Archief

 

Of je nu gelooft in het scheppingsverhaal van de Bijbel, dat van andere religies, of in de evolutietheorie van Darwin, als je achteruit kijkt moet je hoe dan ook terecht komen bij de eerste man en de eerste vrouw die helemaal onze menselijke eigenschappen hadden.

Laten we die mensen gemakshalve dan ook maar Adam en Eva noemen.

Leefden ze in het aards paradijs? Zonder twijfel! Want als je maar met twee bent, is roddel niet mogelijk, jaloezie niet mogelijk, liegen ‘bijna’ onmogelijk, want je kunt het niet op iemand anders steken! Dus: het ‘aards paradijs’ is hiermede logisch verklaard.

Maar nu komt het: ze bleven niet alleen. Ze vermenigvuldigden zich. En het was maar een kwestie van tijd tot er een derde, vierde, vijfde… volwassene bijkwam. En dat zette natuurlijk alle deuren wijd open tot roddel, leugen, diefstal en moord.

Adam en Eva

buitengewipt uit het aards paradijs? Jazeker. Niét door een God, maar door hun eigen voortplantingsdrift. Het klopt nog steeds met de Bijbel, maar dan ontdaan van alle franjes.

Want er kwamen tientallen, honderden, miljoenen en miljarden mensen op het toneel. Het aards paradijs werd een roddelparadijs, en hoe meer er kwamen, hoe heftiger er gestreden, geïntrigeerd en gemoord werd. Maar ook: hoe meer er ontdekt en uitgevonden werd en hoe meer kansen er waren voor het mensdom om steeds intelligenter te worden en te leren van eigen fouten en die van anderen.

-o-o-o- Pauze! (Kasteelbiertje? Of… Verboden Vrucht?) –o-o-o-

En nu even diep ademhalen en alle hersencellen van verse zuurstof voorzien:

Stel… stél even dat de optie ‘vermenigvuldigen’ er niet was geweest. Stel dat het mensdom voor eeuwig en altijd uit Adam en Eva zou bestaan hebben. Geen geboortes, geen dood… geen geruzie, geen oorlog, geen problemen.

Dan zouden die Adam en Eva nu nog altijd heerlijk samenleven in dat aardse paradijs. Maar... wat zouden ze geleerd hebben? Niets! Helemaal niets. Ze zouden duizenden jaren ‘bestaan’ hebben, maar hun geest zou nooit zijn geëvolueerd.

En dus schiep de natuur wel dégelijk een andere optie: Het wezen ‘vrouw’ en het wezen ‘man’ laten uitdijen. Via vermenigvuldiging opdelen in steeds meer afzonderlijke deeltjes. Individuen die ‘denken’ individueel te zijn, maar in feite nog altijd wezenlijk de originele maar opgesplitste Adam en Eva zijn. Nog altijd heel sterk deel uitmaken van die twee entiteiten. Entiteiten die nét werken als een grote firma: hun handelsreizigers naar de vier windstreken sturen om kennis, ervaring en winst op te strijken.

Dat zou misschien ook kunnen verklaren dat de geslachten, zélfs als ze gekoppeld zijn, blijvend gecharmeerd kunnen worden door bepaalde leden van het andere geslacht, maar daar alleen maar niet aan toegeven omdat de sociale context het niet toestaat of zelfs onmogelijk maakt. En maar best ook, want dan zou de chaos helemààl compleet zijn.

Maar of een man nu Jan, Pier of Pol noemt, hij is gewoon ‘Adam’ als je het zo bekijkt, en elke vrouw is en blijft Eva. En in dié context is zelfs ontrouw niet echt mogelijk! Tenzij je het zou aanleggen met ergens nog een derde geslacht, of een diersoort. Maar wié het ook met wié doet, het blijft Adam die het met Eva doet!

En hier moet ik nu toch ook even naar adem happen, want alhoewel ik logischerwijze dat principe helemaal zou kunnen onderschrijven, moet ik het al onmiddellijk heel sterk gaan reduceren: dat kàn niet in onze huidige wereld. Dat zou onoverkomelijke problemen scheppen. Denk maar aan de opvoeding van kinderen. Denk maar aan de verzuurde sociale contacten die daar zouden uit voortspruiten.

Ik wil enkel aantonen dat op zich, er eigenlijk nog altijd maar één vrouwelijke en één mannelijke menselijke entiteit leeft op aarde. Ze zijn dan wel opgesplitst in miljarden individuen, maar blijven toch een twee-eenheid.

En nu komen we tot de mogelijke conclusies die uit dit alles kunnen worden getrokken: als de bedoeling, hierboven uitgelegd, klopt, wat zou dan een logisch gevolg kunnen zijn?

Het eerste wat me te binnen schiet is: terug naar ‘den beginne’. Als eenmaal alle deeltjes zijn uitgestrooid, geëvolueerd en uitgedijd, is het natuurlijke gevolg dat ze op een of andere manier terugvallen naar de plaats en tijd van waaruit ze werden ‘gelanceerd’. (What goes up must come down!)

Met andere woorden: ergens in de toekomst moet er weer zo’n aards paradijs bestaan waar we met zijn allen op zullen terugvallen als de stukjes van een puzzel. Terugvallen en weer één geheel vormen: één man en één vrouw. Adam en Eva. Maar dit keer geladen met alle wijsheid die de hele mensheid al die duizenden jaren heeft weten te verzamelen.

En om het helemààl mooi te maken: dit keer óók geladen met alle anticonceptiemogelijkheden die ‘en passant’ werden ontdekt. “Opdat we nooooit meer dezelfde fout zouden maken”…

Oef. Het is er uit!

Rest me enkel nog de heuglijke mededeling dat alles wat je hierboven las alleen maar een dom verzinseltje van me is.

Een verzinseltje om iets te proberen duidelijk te maken. De context kun je gerust vergeten. Het principe niét!

Dat principe is: er bestaat maar één man, en er bestaat maar één vrouw op de wereld. En ooit vinden die twee elkaar ‘geëvolueerd’ terug. In menselijke gedaante? Als geesten? Als entiteiten in een wereld of ruimte die we nu nog niet kennen? Who cares?

