Archief

Gisteren had ik het over de ‘interface’ van pc programma’s. En daar zit ik nu te denken over onze eigen, strikt persoonlijke interface, en stel enorme gelijkenissen vast!

Onze eigen interface is, net als bij een pc programma, de manier en het ‘beeld’ waarop we ons aan anderen presenteren, met anderen communiceren en hoe we bij die anderen overkomen. Dat heeft in de meeste gevallen weinig of niets te maken met onze ware aard. Dié kun je pas echt ontdekken als je met de persoon in kwestie je leven helemaal gaat delen. Dan komt veel naar boven waar je totaal geen weet van had.

Want net als bij een pc, kunnen leuke interfaces verdomd veel verbergen achter een leuk figuur, innemende glimlach en verleidelijke ogen! En helaas, hoe dikwijls staren we ons niet blind op zo’n leuke interface? En hoe lang kan het soms duren alvorens we doorhebben dat daarachter enkel maar grenzeloze leegte, of juist drommels gecompliceerde gevoelens zitten?

Daarom ook is ‘liefde op het eerste gezicht’ je reinste bedrog! Dat kàn gewoon niet. Dat is ‘verliefd worden op een interface’. De huwelijken of relaties die dààrop zijn stukgelopen zijn ondertussen al ontelbaar geworden maar het blijft hoog scoren. Niet verwonderlijk ook. Iedereen kijkt wel graag op een leuke snoet. En je loopt er in… en je kunt enkel maar hopen dat de rest ook wel zal meevallen. En een zeldzame keer is dat ook wel zo.

Maar hoe leuk die interface ook lijkt… het is niet dààrmee dat je je leven deelt! Als achter die interface verder niets zit, dan wordt de relatie al gauw als vervelend aanzien. En de gevoelens, die aanvankelijk louter sexueel waren, blijken niet duurzaam genoeg om een relatie blijvend te voeden. Gewoon omdat ze met geen mogelijkheid kunnen worden doorgetrokken tot het geestelijk niveau.

Zit bovendien achter die interface een gecompliceerd wezen dat niet eens van zichzelf houdt, dan ben je nog verder van huis.

Doorheen de geschiedenis van de mensheid zijn er miezerige, kleine mensjes geweest die grootse dingen hebben verwezenlijkt.

Maar ook stoere kerels die grote, stralende lantaarns leken maar die, zodra je er even tegen zucht, uitdoofden als een kaars, of er gewoon nooit in slaagden ook maar enige positieve bijdrage te leveren aan de maatschappij of aan de mensen waarmee ze samenleefden.

En toch zijn het vooral die grote lantaarns die geschiedenis hebben geschreven. Niét om wat ze in werkelijkheid waren, maar omdat ze in de kijker wisten te lopen en de juiste mensen als ‘geestelijke achterban’ wisten te kiezen. Veel van hun ‘daden’ zijn heel zeker toe te schrijven aan de vele nederige mensen achter de schermen, die geen behoefte hadden aan schijnwerpers en hun werk in alle stilte deden. Zonder die mensen zouden die stoere binken ineengeschrompeld zijn als leeglopende ballonnen.

Mijn conclusie is dan ook dat een leuke interface mooi meegenomen is, en als het uiterlijk ook nog overeenstemt met het innerlijk, dan is het super. Maar helaas… soms wel héél ver te zoeken!

Mijn ervaring is trouwens dat mensen steeds weer, en meestal onbewust, geneigd zijn ‘kringetjes’ om zich heen te bouwen:

- Een wijde kring: hoe zich ‘voordoen’ bij vreemden?

- Een halfwijde kring: hoe zich ‘voordoen’ bij vrienden en familie?

- Een dichte kring: hoe zich ‘gedragen’ in het gezin of relatie?

Wel, elk van die kringen zal diezelfde persoon totaal anders ervaren. Enkel de dichte kring kan écht weten met welk wezen je hier te maken hebt. En dat kan meevallen, maar ook heel erg teleurstellen!

Als voorbeeld denk ik nu aan een persoontje, gelukkig net ver genoeg van mijn bed (én te jong) om erdoor geïnfecteerd te raken, maar dicht genoeg om haar levenswandel objectief te hebben kunnen nagaan en er conclusies uit te trekken.

Op het eerste zicht een rond, vriendelijk, eerlijk gezichtje waaraan je de absolutie zou geven zonder biecht. In haar omgang met de mensen buiten haar kleine ‘eigen kring’ echt een schatje. Enkel haar figuur zit haar een beetje tegen, maar toch, mannen (van een bepaalde soort) zwermen er als bijen omheen. Lijkt dan ook echt een gezellig huismoedertje. Zo van het type dat mannen er toe aanzet om maar snel een knus nestje te gaan bouwen. Vooral dan mannen die van geen ander hout pijlen weten te maken trappen daar in.

Je moet er dan ook niemand die zich nog nét even buiten haar ‘dichte’ kring bevindt, enig kwaad proberen over te spreken.

