Archief

Gisteravond tijdens het nieuws werd me eindelijk het antwoord op een prangende vraag in de schoot geworpen:

Twintig jaar. Dat blijkt de tijd te zijn die een politieke frank nodig heeft om te vallen.

Nu  namelijk pas ‘wordt gedacht’ aan het weer afsluiten

van de grenzen. Hoe lang zijn die ondertussen wagenwijd open? Het zal wel zowat 20 jaar zijn geloof ik. Ik zie nog de brief van hogerhand voor ogen die kort na het wegnemen van de douanebeambten ook op mijn bureau belandde.

Daarin stond onder andere te lezen dat alles wat aan een grenspost herinnerde zo spoedig mogelijk diende te worden verwijderd, zodat een heel open infrastructuur kon worden gecreëerd.

Toén, en niet 20 jaar later, viel mijn frank en herlas ik de brief tien tot twintig maal. Kon ik mijn ogen geloven? Klopte het adres van de afzender wel? Wist die afzender wel waar hij mee bezig was?

En ik droomde weg. Droomde weg naar mijn eigen huis en haard. Stelde me voor dat ik bij dag en bij nacht de voordeur wagenwijd liet openstaan. Meer nog… dat ik die voordeur uitbrak en het voetpad heraanlegde zodat het recht mijn woning binnen liep. Uitnodigend. “Komaan jongens, hier moet je wezen! Hier hebben we alles in overvloed. Maar we vertrouwen er wél op dat jullie de handjes thuis houden hoor!” En dan rustig gaan slapen…

Drie keer raden wat dààr het gevolg zou van zijn.

En toch… hoe gek en naïef het ook mag klinken, politici wisten dat waar te maken! Grenzen hoefden plots niet meer. In een tijd dat de onveiligheid jaarlijks verhoogde door steeds meer legale en illegale allochtonen. In een tijd dat, als de politie illegalen aantrof op straat, ze die een boterbriefje moesten geven waarop stond dat ze het land binnen 24 uur moesten verlaten.

Kinderlijk naïef natuurlijk! 24 uur later werd zo’n kerel natuurlijk weer aangetroffen en kreeg hij wéér zo’n boterbriefje. Tot vervelens toe! Deed me denken aan de kleuterklasjes. Het vingertje van de juf ging omhoog met de woordjes: “ventje… dat mag je nooit meer doen hoor!”.

Toén werkte dat nog. Tenminste toch op ons, naïeve naoorlogse kleutertjes. Wat juf zou doen als we het nog eens deden wisten we wel niet, hoéfden we ook niet te weten, maar we veronderstelden toch dat het wel iets vreselijks zou zijn en waagden het niet om het nog eens te proberen.

Nu steken de juffertjes in het parlement datzelfde vingertje omhoog… héél ernstig-streng kijkend, denkend met kleutertjes te doen te hebben. Maar het zijn verdorie zware criminelen!!! Dat vingertje werkt niet meer! Maar dat hebben ze nog niet door in de Wetstraat, want ik zie het vingertje bijna dagelijks in het nieuws:

“Wie dit of dat doet… ‘riskeert’ bla bla bla… er zal strenge controle zijn…”

Je ziét het vingertje niet, maar het is er wel. En uiteindelijk zijn de enigen die ‘zwaar beboet’ worden de brave autochtone burgers. De ‘godvrezende burgers’. De burgers die braaf genoeg zijn om het rookverbod in hun café te laten naleven in afwachting van hun totaal faillissement.

Want ZIJ, en niét de illegale criminelen, zullen zwaar beboet worden als ze hun boterham proberen te redden! Want bij HEN, de legale, autochtone, brave Belgen, werkt het vingertje van juf nog altijd. En heeft juf zelfs een verdomd zware stok achter de deur.

Torenhoge boetes worden met milde hand uitgedeeld onder de brave landgenoten, uit frustratie omdat ze niet eens een tandenstokertje achter de deur hebben staan om het steeds groter wordend leger migranten te beboeten als dié iets misdoen.

Nu. Er is weer een beetje hoop. Er wordt al ‘gedacht’ de grenzen opnieuw te bewaken. Door wie? Dat legertje douaniers, dat door de jaren heen een voortreffelijke dosis knowhow en ervaring had verzameld… dat is er niet meer! Wie gaat al die verloren ervaring terug uit de grond stampen? Of… willen ze de grenzen misschien laten controleren DOOR illegalen? Nog niet eens zo’n slecht idee, want die kennen maar al te best de kneepjes van het vak.

In ieder geval, er is al een stukje van mijn prangende vraag opgelost: hoe lang doet de politieke frank er over om te vallen? Minimum 20 jaar dus. En nu maar afwachten wat het maximum zal zijn. Want tussen een politiek idee en de uitvoering kan tot een eeuw verschil steken stelde ik al vast.

Eerst moet een consensus bereikt worden. Dan moeten modaliteiten worden vastgesteld. Teksten (ai) worden opgesteld… Puntjes en kommaatjes minutieus geteld… een legertje douaniers moet uit de mouw worden geschud. En tegen dan hoéft het al niet meer, want dan zijn ze al lang allemaal doodleuk en grenzeloos binnengesjeesd.

Kan een grens er enkel nog toe dienen ze niet meer te laten ontsnappen. Maar daar zal weinig neiging toe zijn vrees ik.

Minimum 20 jaar dus… dat weten we dan alweer. Toch met dank aan de openhartigheid van de nieuwsdienst.

Willy.

Het rookverbod gaat dus tegen beter weten in door op 1 juni in ALLE horecazaken. Dus ook de allerlaatste nog gezellige kroegjes gaan eraan.

Tiens… deden ze dat verleden jaar niet in Nederland en moesten ze er na enkele maanden niet snel op terugkomen wegens de vele faillissementen?