Het kan me niet schelen hoé het er zal zijn.

Hoofdzaak is dàt het er zal zijn.

Willy.

Wie of wat we zijn en hoe we tegen het leven aankijken hebben we grotendeels te danken aan onze ervaringen. Negatieve ervaringen kunnen ons droevig maken, tot nadenken stemmen, of ons leven helemaal vergallen.

Positieve ervaringen brengen dan weer dat zo noodzakelijke evenwicht. Om gelukkig te zijn moeten we ons dan ook vooral vasthouden aan de goede herinneringen en ervaringen.

Negatieve ervaringen verbitteren en vergallen ons leven, en richten ons uiteindelijk ten gronde als we er ons blijven op focussen.

Maar we hebben, gelukkig, ook keuzes: het staat ons helemaal vrij ons vast te klampen aan de negatieve of aan de positieve ervaringen. Je positieve ervaringen koesteren is echt niet moeilijk! Het vergt wél enig inzicht over hoe het allemaal in zijn werk gaat.

En dat wil ik even demonstreren met… parels rijgen!

Eigenlijk bestaat o

ns hele leven uit parels rijgen. Witte parels als positieve ervaringen en zwarte parels als negatieve ervaringen.

Maar als je parels rijgt aan een draadje zonder knoop, dan vallen ze allemaal op de grond. En dat is, voor witte parels, spijtig. Want:

Elke witte parel betekent een stapje dichter naar dat goed gevoel waarover ik het gister had. Zonde als we vergaten een knoopje te leggen in ons witte draadje!

Elke zwarte parel verwijdert ons dan weer een stukje van dat goed gevoel. Zonde als we in ons zwarte draadje wél een knoopje legden!

Het allerergste dat we dan ook kunnen doen is een knoopje leggen in het zwarte draadje, en géén in het witte… en helaas is dat precies wat veel mensen doen.

Soms bewust omdat ze toch zo graag klagen… maar veel meer omdat ze dat knoopje gewoon vergeten.

Er niet aan denken, of geen benul hebben van het onbetaalbare belang van die witte parels.

Maar het is nooit te laat om gelukkig te zijn. Het is heus niet moeilijk om eventjes je hele leven te herbeleven en op zoek te gaan naar die op de grond gevallen witte parels. Nu nog enkel een stevig knoopje leggen in het witte draadje, en ze een voor een opnieuw rijgen.

En voor je het goed en wel beseft heb je een prachtig stralend wit halssnoer, dat je altijd weer het leven van de zonnige kant zal laten zien.

En dat zwarte draadje? Knopie losmaken! Onmiddellijk! Laat ze maar op de grond vallen. Laat ze maar aan de zwijnen. Want dàt pas zijn ‘parels voor de zwijnen’!!!

Dat was eventjes kort en goed. Meer heb ik daar niet aan toe te voegen.

Willy.

Mensen zouden fortuinen uitgeven om dat ‘goed gevoel’ te kunnen bemachtigen: dat gevoel van vrede met jezelf, goed in je vel steken, vrede met je omgeving, met je leeftijd, ja, zelfs vrede met je vijanden als die er al zijn. Een gevoel dat je, als je het eenmaal hebt, nooit meer kwijt wilt.

Dergelijke mensen zijn rijk. Hebben geen roddels nodig ter compensatie van de innerlijke leegte. Zijn nergens jaloers om. Kennen haat noch nijd.

Maar helaas, dat gevoel is niet te koop. Niét met dure villa’s of jachten, niét met de allernieuwste technische snufjes, en zéker al niet met geld.

Waarmee dan wél? Ach, het is zo eenvoudig en ligt voor het grijpen: je geest door niets laten vergiftigen. Niét door roddels. Niét door nare herinneringen, en zélfs niet door je eigen fouten uit het verleden. Want iedereen maakt nu eenmaal fouten.

Gewoon je goede herinneringen opstapelen in een veilige kluis. Net zoals je met diamanten zou doen. Want die herinneringen zijn ook wel kostbare diamantjes, en dan nog wel van het soort dat je nergens kunt kopen.

Diamanten die je écht een goed gevoel geven. Maken dat je je lekker in je vel voelt. En als de rest van de wereld tegenvalt, dan bericht je daar maar eens over en spuwt het uit. Maar wél letterlijk uitspuwen dan! Niet klikken op ‘kopiëren’, maar op ‘verwijderen’! Geen residu achterlaten in je hoofd. Doorgaan met de diamantjes. De hete kolen laten opeten door diegenen die ze hebben gestookt. Als iemand zich daar moet in verslikken dan zijn dié het wel.

En voor de rest… meer diamantjes proberen te verzamelen. Gelegenheden genoeg. Al was het maar iemand eventjes uit een moeilijke situatie helpen, of als automobilist eventjes je voorrang afstaan aan een ander… Als tegenligger eventjes wachten om iemand gelegenheid te geven links af te slaan.

Duizend en één redenen te bedenken. Spectaculair hoeft het zéker niet te zijn. Maar let daarna eens heel goed op jezelf: na zo’n ‘daad’, hoe klein ook, voel je je plots een beter mens. En met reden: je diamantcollectie is weer verrijkt met een nieuw exemplaar.

Voeg het bij al de andere, en blijf je dààrop focussen. Dan komt dat goed gevoel vanzelf na verloop van tijd.

Zéker ook nooit je eigen fouten uit de weg gaan of verdoezelen. Dat werkt niet en blijft spoken. Ze verwerken! Ze met klare blik tegemoet treden en toegeven dat je fout was of beter had gekund. Dàt werkt wel degelijk. Nooit denken dat je onfeilbaar of perfect bent, want dàn pas begin je echt fouten te maken.

Niet iedereen komt terecht in de materiële omgeving die hij zich wenst. Hij komt wél terecht in de omgeving die hij nodig heeft voor de verdere ontwikkeling van de geest. Dààr zou iedereen eens moeten bij stilstaan als het eventjes niet meezit.

En hoé die omgeving er ook mag uit zien, het is aan ons om er het beste van te maken en er de juiste conclusies uit te trekken.

