van een afgebrand huis ergens in Kosovo. De meeste attesten worden afgeleverd door een allochtone arts. Als het leefloon wordt goedgekeurd, dan gaan ze weer aan de slag in het zwart. En ze worden amper gecontroleerd."

-o-o-o-o-o-o-

Toch even een kantschrift bij dit verhaal: “Van wie zouden ze dat geleerd hebben?”

Want inderdaad, het verhaal heeft veel raakvlakken met wat de moderne Belg doet. We zien dan wel niet graag ons zuurverdiende geld wegvloeien naar landsvreemden, maar zien we dat wél graag naar eigen profiteurs? Het resultaat is immers idem dito en we geven er bovendien een goed voorbeeld mee.

Dat komt ervan als een land overloopt van de sociale voorzieningen, maar het met een schrijnend tekort aan degelijke controle daarop moet stellen.

Maar om héél eerlijk te zijn: de controle is nog tamelijk streng… als het Belgische profiteurs betreft! Daar durft men immers nog aan te raken. Betreft het vreemden, dan wordt het een ander paar mouwen! Want de controlerende ambtenaar moet opletten niet het stempel ‘racist’ mee te krijgen. De wet, weet je wel? Vandaar: veiligheidshalve liever eigen landgenoten aanpakken!

Willy.

De generatiekloof lijkt een typisch menselijk verschijnsel. Een natuurlijk verschijnsel ook. Niemand ontsnapt er aan. Vroeger niet, nu niet en later niet. De hoofdoorzaak vind ik liggen in het feit dat jongelui op een bepaald ogenblik gaan puberen. Achten zich onoverwinnelijk, vinden dat de wereld aan hun voeten ligt, willen het allemaal uitproberen, en het kan lang duren voor ze snappen dat je niets voor niets krijgt. Vooral als vadertje staat een handje toesteekt met het geld van de braaf zwoegende belastingbetaler, wat dan weer een heel negatief signaal geeft en de pubertijd soms rekt tot in het oneindige.

De generatiekloof? Heel normaal. Heel natuurlijk. Zie je ook bij honden en bij zowat alles in de natuur. Oncomfortabel, maar begrijpelijk. Zo lang het op de natuurlijke manier gebeurt is er geen vuiltje aan de lucht en kun je er mee leren leven. Geestelijk ontsnappen je kinderen je wel tijdelijk, leven in andere werelden, maar ze komen wel terug als ze verstandiger geworden zijn.

Maar er zijn meer redenen dan puberen voor menselijke generatiekloven: steeds beter en langduriger onderwijs zorgde er jarenlang voor dat de jongeren meer leerden dan de ouders ooit hadden kunnen doen. Dat verbreedde soms de generatiekloof en leidde wel eens tot enige wrevel. Ouders voelden zich zowel verheugd om die toegevoegde wijsheid, maar ook voorbijgelopen. En ze konden niet zo goed om met dat tweeslachtig gevoel.

Concluderend kunnen we dus zeggen dat de generatiekloof ook sterk afhankelijk is van de evolutie van een volk. En waar we de generatiekloof er maar bijnemen als natuurlijk verschijnsel, is dat niet altijd zo met de evolutie! Nu zéker niet. Want er lijkt een negatieve evolutie, zoniet toch minstens een evolutiestop te zijn ingetreden. Misschien wordt dan nog wel goed onderwijs gegeven, maar naar het zich bewust worden van zijn roots, vaderlandsliefde, cultuur , en de vele valkuilen in het leven toe, lijkt die evolutie gestopt en staan we op een keerpunt. Een keerpunt dat sterk op een negatieve generatiekloof lijkt. Het zijn niet langer de jongeren die de ouderen dom vinden, maar de ouderen die de domme onwetendheid, goedgelovigheid en laksheid van de jeugd hekelen. Onwetendheid dan vooral betreffende de geschiedenis van hun volk, de oorlogen die gestreden werden en het zweet dat het gekost heeft om dat volk te verheffen tot het huidige niveau!

Wordt vaderlandse geschiedenis dan misschien niet meer onderwezen op school? Of… enkel onderwezen met de nodige nuances? Zou de politici wel goed uitkomen, want wie niet weet waar hij vandaan komt, weet ook niet waar hij heen wil. En kan prompt gaan janken ten voordele van globalisatie en multicultuur.

De meerderheid van de jeugd is dan misschien in theorie nog wel ‘slim’ te noemen, maar door gebrek aan echte vaderlandsliefde, is het een makkelijk te kneden deegje geworden in handen van politici. Politici die hun tentakels tot in het onderwijs hebben zitten en daar de lakens uitdelen.

En zoals elk keerpunt uiteindelijk evolueert, lijkt het er op dat ook die evolutie alleen nog maar achteruit kan gaan. Kan ook niet anders. We importeren in snel tempo achtergebleven culturen. Achtergebleven ofwel door religie ofwel door profiterende regimes. Achterlijke culturen die zich letterlijk in onze leefwereld nestelen, hem helemaal verzieken en het niveau van onze kroost omlaag halen. Kàn ook niet anders: voeg water toe aan soep en je soep kan alleen maar wateriger worden. En als dat water dan ook nog vindt dat het de smaak moet gaan domineren is het hek al helemaal van de dam.

