Archief

Zestig jaar geleden vochten de Britten ‘The battle  of  Britain’ uit. Hurricanes en Spitfires tegen    Messerschmidts en Stuka’s. Ze wonnen de strijd.

Ze wonnen hem omdat ze wisten dat het oorlog was! Wat Chamberlain, even vóór Churchill, niét bleek te weten of te willen weten!

Velen stierven een heldendood om Engeland uit de handen van de vijand te houden en aan de Britten te laten. Churchill zei achteraf:

“Never in the field of human conflict has so much been owed by so many to so few”

En wat deden de politici daarna? Net als hier: volkjes en rasjes van verdacht allooi binnenlaten en steeds meer de macht laten overnemen. De macht van de straat dan misschien wel, maar de straat staat model voor de staat. Als het op straat regent, dan druppelt het in het parlement. Wie baas is van de straat is baas van de staat.

Het ziet er naar uit dat zich een nieuwe strijd om Engeland aan het ontplooien is. Maar weten ze dit keer wel dat het oorlog is? Zullen ze, net als toen, wel alle middelen inzetten? Of zal die oorlog dit keer uitgestreden worden met holle politieke woorden? Woorden, alleen maar bedoeld om de ambtstermijnen zo lang mogelijk te rekken. Om daarna misschien… net zoals ons parlement zo schandelijk deed in 1940, met de noorderzon te vertrekken.

Ons parlement liet ons over aan de Duitsers. In de volgende oorlog, die eigenlijk al bezig is, zullen de politici hun volk overlaten aan wie meester is op straat. En wie daar meester is tonen de televisiebeelden uit Engeland toch wel duidelijk aan!

Dat is nu eenmaal het gevolg als de politici met alle geweld de vaderlandsliefde veroordelen als racisme en multiculturen de hemel in prijzen. Groot Brittannië bijt nu de spits af… reken maar dat andere landen zullen volgen!

En langzaam maar zeker wordt mijn opinie helaas bevestigd: wereldoorlog 3 is al lang begonnen, maar slechts weinigen beseffen het.

Willy.

Soms vang je, op TV bevoorbeeld, enkele woorden op die je een heel nieuw perspectief bieden op wie je bent. Tenminste, dat overkwam mijzelf deze week toch door een enkel zinnetje van een der gasten van Oprah’s praatshow. Eén zinnetje… een paar woordjes. De rest hoorde ik al niet meer want ik was het me toegeworpen been al aan het afkluiven.

De man had het over horizontaal of vertikaal leven. Een paar woordjes maar, maar ik was direct mee. En de man had gelijk. En ik acht me gelukkig dat ik tot de horizontale levers behoor. Hij was een succesvol acteur en had ‘een leven’ geleefd in Holywood. Had alles wat hij wou en vergaarde een vermogen. Tot hij doorkreeg dat het leven dat hij leidde niet het zijne was. Dat dit niet zijn streefdoel was. Tot hij ook leerde dat de mens het enige wezen is dat meer neemt dan hij nodig heeft. Toen verkocht hij zijn luxevilla, ging in een leuk ingerichte stacaravan wonen en schonk een groot deel van zijn fortuin weg. Nam enkel nog wat hij nodig had. En ging ‘horizontaal’ leven.

Horizontaal leven betekent dat je leeft in het nu. Dat je de taak die je je vandaag werd opgelegd zo goed mogelijk vervult; dat je de mensen om je heen zoveel mogelijk waardeert; dat je vandaag geniet van je maaltijd, van je werk, van je vrije tijd… van je hobby en van je vrienden. Dat je vindt dat je voldoende hebt met wat het leven je geeft. Kortom… dat je een gelukkige mens bent.

Vertikaal leven dan, betekent dat je voorbijloopt aan vandaag. Dat je de kleine dingetjes van vandaag niet naar waarde weet te schatten. Dat je voorbijloopt aan je geliefden, je vrienden, en vooral aan de mens die je zelf bent. Dat je denkt aan morgen, en hoeveel hoger je morgen op de maatschappelijke ladder wilt geraken. Hoeveel méér geld je wilt gaan verdienen. Hoeveel meer liefde je wilt ‘kopen’.

Je leven wordt dan een race. Een race tegen de tijd, tegen jezelf, en tegen de mensen die van je zouden kunnen houden. Je leven is dan niet meer jouw leven. De mens in de mens is het zwijgen opgelegd. Materiele belangen hebben dan prioriteit. Of de drang naar macht!

Maar ‘vertikaal’ heeft ook twee dimenties: omhoog of omlaag. En vermits niet iedereen omhoog kan blijven gaan, betekent vertikaal leven voor de overgrote meerderheid: omlaag! Tot zelfs in de goot. En dat zijn dan nog de gelukkigsten onder hen. Want die anderen, die inderdaad de top haalden, die hebben geen eigen leven meer. Die worden eigendom van de massa, van de firma, van de show… of van de mens die ze in wezen niet zijn! Hebben een nepleven, nepvrienden, nephuizen en nepliefdes. Het lijkt wel of er een vuurtje onder hun kont brandt en ze nooit, al was het ook maar eventjes, in een ‘horizontale reflex’, kunnen blijven stilstaan met en genieten van wat ze wél zouden kunnen hebben als die drift er niet was geweest.