Iemand zei me toen dat het hier dus niet zo’n vaart zou lopen. ‘Ze’ hebben immers het Nederlandse voorbeeld en resultaat gezien.

Ik voorspelde toen dat ‘ze’ zelfs te stom zijn om van voorbeelden te leren. Ze zouden gewoon Nederland na-apen: eerst verbieden, en dan nog maar eens bekennen dat ze dom geweest waren en terug afschaffen nadat veel kwaad is geschied.

Wel… mijn voorspelling begint al uit te komen. Hoofdstuk 1 komt er op 1 juni aan. Hoofdstuk 2? Ach… daar hebben ze jàren bedenktijd voor nodig. Teksten opstellen, weetjewel? En of dàt kan duren… kommaatje hier, puntje daar… Vraagtekentje of uitroepingstekentje? Ze hebben alle tijd van de wereld want ze worden toch doorbetaald, hoe stom ze ook zijn. In de Wetstraat gaat het niet om hoeveel bladzijden per dag. Het gaat om zinnetje per zinnetje. Ja… net zoals in het eerste leerjaar van de lagere school.

Maar ondertussen… MIJN favoriet café met heerlijk terrasje houdt het nu al voor bekeken. Houdt er mee op na de zomer.

Wat zal er uiteindelijk overblijven? Juist! Zuurpruimcafé’s! De bonte verzameling merkbierglazen achter de toog zal plaats moeten maken voor theekopjes en azijnflessen… in afwachting van een totaal faillissement.

Wat bezielt dat kleuterschooltje in de Wetstraat eigenlijk? Willen ze nu echt Vlaanderen en al zijn gezellige tradities kapot? Moeten er echt moskeeën voor in de plaats komen? Ik hoop van harte dat het dit keer toch de laatste stuiptrekkingen zijn van een regeersysteem in stinkende staat van rottende ontbinding.

Wanneer zal de rook om hún hoofd eens verdwijnen?

Hoe kan een rechtgeaarde Vlaming dààr nog een goed functionerende regering van maken? Via de volgende verkiezingslijsten? Vergeet het! De partijen hebben de muren van hun burchten zo sterk gemaakt dat we weeral met lijsten vol clowns en minnestrelen zullen geconfronteerd worden. Hoe kun je dààr nog je stem op uitbrengen?

Kort columpje? Jazéker. Ben veel te kwaad op het kleuternest in de Wetstraat, en buiten schijnt de zon. Gaan uitwaaien dus maar… en van terrasjes profiteren terwijl het nog kan. Straks kan roken ook niet meer op een terras, en in Brugge is het zelfs al zo ver dat je een torenhoge boete krijgt voor een sigarettenpeuk op straat!!!

Een sigarettenpeuk die bij de eerstvolgende regenbui in het riool wordt gespoeld. En de kleverige kauwgom die werd uitgespuwd op het voetpad, aan je schoenen kleeft, en enkel met een hogedrukreiniger moeizaam te verwijderen valt? Dàt mag dus blijkbaar wél nog!

Lof der zotheid? Misschien… bij gebrek aan beter passende bewoordingen. Maar klinkt nog veel te braaf. Erasmus zal nog eens moeten terugkeren om iets beters te vinden.

Willy.

Zo. Het is er uit: ‘lof der zotheid’. Hoe dikwijls in de loop van mijn leven flitsten die woorden me door de geest? Wekelijks? Of eerder dagelijks?

De primeur ervan komt van Erasmus die dat humanistisch werkje al in 1509 schreef, wat dan ook weer een bewijs is dat, wàt we ook denken, er eigenlijk niets is veranderd. Non… rien n’a changé!

Erasmus haalt in zijn werk venijnig uit naar de kerk, de staat en de geleerden. Dat las ik pas later. Maar de eerste keer dat ik de titel van zijn werk hoorde, en dat zal in de middelbare school geweest zijn, voelde ik meteen al een grote verwantschap met de vent die deze titel had bedacht.

“Lof der zotheid”. Want hoe jong ik ook was, ik dacht al duidelijk hetzelfde over de maatschappij en de zottigheden die ik dagelijks moest aanschouwen. Alleen… ik vond er de juiste woorden niet voor.

Maar nu hàd ik die woorden, en ze bleven me mijn hele verdere leven door het hoofd spoken. Kon ook niet anders, want telkens weer moest ik aanschouwen hoeveel lof de ‘zotten’ werd toegezwaaid.

Veel later las ik het boek. Of tenminste toch in meer beknopte termen waar het allemaal op neerkwam. Maar eigenlijk had ik dat niet moeten lezen. De titel alleen al sprak, voor mij althans, boekdelen. De inhoud kon me alleen maar bevestigen dat het nét was wat de eerste keer door mijn hoofd flitste bij het horen van die drie woordjes.

Maar in 1512, toen het werk gepubliceerd werd, vond het slechts hier en daar wat weerklank. Tenminste, het bleek niet in staat iets te veranderen aan de maatschappij.

We zijn vijfhonderd jaar verder… en nog is er niets veranderd. Niets veranderd? Alles is veranderd! Of toch niet?

De mens wist wél alles in zijn omgeving te veranderen en te verbeteren. Alles… uitgenomen zichzelf!

En dààr had ik het altijd al moeilijk mee! Hoera beschaving. Hoera verbeterende levensomstandigheden. Hoera moderne technologie. Hoera voor een mooiere wereld. Maar een betere mens? (hm).

Dikwijls had ik toch gewild dat ik eens kon zeggen: ‘Hoera voor de grote schoonmaak in de menselijke geest’! Maar dat gebeurde nooit. Nu weet ik ook waarom: het kàn niet gebeuren, want het zou veronderstellen dat het positieve het negatieve volledig heeft onderdrukt.