Je moet ook niet proberen mannen te waarschuwen! Die geloven je toch niet. Maar o wee wie in dat dichte kringetje wordt opgeslorpt! Dan word je letterlijk en figuurlijk leeggezogen. Lijkt het alsof een loodzware aanhangwagen wordt aangehaakt. Dàn pas stel je vast dat het in werkelijkheid een boosaardige, allesverslindende draak is. Een draak die desnoods over lijken gaat om haar doel te bereiken: overleven zonder een poot te moeten uitsteken.

Innige deelneming voor al wie in de netten van dergelijke wezens verstrikt raakt.

Tja… interfaces… die kunnen zo bedrieglijk zijn als wàt. Met een pc programma kun je er soms zelf wat aan sleutelen, of gewoon buitengooien. Met mensen zit het echter wel een beetje anders in mekaar.

Willy.

Ervaren pc-gebruikers hoeven hier niet verder te lezen. Dit leesvoertje is bedoeld voor mensen met peeceefobie!

Sommige mensen denken dat, om je pc en alles wat er op zit te kunnen doorgronden, je een technische knobbel moet hebben. Niets is echter minder waar. De meeste problemen die om het hoekje komen kijken, zijn terug te voeren tot ‘begrip’! Niét tot ‘techniek’!

Met ‘techniek’ denk je aan tandwielen, transformatoren, elektrische toestanden en weet ik veel. Maar dat heeft allemaal totaal niets te maken met normaal pc gebruik!

Maar mensen die totaal geen technische knobbel hebben worden door dat waanbeeld van ‘techniek’ zo afgeschrikt dat ze direct al de moed verliezen, door drempelvrees worden beslopen en kippenvel krijgen.

Als je een nieuwe pc koopt, of een nieuw programma installeert, heb je niet in de eerste plaats te maken met technische dingen, maar met hoé de makers ervan een en ander hebben ‘geordend’.

Stel je voor dat je in een vreemd huis komt, een netjes geordende kast opent en er iets uit nodig hebt. Maar niet jij, maar iemand anders heeft de kast geordend. En dus zal het ondanks alle orde toch even goed zoeken zijn alvorens je vindt wat je zoekt. Met een pc-programma is het niet anders.

Want ook dààr kom je terecht in een enorme, maar netjes gerangschikte archiefkast. Maar helaas, hoe netjes het er ook allemaal insteekt, de kast werd door iemand anders geordend, en er zit weinig anders op dan je te proberen in te leven in de handels- en denkwijze van die ander. Logisch denken als blijkt dat de programmamaker logisch heeft gedacht. Kinderachtig denken als blijkt dat de programmeur kinderachtig heeft gedacht. En… luidop vloeken als blijkt dat de programmeur een warhoofd was!

Maar techniek? Totaal niét! De techniek zit heel diep vanbinnen en daar heb je als gebruiker niets mee te maken, tenzij zich een serieuze panne voordoet.

Als je om het even welk programma opent, is het eerste wat je ervan te zien krijgt de zogenaamde ‘interface’: het ‘gezicht’ waarmee het programma zich aan jou presenteert en met jou communiceert. Zoals het dashboard van een auto.

Die interface zegt al heel veel over de maker en over het publiek dat hij wil aanspreken. Steeds meer programma’s hebben een heel erg eenvoudige, eerder speelse interface. De bedoeling daarvan is drempelverlagend te werken. Maar ik heb de indruk dat dit omgekeerd werkt. Want door de eenvoud van de interface, zitten veel functies die het programma nochtans goed aankan, heel diep verstopt en blijf je er maar naar zoeken.

Andere interfaces zien er dan weer hopeloos ingewikkeld uit, maar schijn bedriegt! Bij dié programma’s heb je alles meteen bij de hand en zie je in één oogopslag waar je zult vinden wat je zoekt. Tenminste, eenmaal je de meestal identieke denkwijze van die (logische) programmeurs beet hebt.

Ik deel programmeurs in verschillende categorieën in:

Op kop lopen de ‘logische’ en aan de staart de ‘kinderlijke’. Tussen beide uitersten zitten zoals gewoonlijk tientallen schakeringen.

Ik hou het liefst bij de logisch denkende programmeurs. Bij dié vind je zowat alles op de interface: bovenaan een serie klassieke knoppen zoals ‘bestand’…’bewerken’… ‘beeld’ enz.

Zo’n knop kun je zien als het omslag van een boek: een klik erop en het boek opent zich en presenteert de inhoudsopgave in de vorm van een ‘dropdown’ menu. Klik vervolgens op een van de getoonde items, en je krijgt het gewenste gereedschap.

Bij ‘bestand’ vind je bvb alles wat je ook maar nodig kunt hebben om een heel bestand op te halen, op te slaan, enz.

‘Bewerken’ geeft dan weer elk soort bewerking weer die je kunt uitvoeren op ofwel het gehele bestand, of op een geselecteerd gedeelte ervan.