Nooit verwachten dat je pad over rozen zal lopen. Dat zou trouwens al gauw heel saai worden. Je moet het leven zien als een spel. En zoals elk spel, is ook het leven bezaaid met hindernissen en valstrikken. In gezelschapsspelen zijn dat meestal objecten. In het leven zijn het nogal dikwijls mensen. Mensen, die net als in een boeiend spel, als objecten op je pad worden geplaatst met een heel specifiek doel: het leven boeiend en leerzaam houden zodat je er de juiste lessen kunt uit trekken... of je flink pesten als je het integendeel aan je hart laat komen.

Van positieve mensen op je pad kun je heel wat leren. Maar je leert nog veel meer van de negatieve mensen! Dié werken namelijk als een vaccin dat je een onschadelijke dosis van een ziekte geeft, om er een afweersysteem tegen te kunnen opbouwen. Het is wél aan jou om die dosis als ‘onschadelijk’ te definiëren, of hem tot in je ziel te laten doordringen.

Eenmaal je dat door hebt zie je negatieve mensen in een heel ander daglicht. Natuurlijk zul je er geen vriendjes mee worden. Maar in plaats van ze te verfoeien, en daarmee juist jezelf te treffen, kun je er op de duur enkel maar medelijden mee hebben. Ze hebben immers ook niet gevraagd om negatief geboren te zijn.

Want trouwens, je verdedigen of in de clinch gaan met zulke mensen heeft totaal geen zin. Werkt tegengesteld:

Ten eerste: ze voelen zich juist gestreeld als ze reactie kunnen uitlokken.

Ten tweede: je kwetst er alleen maar jezelf mee, want het maakt dat je hun gif door je huid heen laat dringen. En dat mag je juist nooit!

Negeren. Dàt treft ze. Dat stelt ze teleur. En vrolijk verder leven alsof die hindernis er helemaal niet is. Ze is er trouwens ook niet meer: je hebt ze overwonnen.

Willy.

Weeral een vervolg op mijn vorig column: het immense verschil tussen een ‘halve waarheid’ en een leugen.

Wie een regelrechte leugen verspreidt riskeert daar zelf het slachtoffer van te worden, want in veel gevallen kan een leugen namelijk bewezen worden! Gediplomeerde roddeltantes zullen dit wapen dan ook maar in hoogste nood gebruiken. Zoeken eerder naar halve waarheden om aan te dikken.

Want halve waarheden zijn een stuk moeilijker te ontkrachten: het slachtoffer heeft een bepaalde uitspraak gedaan in de loop van en in de context van een gesprek. Roddeltantes halen die context helemaal weg en behouden (grinnikend) de uitspraak.

En zo hebben ze alweer een nieuw ‘snoepje’: als ze die uitspraak in een totaal andere context plaatsen, met een totaal andere uitleg, kan het soms helemaal anders (en véél interessanter) overkomen. En kunnen ze nog maar eens de show stelen.

Het slachtoffer heeft geen verweer, wat hij bij een leugen wél heeft. Kan niet zeggen dat hij dit niét heeft gezegd. Staat voor de onmogelijke taak zijn omgeving ervan te overtuigen dat hij dit inderdaad wel heeft gezegd… maar in een heel andere betekenis. En dàt is een pak moeilijker te weerleggen dan een leugen. Want het klinkt voor de armen van geest als een bekentenis. En helaas zijn de armen van geest nog altijd in de meerderheid op ons anders zo mooie aardbolletje.

Eventjes een voorbeeld uit mijn duim zuigen:

Na een moeilijke vechtscheiding binnen een koppel is eindelijk alles opgelost en getekend. Een buitenstaander zegt: “Mooi. Nu kunnen ze elk een nieuw leven beginnen. Opgeruimd staat netjes.”

Roddeltantes zullen daar al direct ‘opgeruimd staat netjes’ uithalen als ‘bruikbaar object’, en de context (nieuw leven beginnen) natuurlijk weglaten. En als de bliksem de roddelmachine op gang trekken. Alle middelen worden daarvoor ingeschakeld: GSM, kapper, warenhuis, tea-room, het doet er niet toe. Als de gal maar geloosd kan worden. Ze beleven weer het ene orgasme na het andere.

Veel later hoort het ‘slachtoffer’ zijn eigen kommentaar via omwegen, en natuurlijk in een heel negatief daglicht geplaatst. Hij kan niet ontkennen dat gezegd te hebben, weet soms niet eens meer in welke context hij dit had gezegd… en heeft dus geen enkele verdediging.

Dergelijke zaken gebeuren in families… op de werkvloer… en vooral ook in de politiek! En wat dit laatste betreft, heb ik mezelf aangeleerd heel kritisch naar het politieke nieuws te luisteren. Want dat zit vol van dergelijke uit hun context getrokken uitspraken.

Het is trouwens zo erg dat ik, indien ik een politicus was, helemaal niéts meer zou durven zeggen! En zéker al niet tot de pers.

Vandaar dat ik vind dat ‘een land moeten besturen’, eigenlijk op eieren lopen is. En wie denkt dat hij bepaalde politici door heeft is er grandioos aan voor zijn moeite. Hij heeft enkel begrepen in welk daglicht zijn uitspraken wereldkundig werden gemaakt. Wat die man of vrouw écht in petto heeft, dat blijft gissen, zoeken, analyseren en filteren. En helaas… met bitter weinig kans op succes. Tenzij… niét luisteren naar woorden, maar daden afwachten.

Ik ben dan ook altijd héél voorzichtig met mijn uitspraken over politiek. Zal zelden klakkeloos de nieuwslezer na-apen, en als ik er niet uitkom, dan zwijg ik er liever over tot ik met eigen ogen daden en resultaten heb gezien.

Want, waar je in het dagelijks leven telkens weer op roddeltantes stuit en zelden op roddelnonkels, dan zijn die er wel hoor! Wel zelden in het dagelijks leven, maar op ander gebied. En zéker in de politiek. Alleen het motief is anders. Geen ijdelheid, geen aandachttrekkerij, maar zondermeer bewust met modder gooien naar anderen voor eigen belang.