En dat is, natuurkundig gezien, niet mogelijk! Het negatieve is er nodig om alles te laten blijven bestaan in de juiste verhoudingen. Maar juist omdat het negatieve zijn negativiteit zo luid uitschreeuwt en weet waar te maken, lijkt het soms alsof er geen positief meer over is. Maar dat is slechts schijn!

Er is heus voldoende positiviteit in de wereld. Maar positieven hebben niet die storende neiging tot janken en over de daken uitschreeuwen. En dus lijkt hun rol alleen maar een achtergrondrol.

Daarom ook is er veel meer moeite nodig om een positieve geest te vinden. Die heeft er namelijk totaal geen behoefte aan om op de voorgrond te treden. Die loopt niet gefrustreerd rond en zoekt geen compensatie in luid gejank voor zijn eigen gebreken.

En ja… daardoor lijkt het positieve heel erg verborgen. Uitdaging temeer voor de positieven om naar gelijkgestemde zielen op zoek te gaan.

En nu acht ik me heel gelukkig dat ik een beetje elektriciteit en elektronica heb gestudeerd. Want daar waar Erasmus het moest doen met de kennis en de wetenschap van zijn tijd, heb ik het voordeel van de verworven kennis in de elektriciteitsleer. Plus dat ik die leer wist door te trekken naar alles in de natuur. Want ook dààrin bestaat alles uit positief en negatief.

Om dan tot de eindconclusie te komen dat negatief en positief mekaar weliswaar zowel afstoten als aantrekken, maar niet zonder mekaar kunnen.

En dank zij deze wetenschap kan ik vrede nemen met de wereld om me heen.

Had Erasmus ook maar énige notie gehad over elektronica, dan was zijn ‘Lof der zotheid’ waarschijnlijk nog stukken beter geweest. Hij moet trouwens wel iets in die aard hebben aangevoeld, maar helaas, de wetenschap ervoor ontbrak en dus tastte hij een beetje in den blinde.

Voelde iets aan… net zoals ik ‘iets’ aanvoel betreffende leven na de dood. Maar zoals er voor mij geen enkele wetenschap is waarop ik me op dat gebied kan baseren, was er voor Erasmus ook geen enkele wetenschap die hem het klinkklare bewijs over de noodzaak van positief en negatief kon leveren… en hem terzelvertijd nuanceren en gelijk geven.

In welke omstandigheden, om te besluiten, de woorden ‘Lof der zotheid’ me telkens weer door het hoofd flitsen? Wel…

- Toen het ‘gratis’ openbaar vervoer werd ‘uitgevonden’. (Wie zal dat betalen?)

- Toen het kijk en luistergeld werd afgeschaft.

- Toen absurde snelheidsbeperkingen hun intrede vonden en onze economie voor een goed stuk lam legden.

- Toen boetes buiten alle proporties werden ingevoerd voor futilitaire snelheidsovertredinkjes.

Dit alles toegejuicht door de bevolking, die dacht er rijker en veiliger mee te worden maar er juist armer en gefrustreerder mee werd.

En last but not least flitsten ze me door het hoofd toen ik er zelf het slachtoffer van werd. Zoals bevoorbeeld toen ik ooit de opdracht kreeg 30 verkeersdrempels aan te laten leggen naar de precieze normen en op de plaatsen waar het volgens het verkeersreglement kon.

Voor één keer werden mijn tegenargumenten van tafel geveegd. De trend was gezet en ze moésten er komen. Ik wist drommels goed waarom: door de jankers die klaagden over de ‘snelheid’ in hún straat, maar zélf snel reden in andermans straten… Ik wist dat diezelfde jankers, na een verkeersdrempel pardoes voor hun deur, achteraf zouden janken over de geluidshinder van remmende en terug optrekkende wagens.

En ja… ik liét ze aanleggen. Moést wel. Vol leedvermaak. En ja hoor! De jankers maakten al gauw een ommezwaai van 180° en gingen nu janken over het lawaai! Tot groot jolijt van ondergetekende.

Tja… lof der zotheid!

Willy.

O ja… ik maak zo graag de vergelijking tussen het staatsbeleid en het beleid van privé ondernemingen!

Als je in een privé onderneming omhoog wilt en een leidende functie wilt vervullen, moet je baas ervan overtuigd zijn dat je intelligentie en/of werklust hem winst zal opleveren. En hoe hard je ook probeert in zijn gunst te komen, zo lang hij niet met eigen ogen ziet dat je de verkoopscijfers omhoog kunt brengen maak je geen kans! Hij zou wel gek moeten zijn.

Voor een leidende functie bij de overheid werkt het wel eventjes anders. Wie maalt er daarbij om of je een winstpost of een verliespost betekent? Geen kat!

Natuurlijk niet, want er is geen kat! Er is geen ‘baas’ in de werkelijke zin van het woord. Daar heeft de democratie toe geleid: de macht is aan het volk. Het (domme) volk kiest zijn leiders… uit een lijst die op zijn minst bedenkelijk is. Een lijst, samengesteld door de verschillende partijen. Een lijst waarop vooral op eigen winst beluste entertainers voorkomen. Een domme lijst dus. En daar moeten we het dan maar mee doen. De ene domme beslissing na de andere slikken.

Moest echter, boven al dat domme gelul, een echte baas staan… iemand die er alle belang bij heeft dat België winst boekt in plaats van schulden maakt… dan zou er heel veel veranderen!

Iemand die, net als de eigenaar van een onderneming, veel of weinig verdient naar gelang zijn onderdanen de firma in een goede of slechte richting sturen. En die, naar gelang de verdiensten of schulden die zijn firma maakt, met een luxe jacht naar de Caraïben kan reizen… of van een leefloon moet leven na een zwaar faillissement.