‘Beeld’ biedt je dan alle mogelijkheden met je beeldinstelling: verkleinen, vergroten, enz.

Met andere woorden: die programma’s zijn zoveel als mogelijk ‘intuïtief’ gemaakt: als je iets, wàt dan ook, met je hele bestand wilt doen, dan ga je je toch intuïtief op ‘bestand’ richten hé? En op ‘beeld’ als je iets met je beeld wilt doen. Zo mag ik het hebben. Eén keer wennen, en je bent vertrokken.

Van sommige ‘drempelverlagende’ interfaces echter, word ik gewoon groen! Daar hebben ze alle instellingen namelijk weggemoffeld onder wie weet welke onnozele afbeeldingetjes en is het hopeloos zoeken. Intuïtie is wel héél ver te zoeken bij die dingen. Drempelverlagend? Mijn voeten!

En dan is er… de muis! Ontelbaar zijn blijkbaar de éénvingerige mensen. Die gebruiken die éne vinger (wijsvinger) voor de linker muisknop. Tja, de wijsvinger is ook de beweeglijkste, en ligt meestal ook al op de linker knop.

De rechterknop? Minstens even belangrijk, zoniet belangrijker! Het loont echt de moeite jezelf aan te leren de ringvinger op die knop te houden, en ook te gebruiken waar nodig.

Moeilijk? Welnee! Je hebt dan nog altijd drie vingers over, waarvan je de duim en de pink gebruikt om de muis vast te houden. En dan nog heb je er zelfs ééntje over.

Wat nu doen met die rechter muisknop? Wel, de meeste bewerkingen die je op een object of tekst kunt uitvoeren zitten inderdaad wel bovenaan onder de knop ‘bewerken’. Maar dat is een omweg, en soms gaat dat gewoon niet, waar je de muis op iets moet houden om het te ‘bewerken’.

Als je iets selecteert, er je muisaanwijzer in plaatst en de op de rechter muisknop klikt, krijg je, naar gelang het geval, enkele of een hele resem opties die je op het geselecteerde object kunt toepassen. (knippen, kopiëren en plakken bvb).

Meer nog: internet… je ziet een mooie afbeelding en wilt die opslaan. Helaas, opslaan is geen optie op die webpagina. Geen nood: gewoon de muisaanwijzer boven de tekening houden en rechts klikken. Nu krijg je wel een héél lange lijst met opties. Eén ervan is: ‘afbeelding opslaan als’… Klik die aan, en kies de map waarin je de afbeelding wilt opslaan. Je kunt de naam dan nog veranderen, een map kiezen en soms kiezen in welk formaat je de afbeelding wilt (JPG…PNG… enz.), en dan klik je op ‘opslaan’. Een fluitje van een cent.

Dit is nu nét een voorbeeld van iets dat je niét via de knop ‘bewerken’ kunt doen, want om die knop te bereiken moet je de muis natuurlijk van de afbeelding weghalen en lukt dat dus niet.

Een van de opties in dit laatste geval is ook ‘website opslaan als favoriet’. Ook dàt scheelt je een hele omweg en een aantal muisklikken.

Waarmee ik meen dat het bestaansrecht van de rechter muisknop voldoende bewezen is.

Willy.

Moet dit nu écht een vervolgverhaal worden? Houdt dat HEMA-wicht er dan nooit mee op? Nu zag ze toch alweer kans in de belangstelling en in het nieuws te komen door een betoging te organiseren. Ze moest zich schamen!

Een betoging tegen wàt? Tegen wie? Tegen haar vaderland? Dat vaderland waarvan ze drommels goed weet dat het alleen maar Moslims en overlopers beschermt?

Of was de betoging tegen HEMA bedoeld? HEMA die haar notabene nog zo’n ‘oorlogsvlagje’ schonk, maar desondanks aan de wil van het cliënteel wou tegemoetkomen. Dat is toch wat elke verstandige ondernemer doet? Of moet ondernemingszin eerst door de dictatuur van het centrum voor gelijke kansen worden goedgekeurd? Of het wel past in het knuffelbeleid?

Jawadde… Hier had de Gestapo nog een lesje kunnen van leren!

En heel neutraal meldde de nieuwslezer dan nog dat er gelukkig geen tegenbetogingen waren en alles dus rustig verliep (wat waarschijnlijk niet naar de zin van dat onnozele wicht was).

Natuurlijk waren er geen tegenbetogingen! Ten eerste ligt deVlaamse leeuw in slaap, gedrogeerd door een ‘welvaart op krediet’, en ten tweede wist zowat niemand van die betoging. De snelheid van die organisatie was dan ook nooit gezien:

Dag 1 op het nieuws: Moslimwicht mist verlenging van contract.

Dag 2: moslimwicht mag terugkomen, maar niet bij de klanten.

Dag 3: moslimwicht betoogt, want wil niet werken. Enkel klanten bedienen..