Moest de doorsnee mens ook hersenen hebben, dan zou dat moddergooien zinloos zijn, want wie hersenen heeft weet dat je jezelf niet kunt wit wassen door anderen zwart te maken. Dat weet die politicus maar al te best. Maar hij gokt op een hersenloos publiek.

En hij gokt nog juist ook!

Willy.

De meesten onder ons zijn bang van ‘slechte’ mensen. Ik niet. Ik ben bang van domme mensen! Een klein percentage criminelen mag dan misschien wel de samenleving verzieken en het onveiligheidsgevoel verhogen, maar de echte verzieking hebben we te danken aan de domsten onder ons. Want dat is nu juist een soort verzieking die onzichtbaar toeslaat, diepe wonden kan veroorzaken, en ongestraft kan doorwoekeren.

 En

dan heb ik het vooral over de eeuwige roddeltantes die je in elke familie wel aantreft, en die het telkens weer weten te maken dat iedereen vroeg of laat met iedereen in de clinch komt. Zijzelf blijven altijd buiten schot en bekijken ‘waardig geamuseerd’ van op afstand de herrie die ze nog maar eens hebben veroorzaakt. Zijn zelfs dom genoeg om niet eens te beseffen dat zij die hebben veroorzaakt.

Woorden verdraaien, halve waarheden verspreiden, desnoods hele leugens, minieme voorvalletjes flink aandikken… en dat alles met slechts één dom doel: de aandacht op hun op zich oninteressante persoontje trekken.

Zo ken ik er een paar die ik heel lang heb kunnen volgen op hun destructieve levenswandel. Ze zijn altijd omringd door een kliekje ‘hartsvriendinnen’. Hartsvriendinnen die voor hen door een vuur zouden lopen en hen op hun woord geloven. Maar als je een paar jaar later kijkt, hebben die vriendinnen de een na de ander afgehaakt en zijn het alweer nieuwe vriendinnetjes!

Ze doen trouwens ook veel ‘goeds’. Zullen al gauw en ongevraagd bijspringen om ergens hulp te bieden. Maar dat is enkel maar om de geholpen personen later flink te kunnen beroddelen en bij de vriendinnen nog maar eens over te komen als de barmhartige samaritaan.

Dergelijke mensen verhuizen liefst ook veel, want langer dan enkele jaren duurt het niet of ze zijn gekend in de buurt.

Wie ooit slachtoffer wordt van dergelijke roddeltantes, wordt dan ook meteen al met een scheef oog bekeken door het hele kliekje. Niét door het kliekje van twee jaar geleden! Want dié kregen het na verloop van tijd wel door. Wél door het weer vernieuwde kliekje dat nog ‘onschuldig’ alles slikt. En een vernieuwd kliekje is er altijd wel bij dergelijke ‘interessante’ dames.

Zo kunnen ze zichzelf ook altijd interessant blijven vinden. Vallen ze bij iemand door de mand, dan wordt dat een kliekjeslid minder, dat direct weer vervangen wordt door een nieuwelinge. Keuze heeft dat soort madammen genoeg.

Dergelijke mensen leren het nooit. Natuurijk niet! Zo lang er voor elke ‘afgehaakte’ een vervangster wordt gevonden is er geen vuiltje aan de lucht en blijven ze in zichzelf geloven. En wàt ze van zichzelf geloven, dat is alles, behalve het feit dat ze oliedomme roddeltantes zijn.

Zo. Dat was even kort en krachtig een van de vele levenswaarheden die ik in de loop van mijn leven heb samengesprokkeld.

Willy.

Gek! Zoals me nogal dikwijls overkomt ben ik na mijn vorig column verbanden gaan leggen!

Vooral dan tussen mijn spiritueel denken en mijn algemene handelswijze. En die verbanden zijn er wel heel duidelijk. Alleen stond ik er voorheen niet bij stil.

Ik had het er in mijn vorig stukje al over dat ik ‘opgedrongen’ geloof niet kan geloven. Maar omdat er niks beters te vinden was op de markt, ben ik dan maar stukje bij beetje mijn eigen geloof gaan samenstellen. En geloof me, dat is ondertussen al een heel dikke bijbel geworden.

Me niets meer laten opdringen. Gewoon mijn gevoel gevolgd. Niks om te verspreiden en anderen op te dringen hoor. Zou trouwens toch geen enkele waarde hebben. Zou voor die anderen nog maar eens een nieuwe hersenspoeling betekenen en dat is niét de bedoeling van het leven.

Die bedoeling is juist zélf kijken, zoeken, ondervinden, het verschil tussen goed en kwaad leren, anderen niet aandoen wat je zelf niet zou willen, en daarmee gewapend verder zoeken in jezelf. Niét bij de buren. Niét bij meneer pastoor. Niét de deur uitgaan. Juist in jezelf zoeken en je eigen gevoel volgen. En geloof me, dààr zit het ware geloof. Dat zit, denk ik, in elk mens ingebakken. Gewoon in onze genen. Maar helaas, het wordt al van kleinsaf het zwijgen opgelegd en vervangen door opgedrongen indoctrines. En omdat we dan nog totaal onervaren zijn, slikken we het en laten we het onbewust zijn vernietigend werk in ons eigen ik uitvoeren. Tegen de tijd dat we meer besef hebben is het dikwijls al telaat.

Maar daarover wou ik het eigenlijk niet hebben. Ik had het over verbanden. Raakpunten. Raakpunten op materieel vlak dan.

Wel, op materieel gebied ben ik nét hetzelfde, en dat bewijst zich regelmatig. Ik heb iets nodig, en vind niet wat ik echt zoek. Soms omdat daar gewoon geen markt voor is, soms omdat niemand er ooit aan dacht zoiets te fabriceren, of soms omdat ik te veeleisend ben: het moet passen in mijn plannen, in mijn omgeving, aan mijn doel beantwoorden… handig zijn, enfin, ‘maatwerk’ als het ware. En soms ook vind ik het niet omdat, àls het al in de handel bestaat, het dikwijls zo onpraktisch gemaakt is dat je er geen kant mee uit kunt.