Zo iemand… dat zou de koning moeten zijn. Maar helaas, ook déze ‘job’ werd door de democratie al gedegradeerd tot een alleen maar figurerende taak. ‘Koning omdat er nu eenmaal een koning moet zijn’!!!

Het schijnt me toe dat Boudewijn de laatste koning was die de belangen van zijn land ook ter harte nam. Die zich niet liet doen noch door de domme partijen, noch door de domme bevolking. Die een uitgestippelde koers volgde en daar onder geen voorwaarde van afweek.

Na hém (hm)…

Wie anderzijds intelligent is, en die intelligentie voor ’s lands leiding wil gebruiken, raakt niet door de versterkte muren! Eerst moet hij namelijk door een muur van gladde jongens en entertainers raken. En makkelijk is dat niet.

Vervolgens moet hij nog erg fotogeniek zijn, zodat de TV camera’s graag met hem flirten.

En als dat alles gelukt is… staat hij voor de hoogste muur: de muur van onbegrip van zijn collega - ‘leiders’! Want die begrijpen hem ten eerste niet omdat ze niet zijn verstand hebben. Ten tweede willen ze hem niet eens begrijpen, want dan zouden ze moeten toegeven dat hij slimmer is dan zijzelf.

En dus, in plaats van, zoals in een privé firma, in de eerste plaats aan de zaak te moeten denken, denken ze in de eerste plaats aan hun eigen persoontje dat ‘slimmer’ moet lijken dan al de rest.

Arme intellectueel! Arme ‘slimmerik’. Jou wacht in het parlement enkel tegenstand en hoon. Zodra je ook maar begint te kraaien gaan honderden hennen zo luid kakelen dat geen mens je nog hoort.

En zo komt het dan dat in het tegenwoordig grotesk verwrongen democratisch stelsel enkel nog leiders en lijders zijn.

De leiders kunnen niet meer leiden. Alleen maar beloven en entertainen.

De lijders kunnen niet meer stemmen voor competente mensen, want er staan er geen op de lijst. Zijn letterlijk en figuurlijk het lijdend voorwerp van de verkiezingen.

Natuurlijk kan er geen regering meer gevormd worden! Het hele democratisch principe werd in de loop der jaren zo verkleuterd en verwrongen dat enkel nog een supergeest in staat zou zijn het zaakje weer op de rails te krijgen. Maar die supergeest zal zich wel wachten om dat hele explosieve zooitje te gaan rechttrekken ‘against all odds’.

Ooit las ik ergens dat er een tijd was dat de verkiezingen ‘ondemocratisch’ waren: het gewone volk had recht op één stem; de intelligente elite kreeg meerdere stemmen. Jeugd onder de 21 jaar kon het helemààl vergeten. Vrouwen hadden ook geen stemrecht.

Ondemocratisch? Misschien… maar waar heeft de ‘gemoderniseerde’ democratie ons gebracht? Slim of dom… ervaren of onervaren, iedereen gelijk voor de wet. Maar gezien er meer simpelen van geest onder de bevolking blijken te zijn…

Worden entertainers leiders,
En worden kiezers lijders.

Willy.

Tiens… in Finland behaalde de partij ‘De ware Finnen’ een grote verkiezingsoverwinning!

Deze partij is tegen Europa (vooral dan tegen de financiële hulp die de ‘goede landen’ voor de moeilijke landen moeten ophoesten) en tegen het immigratiebeleid.

Met andere woorden: ze zijn tegen alles wat het vaderland schade toebrengt. Goed hé? Eindelijk weer een land dat het woord vaderlandsliefde nog lijkt te kennen.

En nu maar afwachten hoe dié partij weer zal worden geboycot door de ‘traditioneel-domme’ partijen! Zouden die Finnen ook over loodgieters beschikken die van die onwaarschijnlijke dingen zoals ‘cordon sanitaire’ uit de mouw weten te schudden?

Of sturen ze een delegatie naar België om uit te vissen hoe dat sanitaire misbaksel bij ons werkt en zelfs kan blijven werken tegen alle democratische ideeën in?

Cordon sanitaire verdorie! Is dat iets waartegen een hond zijn achterpootje moet opheffen? Werd dat uitgevonden door volwassen mensen? En blijven andere volwassen mensen stemmen voor partijen die zoiets op de markt wisten te brengen en in stand te houden?

Afwachten maar. Er is in elk geval weer een sprankeltje hoop dat, als het hier helemààl de spuigaten gaat uitlopen, de weinige overgebleven Vlamingen nog naar Finland kunnen immigreren en ons landje aan de veroveraars en de verraders overlaten. Die moeten België dan maar Belokko noemen.

Willy.

Nieuwsflash – toemaatje: Wetstraat - Blunderstraat.

Minister Freya Van den Bossche bekent nu dat het subsidiëren van zonnepanelen, waarvoor we met zijn allen mee gaan betalen via onze elektriciteitsfactuur, een dom initiatief was van de regering.

Correctie: slechts één van de domme initiatieven… Zwijgen we dan maar over al de andere?

Steve Stevaert, de geniale bedenker van die subsidiëring, geeft haar gelijk…

Wel wel, de kleutertjes geven mekaar nog gelijk ook in al hun domme verzinsels!

Ja, maar… dom of niet, gelijk of niet… wie gaat dat betalen?

Wij natuurlijk!

Bekennen dat je dom bent mag dan al het begin zijn van de wijsheid… ondertussen zitten we ermee. Waarom bekenden ze niet dat ze dom waren vóór ze zich wellustig op de kiezerslijsten lieten plaatsen?