Als dàt niet kort op de bal gespeeld is weet ik het ook niet meer hoor!

Ik hoop enkel maar dat het nu stopt, dat de echte Vlaming nu genoeg heeft gezien om de juiste conclusies te trekken over ‘gelijke kansen’, en dat ik dat onnozel kind niet meer op TV moet zien. Pure beeldbuisvervuiling!

En toch ben ik de nieuwsdienst dankbaar dat ze het brachten. Want als de Vlaming nu nóg geen conclusies trekt… ja, dan is Vlaanderen hopeloos verloren en moeten we maar allemaal Moslim worden. Kunnen we dan eindelijk óók eens gaan janken bij het centrum voor gelijkheid van kansen! Zullen we daar eindelijk ook eens welkom zijn… valt langzaam maar zeker onze economie stil… en krijgen we toestanden zoals op de afbeelding hiernaast.

Zal dat HEMA wicht ook eens ondervinden wat honger is en door welke stommiteiten ze ontstaat...

Willy.

Eigenlijk is dit een vervolg op mijn column van gisteren. Toen namelijk vond ik een en ander plots zo walgelijk dat ik eventjes woedend werd en niet verder wou doorgaan.

Aanstoot van mijn column was eigenlijk de tussenkomst van het centrum voor gelijkheid van kansen in de zaak HEMA – Vlaams Moslimmeisje. Het wicht wilde klanten bedienen met een hoofddoek, maar dat schoot die klanten in het verkeerde keelgat en haar interim contract werd niet verlengd.

HEMA komt dus, dank zij die gelijkekansenlui met hun gelijkekansengelul, in een racistisch daglicht te staan. Terwijl het meisje notabene haar hoofddoekje van HEMA zélf had gekregen, met de merknaam er op!!!

Nog maar een bewijs hoe dergelijke diensten sterk meehelpen aan de verloedering en teloorgang van ons Vlaamse landje! Waar trouwens wàs dat centrum voor gelijkheid van kansen toen hier alleen nog maar Vlamingen rondliepen? Konden die ook gaan janken bij zo’n centrum als ze zich misdeeld voelden?

Als een meisje vindt dat ze maar Moslima moet worden, dan is dat haar volste recht. Daar moet ze dan maar voor kiezen en er ook de gevolgen van dragen in een vaderland dat van nature geen Moslimland is (wàs).

En als een winkelketen aan de hand van de reacties van de klanten vaststelt dat de verkoop sterk dreigt te dalen door bepaalde religieuze demonstraties, dan vind ik het maar normaal dat ze dergelijke toestanden proberen te vermijden. Meisjes die Vlaams zijn en willen blijven moeten ook niet met een groot kruis op de schouder lopen bij de klanten.

Gelijke kansen? Laat me niet lachen! Kansen voor inwijkelingen, cultuur-aanvallers en religieuze fanatici!

Wat als een Vlaams meisje, in diezelfde winkelketen, vol zou staan met tatoeages en piercings over haar hele lichaam? Zou dat landsvreemde centrum ook tussenkomen als de baas dit meisje niet bij de klanten wil zien?

En het werd nog erger: het meisje mocht wél terugkomen, maar niet meer tussen de klanten. En dat vertikte ze! Juffrouw zou dan misschien haar handjes wat vuiler moeten maken dan als ze in de winkel staat. En dàt werk laat ze dan weer liever aan échte Vlamingen over. Jawel hoor! Ze is al goed geïndoctrineerd in de gluiperige Moslimwetenschappen.

Nog maar eens het zoveelste bewijs dat we midden in wereldoorlog drie zitten. De hoofddoekjes worden als oorlogsvlag tegen ons aangewend, en de arme Belg lijkt het helemaal niet te snappen. En de overheid heult mee.

Voorlopig nog geen bloederige aanvallen, maar laffe pantoffeltechniek: eerst om een vinger komen smeken, dan die vinger opeisen, vervolgens de hele arm… en eindigen met het onderwerpen van het hele land. Mét de onvoorwaardelijke medewerking van de overheid. Puur landverraad!

Na wereldoorlog twee werden mensen die met de vijand hadden meegeheuld op een andere manier aangepakt. Velen eindigden aan de galg.

Ik begrijp Vlaanderen niet meer! De vele monddood gemaakte Vlamingen nog minder… en voor de ‘overlopers’… daar heb ik gewoon geen woorden voor.

Willy.

Het centrum voor gelijkheid van kansen! Wat een mooie uitvinding. Een heruitvinding van het wiel. Maar vooral een uitvinding om politieke vriendjes zichzelf aan de bak te laten houden met malle uitspraken en onnozele, kinderlijke theorieën.

Een heruitvinding van het wiel? Jazeker! Centra voor gelijkheid van kansen bestaan namelijk al duizenden jaren, kosten geen cent aan belastingsgeld en werken heel efficiënt. Al van zodra de eerste mens op aarde verscheen. Ze luisteren naar de veelzeggende naam: ‘baarmoeder’! Dàt is het centrum van gelijke kansen bij uitstek.