En lap! Daar gaan we dan weer. Zal het weeral zelf mogen maken! Of minstens, ‘verbouwen’. En dat weten mijn kinderen drommels goed. Eentje wist me ooit, toen ik met iets nieuws thuiskwam, al meteen te vragen: “Papa, wat ga je er aan veranderen?”

Waarmee ik maar zeggen wil: ik benijd de mensen niet die alles maar voorgekauwd moeten slikken. Massaproducten voldoen aan de gemiddelde eisen van de massa, maar zelden aan persoonlijke eisen. Wie niet handig is moet het daar dan maar mee doen.

Zo erg is dat nu ook weer niet. Wàt je tegenwoordig ook koopt, het zal wel doen wat het belooft te doen. Alleen zul je na korte tijd toch opmerken dat het nét iets te onhandig in de hand ligt… dat, als ze wat verder hadden nagedacht, ze dat ene onderdeeltje misschien op een andere plaats hadden kunnen monteren…

Nou ja… dat zijn zo van die dingen waar ik persoonlijk mee bezig ben. Zodra ik iets in de hand neem of iets doe begin ik me al vragen te stellen: kan die vorm niet beter? Is die werkwijze niet een nutteloze omweg? Kan hetzelfde niet bereikt worden met een pak minder energie? Enfin, misschien ook ben ik wel een beetje prettig gestoord op dat gebied. Maar dat doet allemaal geen zeer en kan enkel tot hogere efficiëntie leiden.

Erger is het als ook je denkvermogen al verpest werd door voorgekauwde stuff. Dan pas wordt je zelf een beklagenswaardig massaproduct. Maar gelukkig voor die mensen: dat weten ze niet eens.

Doehetzelven lonend? Jawel hoor! In de mate van het mogelijke in materiële zaken. Maar veel meer nog in spirituele gevoelens. Want het is pas dààr dat het meestal spaak loopt. Dat generaties worden geboren die het denken hebben verleerd en gewoon als geprogrammeerde robotten dàtgene doen en verkondigen dat hen werd ingeprogrammeerd.

In de vaste overtuiging dat dit HUN mening is!

Ocharme… Het zal hún probleem maar wezen als ze vroeg of laat het deksel op de neus krijgen.

Willy.

Wat ik nu ga schrijven zal velen erg controversieel in de oren klinken. Mij trouwens ook. Maar ik ben zoals ik ben, toon me zoals ik ben, en kan geen emoties veinzen waar ik ze niet heb.

Op 12 jarige leeftijd had ik een tam vogeltje. Een sijsje. Hij was mijn hartsvriend. Had zijn kooitje in mijn kamer, maar het deurtje stond altijd open, en hij vloog gewoon vrij rond in de kamer. Zodra ik binnenkwam riep hij luidruchtig en kwam op mijn schouder of vinger zitten. Gaf zoentjes, pootjes en nog veel meer. Pas toen hij zag dat ik ging slapen vloog hij naar zijn kooi, stapte binnen, en trok voorwaar ook nog de deur achter zich dicht!

En op een dag… was het sijsje dood. Die dag brak mijn hart voor het eerst in mijn leven. Ik kon het niet aan. Wilde zelf dood. Begroef het lijkje en plaatste er bloemetjes op. Bloemetjes, rijk besprenkeld met mijn tranen.

En weken later, na de eerste shock, ging ik me vragen stellen. Levensvragen. En dacht bij mezelf: “Wat als mijn ouders ooit sterven? Als ik al zo huil voor een vogeltje… wat staat me dan nog allemaal te wachten?” Zo leven is toch niet mogelijk? Dat kan toch niet de bedoeling zijn van onze menselijke natuur?

En toen, misschien gestimuleerd door mijn logische denkwijze, moet er een soort zelfverdedigingsmechanisme aan het groeien gegaan zijn. Er stierven mensen in mijn omgeving… ik huilde niet. Mijn ouders stierven vele jaren later… ik huilde niet. Ik leek te hebben afgerekend met de dood. In één keer alles duur te hebben betaald, en begrepen dat ‘dood’ niet echt bestaat en dat de levenden zich er zéker niet aan moesten laten kapotmaken! Of lag het nog anders?

Mensen die me dierbaar waren, kon ik niet als ‘dood’ aanvoelen. Ze waren er nog. Hoe of waar wist ik niet, maar dood waren ze zéker niet. En het allerlaatste wat ze wilden was dat ik verdriet zou hebben. Ik voélde ook geen verdriet. Ik denk dat verdriet ons voor een goed stuk wordt aangepraat door de samenleving. Je ziet het van anderen… het beïnvloedt je. Je denkt dat het zo hoort. En onbewust wordt het een levensstijl bij het geringste verlies.

Wie logisch denkt laat zich noch door de maatschappij noch door de religie beïnvloeden. Verkoopt ook geen ‘tranentrekkende’ woorden van troost, die toch niet helpen. Probeert hoogstens zijn logica op rouwenden over te brengen, wat één enkele keer soms wel lukt. Gelukkig voor die mensen. De andere keren wordt hij enkel maar als wereldvreemd aanzien. Harteloos zelfs!

Hoe mijn logisch denken hieraan te pas komt kan ik gemakkelijk uitleggen: toen ik, als eerste communicantje, nog écht gelovig was, luisterde ik met open mond naar de verhaaltjes van meneer pastoor. Zielen waren onsterfelijk. Ik slikte het als confituur. Whaauw! Eventjes onze strijd strijden hier op aarde, en dan lekker rijstpap met zilveren lepeltjes gaan eten in de hemel. Het kon voor mij niet vroeg genoeg komen. Dàt was, voor mij althans, nog écht geloof… mijn kinderzieltje had nog geen onderscheid leren maken tussen leugens en waarheden.

En dan zag ik de realiteit van de ‘gelovigen’: een begrafenis… tranen alom… een ‘ontroerende’ toespraak die nog meer tranen trok… Hé, waren dàt die gelovigen die ‘wisten’ dat de ziel onsterfelijk is? Geloofden ze nu plots niét meer dat de afgestorvene lekker in de hemel zat? Hoe had ik het nou? Gelóófden die mensen nu, of deden ze maar alsof? Hadden ze medelijden met de afgestorvene of met zichzelf?