Ondertussen zijn zij rijk, worden wij steeds armer, en krijgen we tegen de volgende verkiezing weer zo’n lijst met halve garen voorgeschoteld.

Probeer dan maar een bolletje aan te stippen! Je kunt er net zo goed met darts naar gooien, want intelligente en vooruitdenkende mensen zul je er toch niet op vinden!

Is, uit partijoogpunt, ook niet belangrijk. Volksvermaak hebben die nodig. En wie het volk het beste kan vermaken komt gegarandeerd op de lijst. Arm België!

En… tussen haakjes… wie was weer die ‘geniale’ bedenker van gratis openbaar vervoer voor 65-plussers? Diezelfde cafébaas… pardon… minister! En wie betaalt dat ‘gratis’ openbaar vervoer denk je? Drie keer raden… En nee!!! Niet hij hoor! Wees daar maar van overtuigd.

Nou ja… we leven nu eenmaal in het ‘zelfbetaalde cadeautjes’-tijdperk! Zalig toch hé, als je arm bent van geest? Dan kijk je enkel naar wie langs boven een eurootje in je geldbeugel stopt. Voor dié moet je stemmen!

Dat datzelfde ‘genie’ er langs onder weer tien euro uithaalt… dat negeer je best!

Willy.

Zoals uit mijn versie van de schepping van de vrouw in mijn vorig column bleek, is een gezond partnerschap toch in grote mate afhankelijk van intelligentie. Vooral ook van de wil je eigen gedachtenwereld eventjes opzij te zetten en de moeite te doen de gedachtenwereld van een ander te begrijpen.

Kunnen minder intelligente mensen dan geen duurzame verbintenissen aan? Oh jawel hoor. Maar dikwijls zijn dergelijke verbintenissen dan enkel maar op fysiek genot en/of onderdrukking gebaseerd. Onderdrukking op allerlei gebied.

In onze westerse wereld is het vooral het trouwboekje dat een huwelijk duurzaam ‘moet’ maken. Al verliest dat snel zijn waarde nu iedereen er zich met alle gemak kan van ontdoen.

Maar zelfs dat trouwboekje houdt een zekere mate van onderdrukking in. De meest dominante partner voelt zich, gesterkt door dat trouwboekje, nu plotseling gerechtigd de ander te onderdrukken.

Dat daarmee ook de affectie van de ander verloren gaat schijnt niet door te dringen tot dat soort mensen, of daar hechten ze toch geen belang aan!

Zalig de armen van geest? Vergeet het! Niet de hemel, maar de hel zullen ze zien.

Maar al met al valt het in de westerse wereld nog mee. Alle mogelijkheden staan open. Hoge sociale druk is er niet echt, en iedereen heeft de mogelijkheid te zoeken, te vinden, en er op een al dan niet intelligente manier van te maken wat hij of zij ervan maken wil.

Anders gaat het in sommige andere religies! Daar wordt het ‘verschilprobleem’ op een andere, voor de man veel makkelijkere manier opgelost! De vrouw wordt gewoon onderdrukt en dat wordt dan ook nog maar eens wettelijk vastgelegd. De sociale druk van familie en vrienden, al even dom gehouden, doet de rest.

En bovendien, terwijl we toch objecten aan het maken zijn van vrouwen, waarom dan ook niet meteen koopwaar? Heb je dochters? Verkoop ze aan een man! Het mesje snijdt aan twee kanten: jijzelf wordt er rijker door, en de koper heeft een argument om haar te domineren: hij kocht ze! En doet er dus mee wat hij wil.

Voilà. Probleem opgelost. Opgeruimd staat netjes! Geen intelligentie meer nodig. Negeer de eigen gedachtenwereld van het vrouwelijk geslacht! Zie ze als onmondige domme wezentjes met al even domme gedachten. Degradeer ze tot lustobjecten. Pak ze in gordijnstof in, zodat geen enkele andere man haar gelaat of vormen ziet.

En huwelijkse trouw is verzekerd! Of… nog niet helemaal? Dan maak je maar gruwelijke wetten tegen ontrouw en dat soort zaken. Stenigen bevoorbeeld. Waarom ook niet?

Maar dan wél voor de vrouw hé? De ontrouwe man is immers onschuldig. De arme drommel werd gewoon verleid door dat domme schepsel.

En ja, nu pas zit de man op rozen. Dénkt tenminste op rozen te zitten, want nooit zal hij weten wat hij mist.

Nu zou ik toch graag eens uitgelegd zien waar het woordje ‘liefde’ steekt in een dergelijke ‘aankoop’.

Maar ach, dat zal ze worst wezen! Ze hebben hun privé hoertje, hoeven hun hersenen niet te gebruiken, en als er wat sleet op raakt dan gaan ze maar eventjes vreemd. Lopen toch niet het risiko gestenigd te worden. Dat wordt enkel met het vriendinnetje gedaan! Want Allah is groot!!!

Is hiermee het verschil tussen dom en intelligent bewezen? Ik denk het wel! In onze westerse wereld ligt dat verschil aan het individu zelf. De keuze is hem vrij.

In die ‘andere’ wereld is dom zijn de wettelijk vastgelegde regel. Is er geen open deur naar intelligentie en humaniteit. Zélfs geen deurtje dat op een kier staat. Vrije keuze wordt van jongsaf de kop ingedrukt. Mannen kunnen voor de volle honderd procent man zijn. Hersenen? Eigen mening? Naar elkaar toegroeien? Niet nodig! Er is immers de Koran!

En de vrouwen? Tja, sorry hoor, die moesten maar de fout niet gemaakt hebben als vrouw op de wereld te komen! Daar moeten ze nu maar voor boeten. Eigen schuld, dikke bult!

Willy.