Want wie dààr heelhuids uitkomt, die hééft gelijke kansen! En het staat hem vrij die kansen te benutten of op zijn luie kont te blijven zitten.

Wie daar niét heelhuids uitkomt wegens invaliditeit of hersenletsel, verdient wel degelijk alle aandacht en zorgen van de maatschappij. Maar al die anderen? Een zware druk op de maatschappij uitoefenen om ‘gelijkheid’ als cadeau op een presenteerblaadje te krijgen? Laat me niet lachen!

Er kon trouwens echt geen belachelijkere naam voor die instelling worden gevonden dan ‘centrum voor gelijkheid van kansen’! Alsof een potentiële moordenaar gelijke kansen verdient! Of een dief of verkrachter! Als we dié toer opgaan, vrees ik dat we héél ver aan het afdwalen zijn. Dan zijn er geen slechte mensen meer. Alleen maar zieken. En die moeten we dan maar met ons belastingsgeld lekker in de watten leggen! Gruwelijk!!!

Tja, de politieke verzinsels hebben zich in de loop van de jaren toch wel heel goed opgestapeld hoor. En allemaal met slechts één doel: stemmen halen. Je humanistisch opstellen ten overstaan van de bevolking, en ondertussen je politieke vriendjes aan een jobke helpen.

Je hebt natuurlijk nog een andere categorie: derdewereld - kinderen! Welke kansen hebben dié? Principieel, en als ze niet lui zijn en hun hersenen gebruiken: evenveel als alle anderen. De ‘pech’ van hun geboorteplaats en/of omstandigheden kan alleen maar een gunstig stimulans betekenen om vooruit te geraken door het leven en zo nodig te vechten voor hun rechten als mens.

En die ‘arme’ levensomstandigheden zijn trouwens in de eerste plaats de verantwoordelijkheid van de ouders: hoe kun je nu zo stom zijn kinderen te verwekken als je ze niet kunt voeden?

In de tweede plaats van ‘hun’ maatschappij. Die moet maar zorgen dat geboortebeperking ingeburgerd raakt, of er voor zorgen dat er voldoende te eten is voor iedereen. Is dat niét het geval, dan moeten de problemen bestreden worden waar ze zijn ontstaan en bij diegenen die ze schiepen.

Maar centra voor gelijke kansen? In onze ‘verstandige’ westerse wereld? Hebben geen enkel bestaansrecht! Kunnen alleen maar negatief werken. Luiheid scheppen. Zélf niets doen, niet studeren, niet werken… liegen, stelen en bedriegen, en toch aanspraak maken op ‘gelijkheid’!!! En daarmee alleen maar heel zwaar op de anderen leunen. De maatschappij helpen verloederen en ten onder gaan.

Eerlijk gezegd… dit column had drie keer zo lang moeten worden, maar ik walg er zó van dat ik er maar mee ophoud!

Willy.

De eerste zonnestralen en een zucht.
De wereld lijkt herboren.
De lente hangt weer in de lucht,
De winter heeft het pleit verloren.

Tja, krokusvakantie… de eerste toeristen verschijnen op het strand… een ferryboot ploegt zich een weg naar de haven… De wereld is weer vol lichtere geluiden. We kunnen weer energie opdoen. De zon tot diep onder ons vel laten doordringen. Laat ze maar praten over ‘zonnestralen zijn ongezond’. Ik voel toch wat ik voel?

En wat ik voel met de zon in mijn gezicht lijkt me stukken gezonder dan koude sneeuw en regen.

Ach ja… als je alles moet geloven wat ze zeggen dan moet je jezelf maar opsluiten in een steriele kamer, of gewoon proberen van de planeet af te springen. Want volgens die gesteriliseerde maniakken is alles hier ongezond.

Wat raar dat zich in zo’n ongezonde wereld leven heeft kunnen ontwikkelen hé? Theoretisch zou dat helemaal niet mogen gekund hebben. We zouden er niet eens mogen geweest zijn.

Want zodra zich ook maar één celletje van ons had willen vermenigvuldigen had het aangevallen moeten worden door miljoenen bacteriën, virussen en meer van dat kwaadaardige spul.

Aan een schepper die al die lelijke beestjes op afstand hield om ons toe te laten ons te vermenigvuldigen moeten we ook al niet geloven. Integendeel. Die leek helemaal niet van vermenigvuldigingstoestanden te houden. Want toen Adam en Eva dat ook maar probeerden, werden ze afgestraft en er uitgegooid.

…Om even later te moeten vernemen dat ze moesten gaan en zich vermenigvuldigen! Hoe knoop je dàt nu weer aan elkaar?

Hoedanook, nu begrijp ik het ‘wonder’ van het scheppingsverhaal: we hadden er, zowel volgens die steriele medici als volgens de schepper, helemaal niet kunnen zijn en toch zijn we er! Nou breekt mijn klomp!