Ze doén alsof ze leven, maar eigenlijk leven ze niét in de letterlijke zin van het woord! Ze willen alleen maar presteren, succesvol zijn en domineren. Het is alles of niets: de top of de goot!

En zoals op het schema hiernaast: het blauwe ‘IK’ bolletje kan omhoog of omlaag. Snel omhoog geraken gaat natuurlijk best zonder rekening te houden met alle ‘ballast’ die aan de horizontale balk kleeft. Dat is wat strevers doen.

Het IK bolletje gaat dan alleen omhoog en alles wat aan de horizontale balk hangt wordt gewoon verwaarloosd en tenslotte verloren.

Is die ‘ballast’ je echter meer waard dan je ‘stijgvermogen’, dan zul je vaart moeten minderen en in de eerste plaats aan die horizontale balk denken. Kan die al dan niet mee omhoog, of moet je er eerst een heleboel leuke zaken van af schudden? Liefst niet doen! Want wat er voor in de plaats komt is dat meestal helemaal niet waard.

Toch wil ik ook eventjes de handrem aantrekken! Natuurlijk heb ik het hier over mensen die nooit genoeg rijkdom hebben of vinden nooit genoeg macht te hebben. Niét over de mensen die hard studeren en werken om zichzelf en een gezinnetje te kunnen onderhouden!

En natuurlijk… het been zou niet volledig afgekluifd zijn als ik er niet als slot een klein zelfonderzoek aan zou hebben toegevoegd.

Een zelfonderzoek dat me mezelf weer een stuk beter deed begrijpen!

Want inderdaad: als jongeling leefde ik wel vertikaal. Vond dat ik, alvorens een nestje te bouwen, een voldoende inkomen moest hebben om dat nest ook te kunnen onderhouden. Maar zodra dat was gebeurd, verdween ook mijn vertikale denkwijze. Promotie? Macht? Interesseerde me bitter weinig.

Haalde vreugde uit mijn werk, door het zo goed mogelijk te doen. Vond ook de ‘magische sleutel’ om na de diensturen mijn verstand af te sluiten van de job en aan het gezin of aan mezelf te denken.

Aan mezelf? Natuurlijk! En wel in de eerste plaats! Egoisme? Neen! Want enkel als je jezelf op zodanige wijze kunt sturen (door hobby’s en zo) dat je gelukkig bent en goed in je vel steekt, kun je voldoende energie opdoen om er ook voor je gezin te zijn. Zoniet raakt je batterij leeg en daar heeft niemand voordeel aan. Vandaar ook het wijze gezegde: ‘help uzelf, zo helpt u god!”

Een en ander in ogenschouw genomen vind ik wel dat ik voldoende horizontaal heb geleefd en blijf leven.

En, mañana es otro dia, zoals ze in Spanje zeggen.

Of deze kleine studie psychologisch verantwoord is? Of psychologen iets in die zin voorgeschoteld krijgen aan de univ? Zou ik voor die studenten een onontwarbaar vreemd wezen betekenen? Het zal me worst wezen! Het is zoals ik het zie. Het is ‘ik’.

Of dit stukje psychologisch verantwoord is weet ik ook niet en wijs dus elke verantwoordelijkheid in die zin af.

Neem het aan, of laat het vallen. Of drink een ‘eerlijke’ pint en vergeet het.

Gezondheid!

Willy.

Sedert ik een mier heb als huisdier, denk ik met weemoed terug aan de kindertijd van mijn kroost.

Was het opvoeden van kinderen maar zo makkelijk als van een hondje! Luisterden kinderen maar even goed naar de baasjes als een hondje. En... gebruikten die baasjes maar hun gezond verstand bij het opvoeden van hun kroost! Dan zou de wereld een heel ander soort volwassenen zien dan de huidige betwetertjes die onze planeet bevolken.

Eigenlijk zouden alle tegenwoordige ouders eerst een certificaat van ‘gekwalificeerd hondenbaasje’ moeten kunnen voorleggen alvorens ze aan kinderen mogen beginnen! En zou het ‘opgevoed’ hondje grondig moeten worden gecontroleerd of het wel degelijk ‘opgevoed’ of, gemakshalve, ‘verwend’ is!!!

Op een schaal van een tot tien zou ik een hond opvoeden een twee geven. Kinderen opvoeden een elf! Maar mensen die niet eens die twee kunnen halen, zouden moeten verboden worden kinderen te verwekken en op te voeden! Want daar komt gegarandeerd niets van terecht.

Dergelijke ouders zouden, na hun mislukking met een hond, naar het B.L.O. moeten worden gestuurd, net als bepaalde kinderen. Het daar eerst even met katjes proberen. Katjes die ik op diezelfde schaal misschien een 0,5 zou geven.