En ja, dààr kan de huidige oudere generatie moeilijk mee om! Veel te triestig om een hele generatie langzaam maar zeker te zien verloederen!

Generatiekloven van alle tijden? Jawel! Maar niét de huidige! Dié is uniek! Want dié luidt de afgang in. Dié staat voor negatieve evolutie!!!

Maar ik zou hypocriet zijn alleen maar het importeren van achtergebleven culturen de schuld te geven. Ook wijzelf hebben schuld door onze jeugd van in de wieg te verwennen in plaats van op te voeden! En daar heb je dan het tweede element: eigen kroost lui maken. Voeg die twee samen en je hebt… het recept van watersoep! Negatieve evolutie!

Willy.

Derde deel van ‘Vertellingen van de rechter’:

3 ziek op einde van vakantie

Het is voor migranten die werken ook helemaal niet moeilijk om hun betaalde vakantie met enkele weken te verlengen op kosten van de werkgever. De rechter: "De fraudeurs vertrekken op 1 juli met vakantie naar hun vaderland. Normaal is dat voor een maand. Rond 28 juli worden ze plots ernstig ziek. Ze hebben meestal last van hevige rugpijn. Die kerels stappen in hun thuisland naar een arts, die een attest aflevert waaruit blijkt dat ze op geen enkele manier vervoerd mogen worden. Niet met het vliegtuig, niet met een auto en ook niet met een schip. Begin september staan ze hier plots terug. Werkgevers die het riskeren om die mannen te ontslaan wegens onwettige afwezigheid, worden prompt voor de arbeidsrechtbank gesleurd. Je mag een arbeider/bediende immers niet ontslaan als hij ziek is..."

-o-o-o-o-o-

Kenners zeggen:

Wijn na bier is plezier.
Bier na wijn is venijn.

En daar hield ik me ook altijd aan. Want inderdaad smaakt ‘un petit rouge’ plots veel beter na een lekker biertje. Smaakt zelfs hemels. En zo werd het de gewoonte dat ik als aperitief eerst een smakelijke trappist dronk, en daarna nog een rood wijntje alvorens aan tafel te gaan.

Tot… ik doorkreeg dat je van wijn enorme dorst krijgt! Onlesbare dorst. En dat ik na dit wijntje dus opnieuw een biertje nodig had. Een biertje dat dan plots niet meer zo lekker smaakte na die wijn. Een biertje dat je dan bovendien tegen de dorst moet drinken, en dat is toch zonde?

En dus, om de biertjes het recht te geven zo heerlijk te smaken als de paterkens ze hebben gebrouwen, heb ik die wijn er maar van tussen gelaten en me tot twee biertjes beperkt. Nou ja… dat tweede dus om de alcohol van het gemiste wijntje te compenseren. Je moet je toch ook niet helemaal droogzetten hé?

En die wijn? Die behoud ik voor ’s avonds laat als slaapmutsje. Ik kan dan heerlijk dromen van dorstige kelen en schaduwrijke mediterane terrasjes waar vrome kelners drommels goed zijn in ‘de dorstigen laven’.

Willy.

Vervolg van de ‘vertellingen van de rechter’:

2 al zeer jong met pensioen

Ook met de pensioenleeftijd wordt er regelmatig geknoeid. "Sommige migranten, die al dan niet gewerkt hebben, vragen hun pensioen aan terwijl ze nog niet aan de leeftijdsvoorwaarden voldoen. Ze doen dat om rustig naar hun vaderland te kunnen terugkeren. Als de administratie van Pensioenen hun aanvraag weigert omdat ze veel te jong zijn, dan starten ze een procedure voor de arbeidsrechtbank. Als ze ook van de rechtbank ongelijk krijgen, trekken ze naar hun vaderland om een geboorte-attest te halen. Ze staan hier dan een maand later terug met een attest waaruit blijkt dat ze plots vijf jaar ouder zijn. Er loopt heel wat mis met de geboorteregisters in onder meer Marokko, Algerije en Turkije. Die attesten zijn officiële documenten, maar we weten dat ze vals zijn. Als rechter kan je er niets tegen doen, want dan veroorzaak je een diplomatieke rel met die landen."

-o-o-o-o-o-o-

Onderaan eerste deel van Migrantengesjoemel.

Heb een nieuwe laptop gekregen. Luistert naar de naam Chico. Kocht hem eigenlijk als desktop, om ergens ongezien in een hoekje te plaatsen, maar hij ontpopte zich als een heuse laptop: op mijn schoot! Of als dat niet kan, dan maar op mijn voeten. Thuis, buiten op een bankje, of waar ook, die ‘koddige kater’ van een hond wil meestal bij baasje of vrouwtje op schoot. Een echte laptophond dus! En ook een hondje met manen als een leeuw achter de oren!

Had de Vlaamse leeuw die nog maar!