Als… àls tenminste, God de vrouw schiep, dan probeer ik me soms in te denken wat hem wel bezield mag hebben… en schrijf mijn eigen versie van het scheppingsverhaal.

In een artistieke bui moet hij zéker wel zijn geweest. Ook veel oog gehad hebben voor esthetiek. Misschien was hij ook een heel klein beetje gedrogeerd op een speelse manier. Of had gewoon zin de man te plagen.

In elk geval moet hij naar fysieke perfectie hebben gestreefd. Hij kneedde en boetseerde. Creëerde hemelse ronde vormen. Haalde het onderste uit zijn artistieke kan… schiep een volmaakt lichaam. Mooi om naar te kijken. Mooi om te bewonderen. Mooi om mee te pronken. Mooi om de man mee te verleiden.

Maar daarna… moest hij dat charmante kopje vullen en toen wist hij het niet echt meer. Wat moest hij doen? Er een logische en onafhankelijke geest in planten, zoals hij met de man had gedaan? Een ‘rechttoe rechtaan’ geest? Een geest die zowat in alles zijn plan kon trekken en waar je alle kanten mee uitkunt als je dat tenminste wilt? Een geest die op overleven, vechten en veroveren was gericht?

Leek verleidelijk, en hij twijfelde. Dacht lang en diep na. Liet er zelfs een ontspannend weekend over gaan, en besloot pas op de maandag aan die klus te beginnen.

Dat weekend werd het langste aller tijden. Het ene dilemma stelde zich na het andere. Onafhankelijkheid leek hem wel een mooi woord, maar dat was niet de bedoeling! Een te onafhankelijk wezen zou geen man nodig hebben! Hoe moest dan de voortplanting tot stand komen?

Anderzijds zou een te afhankelijk wezen niet in staat zijn een man te verleiden. Die man zou al gauw doorhebben dat hij alleen maar ‘gebruikt’ werd. Zou niet te gauw toehappen. Twijfelen alvorens haar op sleeptouw nemen en zich in een uitzichtloos avontuur te storten.

Hoogstens zou zo’n wezen een man kunnen proberen te verschalken door hem zand in de ogen te gooien!

En dan stelde zich al onmiddellijk de vraag: hoe lang zou die man dat dan wel volhouden? Alles investeren en niets terugkrijgen? Niets? Toch wel! God had immers een mooi lichaam geboetseerd.

Ja… maar hoe lang zou dat boeien? Tot die schoonheid begint te tanen? Neen. Hij moest meer en blijvende aantrekkelijkheden zien te vinden. Aantrekkelijkheden die boven het fysieke uitstijgen.

En dat vond hij tenslotte: een geest die helemaal anders denkt. Een geest vol hersenkronkels en onlogisch afdwalende gedachten. Een weliswaar in sommige zaken afhankelijke geest, maar een geest die de man blijvend kon boeien, juist vanwege dat heel subtiele, maar tevens hemelsgrote verschil. Een geest die de man kon beïnvloeden en hem laten wegdromen, ongeacht de veroudering van het lichaam. Ook een ietwat wispelturige geest die niet echt wist wat ze wilde… en een beetje mannelijke sturing nodig had.

Al met al zou dat een heel precisiewerkje worden, maar het leek hem de moeite waard er zijn ski-weekend op de wolkentoppen voor te annuleren.

En ja… zo had hij het uiteindelijk bedacht, en zo zou het wezen. Zo schiep hij de vrouw en voelde zich heel tevreden toen de klus geklaard was.

En de eeuwen gingen voorbij en God keek terug naar het mensdom dat nu uit mannelijk en vrouwelijk bestond. En hij zag… dat het niet goed was!

Neen! Misverstanden, ruzie, jaloezie en achterklap vierden hoogtij. Bandeloosheid en slippertjes waren de norm geworden!

En hij besefte dat hij bij beide geslachten een element was vergeten! Hij had ze elk een apart woordenboek gegeven. Twee totaal verschillende talen. Maar was vergeten er een vertalend woordenboek bij te voegen! Het element dat er moest voor zorgen dat ze mekaar begrepen. Een soort vertaalmachine in de hersenen.

Maar bij nader toezien moest hij ook vaststellen dat de mens evolueerde en dat hierbij grote verschillen aan het licht kwamen: bij de een had die vertaalmachine zich vanzelf ontwikkeld… bij anderen helemaal niét.

En ondanks dat foutje van hem, kon hij toch tevreden terugblikken op wat hij had geschapen. Meer tevreden nog dan indien hij meteen die vertaalmachine had ingebouwd. Want juist het gebrek eraan, had tot een natuurlijke selectie geleid: de verbintenissen tussen de verstandigen, die elkaar voor het innerlijk hadden gekozen en ook nog een beetje geluk hadden in die keuze, hielden stand. Die bleven mekaar door dik en dun steunen. Die waren intelligent genoeg geweest om zélf naar vertalingen op zoek te gaan en waren mekaar stilaan steeds beter gaan begrijpen en waarderen.

De anderen… ach ja, die bleven maar als vlinders van de een naar de ander vliegen… zoekend naar iets dat er niet was en ze dus ook nooit zouden vinden.

Nu, die figureerden dan maar mee en droegen er toe bij dat zich een decor van allerlei kleuren vormde, waartussen de verstandigen hun weg moesten zoeken. Om uiteindelijk gelukkig te worden door dat éne unieke wezen te hebben gevonden dat bij hen paste. En ja, er smoorverliefd op werden.

Zonder deze diversiteit zou dat gevoel nooit kunnen hebben ontstaan. Dan zou het er weinig toe doen wie we verkozen. Zou er van ‘liefde’ en trouw voor die éne unieke partner geen sprake kunnen zijn. Hadden we, net als de dieren, gewoon een partner gezocht om ons te vermenigvuldigen, maar niét om geestelijk evenwicht en welbehagen te zoeken.