Lukt het dan nog niet, dan maar levenslange intrekking van hun ‘paarbewijs’. Of toch minstens tot ze enige blijk van volwassenheid te kennen geven en na grondige bijscholing. Of sterilisatie als ze toch hoognodig willen paren.

Voilà. Dat was het dan weer voor vandaag. Ben te druk bezig met opvoeding en zo…

Willy.

Er moet toch iets grondig mis zijn met ons politiek en democratisch stelsel, want het blijkt aan geen kanten te werken. De fout? Een fenomeen dat zich telkens weer manifesteert zodra mensen voldoende macht krijgen om zich boven alle anderen verheven te voelen. Je ziet het onder VIP’s, zangers, acteurs en succesvolle zakenlui. Succes is blijkbaar iets waar maar weinig mensen tegen opgewassen zijn.

Je ziet het vooral ook in de politiek! Elke politieke partij begon ooit als een groep idealisten. Vol van goede ideeën, er van overtuigd dat ze een betere samenleving konden realiseren.

En dan krijgen ze succes.

En prompt gaan de kopstukken naast hun schoenen lopen.

En prompt worden de idealen opzij geschoven om in eigen partij de top te halen.

En prompt heerst jaloezie in plaats van idealisme.

En prompt is er meer werk binnen dan buiten de partij. Wordt het politiek binnen de politiek!

Of, wat nog erger is: de top wordt zwaar geïnfiltreerd door opportunisten die goud ruiken en, beter dan de oorspronkelijke idealisten, alle trucs kennen om in wat ook aan de top te geraken!

Verwonderd dat het systeem niet draait zoals het behoort te draaien? Hoeft niet! Het systeem werkt namelijk niet. Het concept is verkeerd. Het concept houdt geen rekening met de factor mens. Het concept houdt geen rekening met opportunisme.

En juist daardoor vertrouw ik geen enkele politieke partij! Wél wetende dat welke partij ook die ‘goed’ lijkt, een ommezwaai van 180° zal maken zodra ze iets in de pap te brokken heeft. De beloofde ‘veranderingen’ worden dan prompt naar de achtergrond geschoven, verwateren, en tellen op termijn niet eens meer mee. Enkel nog de innerlijke competitie gaat dan nog een rol spelen. Wat buiten de partij gebeurt is dan van ondergeschikt belang geworden.

Neem nu het communisme: begon heel goed als een idealisme dat in beginsel de rijkdom over de hele bevolking wou spreiden. ’t Is te zeggen: alles voor de staat… en de staat helpt de bevolking.

Waar is het geëindigd?

Wat liep fout?

Nét datzelfde dat altijd weer fout loopt: succes! Mensen aan de top die niet bestand zijn tegen succes. Mensen aan de top die nog maar één doel nastreven: hun eigen persoontje profileren en steeds hoger proberen te geraken. Mensen die macht automatisch omzetten in machtswellust.

En vooral: mensen die plots een mogelijkheid zien zichzelf eindeloos te verrijken. Alles voor de staat? Mooi! Die staat, dat ben IK dus! Ergo: alles voor MIJ! En de persoonlijke verrijking kan beginnen. De bevolking kan de boom in.

Enkel bij eventuele herkiezingen worden ze dan weer een beetje wakker en schudden wat doorzichtige, loze beloftes en holle uitspraken uit de mouw. Eenmaal herkozen kan de innerlijke partijstrijd weer worden voortgezet. Een innerlijke strijd die zoveel energie opslorpt dat er van enig bestuur naar buitenuit geen sprake meer kan zijn.

Welk democratisch stelsel dan wél zou kunnen werken? Zéker niets dat door mensen wordt ‘geleid’. Misschien door een computer, die géén eigenbelang kent? Tja… daar zou iets kunnen insteken. De hamvraag is dan wél: wie zal die computer programmeren, hoé, en in wiens voordeel?

Dus ook al een idee dat kan afgevoerd worden. Het dan toch maar menselijk houden? Zou kunnen, mits die ‘mensen’ vooreerst aan een grondig psychologisch onderzoek worden onderworpen. Een onderzoek dat muurvast zou moeten kunnen uitwijzen of de persoon in kwestie al dan niet opgewassen is tegen macht en succes.

En helaas, ik denk dat er maar heel weinigen de eindstreep zouden halen!

Idealisme is één. Kan inderdaad aanstekelijk werken en goede dingen realiseren. Maar of een idealist ook een goede verkoper en zakenman blijkt die de macht niet uit de vingers laat glippen? Die ook zélf opgewassen is tegen de hem toebedeelde macht? Soms wel, maar meestal niét!

En dan ligt het terrein natuurlijk open en bloot voor al wie wél verkoperkwaliteiten heeft, over een vlotte babbel beschikt, mediageil is… en de gelegenheid aangrijpt om de hele partij over te nemen.

Resultaat: in geen enkele partij die enig succes heeft weten te vergaren is er nog enig spoor van het aanvankelijk idealisme te vinden.

En dus moet ik helaas besluiten met de droevige vaststelling dat het politiek-democratisch concept van onze samenleving niet werkt!

Willy.