Laat maar lopen… gewoon wat hersenspinsels bij gebrek aan betere inspiratie.

Willy.

Wat is dat eigenlijk, dat geheimzinnig woord ‘maatschappij’… ‘samenleving’… Hoe ontstaat het? Wat zegt het? Wat doet het? Hoe komt het dat het op een dergelijke, soms extreme manier, ons leven beïnvloedt?

Om het fenomeen te analyseren gaan we best even de bron opzoeken. Iemand ‘lanceert’ een bepaald idee. Een intelligent idee, of een ronduit onnozel idee, het doet er niet toe. Wat er wél toe doet is of dat idee in iemands kraam past. Als dat het geval is, dan is succes verzekerd. ‘Mond aan mond’ reclame doet de rest.

Gaat het over een intelligent idee, dan is dat mooi meegenomen. Gaat het echter over een onnozel idee… dat enkel in het kraam van een minderheid past, dan ook zal het doorgang en uitvoering vinden want een van de weinige eigenschappen van minderheden is dat ze héél luid kunnen janken en aandacht opeisen.

En zo hebben, naast een paar goede, honderden stomme ideeën het levenslicht kunnen zien: worden ergens geboren… verspreiden zich… en vreten als kwaadaardige virussen de hele samenleving aan.

Een echt schoolvoorbeeld daarvan is het rookverbod. Ergens vonden enkele‘medisch deskundigen’ dat ze de wereld moesten veroveren. Voor de kick. Want de hele wereld kunnen veranderen moet op dergelijke mensen blijkbaar het effect hebben van een ongelooflijk orgasme.

En, juist omdat het een heel negatief idee is, de menselijke vrijheid rechtstreeks aantastend, viel het in de smaak bij een minderheid: de niet-rokers en steriel geobsedeerden, die heel hun leven maar zwegen. Want zélfs als ze al een afkeer hadden tegen de gewoontes van hun medemensen, ze durfden er niet voor uitkomen. Durfden zich niet asociaal opstellen. Durfden niet uitkomen voor hun over-steriele instelling.

Maar nu plots gaven ‘geleerden’ hen gelijk! En het hek was van de dam.

Wel, nu wil ik ook eens de kick om de wereld te beïnvloeden ervaren zie: ik zal seks als ongezond en onaanvaardbaar verklaren. En doen alsof ik een heel waardevol medisch diploma heb om mijn woorden kracht bij te zetten.

Direct al zal ik op de volle medewerking kunnen rekenen van alle preutse seuten. Weliswaar een minderheid… maar geef ze een motief, en je zult ze direct wel horen janken. Waar ze, heel beschaamd over hun eigen instelling, maar hun hele leven zwegen, zullen ze nu plots wél op straat en in het daglicht komen. Hun obsessie is nu immers een ‘bewezen’ waarheid geworden! En vóór je het weet is de seks uit de wereld verbannen. En kunnen alle seuten zich weer aanvaard voelen door… ‘de maatschappij’.

Met migratie- en asielbeleid gaat het niet anders: een verlichte geest vindt dat we ons heel gastvrij moeten opstellen tegenover welk soort volk of religie ook… en alle ‘zogenaamde’ humanisten gaan meejanken. Zich totaal niet bewust van de desastreuze gevolgen.

Ook overdreven overbeschermende moedertjes weten zich op die manier gesteund door ‘de maatschappij’. ‘Moederband’, weet je wel? Ten koste van alles. Ja, zelfs ten koste van vernietiging van je eigen kind. Want dat kind, dat wordt niet opgevoed, maar beschermd en verwend. Arm kind. Welke toekomst heeft het? Het kan slechts één kant op: zich blijvend laten beschermen. Door mama… en als die er niet meer is door… de ‘maatschappij’.

De ‘anderen’ zullen daar wel voor betalen.

Tja… zo werkt het. En zo ontstaat een ‘maatschappij’. En ach, met negatieve ideeën kun je veel beter invloed uitoefenen dan met positieve. Je bereikt dan immers gefrustreerde minderheden. En als dié gaan janken… dan is er geen houden meer aan!

Willy.

Geen tijd voor schrijven vandaag! Ben trouwens niet thuis. Dit berichtje schreef ik gister om vandaag te verschijnen. Ben in Brussel. Spaanse kroegjes aan het afschuimen… cervesas aan het binnengieten… Even de bloemetjes buitenzetten en grenzeloos genieten.

Maar mijn getrouwen vergeten doe ik daarom toch niet hoor! Laat ze in plaats van een column dan maar genieten van een heel romantisch countrydeuntje:

http://www.youtube.com/watch?v=ELTNJQPGpdM

Mocht de link niet werken: kopiëren en in het zoekvak van je browser plakken.

Willy.