Ja, ik geloof dat ik altijd een beetje teveel logisch denkvermogen heb gehad. Ik slik niets voordat mijn logica het grondig heeft geanalyseerd. Daardoor ben ik later ook niet meer in de kerk gaan geloven. Véél te gemaakt. Te sprookjesachtig. Teveel dingen die niet logisch zijn, maar die je toch ‘moet geloven’. En het werkwoord ‘moeten’ stoort me daar teveel aan. Werkt geestdodend.

Maar in de onsterfelijkheid van de ziel geloof ik nu juist wél. Méér dan alle zelfbenoemde ‘gelovigen’ samen. Want het is niét iets dat ik weet. Het is iets wat ik aanvoel. En ik voel het aan omdat ik altijd al, liever dan me te laten beïnvloeden door wat ik van anderen zag, op mijn eigen gevoel vertrouwde. Veel anderen raken hun échte gevoel juist kwijt door het te vervangen door ‘geloof’.

En nu moet ik eindigen zoals ik ben begonnen:

Ik hou heel veel van huisdieren: katten, honden, vogeltjes… maar ik beperk me heel sterk daarin. Ben bang geworden om een band te hebben met een dier of vogel die vroeg of laat sterft. Want daar huil ik nog steeds om. Daar ben ik helemaal niet tegen opgewassen, en het is nog altijd hetzelfde als destijds met mijn sijsje. Dàt soort verdriet, dat raak ik niet kwijt. Dàt is verdriet dat pas echt doordringt tot in mijn hart.

Want ondanks mijn relatief gebrek aan emoties als mensen sterven, breekt dat hart letterlijk als een huisdiertje sterft.

Misschien omdat ik dan aanvoel dat het helemààl gedaan is met dat vriendje? Dat er geen zieltje achterblijft? Dat het nooit meer verheugd zal fluiten, miauwen of blaffen? Niet hier, en niet vanuit de ‘hemel’?

Of… bestaat er voor die beestjes ook een privé hiernamaals? Een hiernamaals dat wij niet kunnen aanvoelen omdat we niet tot die groep aardbewoners behoren?

Dat waren eventjes de eigenaardige conclusies van een psychologisch zelfonderzoek. Waarschijnlijk niets om fier op te zijn. Ben ik ook niet. In de sociale context eerder beschaamd. Maar noch komedie spelen, noch me laten indoctrineren door anderen, is het me waard om die beschaamdheid weg te werken. Liever een relatief emotieloze ‘ik’, dan een gehersenspoelde persoon worden die niet langer ‘ik’ is.

Neen… laten ze me dan maar een koude kikker vinden, ik weet wat ik voel en daar leef ik naar. Dat is… ‘My way’.

Misschien wel een levensles voor iedereen: laat nooit ofte nimmer toe dat je ware gevoelens worden verdoezeld door wat je ziet bij anderen, of wat anderen je proberen wijs te maken. Dat is de enige mogelijkheid om helemaal integer jezelf te blijven in alle omstandigheden.

Willy.

Even vóór de eeuwwisseling zagen we al volop een nieuw fenomeen in opmars: de GSM.

Je zou je nu kunnen afvragen waar het succes van dat ding vandaan komt, en hoe het op zo korte tijd de markt heeft kunnen veroveren. Ik niet. Ik wist al direct dat dit een schot in de roos was.

Dat succes is namelijk als volgt te verklaren:

Eerst was er, op draadloos gebied, enkel maar radio. Walkie talkies en zo. Die hadden brandweer, politie, ambulances en andere openbare diensten. Het creëerde naar omstaanders toe een imago van onmisbaarheid. De modale burger keek een beetje jaloers toe. Het moest (volgens hem) immers heerlijk aanvoelen zo belangrijk te zijn dat je onmisbaar bent en doorlopend bereikbaar moet zijn!

Dan kwamen de eerste ‘satelliettelefoons’: zware dingen. Die konden enkel gemonteerd worden in een auto. In wiens auto? In die van zakenlui en ondernemers natuurlijk. Die hadden er wàt nut van! Konden bepaalde zaken nu plots van op afstand regelen, belangrijke beslissingen nemen van uit hun auto, en in contact blijven met hun firma.

De modale burger werd nog jaloerser. Waarom was hijzelf niet zo belangrijk? Of kon hij zich niet zo belangrijk voordoen? Zou zo’n ding duur zijn? Of kon je niet een fake toestel op de kop tikken om te doen alsof?

En het moest er van komen: het werd allemaal kleiner en lichter. De aanvankelijk nog dure GSM deed zijn intrede in de communicatiewereld. Nu was de zakenman zelfs niet meer afhankelijk van zijn auto om belangrijke beslissingen door te geven.

De modale burger interpreteerde het als volgt: “Whaauw! Moet dié kerel belangrijk zijn zeg, hij loopt zomaar op straat te telefoneren!”

Maar het succes steeg, massaproductie deed de prijs dalen, en zodra het ook maar enigszins betaalbaar werd, werd het een must om met de telefoon tegen je oor geplakt rond te lopen. Doen alsof. Je belangrijk voelen. Je onmisbaar wanen. Denken op die manier de aandacht van de omgeving te trekken op je zo belangrijke persoontje…

En tot op heden is dat bij veel mensen nog altijd het geval. Natuurlijk staken de allereerste GSM’s voor publiek gebruik in de dure ‘Delvaux’ handtasjes van rijke dames. Weliswaar geen erg snuggere of onmisbare dames, maar hun man was belangrijk. Zij vonden dus dat ze dat ook waren. En dat moest gedemonstreerd worden op restaurant, in de winkel, op straat, bij de kapper…

En de modale burger… stikte van jaloezie.

En het tij keerde. GSM’s werden zo goedkoop dat je er wel een moést kopen als je ‘in’ wou zijn. En eindelijk kon iedereen zich belangrijk voordoen.

Een tweede voordeel daarvan was het feit dat roddeltantes nu hun roddels draadloos konden verspreiden. Van op straat. Van uit de auto. En liefst nog vanuit het warenhuis. Daar werden ze immers door heel veel mensen gezien.