Lawaai, zo ondervond ik, is een heel subjectief gegeven. Toen ik van Knokke naar Oostende kwam wonen verwonderde ik me heel eventjes over de vele sirenes die je bij dag, en zelfs bij nacht, hier hoort! Eventjes maar… toen werd ik er aan gewoon. Want kijk, nu net hoor ik er weer eentje, omdat ik er op toegespitst ben. Anders zou ik het niet eens hebben gehoord. In Oostende noemen ze het gewoon ‘stadsmuziek’.

De sirene van een voertuig van de hulpdiensten bij dag, te Knokke, was een zeldzaamheid en betekende écht wel hoogdringendheid en levensgevaar. Bij nacht was het totaal taboe! Hier te Oostende geloof ik niet dat hulpdiensten ooit buitenrijden zonder sirene. En of het middag is of middernacht, het doet er niet toe!

Gaat het dan telkens echt om levensgevaar? Geloof ik nooit! Ik maakte zelf bijna 40 jaar deel uit van de hulpdiensten, en het gaat veeleer om burgerzin en persoonlijke opvoeding! Voor je eigen plezier de bevolking gaan opschrikken vond ik maar niks. Natuurlijk is het veel plezanter om uit te rijden met sirene. Natuurlijk geeft het een kick alle voertuigen te zien uitwijken vóór je uit! Natuurlijk is het plezant om aan je ‘publiek’ te kennen te geven: “Kijk! Hier rijdt wél een held hé? Hebben jullie het allemaal gezien? Ik ga eens eventjes levens gaan redden zie!”. Dàt is eigenlijk meestal de boodschap die ze met hun sirenes proberen te verkopen.

Allemaal heel verleidelijk! Vooral voor jong, aankomend personeel. Maar met de juiste opleiding is het echt wel mogelijk om die drang sterk in te perken. Wijzen op burgerzin. Er op wijzen dat de normale mens bij nacht slaapt en geen behoefte heeft aan huilende sirenes. Je personeel motiveren. Dat helpt echt.

Hier te Oostende lijkt die opleiding te ontbreken. En zijn de klachten bij het gemeentebestuur dan ook legio. De reactie van het bestuur in de plaatselijke kranten is dan ook steeds weer: ‘Oostende is een grote stad, er gebeurt veel, en het is allemaal dringend.”

Kom nou! Een drogreden! Gewoon een gebrek aan discipline! Gebrek aan burgerzin. Gebrek aan de juiste opleiding en verantwoordelijkheidsgevoel.

Maar ik persoonlijk, en dat was eigenlijk de reden van mijn column, heb er geen last van. Zit niet de hele dag te luisteren of ik soms écht niet iets kan opvangen dat me stoort, zodat ik kan gaan klagen. Verre van! Sirenes heb ik gewoon leren aanvaarden als de exclusieve ‘achtergrondmuziek van Oostende’ en hoor ze niet eens meer. Wat mij betreft spelen ze hun spelletje maar voort als dit hen zo amuseert. Ik zal me er in elk geval niét aan ergeren!

Maar je hebt andere lieden! Lieden die zich aan letterlijk alles storen en dan inderdaad eindigen met zware hartproblemen en hoge bloeddruk. En ja, ik kan die professor die onlangs in het nieuws verklaarde dat lawaai inderdaad zware problemen voor hart en bloeddruk kan geven, begrijpen.

Maar! Staat die professor er ook bij stil om welk soort mensen het dan gaat? Beseft, of vermoedt hij ook maar dat ze het voor een groot deel zichzelf aandoen door zich aan letterlijk alles te ergeren? Door als het ware ‘op de uitkijk’ te staan tot ze iets vinden dat ze stoort?

Ik herinner me uit mijn carrière de vele klachten wegens nachtlawaai. Sommige mensen die niet ver van een dancing woonden, konden niet slapen van de ‘keiharde’ muziek.

Als we dan, om de verplichte vaststellingen te kunnen doen, het appartement, of zelfs de slaapkamer betraden, dan moesten we al heel erg de oren spitsen om, inderdaad, van héél uit de verte, enig basgeluid te kunnen horen. Maar voor dié mensen was dat blijkbaar voldoende om niet te kunnen slapen! Om dat nauwelijks hoorbaar geluidje? Helemaal niet! Wél door te liggen luisteren ‘óf er soms niets te horen zou zijn’ en hun slapeloosheid daar dan op te verhalen.

Tja… wáár moeten dergelijke mensen dan gaan wonen? In een rustig, landelijk gebied? Vergeet het, want daar zullen ze dan wakker worden van de uilen, ganzen, eenden, koeien, kikkers en weet ik veel. Eigenlijk zou je die mensen moeten aanraden om dan maar op de maan te gaan wonen, maar dat mag je natuurlijk niet zeggen!

Waarmee ik maar bedoel: elk verhaal heeft twee zijden! Het kan gaan om een onverdraagzame luisteraar of om een soort lawaai dat er inderdaad over is. Oordelen kun je dan ook pas door persoonlijke vaststelling ter plaatse.