“De chef die geen rekening houdt met de factor mens zal nooit slagen in zijn commando” (Montgommery)

Meer en meer valt het me op dat modern management in bedrijven nog slechts één doel nastreeft: met zo weinig mogelijk mensen zo veel mogelijk presteren.

Elke nieuwe generatie moderne managers denkt steeds weer het wiel te kunnen heruitvinden door het onderste uit de kan te schrapen. Alsof het onderste er nog niet al lang uitgeschraapt is door de vele voorgangers. Of het ook werkt?

Dat betwijfel ik sterk! Wie mensen tot het uiterste drijft zal daar vroeg of laat de gevolgen van ondervinden: motivatie weg… slordigheid die tot arbeidsongevallen leidt… ziekteverzuim… alle mogelijkheden tot profiteren afschuimen…

Dit alles leidt dan ook weer tot minderwaardig afgewerkte producten, gestreste werknemers en uiteindelijk: minder winst door minder efficiënte inzet.

Een management dat terdege rekening houdt met de factor ‘mens’ daarentegen, met al zijn gaven en gebreken, zal tevreden werknemers voortbrengen die met hart en ziel voor het bedrijf of de instelling werken.

Maar om die factor mens goed te kunnen inschatten moet een manager zélf jarenlang in de schoenen van een ondergeschikte hebben gestaan, en helaas is dat nog zelden het geval.

Vroeger kon iemand zich opwerken van de laagste trede tot de hoogsten van de ladder. Die mensen fungeerden goed. Kenden het klappen van de zweep. Wisten precies waar de grenzen lagen die je best niet overschrijdt. Waren er zich terdege van bewust hoe je mensen motiveert en hoe ver je daar kunt in gaan.

Helaas komen die ‘leidende figuren’ nu recht van school. Volgestouwd met theorieën die (op papier) honderd procent bewijsbaar zijn, maar niet werken in de praktijk.

Zo bevoorbeeld denken ze dat als een arbeider 100 dozen van A naar B kan brengen op 1 uur, hij er op 8 uur 800 kan brengen. Niets is echter minder waar, want vooreerst speelt het lichamelijk vermoeid raken al een grote rol.

Vervolgens valt de motivatie al onmiddellijk weg zodra wordt ondervonden dat ‘die van daarboven’ op een totaal onrealistische manier over lichamelijk en/of efficiënt werk denkt. Daardoor worden ook opdrachten die wél zouden kunnen, niet meer vertrouwd en maar half afgewerkt. Want zodra de chef niet langer wordt vertrouwd kan hij het wel vergeten.

Een bijkomend probleem is het feit dat die manager zelden in persoonlijk contact staat met de werknemer. Hij geeft zijn ‘briljante ideeën’ door aan de lagere chefs of ploegbazen, en die kunnen twee kanten op: hem ronduit gek verklaren, of naar zijn pijpen dansen en de werknemers de gevraagde onmogelijke of ronduit onnozele opdrachten laten uitvoeren. Met alle gevolgen vandien.

Hoe ik tot dit onderwerp ben gekomen? Omdat ik het ondervond tijdens mijn loopbaan. Op een bepaald moment stond ik, als administratief ambtenaar, ook tussen twee vuren: van hogerhand het ‘management’, en onder me waren me een aantal werklui toegewezen voor de uitvoering.

Door ‘hogerhand’ zoveel als mogelijk te negeren en indien nodig tegen te spreken, wist ik een vertrouwensband te scheppen met de ondergeschikten. En dat loont. Zéker weten. Ik had ooit zelf als arbeider gewerkt en wist heel goed wat ik wél en wat ik niet kon eisen.

Het resultaat was dat ik altijd, in hoogdringende gevallen, beroep kon doen op hen. Ja, ze zelfs uit hun bed bellen om onmiddellijk in te springen. En dat deden ze met plezier omdat ze zich gewaardeerd wisten. Wisten ook dat ik ze op een of andere manier zou compenseren.

Had ik de strikte regeltjes van hogerhand gevolgd had ik naar een dergelijke mentaliteit kunnen fluiten en het zelf maar moeten zien op te lossen!

Wat er ook van zij: die mensen droegen me op de handen en werkten zich de plooien uit de broek. Met plezier. Met arbeidsvreugde. Want een compliment voor de geleverde inspanningen hing altijd wel ergens in de lucht.

Of veel mensen hier een boodschap zouden kunnen aan hebben betwijfel ik. Tenzij ze dit principe even doortrekken naar een doodgewoon gezin, want ook een gezin is een ‘management’.

Kinderen opdrachten geven waarvoor ze te jong zijn en dus niet aankunnen, is zinloos. Het leidt er enkel toe dat ze je ‘commando’ in de toekomst niet meer ernstig nemen. Ook bij opdrachten die ze wél zouden moeten kunnen uitvoeren. En ook dàt heb ik aan den lijve moeten ondervinden. Niét door rechtstreekse eigen schuld, maar door geen andere weg te kunnen vinden dan lijdzaam toezien.