Dit alles bleek nu wél het geval, en al met al kon God zich tevreden achten met wat hij had bereikt. Hij besloot dan ook maar er niets meer aan te veranderen.

Tot hier, dierbare gelovigen, dat stukje vrij vertaalde evangelie. Amen.

Willy.

Arm Vlaand’ren, wat is er toch van jou geworden?
Dat Vlaand’ren, ooit zo stil en zonder zorgen!
Het Vlaand’ren dat wij zo aanbaden,
Nu door je leiders onbeschaamd verraden.

Je moest met ongeloof aanschouwen,
Hoe de Islam hier zijn nest kwam bouwen.
Ongestoord door de Vlaamse Leeuw.
Die uitte nog niet eens een schreeuw.

Vlaamse meisjes worden geestelijk verkracht!

De Islam krijgt ze in de macht.
Een bruine huid lijkt ze nu plots  goud waard,
En ze verlaten huis en haard.

Gruwelijk, afschuwelijk!
Hoe snel een volk wel kan ontaarden.
Binnen één enkele generatie
Vervaagden onze Vlaamse waarden!

Arm Vlaand’ren,
Heb deernis met je Vlaamse vrouwen
Die op de Islam gingen bouwen.
Wee hen als ooit hun ogen opengaan!
Dan pas gaan ze dit gedicht verstaan!

Willy.

Wat Europa de laatste decennia overkomt slaat me soms met verstomming.

Zijn die mensen, die verondersteld worden de verschillende staten te besturen, nog wel nuchter? Zitten ze aan de drugs? Zijn ze stekeblind en doof voor de belangen van onze landen?

Met uitzondering van minister-dronkelap Michel Daerden lijken die mensen toch allemaal redelijk nuchter? Of doen ze maar alsof? Wie weet is die Daerden misschien wel de enige die zich tenminste toont zoals hij is: beschonken, braaf, incompetent, dom, goedlachs en prettig gestoord.

Tja, als je mensen zo ver kunt brengen dat ze voor zo’n type ‘leider’ kiezen, waarom zouden ze het dan ook niet doen voor al diegenen die zich ‘normaal’ voordoen maar dat bijlange na niet zijn?

Waar is de fout dan eigenlijk te zoeken? Bij die ‘showbeesten’ zélf? Of bij de kiezer?

Ik hou het veeleer bij het laatste! Waarschijnlijk wel de helft van het kiezerskorps is verstandelijk totaal niet in staat om voor de juiste persoon op de juiste plaats te kiezen. De partijen spelen daar gretig op in door de juiste showmensen en entertainers naar voor te schuiven. Steeds weer… steeds meer. En op de duur staan de kiezerslijsten vol met circusartiesten in plaats van leiders.

Het resultaat is heel duidelijk zichtbaar voor wie het aandurft zijn geïndoctrineerde blinddoek af te gooien en de realiteit wil zien: op straat… op TV… op school… in de krant!

Een en al verloedering van het ergste soort. Weliswaar ‘opgesmukte’ verloedering. Vroeger… héél vroeger… lagen de straten er soms verwaarloosd maar proper bij. Er werd weinig geld besteed aan het opsmukken van de omgeving, maar des te meer aan het opsmukken van onze cultuur. Iedereen veegde zo’n beetje voor eigen deur en de hele straat was proper en bleef dat.

Nu worden enorme bedragen besteed aan het optrekken van het imago door mooiere straten en pleinen, het aanbieden van allerlei activiteiten, sporten en animatie voor mensen die zichzelf niet kunnen animeren.

Maar daar waar onze leefwereld er vroeger misschien wat goor aandoend, maar opgekuist bij lag, liggen nu de hersenen van de nieuwe generaties er goor en vuil bij. Zién ze niet eens hoe die mooie straten na korte tijd en ondanks alle onderhoud, er toch als vuilnisbelten bijliggen. Helpen ze daar zelfs ijverig aan mee door zomaar hun afval te laten rondslingeren. Zo hersendood heeft de hedendaagse ‘cultuur’ ze gemaakt.

Eigen initiatieven worden in de kiem gesmoord door de in veelvoud aangeboden activiteiten.

Zelfontplooiing wordt vervangen door kunstmatige animatie voor kunstmatige mensen.

Eigen animatie (of reanimatie?) heeft geen waarde meer. JIJ moet die bal niet in het doel schoppen hoor! Dat zal wel dié atleet doen die WIJ uitkozen, en waar JIJ alleen maar fan moet van zijn. Passieve fan! Enkel een tribuneticketje kopen… zien wat jouw idool doet, en luid hoera roepen als niet jij maar dat idool het doelpunt maakt.

En dan zelfvoldaan naar huis trekken onder het motto ‘WIJ hebben gewonnen!” Stoeten vormen met toeterende auto’s en waaiende vlaggen om ‘jullie’ prestatie over de daken te schreeuwen.

Hé… ‘JULLIE’ prestatie? Wat deden jullie daar dan voor? Een ticketje kopen… jullie poepzat drinken… en lui in een toeterende auto gaan zitten? Of met een zak chips voor TV?

Flinke prestatie hoor! Proficiat! Mogen jullie écht fier op zijn. En weet je wat? Tegen de volgende verkiezingen zouden jullie er misschien bij de partijen kunnen op aandringen dat die atleten… of het nu autochtonen, allochtonen of aliëns zijn… op de kiezerslijsten voorkomen!

Kunnen jullie meteen ook voor die mensen gaan stemmen!

Oei! Nu heb ik me versproken… hopelijk leest nooit een partijbons mijn blog en haalt hij er die voor hem gouden informatie uit! Want dààr had hij nog niet aan gedacht: échte ‘helden’, sporthelden dan, naar het parlement sturen.