Nu moet een kinderopvang te Brugge sluiten. Eén buur klaagt. Over welk soort mens gaat het? Hij kán gelijk hebben. Dat weet ik niet. Maar als hij behoort tot het soort dat zich aan alles ergert en van alles een hoge bloeddruk krijgt, dan zou ik eerder geneigd zijn te zeggen: “Verhuis dan hé vent, en laat kinderen kinderen zijn!”

En vooral het feit dat géén andere buur klaagt, ja, dat er zelfs ééntje meeliep in de betoging om dat opvangtehuis open te houden, zegt al verdacht veel over de klager.

Maar ik oordeel niet. Verkondig gewoon wat ik beroepshalve ondervond van een bepaald soort mensen! Mensen die zichzelf in de vernieling helpen met wélk soort ergernis ook. Ze vinden altijd wel wat.

Willy.

Weekendfotootje:

Je kunt er de laatste jaren niet naast kijken! Wát je ook koopt, als je de handleiding openslaat word je eerst en vooral bladzijden lang om de oren geslagen met waarschuwingen! WARNING hier, WARNING daar… Je kunt geëlektrocuteerd worden, je kunt ziektes oplopen, gebroken benen, hersenschuddingen, builen, syfilis en weet ik veel. Je kunt het zo gek niet denken of je vindt er wel een waarschuwing voor.

Ik herinner me de laatste auto die ik kocht. Zodra ik het portier opende grijnsden de stickers me al toe: opletten voor dit… opletten voor dat… En dan had ik de motorkap nog niet eens geopend!

Je zou bijna de aankoop annuleren als je het allemaal leest. Maar bij iemand als ik stelt zich dan meteen de vraag: “Waarom?”.

Waarom zag je vroeger al die waarschuwingen niet en nu wel? Welke idioot weet nu niet dat, als je een toestel openhaalt en niet weet wat je doet, je een elektrische schok kunt krijgen? Welke stommerd weet niet dat, als je een autoportier dichtgooit, je er je vingers niet moet tussensteken? Dat je je kunt verbranden aan een kookplaat? Waarom al die waarschuwingen voor wat elke normale sterveling zou moeten weten?

Het antwoord ligt voor de hand: onze watjessamenleving die wél graag dom wil doen, maar de consequenties van zijn of haar onverantwoord gedrag het liefst op een ander wil gooien!

De fabrikanten plaatsen die waarschuwingen dus in de eerste plaats om zichzelf in te dekken voor àls er weer eens zo’n stommerd....

Ze plaatsen ze vanwege de vele klachten die de samenleving op ze afstuurt. Een onnozelaar laat een strijkijzer vallen, pal op zijn grote teen die prompt breekt. Of hij zichzelf een stommerd zal vinden? Nooit van zijn leven! Het strijkijzermerk is verantwoordelijk! Ze hadden maar een waarschuwing moeten plaatsen dat ook strijkijzers gehoorzamen aan de wetten van de zwaartekracht!

Dat dergelijke klachten weinig aarde aan de dijk brengen voor de klager ligt voor de hand. Maar toch doet hij het, en de fabrikanten moeten er wél een hele antwoorddienst op nahouden, en ook dié moet betaald worden. Plus in veel gevallen ook nog eens een vaste advocaat in dienst nemen voor de vele doordouwertjes onder die watjes. Allemaal kosten die noch voor de fabrikant noch voor het watje in kwestie ook maar iéts opleveren.

En dus… hoe lachwekkend ook voor normale stervelingen, worden steeds absurdere waarschuwingen geplaatst, een droevig beeld schetsend van onze verziekte watjesmaatschappij! We verzekeren ons tegen alles, en voor alles waarvoor we niét verzekerd zijn (en te wijten is aan onze eigen stommiteit) proberen we toch een slachtoffer te vinden die ons zal betalen voor het geleden leed…

De hand in eigen borst steken? “Mea culpa” zeggen? Nooit van zijn leven! Dát hebben ze nooit geleerd op school!

Die mentaliteit heb ik ook aan den lijve ondervonden in mijn laatste dienstjaren: een van mijn taken was verkeerstekens laten plaatsen. En daar kun je vele kanten mee uit. Je plaatst ze op ooghoogte, zodat ze voor iedereen duidelijk zichtbaar zijn… maar de stommerds onder ons er ook pardoes met de kop kunnen tegen lopen! Of je plaatst ze drie meter hoog en dan heb je prompt klachten van automobilisten die ze ‘niet gezien hebben vanwege de hoogte’.

Erger nog was het gesteld met zaken die je moest aanbrengen op ‘voethoogte’: lage obstakels bevoorbeeld om voetgangers te beschermen tegen auto’s die wàt graag op gelijkgronds of bijna gelijkgronds gelegen voetpaden kwamen parkeren.

Daar werd dan prompt over gestruikeld! En as usual… het gemeentebestuur verantwoordelijk gesteld!

Gelukkig… die mensen haalden het nooit. Maar ze probeerden het wel, en het betekende weeral een heleboel nutteloze energieverspilling om je gelijk te halen.