Chapeau dus voor ouders die hier precies de middenweg weten in te vinden, aangepast aan de leeftijd. En die zijn er heus wel. Ook dàt heb ik kunnen ondervinden.

Willy.

Iedereen heeft in zijn leven wel enkele markante figuren gekend die, soms onbewust, zijn leven sterk hebben beïnvloed en hem hebben gemaakt tot wat hij is.

En soms dringt dat pas veel later tot je door, en is het wel eens interessant een inventaris op te maken van de mensen die je sterk genoeg hebben beïnvloed om voor een stuk je verdere levenswandel te bepalen.

Daar zijn natuurlijk in de eerste plaats je ouders, vervolgens je leraren in de lagere school… en ik denk dat het, in mijn geval, vooral deze laatsten waren die mij ‘gestuurd’ hebben. Sommigen onder hen tenminste.

Het was, in mijn jeugd althans, een heel ander soort leraren dan die van nu. Het waren immers mensen die uit een wereldoorlog kwamen. En dat kon je drommels goed merken! De leerstof werd ons ingelepeld, doorspekt met anekdotes en verhaaltjes. Naar gelang de leraar ging het dan meestal over de oorlog… over de laatste nieuwe uitvindingen… over hoe snel het snelste vliegtuig nú weer vloog… Hoe die atoombom in één klap heel Hirochoma had kunnen vernietigen…

En al maakte dat alles dan wel geen deel uit van de leerstof, op mij kwam het over als ‘belangrijke achtergrondinformatie’. Want die leerstof had ik toch al gauw door en zat al te popelen om wat die bepaalde leraar nu weer uit zijn mouw zou schudden.

Het maakte ook dat ik heel graag naar school ging. En daarnaast werd ons, de oorlog nog steeds indachtig, ook andere info overgebracht: zo van ‘niets verspillen… zuinig omspringen met wat je nú hebt, want je weet nooit of je het morgen nog zult hebben’.

Tegenwoordig lijkt de aldus aangebrachte ‘bagage’ eigenlijk zinloos. Want tenslotte leven we toch in een tijdperk van eindeloze verspilling. En toch, ik kan nog altijd niets verspillen. Denk nog altijd twee of drie keer na alvorens een aankoop te doen. Zal nog altijd het onderste uit de kan halen om iets te herstellen in plaats van te vernieuwen.

Want ja… om te ‘laten’ herstellen kun je nergens meer terecht, tenzij je meer wilt betalen dan voor een nieuw artikel. Ook dàt is een teken des tijds geworden: werkuren héél duur, en onder werkuren dient dikwijls ook verstaan te worden: denkuren. Want foutzoeken in een ingewikkeld toestel kan veel tijd in beslag nemen.

Zo herinner ik me een anekdote: als jonggehuwde verdiende ik wel graag een centje bij en was nogal handig in elektronica. TV’s hadden destijds regelmatig gebreken, en ik begon hier en daar bij vrienden en collega’s TV’s te herstellen.

Bij ééntje vond ik, na een halve dag nadenken en zoeken, een piepkleine condensator die de geest had gegeven. Een defecte condensator is héél moeilijk te vinden en er zaten er honderden in. Was eigenlijk enkel te detecteren door ze een voor een los te solderen en los van het toestel te testen, of… door diep en logisch te denken, het schema grondig te bekijken en alle andere mogelijkheden uit te sluiten. Het was dan ook op dié manier dat ik uiteindelijk maar één schuldige meer kon verdenken. En inderdaad, na lossolderen en een nieuwe te plaatsen werkte het toestel weer perfect.

Maar toen kwam de kat op de koord: ik was eerlijk en zei dat het onderdeeltje me maar 2,50 F had gekost, maar rekende wél 2 uur voor het werk, daar waar ik er eigenlijk meer dan een halve dag had ingestoken. Later hoorde ik via via dat hij vond dat ik woekerprijzen aanrekende!

Professionele herstellers waren slimmer: beweerden ‘een heel duur’ onderdeel te hebben moeten vervangen en rekenden het viervoudige van mij aan.

Waarmee ik maar wil demonstreren dat foutzoeken inderdaad heel tijdrovend én prijsbepalend kan zijn, en je met de huidige uurlonen inderdaad al snel aan de prijs van een nieuw toestel zit, of hoger. We worden dus eigenlijk tot verspilling gedwongen.

Markante figuren in mijn leven? Ja, dat waren toch wel vooral die naoorlogse leraren. En misschien is dat dan wel weer de positieve kant van af en toe een oorlog. Een oorlog is gruwelijk. Onmenselijk. Veroorzaakt onnoemelijk leed en er vallen vooral onschuldige slachtoffers. Maar toch komt er iets goeds uit voort: de overlevers kunnen belangrijke informatie doorgeven aan de volgende generaties.

Helaas… na enkele generaties verwatert alles weer en is het mensdom aan een nieuwe oorlog toe.

Willy.