En nu is het écht niet mijn bedoeling om sporthelden naar omlaag te halen. Chapeau voor hun prestaties. Chapeau voor hun fysieke vermogens. Maar dat betekent nog niet dat ze ook een land zouden kunnen besturen en dààrin de juiste goals maken of het eerst over de meet rijden!

Maar doe de proef: zet er een paar op de kiezerslijsten en je zult eens wat zien gebeuren! Het zou het zoveelste bewijs zijn van de ‘domheid des volks’.

Want dat volk, dat maakt telkens weer dezelfde fout: denken dat wie goed is in het één, ook automatisch zal goed zijn in het ander! Alsof een goede auto ook een goed vaartuig zou zijn… Proberen?

Partijleden en -voorzitters... vergeet maar wat ik schreef hoor! Wis het uit! Maak een wijde boog om dit blog en volg mijn raad zéker niet op.

We hebben al genoeg dronkenlappen, broodzangers, circusclowns, begijntjes en entertainers de revue zien passeren in het parlement. Méér hoeven we echt niet! We smachten ondertussen wél naar een heel klein beetje intelligentie in de Wetstraat! En als dat echt niet kan, dan toch minstens minder domheid en minder ondoordachte beslissingen!

Willy.

Ach ja… “In ‘onzen tijd’ was het anders…”

Zegden de oudjes toen ik jong was. We lachten er een beetje medelijdend mee en vonden de onze eigen tijd natuurlijk veel beter. Maar toch dronken we de levenswijsheden van de ouderen onbewust op en bepaalde het ons verdere leven.

“De Leeuw van Vlaanderen” slikten we als honing. De versie die mij het meeste aansprak was die van Abraham Hans. Zijn boeken en boekjes waren destijds razend populair onder de jeugd, en ook onder de ouderen. Men zegt dat Conscience zijn volk leerde lezen, maar in ons geval heeft A. Hans daar toch nog een flinke schep bovenop gedaan.

Zijn taal… doorspekt met soms ietwat gore uitdrukkingen, mocht dan misschien niet echt literair verantwoord zijn, wij lazen zijn boeken en boekjes uit in een ademtocht. Ja, tot onder de lakens met een zaklamp als ik naar bed moest van mijn ouders! Aan strikte en ‘opgekuiste’ regels van de literatuur had hij geen boodschap. Hij schreef zoals het volk sprak. En dat sprak het volk juist aan!

Een pure volksverteller die echt aansloeg bij het Vlaamse volk.

Romans van soms wel 1000 bladzijden werden als wekelijkse afleveringen verkocht. De ‘grote mensen’ verslonden en verzamelden ze om ze ‘ooit’ in te binden. Wat er meestal nooit van kwam.

Kortere jeugdverhaaltjes dan, schreef hij bij de vleet. De ‘A.Hans kinderbibliotheek, Kontich’ verspreidde er elke week eentje en wat keken we uit naar het volgende! Dat waren telkens boekjes van een dertigtal bladzijden.

Brave verhaaltjes, afgestemd op de jonge jeugd van Vlaanderen. De sfeer, de vaderlandsliefde, het avontuur en de gezelligheid dropen er zó van af.

Hij hield van de zee en heeft een tijdlang te Knokke gewoond, waar hij ook overleed. Naar het schijnt schreef hij, zélfs als er bezoek was, de verhaaltjes op zijn knie in een kladschriftje tussen de conversatie door.

Enfin, als ‘hij leerde zijn volk lezen’ hém niet toekomt, dan bracht hij zijn volk toch liefde voor volk en vaderland bij.

De bibliotheek van mijn (gemeente-) schooltje bulkte van zijn boeken. De leraren stimuleerden het lezen ervan, en ik ben er van overtuigd dat menig minder begaafde leerling juist dààrin een stimulans vond om toch maar te leren lezen. Ja, misschien zou een aantal van hen wel analfabeet zijn gebleven zonder A. Hans.

In feite was hij een naar België uitgeweken protestantse Nederlander. Onderwijzer van beroep, maar betekende veel meer in de journalistiek (Het Laatste Nieuws), en later in de publicatie van zijn verhaaltjes en romans.

Zijn schrijfsels ademden de pure Vlaamse sfeer uit. Drongen door vel en vlees tot op het bot. Hij stierf in 1939, geveld door verdriet om de dood van zijn dochter die in het kraambed stierf. Maar zijn verhalen bleven maar door verschijnen tot in de jaren zestig.

De gruwelen van werreldoorlog 2 heeft hij dus niet meer meegemaakt. De Islamitische invasie van Europa evenmin. Vandaar dat hij nog zo ‘Vlaams’ kon vertellen.

Ook zijn andere dochter, Annie Hans, schreef verder. In dezelfde stijl, maar dan eerder romantisch en op het vrouwelijk publiek gericht.

Helaas… onder ‘beroemde schrijvers’ zul je hem nooit vinden. Te volks? Te realistisch? Te Vlaams? Te dicht bij ons bed? Niet voldoende afgestemd op wat zelfbenoemde kenners ’literatuur’ noemen?

Kan allemaal zijn, maar ik weet dat dié man, met zijn vele duizenden geschreven pagina’s, mijn liefde voor de taal pas helemààl heeft opgewekt. Me leerde dat de geschreven taal veel meer kan zijn dan een saai samenveegsel van woorden.

Maar waar de illustere grootvader Abraham Hans helemaal in de vergeethoek is geraakt, is zijn kleindochter dat niét. Want die is niemand minder dan Mimi Smith, ooit onder andere de assistente van Piet Huysentruyt op TV! En ook Mimi woont te Knokke.

Willy.