En dat struikelen… dat kan ik nog enigszins begrijpen. Je ogen zitten immers niet in je voeten. Met dergeijke dingen waren we dan ook altijd supervoorzichtig. Maar met je kop tegen een verkeersbord aankwakken? Jawel hoor! Het gebeurt. En véél! En prompt wordt klacht neergelegd tegen de idioot die dat teken daar heeft laten plaatsen…

Het sleutelwoord hier is overbescherming! De moderne mens weet zich van zoveel zijden overbeschermd en oververzekerd, dat hij eigen fouten niet meer mogelijk acht, laat staan er zelf voor op te draaien! Wát er ook gebeurt, er moet altijd een schuldige worden gevonden. En daarom ook vindt hij dat hij niet moet uitkijken waar hij loopt. De maatschappij moet dat maar doen voor hem en alle mogelijke hindernissen van zijn pad verwijderen!

Net zoals met krankzinnigen wordt gedaan in een isoleercel vol matrassen om ze ‘tegen zichzelf’ te beschermen.

En dus moet ook de industrie zich wapenen tegen deze mentaliteit, en hun producten voorzien van alle mogelijke en onmogelijke waarschuwing zodat ook de allergrootste stommerd zijn gebrek aan hersenen niet op de fabrikant kan verhalen. Triest! Pathetisch! Lof der stomheid!

Maar gelukkig, omdat ikzelf wél over nog enkele hersencellen beschik, begin ik de handleidingen altijd op bladzijde 7 of 8, waar ik dan, voorbij de kleuterbladzijden, eindelijk de info vind die ik nodig heb.

En laat ik toch iets op mijn tenen vallen of me elektrocuteren? Wel, eigen schuld, dikke bult! Ik moest maar niet zo stom geweest zijn.

Willy.

Google-nieuwsflits:

OOSTENDE - Het Oostendse havenbestuur luidt de alarmbel omdat het klanten dreigt te verliezen door de illegalenproblematiek. Het aantal mensen zonder papieren dat via de haven van Oostende Groot-Brittannië tracht te bereiken, was nooit zo groot. Nochtans neemt de haven allerhande voorzorgen: hekkens, elektrische prikkeldraad, een uitgebreide videobewaking en inspanningen van de scheepvaartpolitie. De vluchtelingen gaan ook almaar driester te werk. Ze bezondigen zich aan vandalisme door omheiningen en bewakingscamera's te vernielen, wat voor extra kosten zorgt. Ook voor rederijen kost het illegalenprobleem een smak geld. Zij betalen meer dan 2.000 euro voor iedere illegaal die erin slaagt om de overkant te bereiken aan boord van hun schip. Het havenbestuur dringt daarom aan op een kordater beleid op federaal vlak.

“Kordater beleid op federaal vlak”! Daar zeg je me wat! Weet het havenbestuur ondertussen nog steeds niet wie in dit landje de scepter zwaait? Niét de regering. Wél de jankende minderheden! Dié zijn het die het land naar de knoppen helpen. Want ach, die illegaaltjes zijn toch zo’n sukkeltjes. Verdienen alle bescherming. En zoals steeds: de jankende minderheid wordt het meeste gevreesd door de al te labiele politici.

Dat die illegalen sukkels zijn? Dat ze toevallig in een arm werelddeel geboren zijn? Dat geef ik grif toe, maar wat belet ze om in hun geboorteland de handen uit de mouwen te steken en dáár een landje van te maken dat respect verdient? Hebben onze voorvaderen toch ook moeten doen?

Maar dat weten die ‘sukkels’ natuurlijk niet, of willen het niet weten. Hier en daar wat graantjes proberen mee te pikken is duizend keer makkelijker! Dat ze daarmee het vaderland van andere volkeren ondermijnen? De levenskwaliteit van die volkeren verdelgen? Zal hún wel worst wezen.

En ergens kan ik ze geen ongelijk geven. De Europese regeringen zijn zo laks geworden in hun verwenpolitiek dat je als arme vreemdeling in je arme vaderland wel een grote stommeling zou moeten zijn als je het niét deed! Niet zij zijn schuldig! Onze politici zijn dat.

Waar die illegalen huizen in Oostende? Voornamelijk in ‘het bosje’. Een prachtig mini-natuurgebied met vijvers en veel bomen, waar zowel de Oostendenaar als de toerist graag even komt verpozen. Al wandelend, al genietend op een terrasje of bankje, of al joggend.

Drie prachtige vijvers vol kwetterende watervogels vormen een rustgevend decor voor al deze activiteiten. Helaas… het bosje ligt op een boogscheut van haven en station en is voor die illegalen een geliefkoosde en voorlopige ‘thuishaven’. Tot ze een schip vinden naar Engeland. Waar ze uiteraard al evenmin welkom zijn en de rederij een boete van 2000 euro riskeert als de Engelse Douane hen ontdekt.

Joggers beginnen het bosje te vermijden. Wandelaars voelen zich er niet langer veilig. Het gevolg is dat dit prachtig natuurgebied steeds meer wordt vermeden door normale mensen en steeds meer een tijdelijke ‘woonplaats’ wordt voor illegalen.