Wat me er aan doet denken dat Chico eigenlijk de verpersoonlijking is van de tegenwoordige Vlaamse leeuw: de zwarte Vlaamse leeuw! De Vlaamse leeuw in rouw. Rouw om zijn verloren cultuur. Rouw vanwege de multicultuur die steeds meer naar een eenzijdige monocultuur van een vreemd volk neigt. Rouw omdat er geen echte Vlamingen meer zijn. Rouw om het uitzuigen van de Vlaamse belastingbetaler door zijn eigen leiders, ten voordele van vreemde culturen. Rouw om alles eigenlijk…

Alles wat met heel veel moeite nog omkeerbaar zou kunnen worden als Vlamingen de handen uit de mouwen zouden steken. Maar ach… de handen uit de mouwen steken is er nét teveel aan voor de tegenwoordige Vlaming. Meedrijven met de stroom is veel makkelijker. Ook al leidt die stroom naar een dodelijke waterval!

Ja… op dié manier bekeken lijkt Chico wel de mascotte van de rouwende Vlaamse leeuw!

Maar, hoe passief Chico er ook kan uit zien op schoot, zodra we op stap gaan ontwikkelt hij zich tot een onvermoeibare loopmachine.

En dan moet ik denken aan de profetische woorden van Cesar, de TV hondenfluisteraar:

- Je krijgt zelden de hond die je wenst! Je krijgt de hond die je nodig hebt!!!

En inderdaad, een hondje, als puppy in huis gekomen, past zich aan je persoonlijkheid aan en leert ervan. Net als een pc eigenlijk: stop er bullshit in en je krijgt er bullshit uit! Over mensen wil ik het hier niet hebben, want daar wordt van langsom meer bullshit in gestopt, met hetzelfde resultaat.

Toen mijn vrouw een Chihuahua wou, en dan nog een zwartje uitkoos, dacht ik bij mezelf:

- Shit! Een zwarte hond is niet bepaald mijn voorkeur! En zo’n handtas- of buggymormel dat geen vijf meter kan lopen dan nog wel! Wat kan ik dààr nou mee aanvangen?

Maar al gauw bleek het tegendeel! Vermoeien kan ik hem niet. Hij mij wél! En reken maar dat ie dat ook doét. En inderdaad: dàt had ik wel nodig om in beweging te blijven en niet vast te roesten aan mijn pc.

De reden dat ik… sorry, mijn vrouw… hem kocht lag eigenlijk op een heel ander vlak: een recent verlies waar ze niet overheen raakt. Een hondje kon daar misschien bij helpen. En inderdaad, het helpt ook wel gedeeltelijk.

Maar het voornaamste is, voor mij althans, het feit dat ik nu inderdaad de hond heb die ik nodig had: “The Flemish black lion”!
Spaans? “El león Flamenco negro”.
Frans? Eh… neen. Comprend pas.

Willy.

Deel 1 van de vertellingen van de rechter: Luxeleven voor vrouw van chirurg in Marokko

Onze rechter steekt van wal met een straf verhaal waaruit blijkt dat je als immigrant niet eens in ons land hoeft te wonen om jarenlang van een mooie uitkering te genieten. Dat heeft een Belgisch-Marokkaanse vrouw uit de streek van Mechelen bewezen. "De dame beweerde dat ze een alleenstaande moeder was. Ze liet zich met haar drie kinderen inschrijven in de gemeente waar haar broer woonde. Ze woonde met haar kroost ook in het huis van haar broer. De vrouw kon een werkloosheidsuitkering én kinderbijslag bemachtigen. Haar broer genoot een fiscaal voordeel omdat hij vier personen onderdak gaf."

"De grote leugen van de moeder kwam echter uit, toen ze in 2007 werd opgeroepen om te zetelen in een kiesbureau. Ze daagde niet op en de politie maakte er een zaak van. Een agent werd op pad gestuurd om de vrouw te zoeken. Uit zijn buurtonderzoek bleek dat de moeder en de kinderen al sinds 1998 permanent in Marokko woonden. Ze was er getrouwd met een chirurg en leidde een luxueus bestaan. Ze kwam nu en dan naar ons land om het geld van haar Belgische rekening te halen. De moeder kon meer dan tien jaar lang sjoemelen. Ze werd door niemand gecontroleerd. Ze werd uiteindelijk opgepakt en veroordeeld tot 18 maanden cel."

-o-o-o-o-o-o-o-

Noteer wél: de zaak ging eerder TOEVALLIG pas aan het rollen toen ze, al even toevallig, werd opgeroepen om te zetelen in een kiesbureau en niet opdaagde. Zoniet zouden we tot op heden nog verder betalen aan dit misbruik van onze belastingscentjes. Aan hoeveel ongecontroleerd misbruik betalen wij dan wél nog? Zouden een aantal ambtenaren, speciaal opgeleid én gemotiveerd om dit soort misbruiken op te sporen, ons niet veel minder kosten? Op voorwaarde… dat ze niet verwateren door de brainwashing van andere, minder bonafide staatsdiensten.

Willy.