Niét meer moeten wachten tot ze thuis kwamen. Zomaar kunnen doorroddelen, wààr ze zich ook bevonden. Hemels!!! En zelfs nog denken dat je omgeving je nu een heel belangrijke persoon vindt terwijl je in werkelijkheid alleen maar de allerdomste roddelverhalen aan het verspreiden bent. Tegen kostprijs… ja, dàt wel, maar dan eten we vanmiddag maar wat goedkoper hé? Who cares?

En zo werd een uiterst bruikbaar toestel gedegradeerd tot pure ethervervuiling!!!

Ethervervuiling? Jawel! De effecten van die uit de hand gelopen ‘roddelstraling’ op aarde is nog niet voldoende onderzocht. Ooit komt er nog wel een generatie die dat wél doet… en met de neus op een nu nog onbekende vuilnisbelt zal worden gedrukt waarvan niemand nog weet hoe het aan te pakken.

Net als wij nu al ervaren met de tastbare vervuilingen uit ons verleden.

Wat mij betreft: ik heb er geen enkele behoefte aan me belangrijk te voelen. En een GSM hoef ik niet. Zélfs niet gratis. Heb zowat mijn hele leven ten dienste gestaan van alles en iedereen, en vind het nu gewoon een superzalig gevoel om niét belangrijk te zijn!

Tenzij… voor mijn omgeving en voor mensen die me nodig hebben en op me bouwen. En daarvoor heb ik geen GSM nodig.

En och, jawel hoor… de GSM heeft natuurlijk zijn nut! Kinderen die verdwalen en zo… Een chauffeur die pech krijgt… Er zijn honderden redenen te noemen om er wél een te hebben. Maar zoals het met alle uitvindingen gaat: het wordt uitgevonden door snuggere mensen vóór snuggere mensen, maar eindigt in handen van… ja, van wie zoal? En waarvóór?

Weer zo’n eigenaardigheidje van het mensdom: grandioze uitvindingen kunnen pas goéd ontwikkeld worden als men de voordelen van de negatieve kantjes ervan gaat inzien.

Kijk maar naar vliegtuigen: de ontwikkeling ging pas met grote stappen vooruit toen men doorkreeg dat je er bommen kunt mee gooien!

Willy.

‘Caballo prieto azabache’ is een mexicaans lied over de tijd van Pancho Villa. Het gaat over het droevige einde van een heldhaftig paardje.

Totaal onbekend in onze contreien. In de jaren zeventig op onnavolgbare wijze geinterpreteerd door Vicente Fernandez (Guadalajara 17.02.40). De Spaanse tekst heb ik hieronder vertaald. Waarom?

- In de eerste plaats omdat ik het altijd al zo mooi vond. De LP vond ik ooit in Spanje op een rommelmarkt.

- In de tweede plaats omdat de unieke stem van Vicente Fernandez de tekst zo duidelijk uitspreekt (of zingt).

- In de derde plaats omdat het juist daardoor voor ieder die in deze taal is geïnteresseerd, een duidelijke ‘demo’ ervan is. Zo wordt bvb Pancho Villa uitgesproken als Pancho ‘Biedja’.

En nu heb ik me versproken: ik ben verliefd! Als je al verliefd kunt worden op een taal, dan ben ik dat zéker op Spaans.

En omdat je met de tekst alleen toch niets kunt aanvangen, vind je de song hier:

http://www.youtube.com/watch?v=2MYGqJDsYhE

Merk op: een ‘caballo’ (=paard).
‘prieto azabache’ is een gitzwart paardenras, waarvan ik de nederlandse benaming niet ken.

Caballo Prieto Azabache Caballo prieto azabache Como olvidarte te debo la vida Cuando iban a fusilarme Las fuerzas leales de Pancho Villa   En una noche nublada, Una avanzada me sorprendió Y tras de ser desarmado Fui sentenciado al paredón.   Y cuando estaba en capilla, Le dijo Villa a su asistente: Me apartas a ese caballo, Por educado y obediente   Sabía que no me escapaba Y solo pensaba en la salvación, Y tu mi prieto azabache Tambien pensabas igual que yo.   Recuerdo que me dijeron: Pide un deseo pa justiciarte Yo quiero ser fusilado En mi caballo prieto azabache   Y cuando en ti me montaron Y prepararon la ejecución, Mi voz de mando esperaste, Y te balanzaste sobre el peletón.   Con tres balazos de mauser Corriste azabache, salvando mi vida. Lo que hiciste conmigo, Caballo amigo no se me olvida.   No pude salvar la tyua, Y la amargura me hace llorar. Por eso prieto azabache, No he de olvidarte nunca mas.

Caballo prieto azabache, Hoe jouw vergeten, ik moet je mijn leven Toen ze me zouden fusilleren, De geregelde troepen van Pancho Villa!   In een bewolkte nacht Verraste een voorhoede me En na ontwapend te zijn Werd ik voor de muur gezet   Toen ik met een doodskap stond Zei Villa tot zijn assistent: “Zonder me dit paard af Voor opvoeding en gehoorzaamheid”   Ik wist dat je me niet zou verlaten En enkel aan de redding dacht. En jij, mijn caballo prieto azabache, Dacht ook net hetzelfde als ik.   Ik herinner me dat ze zegden: “Doe een laatste wens om je te verantwoorden.” “Ik wil gefusilleerd worden Op mijn caballo prieto azabache.”   En toen ze mij op jouw hesen, En de executie voorbereidden Verwachtte je mijn bevelende stem al, En sprong  je over het vuurpeleton heen   Met drie geweerkogels (in je) Vluchtte je, azabache, mijn leven reddend. Wat je met mij deed Vriend paard, vergeet ik nooit.   Ik kon jouw leven niet redden En de bitterheid doet me wenen Daarom, caballo prieto azabache, Zal ik je nooit meer vergeten.

 

Wie meer wil weten over Vicente Fernandez:

http://nl.wikipedia.org/wiki/Vicente_Fern%C3%A1ndez

Een heel mooi nummer van hem is ook: ‘Volver Volver’. Vind je ook op Youtube. (Quiero volver = ik wil terugkeren.)

So long folks,

Willy.