Het zal wel niet de bedoeling geweest zijn van het stadsbestuur om dit prachtig gebied aan te leggen opdat normale natuurliefhebbers het zouden vermijden. En toch is dát wat nu aan het gebeuren is. Dank zij onze politici. Dank zij onze jankerds.

Eén geluk hebben we nog: het zijn ‘transit-illegalen’. Groot Brittannië staat op hun verlanglijstje. De klacht van het havenbestuur mag dan al terecht zijn… maar beter ware de havenafsluitingen wagenwijd open te zetten. Ze willen naar Engeland? Láát ze naar Engeland reizen! 2000 € boete voor de rederijen per gesnapte illegaal? Lijkt me nog een aannemelijk bedrag in vergelijking met de schade en het onveiligheidsgevoel dat ze hier kweken bij de bevolking.

Zolang de Europese regeringen zich niet als één man achter een totale emigratiestop scharen zullen dergelijke fenomenen de kop blijven opsteken en ons elke vorm van recreatie ontzeggen. Bosjes en parkjes zijn bedoeld als ontspanning voor eigen bevolking en toeristen. Niét als kampeerplaats voor illegalen, met alle gevolgen vandien voor zowel het reële als het subjectieve veiligheidsgevoel.

De jankerds? Láten janken! Het wordt hoogtijd dat een nieuwe groep jankerds zich manifesteert! Een groep die zich pretentieloos de antijankerds zou kunnen noemen, met als slogan: ‘Stop het gejank’! Zou meer effect hebben op onze levenskwaliteit dan ‘stop het roken’!

Willy.

Jaren tachtig… de Beach Boys, toen al een legende, zouden een concert geven op het strand tegenaan het Zwin. De burgemeester had me al op zijn bureel gevraagd en samen hadden we een ‘plan de campagne’ opgesteld. Parkeerverbod hier… eenrichtingsverkeer daar… Allemaal goed en wel, maar waar zou het publiek parkeren? Het was een zondag midden in de grote vakantie, en de badstad was dan sowieso al oververzadigd.

Hij keek me hoopvol aan, denkend dat ik een parkeertoren uit de mouw kon schudden, maar dat kon ik nu juist niet.

- Eh… die grote weide van u misschien? Vroeg ik langs mijn neus weg.

- Ben je gek? Je weet toch welke problemen we kregen toen ik dat eens deed voor het golftornooi?

Natuurlijk wist ik dat. De groene jongens waren toen in alle staten geweest! Hadden die weide op voorhand onderzocht met loupe en microscoop en daar voorwaar enkele onooglijke ‘zeldzame’ plantjes in gevonden! Daar mochten zéker nooit auto’s parkeren!!! (Wijsvingertjes vermanend omhoog). Dat daar dagdagelijks koeien graasden en de plantjes vertrappelden was blijkbaar géén probleem! Gewoon idiote bemoeizucht van lieden die niks anders hadden te doen.

- Jawel, maar toén hadden we toelating gevraagd!

- Bedoel je, niét vragen?

- Inderdaad, burgemeester! Ik kan wachten met de wegwijzers naar de parking tot een paar uur voor het evenement. Wie niet weet niet deert.

- Prima idee. We wagen het er maar op. En, by the way, de BRT komt filmen met een helikopter, maar de piloot vraagt een landingsplaats dicht bij het evenement, maar waar geen publiek kan komen want hij kan niet de hele tijd zijn heli in het oog houden. Wat dacht je van de zwemkom die niet meer gebruikt wordt?

- Lijkt me ruim genoeg en is afgesloten. Dat moet lukken. Geeft u hem de sleutel? (De zwemkom was persoonlijk eigendom van de burgemeester).

- Neen! Ik geef niemand de sleutel. Alleen maar aan jou. Kom hem maar halen bij mij thuis en geef hem niet uit handen. Ook niet aan die piloot. Hij moet jou maar opzoeken als hij wil gaan vliegen.

Een paar maanden verstreken en die zondagmorgen waren ik en Fred reeds vroeg op post om de manschappen te verdelen. Even later hoorde ik het plop plop van de heli en spoedde me naar de zwemkom. Heli netjes binnen het domein van de zwemkom geparkeerd, piloot en BRT cameraman uitgestapt en de deur van het complex netjes achter hen gesloten.

Het werd 11 uur en ik werd toch wat ongerust. Een zondag midden in het seizoen verdorie! Ik was benieuwd of er veel ‘normale’ toeristen zouden binnenstromen, maar kon vanaf deze locatie natuurlijk de invalsweg niet zien. Ik vervloekte dat het niet in mijn mototijd gebeurde, want dan was ik snel even heen en weer kunnen rijden. Ik wist namelijk perfect dat wat je om 11 uur zag binnenrijden, tekenend was voor de grootte van het publiek dat je die dag mocht verwachten. Aan de hand van die informatie zou ik misschien nog meer maatregelen moeten nemen. Maar verdorie, ik kon niet weg hé?

Maar daar deed zich plots een gelegenheid voor! Daar kwam die helipiloot afgelopen en wenkte me al van ver.

- Wil je ons even binnenlaten in de zwemkom? We gaan even de omgeving filmen vanuit de lucht alvorens het publiek toestroomt.

- Okee, ik ga met je mee. Maar zeg… heb je soms geen plaatsje vrij in de heli?

- Jawel hoor! Achteraan zitten een cameraman en een verslaggever. Vooraan heb ik nog plaats. Wil je mee misschien?

- Graag. Tenminste, als het niet teveel gevraagd is ook eens over de N49 te vliegen om te zien wat er zoal binnenkomt.

- Geen probleem. Dat kun je zelfs van hier zien als je voldoende hoog gaat.

En zo vloog ik even later molenwiekend de lucht in en kon tot mijn opluchting vaststellen dat het inkomend verkeer eerder matig was. De publiciteit over de Beach Boys had blijkbaar zijn werk gedaan: wie er niet in geïnteresseerd was bleef maar weg voor die ene zondag.

En nét op dat moment riep Fred me op met de radio en vroeg waar ik was.

- Recht boven je! Antwoordde ik. Keek naar beneden en zag zijn figuurtje daar staan op het kruispunt waar ik hem verlaten had. Ik hoopte dat hij omhoog zou kijken, maar hij had niets van mijn antwoord begrepen. Begrijpelijk, want het plop-plop binnen in een heli is oorverdovend en smoort elk stemgeluid!

Maar de piloot had het door, grijnsde even, en gebaarde van ‘wacht maar even…’ En floep, de heli zakte als een baksteen en bleef nét een vijftal meter boven en naast Fred hangen! En grijnzend keek ik hem aan en gaf hem een teken: ‘binnen vijf minuten ben ik bij je’. En hup, in geen tijd zaten we weer op 300 meter hoogte en kon de cameraman zijn werk beginnen.

Dat was de eerste anekdote van het bezoek van de Beach Boys. Maar het mooiste moest nog komen!

Het werd namiddag, de Beach Boys waren al gearriveerd en het concert was begonnen. Fred en ik liepen wat onverrichterzake rond en werden aangesproken door een koppel journalisten van Het Nieuwsblad.

- Naar we vernamen hebben jullie hier de leiding over het verkeer, heren?

- Jawel, antwoordde Fred gretig, maar ik voelde al argwaan. Was ook meer dan Fred journalisten gewoon en wist dat ik verdomd goed op mijn woorden moest letten. Die lui zoeken namelijk geen onbevooroordeelde berichtgeving, maar wél sensatie. Maar het was te laat! De argeloze Fred zei:

- Zin om even rond te rijden en de verkeersmaatregelen te bekijken?

- Graag!

- Ai! Dacht ik. Nu verdomd goed opletten wat ik zeg! En gretig stapten ze in onze politiewagen en reden we ze rond. Wijzend op eenrichtingsverkeer, parkings en ander moois dat ze kon interesseren.

- Mooi uitgewerkt heren! En, wat ik vragen mag, wat is er voorzien voor ná het concert, als al die mensen tegelijk weer moeten vertrekken?

En daar maakte Fred de fout van zijn leven! Natuurlijk hadden we daar helemaal rekening mee gehouden en natuurlijk zou het allemaal van een leien dakje lopen, maar die stomme Fred zag kans om, humoristisch bedoeld, te antwoorden:

- Oh dát? Dat is van later zorg hoor! First things first!

- Lap! Dacht ik. Dáár zullen ze wel iets van maken! Stomme Fred ook!

En inderdaad, de volgende morgen kwam Fred, het Nieuwsblad onder de arm, het kantoor binnengewandeld. Aan zijn gezicht kon ik al direct zien dat wat ik gevreesd had, waarheid was geworden.

Het Nieuwsblad had namelijk een heel artikel gewijd aan de verkeersregeling… nogal lovend… maar dan… die laatste zin: “De Hoofdinspecteurs Claeys en Deloddere hebben werkelijk aan alles gedacht, uitgenomen aan het feit dat het publiek die avond ook nog moest vertrekken!”

Wel, als ik Fred, op het ogenblik dat ik dat las, had kunnen wurgen, dan had hij nu zeker niet meer tot de levenden behoord! Na alles wat je hebt gedaan om het hele zooitje in goede banen te leiden, dan dát moeten lezen in de krant? Foei Fred!

Voor al wie dit leest heb ik dan ook maar één raad: blijf zo ver als mogelijk weg van journalisten, en als dat niet mogelijk is, let drommels goed op je woorden! Want ze zijn er niét om jouw persoontje te verheerlijken. Ze weten drommels goed dat niemand daarin geïnteresseerd is.

Je afbreken daarentegen… dáármee halen ze hun leescijfers!!! Prent dat maar allemaal goed in het hoofd, en vanaf morgen zul je de kranten wel op een andere manier lezen en interpreteren.

Willy.

Tussendoortje: een hondenleven!