Neen, mijn verhaal speelt zich niet af in ‘Het dorp’ van Wim Sonneveld, maar het komt wél in de buurt.

Een lieflijk oervlaams dorpje in de buurt van Kortrijk. Zo’n dorpje waar de tijd is blijven stilstaan. Waar je inderdaad een slagerij J. Van Der Ven en die juffrouw op de fiets kunt verwachten (jawel! Die rijdt nog steeds rond hoor). Ook een dorp met échte rozen op de vensterbanken in plaats van plastic.

Zowat tien jaar geleden reed ik er op een avond doorheen met mijn vrouw en een jong stel. Een kroeg vonden we er niet om onze dorst te laven, maar wél een dancing. Niet zo’n totaal dichtgemetselde licht- en lawaaitempel, vermomd als een uit de voegen gebarsten blokkendoos, maar iets dat heel gezellig aandeed. Gewoon open ramen met gordijntjes; binnen zag het er wél erg groot uit, en we besloten even binnen te lopen.

Auto op de parking gezet. Tafeltje uitgekozen, en direct al voelden we ons op een nostalgische manier ‘back to the sixtees’ gekatapulteerd. De muziek stond nog zacht, er waren een dertigtal koppels aanwezig van alle leeftijden, ook wat alleenstaanden, en het ging er heel gezellig aan toe.

Het werd later en er kwam een Marokkaanse jongeman binnen.

- Hé, dacht ik, een vreemd eendje in de bijt. Zélfs hier in dat boerendorpje. En stond er verder niet bij stil.

Maar er kwamen meer en meer Marokkaanse jongens binnen en al gauw leken juist de Vlamingen vreemde eenden, hoe oervlaams de inrichting ook maar was.

Nog wat later ging de muziek luider en verscheen een DJ. Leuke dansmuziek, niet écht overdreven luid, en enkele koppels betraden de dansvloer. De Marokkaanse jongens hielden zich nog wat afzijdig, maar het viel me wel op dat daar geen enkel Marokkaans meisje of vrouw te bespeuren viel.

Wat kwamen die jongens daar dan zoeken? Al spoedig werd het me duidelijk: hier en daar werd een blanke vrouw ten dans gevraagd door een Marokkaan, en al spoedig waren een pak ‘gemixte’ koppels aan het dansen. Nou ja… als Marokkaanse meisje blijkbaar geen zin hadden naar een dancing te komen…?!? Arme jongens!

Van echt succes was er voor die Marokkanen maar weinig sprake want aan de meeste dansende vrouwen zag je wel dat het met enige tegenzin was. Waarom aanvaardden ze de uitnodiging dan? Dat werd me duidelijk toen de vrouw van onze jonge vrienden werd uitgenodigd. Ze schudde nee en dacht dat daarmee de kous af was. Maar, alsof ze uit de grond waren verrezen, was onze tafel plots helemaal omringd door Marokkanen met glimlachende mond maar onmiskenbaar dreigende blikken. In een oogwenk zaten we totaal geïsoleerd van de rest van de dancing.

Om problemen te vermijden stond onze vriendin dan maar op en liet zich naar de dansvloer leiden. De ‘belegering’ van onze tafel hield dan ook als bij toverslag op. ‘Verschijnen’ en ‘verdwijnen’ leek voor die jongens totaal geen probleem te zijn. Alsof ze uit de grond kwamen. Ondergrondse tunneltjes hadden gemaakt… of zat Allah er voor iets tussen?

Om geen volgende belegering te riskeren zijn we dan maar vertrokken uit die nostalgisch Vlaamse dancing. Maar ondertussen was me nóg iets opgevallen: één koppel bleef, wàt er ook werd gespeeld, voortdurend op de dansvloer: een Marokkaanse jongen van zowat 18 jaar, en een grijze dame die ik toch minstens 70 lentes zou hebben toebedeeld. Leken de muziek niet eens te horen, want ze drentelden maar wat op of buiten de maat.

Het leek een stapelverliefd koppeltje! Als ze al niet aan het tongzoenen waren, hing ze bijna kwijlend aan zijn hals! Smoorverliefd! De hartjes leken in het rond te vliegen. Cupido’s pijlen schoten telkens weer raak. Echt een aandoenlijk tafereeltje… murmelende stemmetjes, smachtende blikken! Om jaloers van te worden.

Jawadde! Idyllische Vlaamse dorpjes in de eenentwintigste eeuw… Vlaamse bejaarde vrouwtjes op een bankje onder de toren… Mij moeten ze niets meer wijsmaken hoor! De dorpsromantiek in de eenentwintigste eeuw ziet er wel even anders uit!

En de Marokkaanse meisjes? Waar verdorie zaten dié? Waarom kon of mocht een Vlaams ouw peeke niet verliefd aan de nek van een jong Moslimaatje hangen? Tongzoenen? Kwijlen? Smachten van “Make my day girl!”

Welke God bepaalde daar eigenlijk wie wàt met wié mocht doen?

En die juffrouw op de fiets? Heb ik niet meer gezien. Waarschijnlijk zit daar nu een Marokkaan achterop en draagt ze ondertussen een hoofddoekje dat speels in de wind wappert.

En wie weet wordt ‘het dorp’ van Wim Sonneveld ooit verboden in ons Vlaamse landje. Tegelijk met ‘De Vlaamse Leeuw’ van Conscience. Ik zie onze politici ervoor in staat.

En zo worden dan de eigen culturen ondermijnd. Van tafel geveegd. Vreemde culturen maken nu het mooie weer in Vlaanderen.

Nu werd ook weer het rookverbod doorgetrokken tot in alle cafés en kroegjes. Ach ja, schop de gezellige doorsnee Vlaming maar buiten. Richt de patrons maar ten gronde. Maar vooral: vergeet niét om met staatssteun steeds meer moskeeën te laten bouwen.

Want dààrin ligt het zielenheil van onze toekomstige generaties. Niét in de kroeg.

Nou ja… staatssteun? Ze doen het af en toe wél met eigen middelen hoor! Ze vertellen er alleen niet bij waar die middelen vandaan komen. Zéker niet uit Marokko.

Willy.